Lexedit
Wróć do analizy orzeczenia
Pełny tekst orzeczenia

III SA/LU 189/25

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

III SA/Lu 189/25 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-06-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Agnieszka Kosowska
Anna Strzelec
Iwona Tchórzewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Inne
Transport
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1218
art. 30 ust. 4; art. 21 ust. 3; art. 26 ust. 3; art. 5 ust. 1;
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Anna Strzelec Asesor WSA Agnieszka Kosowska po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w B. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 20 stycznia 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 20 stycznia 2025 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z 21 października 2024 r., nakładającą na skarżącą P. P. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością Spółkę komandytową w B. P. kary pieniężne w łącznej wysokości 30.000 zł za niedopełnienie obowiązku wskazania w zgłoszeniach przewozu: [...], [...] i [...] dodatkowych danych zgodnie z art. 7c ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi.
Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.
Naczelnik Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach w dniach [...] 2023 r., [...] 2023 r. i [...] 2023 r. przesłał do Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. wykazy zgłoszeń zarejestrowanych w lipcu, sierpniu i grudniu 2023 r., w których podmioty odbierające wyroby akcyzowe o kodzie CN ex 2711 (propan, butan albo mieszaniny propan-butan) nie wykonały obowiązku nałożonego przepisem art. 7c ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 104, dalej jako "ustawa SENT"). Z przesłanych informacji wynikało m.in., że zgłoszenie [...] z [...] 2023 r., wykazane w zestawieniu z 18 sierpnia 2023 r., zostało zamknięte manualnie (status 3 zgłoszenia) przez podmiot odbierający, to jest P. P. Sp. z o.o. Sp. k., pomimo niewypełnienia w nim wszystkich wymaganych przepisami prawa pól, to jest numerów fabrycznych dystrybutorów i stanów licznika dystrybutorów bezpośrednio przed załadunkiem towaru do zbiornika. Zgłoszenia [...] z 11 sierpnia 2023 r. i [...] z 19 grudnia 2023 r., wykazane w zestawieniach z 18 września 2023 r. i 17 stycznia 2023 r., zostały zamknięte automatycznie przez system (status 5 zgłoszenia) bez wypełnienia wszystkich wymaganych przepisami prawa pól w zgłoszeniach przewozu, to jest numerów fabrycznych dystrybutorów, stanu licznika dystrybutora bezpośrednio przed załadunkiem towaru do zbiornika i objętości towaru.
Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej wezwał spółkę P. P., która została wskazana w zgłoszeniach jako podmiot odbierający, do wyjaśnienia przyczyn nieprawidłowości stwierdzonych w zgłoszeniach przewozu SENT.
W odpowiedzi na wezwanie organu, pismami z 21 września 2023 r., 27 września 2023 r. i 5 lutego 2024 r. skarżąca potwierdziła odbiór gazu płynnego LPG wynikającego z omawianych zgłoszeń SENT.
W piśmie z 21 września 2023 r. skarżąca potwierdziła odbiór w dniu 4 lipca 2023 r. gazu płynnego LPG ze zgłoszenia [...] w ilości 1100 I. Numer fabryczny dystrybutora, do którego został dostarczony gaz to [...]. Stan licznika nr [...] dystrybutora bezpośrednio przed rozpoczęciem załadunku gazu wynosił [...] litrów, stan licznika nr [...] wynosił [...] l. Dla potwierdzenia faktycznego przyjęcia dostawy gazu przez stację paliw w B. P. strona załączyła kopie dokumentów towarzyszących zgłoszeniu: fakturę zakupu z C.-L. T. Sp. z o.o. nr [...] 2 i dokument WZ nr [...]
W piśmie z 27 września 2023 r. skarżąca potwierdziła odbiór w dniu 11 sierpnia 2023 r. gazu płynnego LPG ze zgłoszenia [...] w ilości 4240 I. Numer fabryczny dystrybutora, do którego został dostarczony gaz to [...]. Stan licznika nr 1 dystrybutora bezpośredniego przed rozpoczęciem załadunku gazu wynosił [...] l. Dla potwierdzenia faktycznego przyjęcia dostawy gazu przez stację paliw w O. M. strona załączyła kopie dokumentów towarzyszących zgłoszeniu: fakturę zakupu z C.-L. T. Sp. z o.o. nr [...] 2 i dokument WZ nr [...]
W piśmie z 5 lutego 2024 r. skarżąca potwierdziła odbiór w dniu 19 grudnia 2023 r. gazu płynnego LPG ze zgłoszenia [...] w ilości 2500 I. Numer fabryczny dystrybutora, do którego został dostarczony gaz to [...]. Stan liczników dystrybutora bezpośrednio przed rozpoczęciem załadunku gazu wynosił odpowiednio: nr [...] - [...] l i nr [...] - [...] l. Dla potwierdzenia faktycznego przyjęcia dostawy gazu przez stację paliw w B. P. strona załączyła kopie dokumentów towarzyszących zgłoszeniu: fakturę zakupu z C.-L. T. Sp. z o.o. nr [...] 2 i dokument WZ nr [...]
Postanowieniem z 26 lutego 2024 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w ustawie SENT w zgłoszeniach [...], [...] i [...]
W piśmie z 5 marca 2024 r. strona wniosła o umorzenie postępowania z uwagi na art. 30 ust. 1 i ust. 4 ustawy SENT. Skarżąca podniosła, że wszystkie należności publiczno-prawne, w tym w szczególności podatek od towarów i usług oraz podatek akcyzowy zostały w całości uregulowane.
Decyzją z 21 października 2024 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości:
-10000 zł za niedopełnienie obowiązków, o których mowa w art. 7c ustawy SENT w zgłoszeniu przewozu [...]
-10000 zł za niedopełnienie obowiązków, o których mowa w art. 7c ustawy SENT w zgłoszeniu przewozu [...],
-10000 zł za niedopełnienie obowiązków, o których mowa w art. 7c ustawy SENT w zgłoszeniu przewozu [...].
Po rozpatrzeniu odwołania strony Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podkreślił, że w świetle art. 7c ust. 1 ustawy SENT podmiot wysyłający, podmiot odbierający oraz przewoźnik są obowiązani do wskazania lub uzupełnienia w zgłoszeniu dodatkowych danych, jeżeli dane te ze względu na specyfikę towaru lub przewozu towaru, lub obrotu tym towarem są przekazywane do innych organów na podstawie przepisów odrębnych oraz jest to konieczne do zapewnienia skuteczności monitorowania przewozu towarów - w przypadkach określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 2. art. 7c ustawy SENT. W rozporządzeniu Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 24 czerwca 2021 r. w sprawie dodatkowych danych podlegających wskazaniu w zgłoszeniu przewozu towarów (Dz. U. z 2021 r., poz. 1259 z późn. zm., dalej powoływane także jako "rozporządzenie") wprowadzony został obowiązek zamieszczania dodatkowych danych w zgłoszeniach określonych w art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy SENT, dotyczących przewozu towarów objętych pozycją CN ex 2711 – propan, butan albo mieszaniny propanu butan, dotyczących dostawy towarów, importu towarów albo wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Obowiązek ten nałożony został na podmioty odbierające, przy czym zakres obowiązku zależy od tego, czy miejsce odbioru stanowi stacja paliw ciekłych w rozumieniu art. 3 pkt 10h ustawy z 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne. W myśl § 5 rozporządzenia w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy, w przypadku przewozu towarów objętych pozycją CN ex 2711 - propan, butan albo mieszaniny propanu-butanu, będących przedmiotem dostawy towarów, importu towarów albo wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostarczonych do:
1) stacji paliw ciekłych, o której mowa w art. 3 pkt 10h ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 716, 868 i 1093), podmiot odbierający uzupełnia zgłoszenie o:
a) stany liczników ze wszystkich dystrybutorów, z których są wydawane te towary, odczytane bezpośrednio przed załadunkiem towarów do zbiornika,
b) numery fabryczne dystrybutorów, o których mowa w lit. a,
c) objętość towaru, miał obowiązek wskazać dodatkowe dane dotyczące stanu licznika i numeru fabrycznego dystrybutora.
