III SA/Lu 215/25

III SA/Lu 215/25 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-06-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Iwona Tchórzewska
Jerzy Drwal /sprawozdawca/
Robert Hałabis /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 28 ust. 1; art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. a; art. 92a ust. 1, 3
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca) Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. L. (Ukraina) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 3 lutego 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, po rozpatrzeniu odwołania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością H. L. z siedzibą w [...] (dalej też jako "skarżąca spółka", "spółka", "strona skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z dnia 26 listopada 2024 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.
W dniu 8 maja 2024 r. na terenie Drogowego Przejścia Granicznego w [...] został poddany kontroli pojazd członowy o nr rej. [...], kierowcą, którego był obywatel [...] O. B., wykonujący przejazd w ramach międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na rzecz przewoźnika drogowego – ukraińskiej spółki H. L.. Kierowca zgłosił do odprawy celnej towar w postaci części zamiennych do rezonansu magnetycznego (adsorber do kompresora), helu ciekłego, helu sprężonego, zbiorników do ciekłego helu, butli do helu sprężonego, o łącznej masie [...] kg, przewożony za zgłoszeniami celnymi MRN [...], MRN[...], MRN [...], MRN [...] Nadawcami towaru były H. C. sp. z o. o., z/s w K. i A. P. sp. z o. o. z/s w W., natomiast odbiorcą skarżąca spółka.
W trakcie kontroli stwierdzono, że skarżąca spółka wykonywała przewóz na potrzeby własne (przewóz niezarobkowy), na wykonywanie, którego wymagane jest zezwolenie, zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, ze zm.), dalej także jako "u.t.d.".
Kierujący pojazdem nie posiadał w pojeździe i nie okazał na żądanie funkcjonariuszy służby celno-skarbowej zezwolenia na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udzielonej przewoźnikowi wykonującemu przewóz drogowy ważnego w dniu kontroli, nie przedłożył również zezwolenia wielokrotnego, wielostronnego EKMT.
Wobec stwierdzonego naruszenia zgodnie z art. 94 ust. 3 u.t.d. pobrano kaucję w wysokości 12000 zł, tj. kwocie odpowiadającej przewidywanej karze pieniężnej. Na okoliczność kontroli sporządzono protokół kontroli drogowej z 8 maja 2024 r. numer [...] oraz wykonano kserokopie okazanych dokumentów, tj. dowodu rejestracyjnego pojazdu, faktur, paszportu, zgłoszeń celnych oraz listów przewozowych CMR.
Postanowieniem z dnia 19 lipca 2024 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w [...] zawiadomił spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku ze stwierdzeniem naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, opisanego w protokole kontroli jako naruszenie z lp. 1.12 i lp. 3.1 załącznika nr 3 do u.t.d.
W piśmie z dnia 7 sierpnia 2024 r. pełnomocnik strony wskazał, że działalność spółki w zakresie transportu wykonywana jest w następujący sposób: (i) najpierw spółka zawsze oferuje swoim klientom określone towary; (ii) aby oferowany towar znajdował się na magazynie i był gotowy do szybkiej dostawy na zamówienie klienta, spółka regularnie importuje ten towar i magazynuje go w swoich magazynach na Ukrainie - koszty transportu nie są płatne osobno i są wliczone w cenę towaru; (iii) klient składa następnie zamówienie na towary, zwykle dopiero po jego imporcie na Ukrainę; (iv) spółka dostarcza zamówiony towar ze swojego magazynu na Ukrainie; (v) finalnie klient płaci cenę towaru w momencie jego dostarczenia.
Decyzją z dnia 26 listopada 2024 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w [...] (dalej "organ I instancji") nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 12000 zł za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia, zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. i stosownie do Ip. 3.1 załącznika nr 3 do przedmiotowej ustawy oraz umorzył postępowanie w części dotyczącej niewyposażenia kierowcy w odpowiednie zezwolenie, wymagane zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.t.d. na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024 r. poz. 572), dalej "k.p.a." w związku z Ip. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, na skutek złożonego przez spółkę odwołania od decyzji organu I instancji, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie (dalej "organ odwoławczy", organ II instancji", "organ") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy w pierwszej kolejności, odwołując się do regulacji ustawy o transporcie drogowym, wyjaśnił, że z danych zawartych w dowodach rejestracyjnych pojazdu członowego wynika, iż dopuszczalna masa całkowita wynosi 14000 kg i przekraczała wartość 6 ton, z kolei obliczona ładowność wynosiła 6200 kg i przekraczała wartość 3,5 tony. Organ podkreślił, że na przejazd tego pojazdu wymagane było zezwolenie na przewóz drogowy rzeczy na terytorium RP przez zagraniczny podmiot, ponieważ nie został spełniony żaden z dwóch warunków (pojazd o ładowności do 3,5 t lub masa całkowita do 6 t), który na przewozy dwustronne lub w tranzycie zwalniałby z obowiązku posiadania zezwolenia.
