III SA/LU 339/25

III SA/Lu 339/25 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-09-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Drwal /sprawozdawca/
Jerzy Marcinowski /przewodniczący/
Robert Hałabis
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1539
art. 4 pkt 22; art. 5b ust. 1; art. 13b ust. 1, 4; art. 92a ust. 1, 7; art. 92b ust. 1; art. 92c ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.)
Dz.U. 2023 poz 1849
§ 2; § 3;  § 4 ust. 1; § 5; § 50 ust. 1 i 2
Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 26 maja 2020 r. w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca) Sędzia WSA Robert Hałabis Protokolant Asystent sędziego Arleta Bednarczyk-Chagowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2025 r. sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2025 r. Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. (skarżąca spółka), utrzymał w mocy decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2024 r. o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.
W dniu 21 grudnia 2023 r. funkcjonariusze Inspekcji Transportu Drogowego przeprowadzili w P. około godziny 11:28 kontrolę drogową pojazdu marki [...] o nr rej. [...], którym kierował S. K.. Kierujący okazał prawo jazdy, identyfikator kierowcy Taxi, wypis z licencji, orzeczenie lekarskie i psychologiczne. W toku kontroli ustalono, że kierowca przewoził pasażera, który przy użyciu aplikacji U. zamówił usługę przewozu osób w P. z ul. [...] na Al. [...]. Należność za usługę transportową w kwocie 11,07 zł została ustalona poprzez aplikację U. i opłacona bezgotówkowo u kierowcy. Pasażer otrzymał paragon wystawiony przez skarżącą spółkę. Przebieg i wyniki kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z dnia 21 grudnia 2023 r.
Organ I instancji przyjął, że w okazanym podczas kontroli paragonie nie było bloku z danymi zawierającymi: Opłaty początkowej bądź Ceny Umownej oraz nazwy towaru lub usługi pozwalającej na jednoznaczną ich identyfikację. Potwierdzała to sporządzona dokumentacja fotograficzna przedmiotowego paragonu. Organ ocenił, że w toku kontroli stwierdzono naruszenie polegające na rozliczaniu przez skarżącą spółkę opłaty za przewóz osób na podstawie aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, niespełniającej wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 13b ust. 4 oraz wymagań dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania. Organ stwierdził, że jest to naruszenie, o którym mowa w lp. 2.23 załącznika nr 3 u.t.d.
W tych okolicznościach decyzją z dnia 11 marca 2024 r. organ I instancji nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 12.000 zł.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej spółki Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. GITD przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia. Stwierdził także, że art. 189c oraz art. 189f k.p.a. regulujące przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie mają w sprawie zastosowania z uwagi na normę kolizyjną określoną w art. 189a § 2 k.p.a. dająca pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IV a k.p.a.
Dalej organ odwoławczy wskazał, że dokonanie przewozu osób jest usługą, której wykonanie należy potwierdzić wydaniem paragonu fiskalnego z kasy fiskalnej. Paragon ten powinien zawierać informacje wymienione w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie kas rejestrujących w sprawie kas rejestrujących a także wymienione w § 50 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania z dnia 26 maja 2020 r. (Dz. U. z 2023 r. poz. 1849).
Organ odwoławczy podkreślił, że po wykonaniu skontrolowanego przewozu drogowego kierujący nie wydał pasażerowi paragonu spełniającego wymagania wymienione w rozporządzeniu z dnia 26 maja 2020 r. Pasażer otrzymał paragon fiskalny na kwotę 11,07 zł, który nie zawierał wszystkich wymaganych elementów, tj. opłata początkowa, cena umowna, kwota ceny umownej, nazwa towaru. Strona w toku postępowania nie przedłożyła żadnych dowodów świadczących o posiadaniu aplikacji mobilnej spełniającej warunki określone w przepisach. Pasażer otrzymał paragon, przy czym dokument ten nie posiadał wymaganych i wymienionych wyżej danych. Przedsiębiorca będący podatnikiem podatku VAT zobowiązany jest prowadzić ewidencję każdej sprzedanej usługi, stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kas rejestrujących. Następnie każdy paragon fiskalny wydany pasażerowi powinien posiadać informacje określone w § 26 ust. 1 ww. rozporządzenia. Pasażer w tej sprawie takiego paragonu nie otrzymał.
Organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie świadczy o wystąpieniu przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania art. 92c u.t.d.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Skarżąca podniosła zarzut naruszenia:
1. przepisów postępowania tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez:
- zaniechanie ustalenia, że skarżąca nie jest serwisantem w rozumieniu przepisów powszechnie obowiązującego prawa, w tym zwłaszcza rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 kwietnia 2019 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 1625) używanej przez siebie kasy fiskalnej i ma ograniczony wpływ na treść drukowanych przez tę kasę paragonów;
- zaniechanie ustalenia odpowiedzialności podmiotów współpracujących ze skarżącą, tj.. oraz U. P. S. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. ([...]) przy ul. [...], wpisana do rejestru przedsiębiorców przez Sąd Rejonowy dla m.st. W. XII Wydział Gospodarczy KRS pod nr [...], NIP [...] (dalej jako "U. ") za treść paragonu fiskalnego stwierdzoną podczas kontroli w dniu 21 grudnia 2023 r.;
2. przepisów prawa materialnego, zwłaszcza art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 189d pkt 1, 4, 6 k.p.a., z 92a ust. 1, 3 i 7 ustawy o transporcie drogowym, z Ip. 2.23 załącznika nr 3 do ustawy oraz z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy u.t.d., przez przyjęcie, że w sytuacji, w której skarżąca na skutek naruszenia prawa osiągnęła korzyść brutto t.j. podlegającą jeszcze opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz podatkiem dochodowym od osób prawnych w wysokości 11,07 zł, zachodzi podstawa prawna do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł.
Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wydruku pełnego informacji o Zakładach Urządzeń Komputerowych "E. " Spółka Akcyjna z siedzibą w Z. ([...]) przy ul. E. , KRS nr [...], NIP [...], wykreślona z rejestru przedsiębiorców z dniem 23.02.2024 r. (dalej jako "E. ") na fakt:
1. przejęcia (w rozumieniu art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h.) E. przez C. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. (02-230) przy ul. J. , wpisana do rejestru przedsiębiorców przez Sąd Rejonowy dla W. w W. XIV Wydział Gospodarczy KRS pod nr [...], NIP [...] (dalej jako "C.");
2. wstąpienia przez C. we wszystkie prawa i obowiązki E. (na podstawie art. 494 § 1 k.s.h.).
W odpowiedzi na skargę Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa.
Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539, ze zm.) - dalej u.t.d. - określającej m.in. zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego krajowego przewozu drogowego, niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego, jak również zasady odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, kierowców, osób zarządzających transportem i innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym (art. 1 ust. 1 i 2 u.t.d.).
Zgodnie z art. 4 pkt 22 u.t.d., przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz innych aktów prawnych wymienionych w tym przepisie.
W myśl art. 5b ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:
1) samochodem osobowym,
2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,
3) taksówką,
- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.
Jak stanowi art. 13b ust. 1 u.t.d., rozliczenie opłaty za przewóz osób samochodem osobowym, w tym taksówką, z wyjątkiem przewozu okazjonalnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2, może się odbywać przy użyciu aplikacji mobilnej spełniającej wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 oraz wymagania dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania określone w przepisach o podatku od towarów i usług.
Zgodnie z art. 13b ust. 4 u.t.d., minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia:
1) minimalne wymagania funkcjonalne dla aplikacji mobilnej oraz aplikacji mobilnej działającej przy udziale systemu teleinformatycznego,
2) sposób zabezpieczenia danych gromadzonych przez aplikację mobilną oraz system teleinformatyczny - mając na uwadze potrzebę prawidłowego naliczania opłat za przewóz osób oraz zabezpieczenia danych gromadzonych przez aplikację mobilną.
Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 maja 2020 r. w sprawie kas rejestrujących mających postać oprogramowania (Dz. U. z 2023 r. poz. 1849, ze zm.) dokument w postaci elektronicznej to utworzony przez kasę zbiór ustrukturyzowanych i uporządkowanych danych z dokumentów fiskalnych i niefiskalnych, zapisywanych w bazie danych kasy, w formacie określonym w protokole komunikacyjnym przesyłania danych w przypadku dokumentów fiskalnych (pkt. 6); kasa to kasa rejestrująca mającą postać oprogramowania (pkt 10): paragon fiskalny to dokument fiskalny wystawiany przy użyciu kasy dla nabywcy, potwierdzający dokonanie sprzedaży (pkt 15).