Stosownie zaś do art. 21 ust. 2d ustawy SENT, w przypadku gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnik nie wykona obowiązku określonego w art. 7c, odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10000 zł.
Organ wskazał, że w okolicznościach sprawy gaz płynny został dostarczony do stacji paliw ciekłych. W zgłoszeniu [...] (część zgłoszenia zbiorczego [...]) podmiot odbierający podał ilość odebranego gazu 1100 I. Nie podał jednak stanów liczników ze wszystkich dystrybutorów, z których są wydawane towary i numerów fabrycznych dystrybutorów.
W zgłoszeniach [...] (część zgłoszenia zbiorczego [...]) i [...] (część zgłoszenia zbiorczego [...]) podmiot odbierający nie wskazał dodatkowych danych w zakresie stanów liczników ze wszystkich dystrybutorów, z których są wydawane towary, numerów fabrycznych dystrybutorów oraz ilości odebranego towaru.
Organ odwoławczy podkreślił, że fakt nieuzupełnienia zgłoszeń SENT o wyżej wymienione dane nie jest kwestionowany przez skarżącą. Natomiast strona w odwołaniu podnosiła, że doszło do nieistotnego błędu. Organ zauważył jednak, że w przepisach ustawy SENT ustawodawca nie wyłączył odpowiedzialności podmiotu odbierającego nawet za uchybienia popełnione na skutek błędów czy omyłek. Przepisy ustawy SENT są bezwzględnie obowiązujące i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu wrażliwych towarów. Bez znaczenia pozostaje przypadkowość naruszenia, błąd, omyłka czy ewentualność narażenia państwa na straty finansowe. Każdy uczestnik obrotu prowadzący działalność gospodarczą w zakresie przewozu towarów wrażliwych powinien podjąć działania minimalizujące ryzyko występowania nieprawidłowości przy wypełnianiu dokumentów, które narażają na dodatkowe sankcje.
Organ nie podzielił zarzutu naruszenia art. 30 ust. 4 ustawy SENT. Organ wyjaśnił, że przepis ten nie miał zastosowania w rozpoznawanej sprawie, w której naruszenie stwierdzono podczas kontroli celno-skarbowej, jednak nie była to kontrola, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o KAS, gdyż nie dotyczyła przestrzegania przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, czy też prawa celnego oraz innych przepisów związanych z przywozem.
W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca nie wykonała obowiązku określonego w art. 7c ustawy SENT, co w świetle art. 21 ust. 2d ustawy SENT stanowiło podstawę do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 10000 zł za każde naruszenie.
Organ podniósł, że w świetle do art. 21 ust. 3 oraz art. 26 ust. 3 ustawy SENT w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu odbierającego lub interesem publicznym, na wniosek podmiotu odbierającego lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli odstąpienie nie stanowi pomocy publicznej albo stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 26 ust. 4.
Organ ustalił, że skarżąca w 2023 r. uzyskała przychody w kwocie [...] zł i wykazała stratę w wysokości [...],87 zł. Jednakże w latach poprzedzających wykazała dochód w wysokości [...],[...] zł (2022 r.) i [...],[...] zł (2021 r.). Z powyższego wynika, że w 2022 r. przychody spółki miały tendencję wzrostową w porównaniu do roku 2021. W roku 2023 nastąpił spadek przychodów wobec 2022 r. Jednakże w opinii organu odwoławczego wykazana w 2023 r. strata w kwocie [...],[...] zł nie sprawia, że strona nie jest w stanie realizować swoich zobowiązań finansowych.
Ponadto, z zaświadczenia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr [...]/[...] z [...] 2024 r. wynika, że skarżąca zatrudnia pracowników, których zgłosiła do ubezpieczenia, terminowo opłaca składki i nie posiada zadłużenia z tego tytułu. Nie jest również wobec niej prowadzone postępowanie egzekucyjne. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Dąbrowie Górniczej wskazał, że podatnik posiada zaległości wymagalne w łącznej kwocie [...] zł i należność niewymagalną w kwocie 10.000 zł. Naczelnik Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie poinformował, że strona nie posiada zaległości podatkowych. W latach 2022-2024 strona była stroną transakcji w zakresie nabycia składników majątkowych: środków trwałych: w 2024 r. na kwotę [...] zł, w 2023 r. na kwotę [...] zł, w 2022 r. na kwotę [...] zł - łącznie [...] zł. Jak wynika z zapisów w KRS, przedmiotem działalności skarżącej, poza sprzedażą hurtową paliw i produktów pochodnych jest również, m.in.: handel hurtowy i detaliczny pojazdami samochodowymi oraz naprawa pojazdów samochodowych, handel hurtowy z wyłączeniem handlu detalicznego pojazdami samochodowymi, transport lądowy oraz transport rurociągowy, magazynowanie i działalność wspomagająca transport, zakwaterowanie, działalność usługowa związana z wyżywieniem, działalność rachunkowo-księgowa oraz doradztwo podatkowe, wynajem i dzierżawa. Tak szeroki wachlarz działalności daje wiele dodatkowych możliwości i kierunków rozwoju, a w konsekwencji dodatkowe zasilanie jej dochodów z różnych źródeł.
Na podstawie wydruku z aplikacji SUDOP (System Udostępniania Danych o Pomocy Publicznej) ustalono, że w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 28 marca 2024 r. strona była beneficjentem pomocy publicznej o łącznej wartości brutto [...] zł ([...] EURO). Ponadto, zgodnie z danymi z CEPIK skarżąca jest właścicielem 28 różnego rodzaju pojazdów samochodowych (w tym: naczepy ciężarowe, naczepy specjalne, ciągniki samochodowe, samochody osobowe oraz ciągnik rolniczy).
Ponadto z nadesłanej przez Referat Analiz, Prognoz i Sprawozdawczości (CAS) historii podmiotu z systemu SENT wynika, że spółka w analizowanym okresie od 1 marca 2020 r. do 14 marca 2024 r. wystąpiła w zgłoszeniach SENT 82892 razy, z czego 81475 dotyczy zgłoszeń pojedynczych i 903 zgłoszeń zbiorczych. Jako nadawca wystąpiła 73770 razy, jako odbiorca 31180 razy i jako przewoźnik 80203 razy. W stosunku do spółki przeprowadzonych zostało 1206 kontroli, z czego 23 były bez wyniku, 2 pozytywne i 1181 negatywne. Wskazane kontrole obejmowały okres do 19 września 2022 r. Zgodnie z danymi rejestrowanymi następnie w systemie CKD, w okresie od 20 września 2022 r. do 14 marca 2024 r. przeprowadzono 375 kontroli, z czego 3 były wynikowe tj. stwierdzające naruszenie przepisów ustawy SENT.