Organ II instancji przytoczył definicje przewozu drogowego, międzynarodowego transportu drogowego, niezarobkowego przewozu drogowego (przewozu na potrzeby własne) oraz niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego i podzielił stanowisko organu I instancji, że w sprawie zostały łącznie spełnione wszystkie warunki określone w art. 4 u.t.d., tj. pojazd prowadzony był przez pracownika podmiotu – O. B., podmiot posiadał tytuł prawny do używania pojazdu samochodowego, zakupiony towar był przewożony do przedsiębiorstwa na jego własną działalność gospodarczą, przewóz nie był przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.
Odnosząc się do zarzutów spółki co do naruszenia umowy między Unią Europejską a Ukrainą w sprawie transportu drogowego towarów z 29 czerwca 2022 r. (Dz. Urz. UE L 179 z dnia 6 lipca 2022 r. str. 4), dalej "umowa Unia Europejska – Ukraina", organ odwoławczy zauważył, że nie może mieć ona w sprawie zastosowania, gdyż dotyczy wyłącznie przewoźników drogowych wykonujących zarobkowo przewozy drogowe towarów w relacji dwustronnej i tranzytowej (transport towarów w celach handlowych). Natomiast skarżąca spółka wykonywała niezarobkowy międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy (przewóz na potrzeby własne), który nie podlegał pod regulacje przedmiotowej umowy.
Organ II instancji podniósł, że w przypadkach, których nie obejmują postanowienia umowy między Unią Europejską, a Ukrainą w sprawie transportu drogowego towarów, tj. w przypadku przewozów na potrzeby własne, zastosowanie mają postanowienia Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o międzynarodowych przewozach drogowych sporządzonej w Warszawie w dniu 18 maja 1992 r. (M.P. z 2002 r. Nr 6 poz. 125), dalej "umowa" lub "umowa z Ukrainą" oraz ustawy o transporcie drogowym. Obowiązek posiadania zezwolenia przez obywateli ukraińskich wynika z postanowień tej umowy (art. 6 umowy), gdyż kontrolowany przewóz nie zawierał się w katalogu przewozów zwolnionych z konieczności posiadania zezwolenia wymienionych w art. 7 ust. 1 umowy zawartej z Ukrainą.
Organ zauważył również, że regulacja art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. a u.t.d., zgodnie z którą, kierowca pojazdu, wykonując przewóz drogowy rzeczy w międzynarodowym transporcie drogowym, powinien mieć przy sobie i okazywać na żądanie organu kontroli dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także odpowiednie zezwolenie wymagane w międzynarodowym transporcie drogowym, pozostaje w ścisłym związku z postanowieniami art. 13 ust. 1 umowy z Ukrainą, co oznacza, że przewoźnik, który nie okazał w dniu kontroli właściwego zezwolenia dla konkretnej operacji przewozu, nie posiadał wymaganego - zarówno przepisami prawa polskiego, jak i stosownie do postanowień umowy z Ukrainą – zezwolenia.
Organ II instancji zwrócił także uwagę na treść komunikatu, zamieszczonego na stronie internetowej Stowarzyszenia Międzynarodowych Przewoźników Drogowych Ukrainy (http://www.asmap.org.ua/index1.php?idt=68963),z którego wynika, że w sytuacji, kiedy przewoźnik pełni jednocześnie rolę importera i przewoźnika, organy regulacyjne wymagają od przewoźników posiadania zezwolenia na transport. Z uwagi na fakt, że na rok 2024 Ukraina i Polska nie dokonały wymiany zezwoleń zagranicznych, w przypadku przewozu towarów, gdy przewoźnicy pełnią jednocześnie rolę importera i przewoźnika, powinni zaplanować transport z wykorzystaniem zezwolenia ECMT. Zezwolenia EKMT są dokumentami upoważniającymi do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego towarów pomiędzy państwami członkowskimi stowarzyszonymi w ramach Europejskiej Konferencji Ministrów Transportu (obecnie Międzynarodowym Forum Transportu), powołanej do życia protokołem sporządzonym w Brukseli dnia 17 października 1953 r., do którego Rzeczpospolita Polska przystąpiła w 1993 r. (Dz.U. z 1993 r. Nr 116, poz. 518).
W świetle powyższego organ ocenił, że przedmiotowy przewóz drogowy wykonywany był z naruszeniem art. 28 ust. 1 i art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. a u.t.d. i organ I instancji zasadnie nałożył na spółkę karę pieniężną w kwocie 12000 zł, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ odwoławczy za prawidłowe uznał także działanie organu I instancji, co do umorzenia postępowania w części dotyczącej niewyposażenia kierowcy w odpowiednie zezwolenie, wymagane zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.t.d. i opisane w Ip. 1.12 załącznika nr 3 do tej ustawy. Zdaniem organu II instancji, skoro przewoźnik w trakcie kontroli w ogóle nie dysponował zezwoleniem, to oczywistym jest, że nie mógł wyposażyć kierowcy w ten dokument. Z opisu naruszenia z Ip. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. wynika bowiem, że dotyczy ono sytuacji, gdy wymagany dokument w sensie formalnym istnieje (występuje w obrocie prawnym), jednak przewoźnik drogowy nie wyposażył kierowcy w ten dokument (kierowca nie posiada go podczas wykonywania przewozu). W okolicznościach niniejszej sprawy taka sytuacja nie miała miejsca.
