III SA/Lu 279/19

III SA/Lu 279/19 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2019-11-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-06-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Ewa Ibrom /przewodniczący/
Iwona Tchórzewska
Jadwiga Pastusiak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 333/20 - Postanowienie NSA z 2023-05-25
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2140
art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a; art. 4 pkt 11; art. 39a ust. 1; art. 39j ust. 1; art. 39k ust. 1; art. 39m ; art. 92a ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędziowie WSA Jadwiga Pastusiak (sprawozdawca) WSA Iwona Tchórzewska Protokolant Referent Jacek Zięba po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 26 listopada 2019 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 28 marca 2019 r., nr [...] Inspektor Transportu Drogowego (dalej jako: organ drugiej instancji lub organ odwoławczy) po rozpatrzeniu odwołania P. J. (dalej jako: skarżący) utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (zamiennie: organ pierwszej instancji) z dnia 29 stycznia 2019 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.
W dniu 22 listopada 2018 r. przy ul. [...] w L. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...], którym kierował P. J.. W toku kontroli ustalono, że kierujący wykonywał przewóz dwóch pasażerów z P. D. na ul. [...] w L.. Usługa przewozu została zamówiona przez pasażera za pomocą aplikacji T., zainstalowanej w telefonie. Zapłata za powyższy przewóz nastąpiła poprzez obciążenie karty kredytowej pasażera. W trakcie kontroli skarżący okazał dowód osobisty, prawo jazdy, dowód rejestracyjny pojazdu oraz na smartfonie kopię licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzieloną firmie U. D. S.. z o.o. S.. k. w R.. Natomiast kierujący pojazdem nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych, ani orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.
Zawiadomieniem z dnia 27 listopada 2018 r. organ pierwszej instancji poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów w zakresie transportu drogowego. Po przeprowadzeniu postępowania organ pierwszej instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 2.000 zł za naruszenia, o których mowa w załączniku nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 58, dalej jako u.t.d.) - pod poz. 4.2 (wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego
o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy) i pod poz. 4.3 (wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy).
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej jako k.p.a.) poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego. Zdaniem skarżącego naruszenie tych przepisów doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia przez organ, że czynności podjęte przez stronę nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej oraz że w chwili kontroli strona miała status przedsiębiorcy. W ocenie skarżącego organ zaniechał ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego osób. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 92a ust. 1 i 6 u. t. d. w zw. z lp. 4.2 i lp. 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy, które polegało na wymierzeniu kary po 1.000 zł za każde naruszenie
w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego nie mieściły się
w definicji krajowego transportu drogowego, w związku z czym skarżący nie był zobowiązany do legitymowania się orzeczeniem lekarskim o braku przeciwskazań zdrowotnych, ani orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwskazań psychologicznych. Podniósł również, że organ pierwszej instancji naruszył art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, bowiem wymierzył skarżącemu kary w łącznej wysokości przekraczającej 12.000 zł za naruszenia z tej samej kontroli drogowej.
Organ odwoławczy nie uznał zarzutów odwołania i utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy powołał przepisy znajdujące zastosowanie w przedmiotowej sprawie, w tym art. 4 pkt 22, art. 39a ust. 1 pkt 3, art. 39j ust. 1-4, art. 39k ust. 1-3, art. 39m, art. 92a ust. 2, 4 i 8 u. t. d. w zw. z lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d., regulujące kwestie przewozu drogowego osób, koniecznych zezwoleń na wykonywanie tego przewozu oraz kar pieniężnych nakładanych
w przypadku wykonywania tego przewozu z naruszeniem obowiązujących przepisów.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 92a ust. 2 i 8 w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d., których treść określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia wykazane w załączniku nr 4 do tej ustawy. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z tym regulacja z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania. W sprawie nie znajdują również zastosowania art. 189e i art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Organ odwoławczy wskazał, że art. 39a ust. 1 u.t.d. określa wymagania, jakie musi spełniać kierowca wykonujący przewozy drogowe. Wymagania te dotyczą posiadania nie tylko określonego wieku
i prawa jazdy, uzyskania odpowiedniej kwalifikacji wstępnej lub odbycia odpowiedniego szkolenia okresowego, ale także uzyskania orzeczenia lekarskiego
i orzeczenia psychologicznego potwierdzających brak przeciwskazań zdrowotnych
i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zgodnie z art. 39m u.t.d., wymagania, o których mowa w art. 39a – 39l, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy. Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że skarżący w dniu 22 listopada 2018 r. wykonywał okazjonalny przewóz osób w imieniu własnym. Protokół kontroli potwierdza, że kierujący pojazdem nie posiadał ważnych na dzień kontroli orzeczeń o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Protokół kontroli jest dokumentem urzędowym i stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Organ jest więc zobowiązany uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego. Zatem słusznie organ nałożył na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 2.000 zł za naruszenie przepisów art. 92 ust. 2,4 i 8 u.t.d. w zw. z lp. 4.2
i 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy.
Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów, organ odwoławczy podkreślił, że dla oceny stanu faktycznego istotne jest, że usługę przewozu osoby, zamówioną przez pasażera za pośrednictwem aplikacji T., zrealizował skarżący, za co została przez pasażera wniesiona stosowna opłata. Korzystający z aplikacji T. kierowcy realizując zamówione za jej pośrednictwem zlecenia na przewozy osób, pełnią rolę wykonawców przewozu. Okoliczności te wynikają również z zeznań pasażera i protokołu przesłuchania strony. Organ wyjaśnił ponadto, że nawet prowadzenie niezarejestrowanej działalności gospodarczej, nie wyłącza podmiotu wykonującego czynności związane z przewozem drogowym od kary za popełnione naruszenia. Wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji jest traktowane jako działanie faktyczne, polegające na przewozie osób lub rzeczy, odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu, z tym że nie musi stanowić przedmiotu ewidencjonowanej i trwale prowadzonej działalności gospodarczej. W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że nietrafny jest zarzut naruszenia art. 92a ust. 3 u.t.d., odnoszący się do wymierzenia kary w łącznej wysokości przekraczającej 12.000 zł. Organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie postępowanie wobec skarżącego toczy się na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d., a więc nie jako do wykonawcy przewozu, ale jako do innej osoby wykonującej czynności związane
z przewozem drogowym. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92 a ust. 2 u.t.d. i wysokość kar pieniężnych za te naruszenia określa załącznik nr 4 do tej ustawy. Natomiast inną decyzją nałożono skarżącemu karę w kwocie 12.000 zł jako podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Postępowanie zakończone tą decyzją toczyło się wobec skarżącego na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., jako do wykonującego przewóz drogowy, a wykaz naruszeń obowiązków i warunków przewozu drogowego określa załącznik nr 3 do tej ustawy.
Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Skarżący identycznie jak w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji podniósł zarzuty naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem skarżącego naruszenie tych przepisów polegało na: braku ustalenia czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ czy skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli, pominięciu zeznań złożonych przez stronę oraz pisma zatytułowanego zasady współpracy z firmą P. E. P. K. – co doprowadziło do błędnych ustaleń w zakresie podmiotu odpowiedzialnego za naruszenia i braku ustaleń, czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego. Tak samo jak w odwołaniu skarżący sformułował również zarzuty naruszenia prawa materialnego – art. 92a ust. 1, art. 92 ust. 6 u.t.d. w zw. z lp. 4.2. załącznika do tej ustawy oraz art. art. 92a ust. 1, art. 92 ust. 6 u.t.d. w zw. z lp. 4.3. załącznika do tej ustawy. W ocenie skarżącego czynności podejmowane przez skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, wobec czego skarżący nie był obowiązany do legitymowania się orzeczeniem lekarskim o braku przeciwskazań zdrowotnych, jak też orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Podobnie jak w odwołaniu skarżący sformułował zarzut naruszenia art. 92a ust. 3 u.t.d. polegający na wymierzeniu skarżącemu kar w łącznej kwocie przekraczającej 12.000 zł. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do zarzutów sformułowanych
w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem skarżącego doprowadziło to do naruszenia art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie ocenie podlega, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia, bądź stwierdzenie nieważności tego aktu. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli w tak zakreślonych granicach sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta uchybieniami, które w świetle powołanych przepisów uzasadniałyby jej uchylenie, bądź stwierdzenie jej nieważności.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym, która określa zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem
(art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.). Zgodnie z art. 39a ust. 1 u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę m.in., jeżeli osoba ta nie ma przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 3) i nie ma przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (pkt 4). Stosownie do art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d., kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zgodnie natomiast
z art. 39m u.t.d. wymagania, o których mowa w art. 39a-39l, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy.