W świetle powyższego, w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej za trafną należało uznać dokonaną przez organ pierwszej instancji analizę sprawy pod kątem interesu strony i interesu publicznego. W wyniku przeprowadzonego postępowania nie stwierdzono, aby istniały jakieś szczególne względy przemawiające za odstąpieniem od nałożenia kary. Skarżąca nie wykazała i nie udokumentowała ważnego interesu podmiotu odbierającego. Analiza sytuacji finansowej i majątkowej strony dokonana na podstawie materiału dowodowego zebranego w sprawie w ocenie organu odwoławczego wskazuje, że zapłata kary w wysokości 30.000 zł nie zachwieje podstawami egzystencji strony i nie spowoduje konieczności sięgnięcia po pomoc Państwa. Zdaniem organu, nie sposób dopatrywać się zaistnienia w jakimkolwiek zakresie przesłanki ważnego interesu strony, przemawiającej za ewentualnym odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej. O dostępności środków finansowych decydują przede wszystkim uzyskiwane przychody z tytułu świadczonych usług bądź sprzedawanych towarów, a nie dochody (bądź strata) będące wynikiem różnicy pomiędzy przychodami a kosztami działalności, która z kolei jest skutkiem decyzji gospodarczych podejmowanych przez prowadzącego działalność gospodarczą. Nałożona kara w wysokości 30.000 zł nie jest kwotą małą, to jednak nie powinna spowodować w sposób znaczny pogorszenia kondycji finansowej skarżącej, która ciągle się rozwija, o czym świadczy m.in. zakupów środków trwałych. Może natomiast, poprzez swoją dolegliwość, wpłynąć prewencyjnie na zwiększenie uwagi, samokontroli i dołożenie szczególnej staranności podczas kolejnych przewozów towarów "wrażliwych". Dolegliwość wynikająca z zapłaty przedmiotowej kary jest oczywista, jednakże sama w sobie nie stanowi o ważnym interesie podatnika, uzasadniającym odstąpienie od jej nałożenia.
Zdaniem organu za odstąpieniem od nałożenia kary nie przemawiał też interes publiczny. W niniejszej sprawie doszło bowiem do uchybienia, które wynikało wprost z rozporządzenia w sprawie dodatkowych danych podlegających wskazaniu w zgłoszeniu przewozu. Zwolnienie z kary jest uzasadnione w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. Pojęcie "interesu publicznego" to dyrektywa postępowania nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korekta błędnych decyzji. Nieuzupełnienie, nawet przez pomyłkę, zgłoszenia SENT o stan licznika, numer dystrybutora, objętość, godzi w bezpieczeństwo społeczeństwa jako nadrzędnej wartości wspólnej. Z ustawy SENT wynika bowiem, że nieuzupełnienie zgłoszenia SENT o stan licznika i numer dystrybutora, uznane za dane o szczególnym znaczeniu dla procesu monitorowania, podważają skuteczność kontroli i bezpieczeństwa przewozu.
Organ odwoławczy podkreślił również, że nałożone dotychczas kary nie odniosły prewencyjnego skutku, bowiem skarżąca po raz kolejny dopuściła się naruszenia przepisów ustawy SENT. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej w swojej decyzji dokonał analizy spraw, w których zostały nałożone na skarżącą kary za naruszenie przepisów z ustawy SENT. Wskazane sprawy zakończyły się wyrokami sądów administracyjnych oddalającymi skargi strony. Wśród analizowanych spraw są także wymierzone kary za naruszenie art. 7c ustawy SENT, które zostały zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt II GSK 2036/22 oraz nieprawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w sprawie o sygn. akt III SA/Lu 322/23.
Podsumowując organ odwoławczy podkreślił, że skarżąca była wielokrotnie karana za naruszenia przepisów ustawy SENT, a jej skargi na decyzje nakładające kary pieniężne były oddalane przez sądy administracyjne. Nałożona kara pełni funkcję przede wszystkim prewencyjną i motywacyjną. Naruszenie w niniejszej sprawie, po raz kolejny, obowiązków przez skarżącą świadczy o niedbałości i braku staranności w wykonywaniu obowiązków przez profesjonalny podmiot obrotu gospodarczego. Prewencyjny charakter kary może wpłynąć na zwiększenie uwagi strony, samokontroli i dołożenie szczególnej staranności podczas dokonywania kolejnych zgłoszeń.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca P. P. Sp. z o.o. Sp. k. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:
1) art. 3 ust. 11 w zw. z art. 7c w zw. z art. 21 ust. 2d i 3 ustawy SENT, przez ich niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na skarżącą spółkę kary, mimo iż nie było ku temu podstaw;
2) art. 26 ust. 3 ustawy SENT, przez jego niezastosowanie, a który to przepis mógł i powinien organ zastosować z urzędu, gdyż ziściły się wszystkie przesłanki do jego zastosowania, a organ kompletnie pominął podnoszone fakty i okoliczności, które w jednoznaczny sposób potwierdzały, że zaistniała sytuacja nie miała wpływu na prawidłowość zgłoszenia, jak i nie pozwalała stwierdzić, że skarżąca nie dopełniła obowiązków wynikających z ustawy, a zachodził interes publiczny w odstąpieniu od nałożenia kary;
3) art. 30 ust. 1 i 4 ustawy SENT, przez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy organ był zobligowany do jego zastosowania i umorzenia przedmiotowego postępowania;
4) art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej, przez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie;
5) art. 120 i art. 122 Ordynacji podatkowej, przez całkowity brak dążenia do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, o czym świadczy fakt, iż skarżąca po stwierdzeniu przedmiotowej sytuacji niezwłocznie zaktualizowała dane;
6) art. 121 Ordynacji podatkowej, przez przeprowadzenie przedmiotowego postępowania w sposób niepogłębiający zaufania do organów Państwa;
7) art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, przez dokonanie wykładni przepisów i rozstrzygnięcia wątpliwości na niekorzyść skarżącej, jako przedsiębiorcy tak by nałożyć na nią możliwie wysoką karę;
8) art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej - zasady proporcjonalności - przejawiającym się niewspółmiernością zastosowanych środków (kary) względem celu jaki ma osiągnąć ustawa SENT i nieuwzględnieniem innych mniej uciążliwych dla strony rozwiązań przewidzianych przez tę ustawę;
9) art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, przez wydanie decyzji naruszającej zasadę sprawiedliwości społecznej;
10) pominięcie ratio legis przepisów ustawy SENT, którym było przeciwdziałanie nadużyciom w handlu paliwem oraz likwidacja tzw. "szarej strefy".
W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o stwierdzenie o nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga podlegała oddaleniu.
Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowiła decyzja w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków w zakresie systemu monitorowania drogowego przewozu towarów.
Po rozpoznaniu sprawy Sąd uznał, że skarga wniesiona nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie organu odwoławczego, utrzymujące w mocy decyzję organu pierwszej instancji nakładającą na stronę karę pieniężną za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 7c ustawy SENT w zgłoszeniach [...], [...], [...], nie narusza prawa.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 1218 z późn. zm.). System monitorowania przewozu i obrotu obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów i obrocie paliwami opałowymi, w szczególności z zastosowaniem środków technicznych służących do tego monitorowania, oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy (art. 3 ust. 1 ustawy). Systemowi monitorowania przewozu i obrotu podlega przewóz towarów wymienionych w ust. 2 art. 3 ustawy SENT. Ponadto zgodnie z ust. 11 art. 3 ustawy SENT minister właściwy do spraw finansów publicznych może określić, w drodze rozporządzenia, towary inne niż wymienione w ust. 2 pkt 1-3a, których przewóz jest objęty systemem monitorowania przewozu i obrotu, wraz ze wskazaniem masy, ilości, objętości lub wartości tych towarów, oraz przypadki, w których ich przewóz nie podlega temu systemowi, uwzględniając zagrożenie bezpieczeństwa narodowego lub konieczność przeciwdziałania uszczupleniom w zakresie podatku od towarów i usług lub podatku akcyzowego. Na podstawie tej delegacji Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 25 kwietnia 2022 r. w sprawie towarów, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 1157). Zgodnie z § 1 pkt 4 tego rozporządzenia systemem monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi jest objęty przewóz towarów objętych pozycją CN ex 2711 - propan, butan albo mieszaniny propanu-butanu, bez względu na ich ilość w przesyłce.
Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy SENT podmiot odbierający oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, dokonującą wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, importu towarów lub nabycia towarów w przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r. poz. 361 i 852) albo zużywający podmiot olejowy nieprowadzący działalności gospodarczej.
Zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 ustawy SENT, w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju podmiot wysyłający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. W przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej "dostawą towarów", podmiot wysyłający jest obowiązany również przekazać numer referencyjny podmiotowi odbierającemu.
W przypadku dostawy towarów zgłoszenie zawiera dane wymienione w ust. 2 art. 5 ustawy SENT.
Ponadto art. 7c ustawy SENT przewiduje, że w przypadku niektórych towarów odpowiednio podmiot wysyłający, podmiot odbierający i przewoźnik są obowiązani do wskazania lub uzupełnienia w zgłoszeniu dodatkowych danych, jeżeli dane te ze względu na specyfikę towaru lub przewozu towaru, lub obrotu tym towarem są przekazywane do innych organów na podstawie przepisów odrębnych oraz jest to konieczne do zapewnienia skuteczności monitorowania przewozu towarów – w przypadkach określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 2.
Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w ust. 2 art. 7c ustawy SENT Minister Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej wydał rozporządzenie z dnia 24 czerwca 2021 r. sprawie dodatkowych danych podlegających wskazaniu w zgłoszeniu przewozu towarów (Dz. U. z 2021 r., poz. 1259 z późn zm.).
Stosownie do § 5 powołanego rozporządzenia, w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy, w przypadku przewozu towarów objętych pozycją CN ex 2711 - propan, butan albo mieszaniny propanu-butanu, będących przedmiotem dostawy towarów, importu towarów albo wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, dostarczonych do:
1) stacji paliw ciekłych, o której mowa w art. 3 pkt 10h ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 716, 868 i 1093), podmiot odbierający uzupełnia zgłoszenie o:
a) stany liczników ze wszystkich dystrybutorów, z których są wydawane te towary, odczytane bezpośrednio przed załadunkiem towarów do zbiornika,
b) numery fabryczne dystrybutorów, o których mowa w lit. a,
c) objętość towaru, który został dostarczony do miejsca dostarczenia, wyrażoną w litrach;
2) innego miejsca niż stacja paliw, o której mowa w art. 3 pkt 10h ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne, podmiot odbierający uzupełnia zgłoszenie o objętość towaru, który został dostarczony do miejsca dostarczenia, wyrażoną w litrach.
Stosownie do przepisu art. 21 ust. 2d ustawy SENT, w przypadku gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnik nie wykona obowiązku określonego w art. 7c, odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający lub przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.
W rozpoznawanej sprawie Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej nałożył na skarżącą, jako podmiot odbierający, karę pieniężną za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 7c ustawy SENT w zgłoszeniach: [...], [...], [...] W odniesieniu do każdego naruszenia została nałożona kara 10.000 zł.
W sprawie bezsporne jest, że skarżąca w wymienionych zgłoszeniach SENT występowała jako podmiot odbierający zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy SENT. Na podstawie wskazanych zgłoszeń przewożono towar w postaci gazu propan butan - kod CN: 2711, którego dotyczy w § 5 rozporządzenia. Towar został dostarczony do stacji paliw w B. P. i O. M..
Zgodnie z prawidłowymi ustaleniami organów obu instancji, w zgłoszeniach [...] i [...] brak było wymaganych dodatkowych danych w postaci stanów liczników ze wszystkich dystrybutorów, z których są wydawane towary, odczytane bezpośrednio przed załadunkiem towarów do zbiornika, numerów fabrycznych dystrybutorów oraz objętości towaru, który został dostarczony do miejsca dostarczenia, a w przypadku zgłoszenia [...] podmiot odbierający wskazał ilość odebranego gazu 1100 I, ale brak było wymaganych dodatkowych danych w postaci stanów liczników ze wszystkich dystrybutorów, z których są wydawane towary, odczytane bezpośrednio przed załadunkiem towarów do zbiornika oraz numerów fabrycznych dystrybutorów. Powyższe okoliczności znajdują jednoznaczne potwierdzenie w dołączonych do akt administracyjnych wydrukach z systemu SENT811 formularzach przewozu towarów podczas kontroli na drodze (podgląd dla funkcjonariusza) (k. 4, 14 i 33 akt adm.).
W sprawie doszło zatem do trzykrotnego naruszenia art. 7c ust. 1 ustawy SENT w związku z § 5 rozporządzenia w sprawie dodatkowych danych podlegających wskazaniu w zgłoszeniu przewozu towarów. Skarżąca w toku postępowania nie kwestionowała okoliczności nieuzupełnienia zgłoszeń SENT w zakresie powyższych danych. Skarżąca wskazała brakujące w zgłoszeniach SENT dane dopiero w toku postępowania, na wezwanie organu do złożenia wyjaśnień. Skarżąca w piśmie z 21 września 2023 r. potwierdziła odbiór w dniu 4 lipca 2023 r. gazu płynnego LPG ze zgłoszenia [...] w ilości 1100 I, wskazała numer fabryczny dystrybutora ([...]), do którego został dostarczony gaz oraz stan liczników dystrybutorów, do których rozładowano towar bezpośredniego przed rozpoczęciem załadunku gazu (nr [...] – [...] I, nr [...] - [...] I) (k. 10 akt adm.). W piśmie z 27 września 2023 r. strona potwierdziła odbiór w dniu 11 sierpnia 2023 r. gazu płynnego LPG ze zgłoszenia [...] w ilości 4240 I. Wskazała numer fabryczny dystrybutora ([...]) i stan licznika nr [...] dystrybutora bezpośrednio przed rozpoczęciem załadunku gazu – [...] l (k. 24 akt adm.). W piśmie z 5 lutego 2024 r. skarżąca potwierdziła odbiór w dniu 19 grudnia 2023 r. gazu płynnego LPG ze zgłoszenia [...] w ilości 2500 I. Wskazała numer fabryczny dystrybutora ([...]), oraz stan liczników dystrybutorów bezpośrednio przed rozpoczęciem załadunku gazu (nr [...] - [...] l i nr [...] - [...] l) (k. 29 akt adm.). Dla potwierdzenia faktycznego przyjęcia dostawy gazu przez stacje paliw strona załączyła do wskazanych wyżej pism kopie dokumentów towarzyszących zgłoszeniom SENT, to jest faktur zakupu oraz dokumentów WZ.
Zasadnie zatem po przeprowadzeniu postępowania organy stwierdziły zaistnienie podstaw do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej na podstawie art. 21 ust. 2d ustawy SENT, za niedopełnienie przewidzianego w tym przepisie obowiązku w przypadku każdego z trzech zgłoszeń SENT. Zgodnie z powołanym przepisem kara ta w przypadku każdego ze zgłoszeń wynosi 10.000 zł.