W myśl § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia, kasy, ze względu na przeznaczenie do prowadzenia ewidencji danego rodzaju sprzedaży lub w dany sposób, dzieli się na:
- kasy ogólne - kasy przeznaczone do prowadzenia ewidencji niewymagający stosowania specjalnych funkcji (pkt 1);
- kasy o zastosowaniu specjalnym - kasy, które uwzględniają szczególne zastosowanie tych kas i odpowiadają szczególnym wymaganiom technicznym określonym w rozdziale 4 załącznika nr 1 do rozporządzenia, związanym ze szczególnymi formami prowadzenia ewidencji sprzedaży określonych towarów i usług, obejmujące kasy: a) przeznaczone do prowadzenia ewidencji przy świadczeniu usług przewozu osób samochodem osobowym, w tym taksówką, z wyjątkiem przewozu okazjonalnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d.
Zgodnie z § 5 rozporządzenia, wymagania techniczne dla kas dotyczące ich zawartości, zapisu i przechowywania danych, wystawianych dokumentów, pracy kasy oraz kas o zastosowaniu specjalnym określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.
Zgodnie z § 3 ust. 1 załącznika nr 1 do rozporządzenia kasa wystawia paragony fiskalne w postaci papierowej i w postaci elektronicznej albo zgodnie z wyborem użytkownika tylko w postaci elektronicznej zawierające w szczególności kolejno pozycje:
1) element graficzny, o ile występuje;
2) imię i nazwisko lub nazwę podatnika oraz adres punktu sprzedaży, a dla sprzedaży prowadzonej w miejscach niestałych - adres siedziby lub miejsca zamieszkania podatnika;
3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) podatnika;
4) numer rejestracyjny i numer boczny taksówki albo w przypadku pojazdów innych niż taksówki - numer rejestracyjny pojazdu - dla kasy, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia;
5) numer kolejny dokumentu;
6) oznaczenie "PARAGON FISKALNY";
8) dla kasy, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia - blok danych kursu zawierający kolejne pozycje sprzedaży, w tym co najmniej: a) czas rozpoczęcia oraz zakończenia kursu, b) przebytą w kursie drogę, c) oznaczenie "OPŁATA POCZĄTKOWA", d) oznaczenie "CENA UMOWNA", e) wartość ceny umownej za kurs, f) oznaczenie literowe stawki podatku, zwolnienia od podatku albo oznaczenie "NIEPODLEGAJĄCA OPODATKOWANIU";
9) blok danych z pozycjami transakcji zawierający w szczególności:
a) kolejne pozycje sprzedaży zawierające co najmniej:
– nazwę towaru lub usługi pozwalające na jednoznaczną ich identyfikację,
– ilość towaru lub usługi,
– jednostkę miary, o ile występuje,
– cenę jednostkową towaru lub usługi,
– wartość sumaryczną towaru lub usługi,
– oznaczenie literowe stawki podatku, zwolnienia od podatku albo bez oznaczenia w przypadku sprzedaży niepodlegającej opodatkowaniu - dla kasy biletowej,
– opis towaru lub usługi, mogący zawierać elementy tekstowe, kody kreskowe i dwuwymiarowe, o ile występuje; kody kreskowe i dwuwymiarowe dla postaci elektronicznej zapisuje się w postaci tekstowej,
– wartość ulgi w przypadku biletu ulgowego - dla kasy biletowej,
– wartość opłaty po uwzględnieniu zniżek i refundacji, o ile występują - dla kasy, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia,
– opust, narzut lub obniżkę do pozycji sprzedaży, o ile występuje,
b) pozycje opustów, narzutów i obniżek, o ile występują, zawierające co najmniej:
– oznaczenie "OPUST", "NARZUT" lub "OBNIŻKA",
– wartość opustu, narzutu lub obniżki,
– nazwę opustu, narzutu lub obniżki, o ile występuje,
– oznaczenie literowe stawki podatku, której dotyczy opust, narzut lub obniżka, z wyjątkiem opustu, narzutu lub obniżki udzielanych do pozycji sprzedaży, do grupy towarów lub usług lub do całego paragonu,