W myśl art. 92a ust. 2 u.t.d., zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 2.000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 określa załącznik nr 4 do ustawy. Stosownie do lp. 4.2 załącznika nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 1.000 zł. Natomiast wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy również skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie 1.000 zł (lp. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d.).
W sprawie bezsporne jest, że skarżący w dniu 22 listopada 2018 r. przewoził pojazdem marki [...] o nr rejestracyjnym [...] dwóch pasażerów z P. D. na ul. [...] w L.. W tym dniu dokonano kontroli przedmiotowego pojazdu, w wyniku której stwierdzono, że kierujący pojazdem nie posiada ważnych na dzień kontroli orzeczeń – lekarskiego i psychologicznego
o braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Braku wymienionych orzeczeń skarżący nie kwestionował, ani w odwołaniu, ani w skardze. Zaistniały spór sprowadza się więc do tego, czy po stronie skarżącego zaistniały okoliczności uniemożliwiające wszczęcie lub prowadzenie postępowania administracyjnego. Skarżący twierdzi bowiem, że w dacie kontroli nie miał statusu przedsiębiorcy, a podjęte przez niego czynności nie miały cech prowadzenia działalności gospodarczej, a tym bardziej cech wykonywania transportu drogowego. Nie był zatem obowiązany do posiadania orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, ani do posiadania orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zdaniem skarżącego, nawet jeśli uznać, że wykonywał przewóz drogowy, to podmiotem na rzecz którego transport był wykonywany była firma P. E. P. K. z siedzibą w K., która jest odpowiedzialna za ewentualne naruszenia.
W ocenie sądu, organy zasadnie wywiodły w oparciu o prawidłowo zgromadzony i rozpatrzony materiał dowodowy, że skarżący w dniu 22 listopada 2018 r. wykonywał przewóz osób we własnym imieniu jako przedsiębiorca. Zgodnie
z regulacją art. 4 pkt 11 u.t.d., przewóz okazjonalny, to przewóz osób który nie stanowi przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 u.t.d. jest nieprecyzyjna
i nie określa co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące "przewóz okazjonalny" przez przepisy prawa wspólnotowego, tj. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE)
Nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) Nr 561/2006 (Dz.U.UE.L2009.300.8.). Zgodnie z § 2 pkt 4 tego rozporządzenia, za usługi okazjonalne uznaje się usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika. W orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako odnoszący się do określonej okazji, okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej (Słownik języka polskiego pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka, t. II W-wa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (por. wyrok NSA z 20 września 2007 r., I OSK 1361/06 Lex nr 384423).
Zestawienie definicji "przewozu okazjonalnego" wywiedzionej na podstawie powołanych wyżej przepisów z dokonanymi w sprawie ustaleniami faktycznymi pozwala na uznanie, że skarżący w dniu 22 listopada 2018 r. wykonywał odpłatny przewóz okazjonalny osób, bez jednoczesnego dopełnienia wszystkich wymagań określonych przepisami prawa. Ustalony w tym zakresie przez organy stan faktyczny nie budzi zdaniem sądu wątpliwości. Z protokołu kontroli z dnia 22 listopada 2018 r. jednoznacznie wynika, że w tym dniu skarżący wykonywał odpłatny przewóz dwóch pasażerów, których przewoził z P. D. na ulicę W. S. w L.. Pasażer zamówił kurs za pomocą aplikacji T.. Aby zamówić kurs, musiał zarejestrować swoje dane i dane swojej karty kredytowej oraz zaakceptować regulamin aplikacji. Skarżący na swój telefon otrzymał zlecenie przyjazdu na P. D. i po upewnieniu się, że jest to osoba, która zamówiła przejazd, wykonał przewóz na ulicę W. S.. Po zakończeniu kursu, kierujący pojazdem na aplikacji w swoim telefonie zaznaczył koniec przewozu. Wtedy automatycznie drogą elektroniczną poprzez aplikację na telefonie, z karty kredytowej pasażera została pobrana kwota za przejazd. Nie ma znaczenia przy tym podnoszona przez skarżącego okoliczność, że nie otrzymał wynagrodzenia bezpośrednio. Skarżący bowiem, korzystając z aplikacji [...] uzyskał wynagrodzenie za wykonany przewóz osób. Jak wyjaśnił w protokole przesłuchania z dnia 22 listopada 2018 r., środki finansowe za takie przewozy otrzymuje poprzez aplikację, z tym, że nie wie czy pieniądze otrzyma z konta T., czy z konta firmy P. E. P. K.. Okoliczności powyższe nie budzą wątpliwości, gdyż wynikają wprost ze zgromadzonych przez organ dowodów: protokołu kontroli, protokołu przesłuchania strony, protokołu przesłuchania świadka, wydruku potwierdzającego wykonanie przewozu i pobranie opłaty za przejazd z konta pasażera, wydruku z konta bankowego pasażera, regulaminu usług [...], (k.1-32 akt adm.).