W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie znajduje także zastosowania art. 92c u.t.d. Dodał, że spółka przy dołożeniu należytej staranności przy organizacji międzynarodowych przewozów towarów, jako przewoźnik mogła nie dopuścić do powstania naruszenia przepisów prawa mających zastosowanie, poprzez zaopatrzenie kierowcy w ważne zezwolenie. Za stwierdzone w sprawie naruszenie nie została także nałożona na spółkę kara przez inny uprawniony organ, a od dnia ujawnienia naruszenia (8 maja 2024 r.) nie upłynął okres 2 lat.
W ocenie organu odwoławczego w sprawie zachowano również wszystkie standardy postępowania administracyjnego.
Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję organu odwoławczego z dnia 3 lutego 2025 r., zaskarżając ją w części dotyczącej nałożenia kary w kwocie 12 000 zł i utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w zakresie punktu pierwszego. Spółka zarzuciła naruszenie przepisów:
1. art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, wybiórczą ocenę materiału dowodowego i wyciągnięcie z zebranego materiału dowodowego wniosków z niego niewynikających tj.:
a) uznanie, że głównym przedmiotem działalności skarżącej jest naprawa i konserwacja sprzętu elektronicznego i optycznego (kod klasyfikacji działalności gospodarczej KVED - 33.13) i w tym kontekście, że działalność H. G. w zakresie transportu ma charakter pomocniczy w stosunku do głównej działalności skarżącej i niezarobkowy, podczas gdy z całokształtu materiału dowodowego tj. m.in.: z treści umowy spółki skarżącego, jak również z załączonych w sprawie faktur, umowy numer [...] z dnia 9 kwietnia 2024 r. nie wynika, aby działalność (kod klasyfikacji działalności gospodarczej KVED - 33.13) była główną działalnością skarżącej, wynika zaś, że działalność transportowa miała charakter zarobkowy, w rozumieniu Umowy pomiędzy Unię Europejską, a Ukrainą w sprawie transportu drogowego towarów z dnia 29 czerwca 2022 r., bowiem skarżąca otrzymywała wynagrodzenie za transport wliczone w cenę towaru, a ponadto jest przewoźnikiem i przewoził towary w celach handlowych;
b) przyjęcie, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby zaszły przesłanki przewidziane w art. 92 c § 1 pkt 1 u.t.d., podczas gdy z przedstawionej wraz z tłumaczeniem przysięgłym ukraińskiej wersji językowej Umowy pomiędzy Unią Europejską a Ukrainą w sprawie transportu drogowego towarów z dnia 29 czerwca 2022 r., opublikowanej oficjalnie w ukraińskim dzienniku ustaw oraz bezsprzecznie ustalonych różnic pomiędzy polską a ukraińską wersją językową Umowy (obowiązującą skarżącą) wynika, że skarżąca, który znał treść Umowy oficjalnie opublikowanej i zatwierdzonej w jego kraju, nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć tj. rozbieżności w wersjach językowych podpisanych przez uprawnionych przedstawicieli stron Umowy i oficjalnie opublikowanych;
c) brak odniesienia się przez organ w uzasadnieniu decyzji do zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia artykułu 33 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów z dnia 23 maja 1969 r., w zw. z art. 9 Konstytucji, co utrudnia kontrolę instancyjną decyzji;
2. art. 6 k.p.a., poprzez naruszenie zasady praworządności w wyniku dokonania przez organ interpretacji tekstu Umowy w oderwaniu od kontekstu i celu całej Umowy, tj. bez uwzględnienia brzmienia równoprawnej ukraińskiej wersji językowej Umowy, społecznego sensu zawarcia tej Umowy, w sposób sprzeczny z ratyfikowanymi i przez Polskę aktami międzynarodowymi, tj. z artykułem 33 i Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów z dnia 23 maja 1969 r., a także z brzmieniem artykułu 13 ust. 3 ww. Umowy oraz jej preambułą;
3. art. 7a k.p.a., poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści art. 2 ust. 1 Umowy oraz artykułu 3 pkt 2 Umowy, w związku z odmiennym brzmieniem jednakowo autentycznych wersji językowych postanowień ww. artykułów, na niekorzyść skarżącego;
4. art. 2 ust. 1 oraz art. 3 pkt 2 Umowy pomiędzy Unią Europejską, a Ukrainą w sprawie transportu drogowego towarów z dnia 29 czerwca 2022 r., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na nieuwzględnieniu przy interpretacji Umowy obowiązującej, jednakowo autentycznej ukraińskiej wersji językowej, dokonanie wykładni tych przepisów bez uwzględnienia preambuły Umowy oraz celu w jakim umowa została zawarta, a w konsekwencji uznanie, że Umowa ta nie ma zastosowania do przewozu z dnia 8 maja 2024 r. dokonanego przez przewoźnika;
5. art. 33 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów z dnia 23 maja 1969 r. w zw. z art. 9 Konstytucji, w zw. z art., 6 ustawy o języku polskim poprzez jego niezastosowanie;
6. art. 28 ust. 1 i ust. 3 ustawy, poprzez jego błędne zastosowanie w zakresie konieczności posiadania zezwolenia przez skarżącego na przewóz dnia 8 maja 2024 r. pomimo, że Umowa pomiędzy Unią Europejską, a Ukrainą w sprawie transportu drogowego towarów z dnia 29 czerwca 2022 r. powinna znaleźć zastosowanie w sprawie;
7. art. 92 c par. 1 pkt 1 ustawy, poprzez jego niezastosowanie pomimo, że zostały spełnione przesłanki jego zastosowania (skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć), co doprowadziło do odmowy umorzenia postępowania i nałożenia kary na skarżącą;
8. przepisów Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o międzynarodowych przewozach drogowych, sporządzonej w Warszawie dnia 18 maja 1992 r. powołanych w decyzji, poprzez jej zastosowanie, pomimo że w sprawie powinna zostać zastosowana Umowa pomiędzy Unią Europejską, a Ukrainą w sprawie transportu drogowego towarów z dnia 29 czerwca 2022 r.