W tych okolicznościach niezasadny jest zarzut naruszenia art. 3 ust. 11 w zw. z art. 7c w zw. z art. 21 ust. 2d ustawy SENT, bowiem do naruszenia przepisów ustawy obiektywnie doszło. Ponownie podkreślić należy, że strona nie kwestionowała, że nie uzupełniła omawianych zgłoszeń SENT o odpowiednie dane wskazane w § 5 rozporządzenia w sprawie dodatkowych danych podlegających wskazaniu w zgłoszeniu przewozu towarów, a okoliczność ta znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym. Dane te skarżąca podała dopiero po wezwaniu organu pierwszej instancji. Jednakże późniejsze podanie organowi prowadzącemu kontrolę wymaganych przepisami prawa danych nie sanuje zaistniałego wcześniej naruszenia, gdyż zgodnie z powołanymi wyżej przepisami stosowne dane powinny zostać zamieszczone w zgłoszeniu SENT. W myśl art. 5 ust. 5 ustawy SENT, w przypadku dostawy towarów podmiot odbierający uzupełnia zgłoszenie o informację o odbiorze towaru, nie później niż w dniu roboczym następującym po dniu dostarczenia towaru. Jednocześnie, jak podniesiono w zaskarżonej decyzji, w myśl art. 11 ustawy SENT, numer referencyjny jest ważny przez 10 dni od dnia jego nadania. Czas na zamknięcie - potwierdzenie tym samym odbioru towaru - jest zatem wystarczający do zrealizowania powyższego obowiązku. Dodatkowo, w przypadku jakichkolwiek wątpliwości czy problemów związanych z wypełnieniem obowiązku podmiot zobowiązany może skorzystać z pomocy HELP DESK.
Zaznaczenia wymaga, że przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia przez odpowiedzialne podmioty zasad systemu monitorowania drogowego przewozu towarów. Zostały przy tym ukształtowane tak, że przewidują sankcje pieniężne za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia przepisów, a więc są niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu.
W świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy stwierdzić więc należy, że spełnione zostały przesłanki do nałożenia kary określonej w art. 21 ust. 2d ustawy SENT.
W tym miejscu trzeba zauważyć, że ustawodawca nie przewidział w ustawie SENT możliwości miarkowania kar, ani zmiany ich wysokości przez organ w ramach uznania administracyjnego (por. dla przykładu wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2020 r., sygn. II GSK 220/20 oraz z 13 marca 2019 r., sygn. II FSK 3478/18). Jednocześnie przepisy ustawy SENT uregulowały w sposób bardzo wąski możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na poszczególne podmioty odpowiedzialne, uczestniczące w procedurze monitorowania przewozu towarów (art. 21 ust. 3, art. 22 ust. 3, art. 22a ust. 2 i art. 24 ust. 3 ustawy). W okolicznościach sprawy rozważeniu podlegał przepis art. 21 ust. 3 ustawy SENT, który odnosi się między innymi do kary przewidzianej w art. 21 ust. 2d ustawy.
Zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy SENT, przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, przewoźnika, podmiotu sprzedającego, zużywającego podmiotu olejowego albo pośredniczącego podmiotu olejowego lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, przewoźnika, podmiotu sprzedającego, zużywającego podmiotu olejowego albo pośredniczącego podmiotu olejowego lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2d, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.
Z art. 26 ust. 3 ustawy SENT wynika, że organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie:
1) nie stanowi pomocy publicznej albo
2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo
3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4.
Zgodnie z dyspozycją art. 26 ust. 4 ustawy SENT Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki odstąpienia od nałożenia kar pieniężnych, mając na uwadze konieczność zapewnienia zgodności z warunkami dopuszczalności udzielania pomocy państwa określonymi przepisami prawa Unii Europejskiej. Słusznie skarżąca podnosiła skardze, że do dnia dzisiejszego takie rozporządzenie nie zostało wydane. Zauważyć jednak należy, że ustawodawca nie nałożył na Radę Ministrów obowiązku wydania rozporządzenia, przyznał jej jedynie kompetencje do jego wydania.
Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, ustawodawca poprzez wprowadzenie instytucji odstąpienia od wymierzenia kary, co stanowi przedmiot regulacji art. 21 ust. 3 ustawy SENT, łagodzi rygoryzm regulacji art. 21 ust. 2d ustawy SENT. Kompetencje organu administracji kształtowane tym przepisem prawa oparte zostały na konstrukcji uznania administracyjnego, albowiem w warunkach w nim określonych - zgodnie z wolą ustawodawcy – "organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej", zaś same warunki korzystania z tak określonej kompetencji zostały opisane przy wykorzystaniu zwrotów oraz pojęć niedookreślonych i nieostrych takich jak: "uzasadniony przypadek", "ważny interes podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, przewoźnika, podmiotu sprzedającego, zużywającego podmiotu olejowego albo pośredniczącego podmiotu olejowego", "interes publiczny". Konsekwencją powyższego jest pozostawienie organowi administracji publicznej możliwości oceny czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które mimo stwierdzenia naruszenia prawa przemawiałyby jednak za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej. Sądowa kontrola stanowiska organu w tym zakresie pod względem jego legalności sprowadza się do oceny, czy organ w sposób prawidłowy przeprowadził proces wydania decyzji uznaniowej, czy uwzględnił wszystkie przepisy, czy materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący, czy pojęcia nieostre zostały prawidłowo zinterpretowane, czy nie pominięto istotnych elementów stanu faktycznego oraz czy organ wybrał rozwiązanie przewidziane przepisem prawa materialnego (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 31 sierpnia 2023 r., sygn. III SA/Lu 97/22, z 17 listopada 2023 r., sygn. III SA/Lu 323/23, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 4 lipca 2024 r., sygn. I SA/Op 317/24; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 5 kwietnia 2024 r., sygn. III SA/Łd 62/24).
W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy nie można zarzucić organowi uchybień w powyższym zakresie. Nie znajduje podstaw stanowisko skarżącej, że organ powinien był odstąpić od wymierzenia kary pieniężnej za naruszenia stwierdzone na skutek kontroli. Nie zasługuje na podzielenie zarzut naruszenia art. 26 ust. 3 ustawy SENT przez nieodstąpienia od nałożenia kary. Dla poparcia tego zarzutu skarżąca podnosiła, że dokonała zgłoszenia uzyskując numer SENT, a stwierdzony błąd ma charakter nieistotny, techniczny, zaś skarżąca niezwłocznie podała wszystkie dane, a przy tym działa legalnie na podstawie zezwoleń i koncesji oraz uiszcza daniny publiczne, jak również uiściła wszystkie należności publiczno-prawne (w tym podatek akcyzowy i VAT) od towaru objętego przedmiotowymi zgłoszeniami SENT.
Stwierdzić należy, że organy rozstrzygające w niniejszej sprawie w sposób należyty wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się odmawiając zastosowania art. 21 ust. 3 ustawy SENT. Zdaniem Sądu stanowisko organów o braku w okolicznościach sprawy przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na ważny interes przewoźnika lub interes publiczny jest prawidłowe. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ odwoławczy rozważając przesłanki ważnego interesu przewoźnika oraz interesu publicznego nie dopuścił się naruszenia prawa.
Pojęcia ważnego interesu podmiotu wysyłającego (podmiotu odbierającego, podmiotu nabywającego albo przewoźnika) oraz interesu publicznego nie zostały zdefiniowane w ustawie. Użycie słowa "ważny" akcentuje wyjątkowy charakter interesu podmiotu odbierającego i wiąże się z wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności, które mogą go uzasadniać. Pojęcie interesu publicznego to dyrektywa postępowania nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, itp. Pojęcia te mają cechy charakterystyczne dla klauzul generalnych, których indywidualne zastosowanie wymaga wyraźnego odniesienia do konkretnej sprawy i sytuacji, w jakiej organ podejmuje decyzję. O istnieniu ważnego interesu podmiotu odbierającego uprawniającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie decyduje subiektywne przekonanie strony, ale kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Niewątpliwie ważny interes wiąże się z wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności, mogą go uzasadniać także trudności finansowe, które w okolicznościach sprawy wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego. Pojęcia ważnego interesu nie należy przy tym ograniczać jedynie do sytuacji nadzwyczajnych, losowych, na które strona nie miała wpływu. Ważny interes podmiotu, wobec którego toczy się postępowanie lub interes publiczny ma być rozpatrywany w relacji do danego przypadku, który musi być przy tym uzasadniony. Innymi słowy, odstąpienie od nałożenia sankcji administracyjnej ma być motywowane przypadkiem uzasadnionym jego okolicznościami oraz relacją, w jakiej pozostaje do ważnego interesu wymienionego podmiotu lub interesu publicznego, a zasadności tego wniosku nie podważa odesłanie do art. 26 ust. 3 tej ustawy, albowiem jego cel oraz funkcje są inne. Ocena zaktualizowania się przesłanki "przypadku uzasadnionego" (ważnym interesem podmiotu, wobec którego toczy się postępowanie lub interesem publicznym) wiąże się między innymi z potrzebą uwzględnienia konsekwencji wynikających z zasady proporcjonalności, o której mowa w art. 2 Konstytucji RP (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2022 r., sygn. II GSK 13/22).