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego, że przewóz osób wykonywał w imieniu podmiotu trzeciego – firmy P. E. P. K.. Przeczy temu sama treść pisma zatytułowanego zasady współpracy otrzymanego przez skarżącego za pośrednictwem poczty elektronicznej. Umowa zlecenia
z powyższą firmą przez skarżącego nie została podpisana. Zgodnie z § 1 tej umowy, zleceniobiorca miał wykonywać w sposób samodzielny usługi poprzez platformę U. oraz T. w formie elektronicznej przez czas trwania umowy w czasie
i miejscu wybranym przez zleceniobiorcę. Podnieść należy, że aplikacja T. jest aplikacją służącą wyłącznie do zamawiania usług przewozu osób i inkasowania
w sposób bezgotówkowy opłaty za przejazd. Usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na telefon, między właścicielami pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć określoną trasę, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługa przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres usług
w dziedzinie transportu. Z kolei skarżący korzystając z aplikacji T. przy nawiązywaniu kontaktu z klientem, realizował zamówione za jej pośrednictwem zlecenie na przewóz osób. Tym samym uznać należy, że skarżący wykonywał odpłatną usługę w zakresie transportu drogowego we własnym imieniu. Dlatego do wykonania tej usługi skarżący powinien posiadać stosowną licencję, a także legitymować się orzeczeniem lekarskim o braku przeciwwskazań zdrowotnych
i orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Wymaganych orzeczeń skarżący nie posiadał.
Za uznaniem wykonywania przewozu w imieniu podmiotu trzeciego nie przemawia również, przedstawiona przez skarżącego kserokopia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, udzielona na firmę U. D. S.. z o.o. S.. k.
z siedzibą w R.. Wydrukowana z e-maila otrzymanego od P. E. P. K. z siedzibą w K. (tj. firmy, z którą według skarżącego zawarł on umowę zlecenia na wykonywanie w sposób samodzielny usług przewozu) kserokopia tej licencji, nie może bowiem stanowić dowodu w sprawie. Skarżący nie przedstawił zaś innych dokumentów potwierdzających związek z firmą U. D. S.. z o.o. S.. k. z siedzibą w R., które mogłyby wskazywać na wykonywanie przewozów w imieniu i na rzecz tej firmy. Podobnie bez znaczenia dla odpowiedzialności skarżącego za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego jest okoliczność, że skarżący nie prowadził zarejestrowanej działalności gospodarczej. Wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji jest bowiem działaniem faktycznym, polegającym na przewozie osób lub rzeczy, odpowiadającym definiowanemu transportowi drogowemu, przy czym nie musi ono stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej. (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 czerwca 2018 r., III SA/Gd 302/18, Lex nr 251682; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., II GSK 670/08 CBOSA).
Skoro brak jest podstaw do uznania, że skarżący wykonywał przewóz na rzecz i w imieniu innego podmiotu, to oznacza, że w dniu kontroli drogowej wykonywał przewóz okazjonalny w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. we własnym imieniu i on wykonywał pracę kierowcy. Ponosi zatem odpowiedzialność za brak ważnych na dzień kontroli orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, wymaganych stosownie do art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 w zw. z art. 39m u.t.d. Organ prawidłowo nałożył karę pieniężną, przewidzianą w ustawie o transporcie drogowym, bowiem skarżący był podmiotem wykonującym czynności związane z przewozem w rozumieniu tej ustawy, bez ważnych badań lekarskich i psychologicznych. Niezasadny jest zatem zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 1, art. 92 ust. 6 w zw. z lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do tej u.t.d.