Zdaniem skarżącej, naruszenie prawa materialnego doprowadziło do przyjęcia przez organ, że strona nie była uprawniona do dokonania transportu w dniu 8 maja 20204 r. bez zezwolenia. Spółka podkreśliła, że transport był wykonywany w celach zarobkowych za wynagrodzeniem wliczanym w cenę towaru
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i potrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga, jako niezasadna, podlegała oddaleniu.
Przedmiot kontroli Sądu pod względem legalności stanowiła decyzja organu odwoławczego wydana w przedmiocie nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości 12000 zł za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539, z późn. zm.).
Na mocy art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12000 zł za każde naruszenie (...). Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12000 zł, z wyjątkami nie mającymi w sprawie zastosowania (art. 92a ust. 3 u.t.d.).
Stosownie do art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:
1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,
2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10
- załącznika nr 3 do ustawy.
Pod lp. 3.1. załącznika nr 3 do u.t.d. wymienione zostało naruszenie polegające na wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia. Naruszenie to jest sankcjonowane karą w wysokości 12000 zł.
Według treści art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. a u.t.d., kierowca pojazdu, wykonując przewóz drogowy rzeczy w międzynarodowym transporcie drogowym, winien mieć przy sobie i okazywać na żądanie organu kontroli dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także odpowiednie zezwolenie wymagane w międzynarodowym transporcie drogowym.
Zgodnie zaś z art. 28 ust. 1 u.t.d., wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej. W art. 29b u.t.d. ustawodawca zawarł delegację dla ministra właściwego do spraw transportu do określenia, w drodze rozporządzenia, m.in. sposobu wypełniania blankietów zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1 oraz wzorów zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1 - uwzględniając warunki wykorzystania zezwoleń określone w dwustronnych umowach międzynarodowych o wykonywaniu przewozów drogowych oraz zakres niezbędnych danych umieszczonych w zezwoleniach. W oparciu o to umocowanie Minister Infrastruktury i Rozwoju wydał rozporządzenie z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zezwoleń na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy oraz drogowy przewóz kabotażowy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1564). Przepis art. 28a ust. 3 u.t.d. stanowi z kolei, że kierujący pojazdem samochodowym wykonującym międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany posiadać w pojeździe i okazywać na żądanie uprawnionych osób blankiet zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1. W przypadku nieokazania podczas kontroli tego dokumentu, międzynarodowy przewóz drogowy uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. Zagraniczny podmiot wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany wypełnić blankiet zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, najpóźniej przed wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu samochodowego, którym przewóz ten jest wykonywany (art. 28a ust. 1 u.t.d.). W przypadku niewypełnienia lub nieprawidłowego wypełnienia blankietu zezwolenia, przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia (art. 28a ust. 2 u.t.d.).
W świetle natomiast art. 4 pkt 3 i pkt 6a u.t.d., przewóz drogowy oznacza transport drogowy (w tym międzynarodowy transport drogowy) lub niezarobkowy przewóz drogowy. Niezarobkowy międzynarodowy przewóz drogowy, to przewóz na potrzeby własne wykonywany z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 pkt 6 u.t.d.).
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do kwestii prawidłowej kwalifikacji wykonywanego przez skarżącą spółkę przewozu. W ocenie organu skarżąca w dniu 8 maja 2024 r. wykonywała niezarobkowy międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy, co wymagało posiadania przez stronę odpowiedniego zezwolenia, zarówno na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym, jak i postanowień umowy z Ukrainą. Natomiast według strony skarżącej, wykonywany przewóz miał charakter zarobkowy, a w konsekwencji, na mocy postanowień umowy Unia Europejska – Ukraina, strona była zwolniona z obowiązku posiadania zezwolenia na przewóz poddany kontroli w dniu 8 maja 2024 r.
W ocenie Sądu, należy zgodzić się z powyższym stanowiskiem organu, natomiast podniesione przez stronę zarzuty skargi są niezasadne.
Przede wszystkim nie budziło wątpliwości i nie było przez stronę skarżącą kwestionowane, że do kontrolowanego przewozu znajdowały zastosowanie przepisy ustawy o transporcie drogowym, gdyż dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego w niniejszej sprawie zespołu pojazdów wynosiła łącznie 14000 kg. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 i 2a u.t.d., przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony: a) w krajowym transporcie drogowym rzeczy, w przypadku gdy przedsiębiorca wykonuje wyłącznie krajowy transport drogowy rzeczy, b) w niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy (pkt 2) oraz o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 2,5 tony w transporcie drogowym rzeczy (pkt 2a).