c) pozycje rozliczenia zaliczki, o ile występują, zawierające co najmniej:
– oznaczenie zaliczki,
– wartość uwzględnionej zaliczki,
– oznaczenie literowe stawki podatku albo zwolnienia od podatku,
– sumę do dopłaty po odliczeniu zaliczki, o ile występuje,
d) pozycje storna - o ile występują, zawierające co najmniej:
– oznaczenie "STORNO",
– nazwę i ilość stornowanego towaru lub usługi,
– kwotę stornowania,
– oznaczenie literowe stawki podatku stornowanego towaru lub usługi;
10) łączne wartości udzielonych opustów, narzutów i obniżek, o ile występują;
11) łączne wartości sprzedaży brutto według poszczególnych stawek podatku oraz sprzedaży zwolnionej od podatku po uwzględnieniu opustów, narzutów, obniżek i rozliczeń zaliczek;
12) wysokość podatku należnego według poszczególnych stawek podatku z oznaczeniem "PTU", oznaczeniem literowym stawki podatku po uwzględnieniu opustów, narzutów, obniżek i rozliczeń zaliczek oraz wartością procentową stawki podatku;
13) łączną wysokość podatku należnego z oznaczeniem "SUMA PTU";
14) łączną wartość sprzedaży niepodlegającej opodatkowaniu, o ile występuje;
15) łączną wartość sprzedaży brutto z oznaczeniem "SUMA" i z oznaczeniem waluty ewidencyjnej;
16) rozliczenie opakowań zwrotnych, o ile występuje, zawierające co najmniej:
a) oznaczenie "OPAKOWANIA ZWROTNE PRZYJĘCIA" lub "OPAKOWANIA ZWROTNE WYDANIA",
b) nazwę opakowania,
c) ilość oraz cenę jednostkową opakowania,
d) łączną wartość przyjętych i wydanych opakowań zwrotnych z oznaczeniem "OPAKOWANIA ZWROTNE SUMA";
17) dane dotyczące płatności za sprzedaże ujęte na paragonie, o ile występują, zawierające co najmniej oznaczenie odpowiednio "DO ZAPŁATY", "DO ZWROTU" lub "CENA" wraz z wysokością należności po uwzględnieniu:
a) rozliczenia opakowań zwrotnych,
b) zniżek i refundacji - dla kasy, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia,
c) częściowej płatności lub braku płatności przez nabywcę za bilet - dla kasy biletowej,
d) oznaczenia "BILET BEZPŁATNY" lub "BILETY BEZPŁATNE" przy braku płatności przez nabywcę za bilet - dla kasy biletowej;
18) dane o przeliczeniu informacyjnym na walutę inną niż ewidencyjna, o ile występuje, zawierające co najmniej:
a) oznaczenie "PRZELICZENIE INFORMACYJNE",
b) oznaczenie waluty, na którą następuje przeliczenie,
c) informację o kursie waluty z dokładnością do 4 cyfr po przecinku,
d) wartość przeliczenia;
19) dane dotyczące rozliczenia płatności, o ile występuje, zawierające co najmniej:
a) oznaczenie "ROZLICZENIE PŁATNOŚCI",
b) typ formy płatności, taki jak "Gotówka", "Karta", "Waluta obca", "Bon", "Czek", "Kredyt", "Przelew", "Voucher", "Mobilna" lub inny,
c) nazwę formy płatności, o ile występuje,
d) w przypadku rozliczenia płatności w walucie obcej:
– oznaczenie waluty,
– oznaczenie "PRZELICZNIK" wraz z przelicznikiem wskazanym z dokładnością do 4 cyfr po przecinku,
– wartość wpłacanej należności w walucie obcej wraz ze wskazaniem równowartości w walucie ewidencyjnej kasy,
e) wartość wpłacanej należności,
f) wartość reszty z oznaczeniem "RESZTA" lub "WYDANO", z uwzględnieniem typu formy płatności, o którym mowa w lit. b; w przypadku wydawania reszty w walucie obcej przepisy lit. d stosuje się odpowiednio;(...).
Zgodnie z § 50 załącznika nr 1 do rozporządzenia:
1. Kasa, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia, jest wydzielonym modułem aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, albo stanowi oddzielną aplikację zintegrowaną z tą aplikacją lub współpracuje z taksometrem.