Analizując zawarte w art. 21 ust. 3 ustawy SENT przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej Sąd podziela stanowisko organów orzekających, że za odstąpieniem od nałożenia kary nie przemawia ważny interes strony skarżącej, która znajduje się w dobrej sytuacji finansowej i nie zachodzi niebezpieczeństwo, że odmowa udzielenia ulgi wpłynie negatywnie na płynność finansową spółki lub konieczność sięgania do pomocy państwa. Trzeba zauważyć, że skarżąca nie wskazała i nie udokumentowała ważnego interesu, nie wskazała takich zdarzeń wpływających negatywnie na jej sytuację materialną, które uzasadniałyby odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Zasadnie zaś organ odwoławczy zwrócił uwagę, że skarżąca w latach 2021-2023 osiągała wysoki poziom przychodów, w kwotach – odpowiednio – [...] zł. Wprawdzie skarżąca w 2023 r. wykazała stratę w wysokości [...] zł, jednakże w latach poprzedzających wykazała dochód w wysokości [...] zł (2022 r.) i [...] zł (2021 r.). Słusznie też organ podniósł, że o dostępności środków finansowych decydują przede wszystkim uzyskiwane przychody. Ponadto, jak ustalono w postępowaniu, skarżąca w latach 2022-2024 dokonywała zakupu środków trwałych, łącznie na kwotę [...] zł oraz jest właścicielem 28 różnego rodzaju pojazdów samochodowych, w tym naczep ciężarowych, naczep specjalnych, ciągników samochodowych. Skarżąca zatrudnia pracowników, za których opłaca składki i nie ma zaległości z tego tytułu. Skarżąca korzystała też z pomocy publicznej o łącznej wartości [...],[...] zł brutto. Nie budzi w ocenie Sądu wątpliwości, że ustalone w sprawie okoliczności z zakresu sytuacji majątkowej skarżącej wskazują na możność uiszczenia nałożonej kary w łącznej kwocie 30.0000 zł bez zagrożenia dla bytu i funkcjonowania skarżącej.
Sąd akceptuje również wyrażoną w zaskarżonej decyzji ocenę co do niewystąpienia w rozpoznawanej sprawie takich okoliczności, które mieściłyby się w pojęciu interesu publicznego i uzasadniałyby odstąpienie od nałożenia kary na skarżącego.
W toku postępowania administracyjnego skarżąca podnosiła, że nieprawidłowości w zgłoszeniach SENT pojawiły się w wyniku niedopatrzenia (pomyłki). Trafnie organ w zaskarżonej decyzji uznał, że okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia i nie mieści się w zakresie przesłanek uzasadniających odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej. Bezsprzecznie prawidłowe podanie danych z § 5 rozporządzenia w sprawie dodatkowych danych podlegających wskazaniu w zgłoszeniu przewozu towarów obciążało skarżącą, jako podmiot odbierający. Obowiązkiem skarżącej było uzupełnienie zgłoszenia o stany liczników ze wszystkich dystrybutorów, z których są wydawane towary, odczytane bezpośrednio przed załadunkiem towarów do zbiornika, numery fabryczne dystrybutorów i objętość towaru, który został dostarczony do miejsca dostarczenia, wyrażoną w litrach. Przytoczone przez skarżącą powody nieuzupełnienia zgłoszeń SENT dowodzą natomiast braku po stronie skarżącej staranności i nieprzywiązywaniu należytej wagi do realizowania spoczywających na niej z mocy prawa obowiązków. Nie można też zgodzić się ze skarżąca, że uchybienia miały charakter nieistotny, techniczny. Zasadnie wskazały organy, że podanie w zgłoszeniu danych określonych w § 5 rozporządzenia jest konieczne do zapewnienia skuteczności monitorowania przewozu towarów objętych systemem SENT. Skarżąca, jako podmiot profesjonalnie zajmujący się przewozem takich towarów i występująca wielokrotnie w charakterze podmiotów, na które ustawa SENT nakłada określone obowiązki w zakresie nie tylko dokonywania zgłoszeń, ale także zamieszczania w nich określonych danych, winien znać swoje obowiązki w zakresie uzupełniania zgłoszeń SENT oraz tak zorganizować swoją działalność, by wypełniać spoczywające na nim obowiązki. Jak podniesiono już wyżej, uzupełnienie zgłoszeń SENT o dane wskazane w § 5 rozporządzenia w sprawie dodatkowych danych podlegających wskazaniu w zgłoszeniu przewozu towarów jest niezbędne dla pełnego monitorowania przewozu towarów. Zatem podanie tych danych jest niezbędne dla realizacji celów ustawy SENT, a zachowanie strony naruszało podstawowe cele tej ustawy. System monitorowania powinien być szczelny, skuteczny i bezpieczny, a podmioty wymienione w ustawie realizując objętą tą ustawą działalność gospodarczą powinny dochować należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków.