Nie jest również trafny zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 92a ust. 3 u.t.d. poprzez wymierzenie skarżącemu kar w łącznej kwocie przekraczającej 12.000 zł za naruszenia stwierdzone z jednej kontroli przeprowadzonej w dniu 22 listopada 2018 r. Podkreślić należy, że niniejsze postępowanie, zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...] r. (nr [...]) odnosi się tylko do kary administracyjnej w łącznej kwocie 2.000 zł, nałożonej na skarżącego jako na inną osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym, o której mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. Zgodnie z art. 92a ust. 8 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa
w art. 92a ust. 2 u.t.d., a także wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 4 do tej ustawy. Ukaranie strony karą administracyjną za naruszenia określone w załączniku nr 4, nie wyklucza możliwości wszczęcia postępowania wobec tej samej strony za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, ale na podstawie innego załącznika (np. załącznika nr 3). Dlatego wobec skarżącego została również wydana decyzja, nakładająca na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12.000 zł jako na podmiot, o którym mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem
z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Zgodnie z art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego,
o których mowa w art. 92a ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, określa załącznik nr 3 do tej ustawy. Chociaż stwierdzone naruszenia zostały ujawnione podczas jednej kontroli, to zupełnie odmienna jest podstawa prawna obu decyzji, a nałożenie kar nastąpiło w związku z różnymi naruszeniami.
Podkreślić należy, że odpowiedzialność za popełnienie naruszeń wynikająca
z art. 92 ust. 1 i 2 u.t.d. ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy czy też stopnia zagrożenia wobec osób trzecich, a do jej powstania wystarczy stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Skarżący jako podmiot wykonujący
w dniu kontroli inne czynności związane z przewozem drogowym (odpłatny przewóz osób) był zobowiązany do przestrzegania przepisów o transporcie drogowym
i posiadania odpowiednich dokumentów.
W ocenie sądu organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, uznając go za spójny i logiczny, a uzasadnienie takiego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Zapewniono również skarżącemu udział w postępowaniu. Dlatego też nie można dopatrzyć się naruszenia przez organy zasad ogólnych postępowania, w tym art. 7
i 77 § 1 i art. 8 k.p.a. Organ informował skarżącego o podejmowanych czynnościach, zakresie prowadzonego postępowania i treści przepisów. Skarżący znał zatem zakres i przedmiot prowadzonego postępowania, mógł w nim aktywnie uczestniczyć, składać wyjaśnienia i wnioski dowodowe. Organy prawidłowo rozpatrzyły zgromadzony materiał dowodowy i prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy,
w szczególności wystąpienie opisanych w protokole kontroli z dnia 22 listopada 2018 r. naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym. Stwierdzenie tych nieprawidłowości musiało skutkować nałożeniem odpowiednich kar pieniężnych, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Podnieść należy, że skarżący nie przedstawił żadnego dowodu skutecznie kwestionującego ustalenia organów.
O ile bowiem na organach ciąży obowiązek udowodnienia faktów związanych
z naruszeniem przez stronę przepisów o transporcie drogowym, to bez przedstawienia przez stronę dowodów mogących podważać ustalenia organu, nie jest możliwe przyjęcie twierdzeń co do braku podstaw uznania odpowiedzialności
i nałożenia kary pieniężnej (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017 r., II GSK 756/16, Lex nr 2442913).
Wbrew stanowisku skarżącego, organ odwoławczy nie naruszył również przepisu art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji odniósł się bowiem merytorycznie do podniesionych w odwołaniu zarzutów odnośnie do nieposiadania przez skarżącego statusu przedsiębiorcy, jak również co do zasad działania aplikacji T., przez którą była zamawiana usługa przewozu. Nieuwzględnienie przez organ odwoławczy zarzutów strony, nie świadczy o ich pominięciu. Organ odwoławczy uznając decyzję organu pierwszej instancji za prawidłową, a zarzuty zawarte w odwołaniu strony za niezasadne, obowiązany był na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. do utrzymania tej decyzji w mocy.
Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Z przytoczonych względów należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co zobowiązywało Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. do oddalenia skargi.