W takich warunkach istotne znaczenie dla oceny charakteru wykonywanego przez stronę przewozu miał przepis art. 4 pkt 4 u.t.d., według którego niezarobkowy przewóz drogowy, czyli przewóz na potrzeby własne – to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:
a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,
b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,
c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego – rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,
d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym z przedłożonego przez skarżącą wyciągu z Jednolitego Państwowego Rejestru Osób prawnych, Osób Fizycznych – Przedsiębiorców i Formacji Społecznych wynika jednoznacznie, że podstawową działalność gospodarczą skarżącej stanowi naprawa i konserwacja sprzętu elektronicznego i optycznego (kod klasyfikacji działalności gospodarczej 33 13). Pozostała działalność to sprzedaż wyrobów chemicznych (KVED 46.75), handel hurtowy niewyspecjalizowany (kod 46.90) oraz pozostała sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach (kod 47.19). Skarżąca spółka nie ma natomiast uprawnień do wykonywania transportu drogowego towarów (kod klasyfikacji działalności gospodarczej KVED 49.41).
Tym samym, w świetle zapisów w rejestrze transport drogowy towarów z całą pewnością nie stanowi podstawowej działalności strony, jak również pomocniczej w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej. Dodać przy tym należy, że to przedsiębiorca jest odpowiedzialny za prawidłowość i aktualność danych zawartych w rejestrze.
Dodatkowo postępowanie administracyjne wykazało, że kierowcą kontrolowanego pojazdu był pracownik strony skarżącej – O. B.. Skarżąca nie kwestionowała tej okoliczności. Strona posiadała również tytuł prawny do używania skontrolowanego pojazdu, co potwierdzają zapisy w dowodach rejestracyjnych.
W sprawie nie było też sporne, że przewożony towar stanowiły części zamienne do rezonansu magnetycznego (adsorber do kompresora), hel ciekły, hel sprężony, zbiorniki do ciekłego helu, butle do helu sprężonego. Przewóz realizowany był przez przewoźnika w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Kontrolowany transport odbywał się na trasie K. - Drogowe Przejście Graniczne w [...]. Ze zgłoszenia celnego MRN [...] oraz faktury nr [...] z dnia 25 kwietnia 2024 r. wynika, że firma skarżąca spółka zakupiła w H. C. sp. z o. o. części zamienne do rezonansu magnetycznego (adsorber do kompresora), który został objęty procedurą wywozu. Eksporterem jest sprzedawca, zaś odbiorcą skarżąca spółka. Dalej, ze zgłoszeń celnych - MRN [...], MRN [...], MRN [...] oraz faktur nr: [...], [...], [...] i [...] z dnia 7.05.2024 r. wynika, że skarżąca spółka zakupiła w A. P. sp. z o. o. hel ciekły i hel sprężony, butle do sprężonego helu i zbiorniki do ciekłego helu, które zostały objęte procedurą wywozu. Eksporterem jest sprzedawca, zaś odbiorcą skarżąca spółka. Z faktury [...] z dnia 7.05.2024 r. wynikają także warunki dostawy, w tym przypadku FCA C.. Reguła ta oznacza, że sprzedawca musi dostarczyć towar ze wszystkimi wymaganymi dokumentami w C.. Dalej towar jest odbierany przez kupującego. To oznacza, że skarżąca spółka wykonywała przewóz tego towaru na własne potrzeby. Kontrolowany transport odbywał się na trasie C. - Drogowe Przejście Graniczne w [...].
Jednocześnie wskazać należy, że stosownie do art. 4 pkt 4 lit. c u.t.d., w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin. Konstrukcja przepisu art. 4 pkt 4 lit. c u.t.d. określającego okoliczności, które muszą zostać spełnione, aby przejazd pojazdu z ładunkiem został uznany za przewóz na potrzeby własne, a zwłaszcza użycie spójników "lub" wskazuje, że wystarczy zaistnienie jednego z wymienionych tam przypadków. Z powołanego art. 4 pkt 4 lit. c u.t.d. wynika wprost, że wystarczy, aby nastąpiła którakolwiek z sytuacji wskazanych w tym przepisie. W okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że właścicielem przewożonego towaru w dniu kontroli była strona skarżąca. Ewentualna późniejsza sprzedaż samochodów w ramach działalności handlowej skarżącej w zakresie sprzedaży tego rodzaju towarów pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie.
W odniesieniu do twierdzenia zawartego w treści skargi, że skarżąca otrzymywała wynagrodzenie za transport wliczone w cenę towaru i że skarżąca jest przewoźnikiem, a towary przewożone były w celach handlowych - w ocenie składu orzekającego WSA w Lublinie w niniejszej sprawie kwestia poniesienia przez sprzedającego kosztów transportu to okoliczność wewnętrznych rozliczeń między kontrahentami i pozostaje bez wpływu na uznanie w analizowanej sprawie, że doszło do spełnienia wszystkich przesłanek wymienionych w art. 4 pkt 4 u.t.d. i w konsekwencji istnienia po stronie skarżącej obowiązku posiadania zezwolenia na międzynarodowy przewóz drogowy. Kwestia rozliczeń pomiędzy skarżącą a jej kontrahentem w zakresie poniesienia kosztów transportu i przyjętych warunków dostawy to kwestie odnoszące się do czynników kształtujących cenę towaru w ramach działalności skarżącej.