2. Kasa, o której mowa w ust. 1, otrzymuje następujące dane z aplikacji mobilnej, o której mowa w ust. 1, lub taksometru:
1) numer rejestracyjny i numer boczny taksówki albo w przypadku pojazdów innych niż taksówki - numer rejestracyjny pojazdu;
2) dane kursu zawierające kolejne pozycje, w tym co najmniej:
a) czas rozpoczęcia oraz zakończenia kursu,
b) przebytą w kursie drogę,
c) oznaczenie "OPŁATA POCZĄTKOWA",
d) wartość opłaty początkowej kursu z oznaczeniem literowym stawki podatku, zwolnienia od podatku albo z oznaczeniem "NIEPODLEGAJĄCA OPODATKOWANIU",
e) opis kolejnych taryf, na których był rejestrowany kurs, cenę danej taryfy za 1 kilometr oraz za 1 godzinę,
f) ilość jednostek taryfowych zarejestrowanych w danej taryfie,
g) cenę jednostki taryfowej,
h) wartość sumaryczną jednostek taryfowych,
i) oznaczenie literowe stawki podatku, zwolnienia od podatku albo oznaczenie "NIEPODLEGAJĄCA OPODATKOWANIU",
j) oznaczenie "DOPŁATA", o ile występuje,
k) ilość jednostek dopłaty, o ile występuje,
l) cenę jednostki dopłaty, o ile występuje,
m) wartość sumaryczną dopłaty, o ile występuje, z oznaczeniem literowym stawki podatku albo z oznaczeniem "NIEPODLEGAJĄCA OPODATKOWANIU",
n) w przypadku stosowania ceny umownej - zamiast danych, o których mowa w lit. c-m - blok danych zawierający co najmniej:
– oznaczenie "CENA UMOWNA",
– wartość ceny umownej za kurs.
Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie.
W myśl art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:
1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1-9,
2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa Ip. 10 - załącznika nr 3 do ustawy.
Stosownie do treści Ip. 2.23 załącznika nr 3 do u.t.d., rozliczanie opłaty za przewóz osób na podstawie aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, niespełniającej wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 13b ust. 4 oraz wymagań dla kas rejestrujących mających postać oprogramowania sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 12 000. złotych.
Z prawidłowo ustalonego przez organ stanu faktycznego wynikało, że w dniu 21 grudnia 2023 r. zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rej. [...], którym kierował S. K.. Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli nr [...] z dnia 21 grudnia 2023 r. wskazującym jednoznacznie, że skarżąca spółka tego dnia wykonywała krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką. Usługa przewozu pasażera zamówiona została za pomocą aplikacji U. r. Kierowca S. K. przewiózł pasażera M. R.. Ten przy użyciu aplikacji U. zamówił usługę przewozu osób w P. z ul. [...] na Al. [...]. Należność za usługę transportową w kwocie [...]zł została ustalona poprzez aplikację U. i opłacona przez pasażera za pomocą karty. Pasażer otrzymał wystawiony przez kasę wirtualną paragon, który nie zawierał wszystkich wymaganych elementów (danych) dotyczących opłaty początkowej, ceny umownej, kwoty ceny umownej, nazwy towaru lub usługi. Moduł kasy zawarty w aplikacji mobilnej umożliwiający rozliczenie opłaty za przewóz osób taksówką nie spełniał zatem wymagań określonych w § 3 ust. 1 pkt. 4 i 6, w § 3 ust. 1 pkt. 8 lit. c, d i f oraz § 50 ust. 1 i 2 załącznika nr [...] do rozporządzenia w sprawie kas. Powyższe skutkowało obowiązkiem nałożenia przez organ kary pieniężnej za naruszenie określone w Ip. 2.23. załącznika nr [...] do ustawy o transporcie drogowym.