Organ dokonał analizy działań skarżącej w świetle obowiązków wynikających z ustawy SENT. Z ustaleń organu wynika, że skarżąca w okresie dnia 1 marca 2020 r. do dnia 14 marca 2024 r. wystąpiła w zgłoszeniach SENT 82892 razy, z czego 81475 dotyczy zgłoszeń pojedynczych i 903 zgłoszeń zbiorczych. Jako nadawca wystąpiła 73770 razy, jako odbiorca 31180 razy i jako przewoźnik 80203 razy. Ponadto w stosunku do spółki do 19 września 2022 r. przeprowadzonych zostało 1206 kontroli, z czego 23 były bez wyniku, 2 pozytywne i 1181 negatywne. Od 20 września 2022 r. do 14 marca 2024 r, przeprowadzono 375 kontroli, z czego 3 były wynikowe tj. stwierdzające naruszenie przepisów ustawy SENT. Stwierdzono, że w stosunku do skarżącej prowadzone były postępowania zakończone nałożeniem kary za naruszenie przepisów z ustawy SENT. W programie KARTA2 stwierdzono 11 wpisów dotyczących prowadzonych postępowań wobec strony w związku z naruszeniami wynikającym z ustawy SENT, z których pięć zakończyło się nałożeniem przez Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego kary pieniężnej:
- decyzją nr [...] z 16 maja 2019 r. nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 2.000 zł za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy SENT. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie decyzją nr [...] z dnia 1 sierpnia 2019 r. utrzymał tę decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 18 lutego 2020 r., sygn. III SA/Lu 530/19 oddalił skargę, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 31 sierpnia 2023 r., sygn. II GSK 915/20 oddalił skargę kasacyjną strony;
- decyzją nr [...] z 24 października 2019 r. nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy SENT w jednym zgłoszeniu SENT oraz odstąpiono od nałożenia kary pieniężnej w wysokości 50.000 zł za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy SENT w pięciu innych zgłoszeniach. Decyzją nr [...] z 20 stycznia 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał tę decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 20 sierpnia 2020 r., sygn. III SA/Lu 131/20 oddalił skargę, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 31 sierpnia 2023 r., sygn. II GSK 14/21 oddalił skargę kasacyjną strony;
- decyzją nr [...] z 30 czerwca 2021 r. nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 5 ust. 4 pkt 1 lit. d i lit. e ustawy SENT w jednym zgłoszeniu przewozu oraz odstąpiono od nałożenia kary pieniężnej w wysokości 30.000 zł w przypadku trzech innych zgłoszeń. Decyzją nr [...] z 4 października 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał tę decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 24 lutego 2022 r., sygn. III SA/Lu 739/21 oddalił skargę strony. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 31 sierpnia 2023 r., sygn. II GSK 1114/22 oddalił skargę kasacyjną strony;
- decyzją nr [...] z 28 października 2021 r. nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 7c ustawy SENT w jednym zgłoszeniu przewozu oraz odstąpiono od nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 7c w drugim zgłoszeniu. Decyzją nr [...] z 19 stycznia 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał tę decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 17 maja 2022 r., sygn. III SA/Lu 97/22, oddalił skargę strony. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 31 sierpnia 2023 r., sygn. II GSK 2036/22, oddalił skargę kasacyjną strony;
- decyzją nr [...] z 6 lutego 2023 r nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 7c ustawy SENT w jednym zgłoszeniu przewozu oraz odstąpiono od nałożenia kary pieniężnej w wysokość 50.000 zł za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 7c ustawy SENT w pięciu innych zgłoszeniach oraz umorzył postępowanie prowadzone w sprawie nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w ustawie SENT w dwóch innych zgłoszeniach przewozu. Decyzją nr [...]- [...] z [...] 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał tę decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 10 października 2023 r., sygn. III SA/Lu 322/23 oddalił skargę strony na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Od przedmiotowego wyroku została wniesiona skarga kasacyjna.
Ponadto Sądowi jest wiadome z urzędu, że decyzją z 10 maja 2023 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z [...] 2023 r., nr [...], którą nałożono na skarżącą karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za niedopełnienie obowiązku wskazania w zgłoszeniu dodatkowych danych, wynikającego z art. 7c ustawy SENT w zgłoszeniu przewozu nr [...] z 4 października 2022 r. oraz odstąpiono od nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w z art. 7c ustawy SENT w zgłoszeniach przewozu [...] z 9 sierpnia 2022 r. oraz [...] z 18 sierpnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 10 października 2023 r., sygn. III SA/Lu 323/23 oddalił skargę strony na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Od przedmiotowego wyroku została wniesiona skarga kasacyjna.
Słusznie podnosiły organy, że powyższe dane świadczą o tym, iż skarżąca ma duże doświadczenie w zakresie przewozu towarów "wrażliwych" zarówno jako odbiorca, nadawca i przewoźnik. Ponadto skarżąca jako uczestnik obrotu towarami wrażliwymi nie po raz pierwszy nie dołożyła należytej staranności realizując zapisy ustawy SENT. Podkreślić również należy, że w stosunku do skarżącej kilkakrotnie prowadzono postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 7c ustawy SENT. Słusznie też podnosił organ pierwszej instancji, że łączna kwota kar, od nałożenia których organ odstąpił, wyniosła 140.000 zł, w tym 60.000 zł za naruszenia art. 7c ustawy o SENT. Ponadto, jak wskazano wyżej, decyzją poddaną kontroli Sądu w sprawie o sygn. IIISA/Lu 323/23 odstąpiono od nałożenia na skarżącą kolejnych dwóch kar w kwotach po 10.000 zł za stwierdzone naruszenia art. 7c ustawy SENT. Zatem prewencyjny cel dotychczasowych kar z ustawy SENT nie został wobec skarżącej zrealizowany. Świadczą o tym m.in. powtarzające się naruszenia ustawy SENT. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że mając na względzie interes publiczny zachowanie takie nie może być tolerowane, bowiem celem ustawy SENT jest uszczelnienie systemu obrotu towarami wrażliwymi, co jest możliwe jedynie wówczas, gdy wszystkie podmioty w łańcuchu dostaw przestrzegają nałożonych na nie obowiązków. W ocenie Sądu stanowisko organu w powyższym zakresie jest jak najbardziej przekonujące i zasługuje na aprobatę. Biorąc pod uwagę działalność prowadzoną przez stronę skarżącą nie można uznać, że naruszenie przepisów ustawy SENT wywołane zostało brakiem doświadczenia w realizowaniu obrotu paliwami z wykorzystaniem zgłoszeń SENT. Stwierdzone nieprawidłowości świadczą, w ocenie Sądu, co najmniej o nienależytej staranności w prowadzeniu swoich interesów przez stronę skarżącą. Przy czym w interesie publicznym niewątpliwie nie leży takie stosowanie przepisów ustawy SENT, które polegać miałoby na każdorazowym zwalnianiu podmiotów objętych regulacjami tej ustawy od odpowiedzialności za oczywiste naruszenia, wynikające z lekceważącego podejścia odbiorcy do realizacji swoich obowiązków. Sąd podziela stanowisko, że brak nałożenia kary w niniejszej sprawie za stwierdzone uchybienia stanowiłoby zachwianie zasady proporcjonalności i stawiałoby stronę skarżącą w pozycji uprzywilejowanej względem innych podmiotów, które z różnych przyczyn dokonują nieprawidłowych zgłoszeń SENT i ponoszą odpowiedzialność z tego tytułu. Stanowiłoby zatem zachwianie zasady słuszności i sprawiedliwości. Zaistniały stan faktyczny nie jest skutkiem ponadprzeciętnych okoliczności, natomiast konieczność prawidłowego wypełniania obowiązków nałożonych ustawą SENT jest powszechnie znana podmiotom, do których jest skierowana. Wymaga podkreślenia, że kary przewidziane w ustawie o SENT mają przede wszystkim charakter prewencyjny, a nie fiskalny. Wprowadzenie jednak wysokich kar przez ustawodawcę było celowym zamierzeniem, aby niedopełnienie obowiązków nałożonych ustawą SENT było dla podmiotów uczestniczących w przewozie towarów "wrażliwych"' nieopłacalne. Mając na względzie, że kary nakładane dotychczas jedynie za część spośród stwierdzanych naruszeń przepisów ustawy SENT, w tym również naruszeń obowiązków wymienionych w art. 7c tej ustawy, nie odniosły skutku w postaci wzmożenia staranności w wykonywaniu przez skarżącą obowiązków jednoznacznie określonych w ustawie, Sąd uznał, że nieodstąpienie w niniejszej sprawie od nałożenia kary za którekolwiek ze stwierdzonych w kontrolowanym postępowaniu naruszeń pozostaje w zgodzie z interesem publicznym i tym samym nie ma podstaw do uznania naruszenia art. 21 ust. 3 ustawy SENT.
Sąd orzekający stoi na stanowisku, że właściwe odczytanie klauzuli interesu publicznego, jako przewidzianej w art. 21 ust. 3 ustawy SENT przesłanki odstąpienia od nałożenia kary, powinno nastąpić z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, a zatem organ winien rozważyć, czy przewidziana sankcja stanowi w konkretnym stanie faktycznym dolegliwość proporcjonalną ze względu na cel jej wprowadzenia, czy też jest niewspółmiernie dolegliwa, przez co zasada proporcjonalności zostaje naruszona. Jeżeli sankcja, która miałaby być zastosowana, jest nadmierna (dolegliwa w stopniu większym niż jest to niezbędne dla osiągnięcia założonego celu), to klauzula interesu publicznego nakazuje odstąpienie od nałożenia kary.