W ocenie Sądu, nie kwestionując nawet stanowiska skarżącej co do zapłaty za koszty transportu, okoliczności te w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz obowiązujących przepisów prawa pozostają bez wpływu na prawidłową ocenę organu co do rodzaju skontrolowanego w dniu 8 maja 2024 r. przewozu. Bez wątpienia przewóz przez skarżącą towarów zakupionych przez stronę dla potrzeb własnej działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży hurtowej wyrobów chemicznych oraz handel hurtowy niewyspecjalizowany, stanowiące podstawowy rodzaj działalności gospodarczej strony, jest przewozem wykonywanym pomocniczo w stosunku do tej podstawowej działalności. Przy czym, jak trafnie zauważył organ odwoławczy, skarżąca spółka nie ma uprawnień do wykonywania transportu drogowego towarów. Dostrzec należy, jak wskazano w decyzji organu pierwszej instancji, że ustawa o transporcie drogowym w art. 4 pkt 4 zawiera enumeratywnie skatalogowane przesłanki do uznania przewozu na potrzeby własne. Wśród nich brak jest przesłanki wykluczającej tego rodzaju przewóz z powodu ponoszonych przez sprzedającego kosztów transportu.
W konsekwencji prawidłowego ustalenia, że kontrolowany przewóz był przewozem na potrzeby własne, prawidłowa była również ocena organów co do braku podstaw do zastosowania w sprawie postanowień umowy Unia Europejska – Ukraina, a zarzuty skargi w tym zakresie należało uznać za całkowicie chybione.
W ocenie Sądu, przyjęta za podstawę zaskarżonej decyzji wykładnia postanowień powyższej umowy nie budzi wątpliwości. Z umowy tej wynika m.in, że jej celem jest tymczasowe ułatwienie drogowego transportu towarowego między i przez terytorium Unii Europejskiej i Ukrainy, poprzez przyznanie dodatkowych praw tranzytu i przewozu towarów między Stronami przewoźnikom mającym siedzibę na terytorium jednej ze Stron w związku ze skutkami prowadzonej przez Rosję napastniczej wojny przeciwko Ukrainie i poważnymi zakłóceniami, jakie stwarza ona dla wszystkich rodzajów transportu w tym państwie (art. 1 ust. 1 Umowy). Wskazana umowa ma zastosowanie do tranzytu i międzynarodowego przewozu drogowego towarów między Stronami wykonywanego zarobkowo i pozostaje bez uszczerbku dla stosowania zasad ustanowionych przez wielostronny system kontyngentów Europejskiej Konferencji Ministrów Transportu w ramach Międzynarodowego Forum Transportu. Przewóz drogowy towarów w obrębie państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub między państwami członkowskimi Unii Europejskiej pozostaje zaś poza zakresem stosowania niniejszej Umowy. Tranzyt przez terytorium drugiej Strony w celu przewozu towarów między państwami trzecimi nie jest w ogóle Umową objęty (art. 2 ust. 1 Umowy). Nadto w świetle postanowień tej umowy i dla jej celów "przewoźnik drogowy towarów" oznacza osobę fizyczną lub prawną zajmującą się transportem towarów w celach handlowych, mającą siedzibę na terytorium Strony zgodnie z prawem tej Strony i posiadającą zezwolenie wydane przez tę Stronę na zarobkowe wykonywanie międzynarodowego transportu towarów za pomocą pojazdów silnikowych lub zespołów pojazdów (art. 3 pkt 2 Umowy).
Dlatego też stanowisko organu, że Umowa Unia Europejska – Ukraina dotyczy wyłącznie przewoźników drogowych wykonujących zarobkowo przewozy drogowe towarów w relacji dwustronnej i tranzytowej, było w pełni prawidłowe, a cel handlowy transportu towarów został wprost wyartykułowany w definicji przewoźnika. Z tej też przyczyny zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 9 Konstytucji RP uznać należało za bezpodstawne. Przepis powyższy stanowi, że Rzeczpospolita Polska przestrzega wiążącego ją prawa międzynarodowego.
Powołany przez stronę skarżącą przepis art. 6 ustawy o języku polskim stanowi, że umowy międzynarodowe zawierane przez Rzeczpospolitą Polską powinny mieć polską wersję językową, stanowiącą podstawę wykładni, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Bez naruszenia art. 6 ustawy o języku polskim organ rozstrzygnął sprawę. Z postanowień końcowych Umowy Unia Europejska – Ukraina wprost wynika, że umowę sporządzono w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach w stosownych językach (w tym "polskim"), przy czym teksty w każdym z tych języków są jednakowo autentyczne. Co istotne, poza wątpliwościami interpretacyjnymi strony skarżącej, dotychczas nie powstał spór dotyczący interpretacji i stosowania Umowy w rozumieniu art. 8 Umowy Unia Europejska – Ukraina. W tej sytuacji, w świetle art. 4 ustawy o języku polskim, organy obu instancji prawidłowo odniosły się do postanowień polskiej wersji językowej Umowy Unia Europejska – Ukraina.