Przepis art 13b u.t.d. daje możliwość stosowania aplikacji mobilnej do rozliczania opłat za wykonane przewozy osób, jednakże aplikacja musi spełniać warunki określone w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji z dnia 28 maja 2020 r. w sprawie aplikacji mobilnej służącej do rozliczania opłat za przewóz osób. Jak wynika z § 5 ww. rozporządzenia, jednym z tych warunków jest współdziałanie takiej aplikacji z kasą rejestrującą mającą postać oprogramowania o zastosowaniu specjalnym o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art 111b ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
Zgodnie z § 3 wspomnianego rozporządzenia, aplikacja musi zapewniać funkcjonalność umożliwiającą rejestrację informacji o: 1) uprawnieniach przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy w zakresie przewozu osób na podstawie licencji i uprawnieniach kierowcy do realizacji przewozu; 2) numerze rejestracyjnym i numerze bocznym taksówki albo numerze rejestracyjnym pojazdu, w przypadku pojazdów innych niż taksówki; 3) realizowanym przewozie w zakresie: a) przebytej w przewozie drogi, b) czasie rozpoczęcia i zakończenia przewozu, c) oznaczenia "CENA UMOWNA", d) wartości ceny umownej za przewóz.
Trafnie organ podkreślił, że przedsiębiorca będąc podatnikiem podatku VAT jest zobowiązany prowadzić ewidencję każdej sprzedanej usługi stosownie do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie kas. Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 podatnicy wystawiają i wydają nabywcy, bez jego żądania, paragon fiskalny podczas dokonywania sprzedaży, nie później niż z chwilą przyjęcia należności, bez względu na formę płatności, z zastrzeżeniem § 12. Każdy paragon fiskalny wydany po wykonaniu usługi przewozu osób taksówką powinien zawierać informacje określone w § 26 ust. 1 rozporządzenia. W niniejszej sprawie pasażer "właściwego" paragonu fiskalnego nie otrzymał. Potwierdza to – jak słusznie zauważył organ I instancji – fotografia spornego paragonu (k. 21 akt adm.).
Organ prawidłowo ustalił podmiot wykonujący przewóz z dnia 21 grudnia 2023 r. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego (w tym z protokołu z kontroli) jednoznacznie wynika, że w dniu 21 grudnia 2023 r. kierowca S. K. wykonywał transport drogowy osób taksówką w imieniu i na rzecz skarżącej spółki. Trafnie zauważa przy tym organ odwoławczy, że posłużenie się oprogramowaniem i aplikacją niespełniającą wymogów i rozliczanie opłaty za wykonywanie przewozów przy pomocy takiej aplikacji obciąża przewoźnika oraz że kwestia braku odpowiedniej weryfikacji aplikacji przez inne podmioty jest niezależna od odpowiedzialności innych przedsiębiorców związanych w wykonywaniem przewozów za pomocą aplikacji mobilnych. Organ odwoławczy prawidłowo też wyjaśnił, że podmiot wykonujący przewozy osób za pośrednictwem aplikacji mobilnej przez przedsiębiorcę przekazującego takie zlecenia przyjmuje na siebie odpowiedzialność za naruszenia powstałe w wyniku takiej współpracy. Powyższe oznacza, że kwestia odpowiedzialności dwóch podmiotów współpracujących ze skarżącą spółką A. to jest U. P. oraz Z. E. za nieprawidłowości w funkcjonalnościach aplikacji mobilnej połączonej z kasą fiskalną nie mogła być przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego. Zagadnienie to zostało przez organ właściwie wyjaśnione w kontekście braku przesłanki stanowiącej o braku wpływu na powstanie naruszenia.
W tym miejscu wskazać należy, że w sprawie niniejszej nie znajdują zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej oraz miarkowania jej wysokości. Ustawa o transporcie drogowym przewiduje sztywną wysokość kar pieniężnych za naruszenie przepisów transportu drogowego. Nie ma możliwości ich miarkowania przez organ. Ustawa o transporcie drogowym reguluje też kwestie odstąpienia od nałożenia kary za stwierdzony delikt administracyjny.
Dział IV a k.p.a. zatytułowany jest "Administracyjne kary pieniężne". Zgodnie z treścią art. 189a § 2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej – przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. Art. 189d pkt 1-7 k.p.a. określa dyrektywy wymiaru administracyjnej kary pieniężnej. Według art. 189f § 1 k.p.a., organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa (pkt 1) lub za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna (pkt 2).
Wymaga podkreślenia, że reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. W rozpoznawanej sprawie kara pieniężna została wymierzona na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym, która stanowi lex specialis w stosunku do uregulowań zawartych w k.p.a. Zauważyć również należy, że regulacja zawarta w art. 189a § 2 k.p.a. jest jasna i nie wymaga szczególnych zabiegów interpretacyjnych. Już wykładania językowa tego przepisu wskazuje, że samo istnienie przepisów odrębnych (w tym przypadku przepisów ustawy o transporcie drogowym) regulujących przesłanki wymiaru administracyjnej kary pieniężnej i odstąpienia od ich nałożenia wyłącza stosowanie przepisów działu IV k.p.a. bez konieczności stosowania kolejnych działań interpretacyjnych, czy porównywania zakresów stosowania poszczególnych przepisów. Zarówno art. 92b ust. 1 u.t.d. regulujący kwestię odstąpienia od nakładania kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku oraz art. 92c ust. 1 u.t.d. dotyczący niewszczynania postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, czy umorzenia wszczętego już postępowania, w sposób kompleksowy wymieniają przypadki ewentualnego wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika, a więc odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w § 2 art. 189a k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych i nie jest przy tym istotne, że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa k.p.a. lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2021 r., sygn. akt: II GSK 375/21, II GSK 717/21 i II GSK 248/21, jak również A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 189a). Stąd też brak było podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie działu IVa k.p.a., a w szczególności przepisu art. 189f k.p.a., czego nietrafnie domagała się strona skarżąca.
To na stronie spoczywa ciężar wykazania, że dołożyła należytej staranności organizując przewóz i nie miała wpływu na naruszenie prawa, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność przedsiębiorca. Stąd też ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przewidziane w przepisach prawa przesłanki do zwolnienia z tej odpowiedzialności spoczywa na przedsiębiorcy, który wywodzi z tych przepisów skutki prawne.
W rozpoznawanej sprawie nie zostały wykazane przez skarżącą okoliczności, które w świetle powołanych przepisów wyłączałyby odpowiedzialność za stwierdzony delikt administracyjny. Niezasadne są powołane w tym względzie przez stronę skarżącą zarzuty co do nieustalenia kto jest serwisantem kasy oraz nieustalenia odpowiedzialności podmiotów współpracujących ze skarżącą. Nie ma także podstaw do skutecznego zarzucenia organowi naruszenia art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zgodne jest z art. 107 § 3 k.p.a. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ wszechstronnie rozpatrzył materiał dowodowy, który był w pełni wystarczający do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy odniósł się w uzasadnieniu skontrolowanej decyzji m. in. do twierdzeń strony w przedmiocie odpowiedzialności innych podmiotów za wadliwe funkcjonowanie kas fiskalnych. Zagadnienie to organ prawidłowo wyjaśnił, co wyżej wykazano. Bez znaczenia jest okoliczność podnoszona w skardze, że "za każdą złotówkę przychodu brutto (...) Skarżący powinien zostać ukarany (...) średnią kwotą 1 084,01 zł". Oczywiście wysokość administracyjnej kary w kwocie 12 000 zł jest niewspółmierna do należności za przejazd (11,07 zł). Kwesta ta jest prawnie obojętną w sytuacji kiedy organ działał w granicach i na podstawie przepisów prawa. Nie można mówić w tym przypadku o działaniu organu niezgodnie z zasadą demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP), czy też o naruszeniu zasady proporcjonalności, o której mowa w art. 8 § 1 k.p.a. a tym samym o wymierzeniu niesprawiedliwej kary.
Ubocznie należy podnieść, że podstawa prawna rozstrzygnięcia GITD z dnia 7 kwietnia 2025 r. zawierała szczegółowe uzasadnienie.
Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przepis ten reguluje wyjątkową sytuację, w której sąd administracyjny prowadzi dodatkowe postępowanie dowodowe z dokumentu, bowiem - co do zasady i co jest zgodne z istotą sądowej kontroli administracji - sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Celem postępowania dowodowego prowadzonego ewentualnie przez sąd na tej podstawie nie jest ponowne, czy też uzupełniające ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej.
Zdaniem składu orzekającego WSA w Lublinie niecelowym jest zastosowanie art. 106 § 3 p.p.s.a. w celu udowodnienia okoliczności dotyczącej przejęcia na podstawie przepisów k.s.h. spółki E. przez C. S.A. w W. oraz wstąpienia podmiotu przejmującego we wszystkie prawa i obowiązki podmiotu przejętego
W tym stanie rzeczy Sąd oddalił nieusprawiedliwioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.