Dalej, zasadnie organ odwoławczy podniósł, że w przypadkach, których nie obejmują postanowienia umowy Unia Europejska – Ukraina, zastosowanie znajdą postanowienia umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o międzynarodowych przewozach drogowych. Z powołanego wyżej art. 28 ust. 1 u.t.d. wprost bowiem wynika, że wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej (...), wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 5 umowy z Ukrainą, przewoźnicy każdej Umawiającej się Strony mogą wykonywać przewozy ładunków oraz wykonywać przejazdy w stanie próżnym: a) między miejscem położonym na terytorium jednej Umawiającej się Strony a miejscem położonym na terytorium drugiej Umawiającej się Strony, b) w tranzycie przez terytorium drugiej Umawiającej się Strony. Postanowienie art. 6 ust. 1 i 2 przedmiotowej Umowy stanowi z kolei, że z wyjątkiem przewozów określonych w artykule 7, przewozy ładunków wymienione w artykule 5 mogą być wykonywane jedynie na podstawie zezwoleń wydanych uprzednio przez właściwą władzę państwa rejestracji pojazdu w imieniu właściwej władzy drugiej Umawiającej się Strony. Właściwe władze Umawiających się Stron przekazują sobie wzajemnie zezwolenia, wymienione w ustępie 1 niniejszego artykułu. Zwolnienia z wymogu zezwoleń, o których mowa w art. 7 Umowy z oczywistych względów nie mają w sprawie zastosowania, gdyż zgodnie z tym przepisem nie wymagają zezwoleń przewozy:
a) rzeczy przesiedlenia,
b) materiałów i przedmiotów, w tym dzieł sztuki, przeznaczonych na targi, wystawy lub na imprezy o charakterze niehandlowym na terytorium drugiej Umawiającej się Strony,
c) sprzętu, przedmiotów i zwierząt przeznaczonych na imprezy teatralne, muzyczne, filmowe lub sportowe, dla cyrków, targów, kiermaszy na terytorium drugiej Umawiającej się Strony,
d) sprzętu przeznaczonego dla wykonywania zapisów radiofonicznych, zdjęć filmowych lub telewizyjnych,
e) zwłok,
f) pojazdów uszkodzonych.
Trafnie również organ odwoławczy zwrócił uwagę na brzmienie art. 13 ust. 1 przedmiotowej Umowy, który stanowi, że przewoźnicy jednej Umawiającej się Strony, jak również załogi pojazdów powinni przestrzegać podczas swojego pobytu na terytorium drugiej Umawiającej się Strony przepisów prawnych obowiązujących na tym terytorium, dotyczących w szczególności przewozów i ruchu drogowego.
Powyższe oznacza, że organ rozstrzygnął sprawę w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej bez naruszenia zasad dotyczących interpretacji traktatów, o których mowa w art. 33 ust. 1 - 4 Konwencji wiedeńskiej o prawie traktatów.
W tym stanie faktycznym i prawnym prawidłowa okazała się ocena organu, że kontrolowany przewóz drogowy wykonywany był z naruszeniem art. 28 ust. 1 i art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o transporcie drogowym. Zatem zarzuty skargi o naruszeniu przepisów prawa materialnego – art. 4 pkt 4 u.t.d., art. 28 ust. 1 u.t.d. w związku z art. 2 ust. 1 umowy między Unią Europejską a Ukrainą nie zasługują na uwzględnienie.
Zwrócić przy tym należy uwagę, że organ miał na względzie okoliczność, iż na rok 2024 Ukraina i Polska nie dokonały wymiany zezwoleń zagranicznych, zgodnie z art. 8 ust. 1 umowy, który stanowi, że zezwolenia na wykonywanie przewozów ładunków są wydawane w granicach kontyngentów ustalanych wspólnym porozumieniem każdego roku przez właściwe władze Umawiających się Stron. Jednakże taki stan rzeczy powinien być znany stronie skarżącej jako przewoźnikowi, albowiem jak ustaliły organy i czego nie kwestionowała skarżąca, na stronie internetowej Stowarzyszenia Międzynarodowych Przewoźników Drogowych Ukrainy (AsMAP UA) zamieszczono jasny komunikat (komunikat z roboczym tłumaczeniem w aktach sprawy – k. [...] akt adm.), z którego wynika, że w sytuacji, kiedy przewoźnik pełni jednocześnie rolę importera i przewoźnika, organy regulacyjne wymagają od przewoźników posiadania zezwolenia na transport. Z uwagi na fakt, że na rok 2024 Ukraina i Polska nie dokonały wymiany zezwoleń zagranicznych, w przypadku przewozu towarów, gdy przewoźnicy pełnią jednocześnie rolę importera i przewoźnika, winni zaplanować transport z wykorzystaniem zezwolenia EKMT. Zezwolenie EKMT, jak wyjaśnił organ odwoławczy, jest dokumentem upoważniającym do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego towarów pomiędzy państwami członkowskimi stowarzyszonymi w ramach Europejskiej Konferencji Ministrów Transportu (obecnie Międzynarodowym Forum Transportu), powołanej do życia protokołem sporządzonym w Brukseli dnia 17 października 1953 r. Zarówno Rzeczpospolita Polska, jak i Ukraina są państwami członkowskimi EKMT. Zezwolenia te są wielokrotne, wielostronne i przyznawane są z reguły na okres 1 roku. Na ich podstawie można wykonywać przewozy między krajami członkowskimi EKMT oraz w tranzycie przez ich terytoria.
Niesporne zaś było, że skarżąca takiego zezwolenia wielostronnego nie okazała. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy, którą ponosi na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., ma charakter obiektywny, niezależny od winy (i jej stopnia). Dla zaistnienia tej odpowiedzialności wystarczające jest zatem samo stwierdzenie naruszenia, nawet jeżeli powstało ono w sposób niezawiniony.
W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi przepisy postępowania, w tym zasady określone w przepisach art. 6 i art. 8 k.p.a. nie zostały naruszone. Zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, a wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ przy podjęciu decyzji znalazły wyraz w uzasadnieniu zarówno decyzji organu pierwszej instancji, jak i decyzji organu odwoławczego. Strona miała też zapewniony czynny udział w postępowaniu, z którego to prawa aktywnie korzystała.
Okoliczność braku w trakcie kontroli wymaganego zezwolenia została bezspornie udowodniona. Brak natomiast ważnego zezwolenia w świetle wyżej przywołanych przepisów art. 28 ust. 1, art. 28a ust. 3 i art. 87 ust.1 pkt 3 lit. a u.t.d. zasadnie skutkował nałożeniem na stronę kary, o jakiej mowa w lp. 3.1. załącznika nr 3 do u.t.d., a więc kary w wysokości 12 000 zł. Przy tym pobór kaucji - w przypadku podmiotu zagranicznego - w wysokości przewidywanej kary znajdował swoje normatywne podstawy w zasadzie wynikającej z art. 94 ust. 3 i 4 u.t.d.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach sprawy, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") trzeba wskazać, że trafna była także ocena organu odwoławczego co do zaistnienia przewidzianej w art. 105 § 1 k.p.a. przesłanki umorzenia postępowania w części dotyczącej naruszenia polegającego na niewyposażeniu kierowcy w odpowiednie zezwolenie, wymagane zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. a) u.t.d., a więc w części dotyczącej naruszenia określonego w Ip. 1.12. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, sankcjonowanego karą 500 zł. Zasadnie bowiem wywiodły organy obu instancji, że normy lp. 1.12. i lp. 3.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym dotyczą dwóch odrębnych naruszeń, mających zastosowanie w dwóch odrębnych stanach faktycznych. W sytuacji, gdy w rozpatrywanej sprawie ustalono, że przewoźnik w ogóle nie posiadał ważnego zezwolenia, nie można było zarazem przyjąć, że mamy do czynienia także z kolejnym deliktem administracyjnym w postaci niewyposażenia kierowcy w ten dokument. Celem sankcji określonej w lp. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d. jest bowiem wymuszenie na podmiocie wykonującym przewóz drogowy takich działań organizacyjnych, by kierowca każdorazowo posiadał w pojeździe kompletną wymaganą dokumentację związaną z wykonywanym przewozem. Natomiast celem unormowania określonego w lp. 3.1. załącznika nr 3 do u.t.d. jest wymuszenie na podmiocie wykonującym przewóz drogowy innego rodzaju działań, które zagwarantują przestrzeganie przepisów prawa dzięki posiadaniu przez przewoźnika uprawnień do wykonywania danego rodzaju przewozów.
Sąd podziela również wyrażoną w zaskarżonej decyzji ocenę, że w stanie faktycznym sprawy brak było podstaw do zastosowania przepisu art. 92c u.t.d. Przy tym skarżąca w treści skargi nie przedstawiła w tym przedmiocie żadnej argumentacji, koncentrując swoje zarzuty na wadliwym zdaniem strony stanowisku organów co do obowiązku posiadania przez nią stosownego zezwolenia. W tej kwestii trafnie organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca nie sprostała obowiązkowi wykazania wystąpienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zgodzić się należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy przewoźnik miał całkowity wpływ na powstanie stwierdzonego naruszenia, bowiem podejmując się międzynarodowego przewozu drogowego przedmiotowego towaru, stanowiącego własność skarżącej i przewożonego pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności, powinien posiadać zezwolenie, którym jednak nie dysponował. Kierujący pojazdem nie posiadał również i nie przedłożył do kontroli zezwolenia wielostronnego, wielokrotnego EKMT, które uprawniałoby go do wykonywania przedmiotowego przewozu. W sprawie nie zachodziły też okoliczności wymienione w art. 92c ust. 1 pkt 2 i 3 u.t.d.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W konsekwencji, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.
Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosowny wniosek został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę, zaś skarżąca nie wnosiła o przeprowadzenie rozprawy. W trybie uproszczonym Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).