Organy obu instancji szczegółowo przeanalizowały i oceniły sytuację finansowo-ekonomiczną oraz majątkową skarżącej w oparciu o dostępne dokumenty i informacje organów. Ustalone przez organ dane dotyczące sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej przekonują o prawidłowości stanowiska organu, że uiszczenie przez skarżącą kary pieniężnej w wysokości 30.000 zł nie doprowadziłoby do zagrożenia prowadzonej przez nią działalności oraz bytu skarżącej.
Z uzasadnienia projektu ustawy SENT wynika, że ustawa ma za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. Ma stanowić narzędzie do walki z nieuczciwymi podmiotami dokonującymi nielegalnego obrotu paliwami płynnymi, alkoholem całkowicie skażonym oraz suszem tytoniowym, bez odprowadzania do budżetu państwa należnych podatków. Jak wynika zatem z uzasadnienia projektu ustawy SENT, kary w niej przewidziane nie mają charakteru fiskalnego, ale przede wszystkim prewencyjny. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że nie leży w interesie publicznym, aby nakładać na przewoźnika działającego legalnie dolegliwą karę pieniężną tylko z tej przyczyny, że dopuścił się on pewnych uchybień formalnych, o nieistotnym znaczeniu, jeżeli uchybienia te nie tylko nie stanowiły realnego zagrożenia interesów Skarbu Państwa, w postaci możliwości uszczuplenia dochodów podatkowych, ale nawet nie stwarzały ryzyka takiego uszczuplenia (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 marca 2022 r., sygn. II GSK 176/22).
Dokonując analizy "interesu publicznego" w niniejszej sprawie organy nie stwierdziły, by doszło do naruszenia zasady proporcjonalności. Zdaniem Sądu ocena ta jest prawidłowa, gdyż stwierdzone naruszenia, polegające na nieuzupełnieniu zgłoszeń SENT o wymagane dodatkowe dane w zakresie numerów dystrybutorów, stanów liczników oraz w dwóch przypadkach także objętości dostarczonego towaru nie mają charakteru uchybień formalnych o nieistotnym znaczeniu, ale odnoszą się do zasadniczego celu ustawy SENT, którym jest monitorowanie przewozu towarów, zaś dotychczas nakładane na skarżącą kary, również za analogiczne naruszenia, nie odniosły prewencyjnego skutku. Nałożona kara, aczkolwiek wysoka, nie spowoduje też nadmiernie negatywnych następstw dla sytuacji skarżącej.
Z omówionych względów nie ma także usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, przez wydanie decyzji, która zdaniem strony narusza zasadę sprawiedliwości społecznej. Nałożona kara jest sprawiedliwa, gdyż skarżąca, będąca podmiotem profesjonalnym, prowadząc na dużą skalę działalność objętą ustawą SENT, mimo posiadanego doświadczenia i nakładanych wcześniej kar, dopuściła się naruszeń mających negatywny wpływ na monitorowanie obrotu paliwami.
W ocenie Sądu nieuprawniony jest sformułowany w skardze zarzut naruszenia przepisów art. 10 i 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236 z późn. zm.), przez dokonanie wykładni przepisów i rozstrzygnięcia wątpliwości na niekorzyść skarżącej jako przedsiębiorcy tak, by nałożyć na nią możliwie wysoką karę. Przede wszystkim nie można zgodzić się ze skarżącą, że w rozpoznawanej sprawie pojawiły się jakiekolwiek wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, w szczególności co do rzeczywistego zaistnienia stwierdzonych naruszeń. Organy dokonały też właściwej interpretacji pojęć "ważnego interesu strony" oraz "interesu publicznego", uwzględniając zarówno cel ustawy, jak i okoliczności faktyczne występujące w sprawie. Organy szczegółowo wyjaśniły przesłanki, którymi kierowały się uznając, że nie zachodzą postawy do odstąpienia od nałożenia kary. Ocena ta jest prawidłowa.
Odnosząc się do argumentacji podniesionej w skardze stwierdzić należy, że w ustalonym stanie faktycznym sprawy okoliczność, iż w związku z naruszeniem nie doszło do uchybienia w zakresie zapłaty należnych podatków, nie stanowi wystarczającej przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary.
Trzeba też wskazać, że wbrew stanowisku skarżącej, w niniejszej sprawie nie znajdował zastosowania art. 30 ust. 4 ustawy SENT.
Przepis art. 30 ust. 1 ustawy SENT przewiduje, że w przypadku stwierdzenia w trakcie postępowania podatkowego, kontroli podatkowej albo kontroli celno-skarbowej, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, prowadzonych wobec podmiotu kontrolowanego lub strony postępowania, naruszeń podlegających zgodnie z ustawą karze pieniężnej organem właściwym do wymierzenia kary pieniężnej jest naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy ze względu na siedzibę organu, który ujawnił naruszenie.
Zgodnie zaś z ust. 4 art. 30 ustawy SENT jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1, ustalono, że nie doszło do uszczuplenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, nie wszczyna się postępowania w sprawie o nałożenie kary pieniężnej.
Z przywołanych przepisów wynika zatem, że warunkiem zastosowania art. 30 ust. 4 ustawy SENT, oprócz niewystąpienia uszczuplenia podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, jest ujawnienie naruszenia, podlegającego zgodnie z ustawą karze pieniężnej, w trakcie postępowania podatkowego, kontroli podatkowej albo kontroli celno-skarbowej, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r., poz. 615, z późn. zm.).
W związku z tym wymaga podkreślenia, że czynności skutkujące ujawnieniem naruszeń w niniejszej sprawie nie stanowiły postępowania podatkowego ani kontroli podatkowej, gdyż ustawa SENT nie jest ustawą podatkową i nie zawiera przepisów prawa podatkowego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 sierpnia 2023 r. sygn. II GSK 2036/22 oraz z 18 listopada 2021 r., sygn. II GSK 1203/21, a także G. Musolf [w:] Ustawa o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów. Realizacja obowiązków w systemie SENT. Komentarz, LEX).
Ujawnione naruszenia nie zostały też stwierdzone podczas kontroli, o której mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej. Powołane ostatnio przepisy, dotyczące zakresu kontroli celno-skarbowej, stanowią, że kontroli celno-skarbowej podlega przestrzeganie przepisów: 1) prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej; 2) prawa celnego oraz innych przepisów związanych z przywozem i wywozem towarów w obrocie między obszarem celnym Unii Europejskiej a państwami trzecimi, w szczególności przepisów dotyczących towarów objętych ograniczeniami lub zakazami.
Znajdujące się w aktach administracyjnych dokumenty dotyczące czynności podjętych przez organ przed wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie wskazują, że czynności te nie stanowiły kontroli zagadnień wymienionych w art. 54 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, a miały na celu sprawdzenie wywiązywania się z obowiązków wynikających z art. 7c ustawy SENT.
Powoływany przez skarżącą przepis art. 30 ust. 4 ustawy SENT dotyczy sytuacji, gdy naruszenie przepisów tej ustawy zostanie wykryte niejako "przy okazji" prowadzenia postępowania podatkowego, kontroli podatkowej czy też kontroli celno-skarbowej dotyczącej przepisów prawa podatkowego i prawa celnego. Natomiast w sytuacji, gdy celem kontroli jest badanie przestrzegania przepisów ustawy SENT bądź jest to kontrola drogowa, przepis ten nie znajduje zastosowania.
Można także zwrócić uwagę, że z dniem 16 kwietnia 2022 r. do art. 30 ustawy SENT został dodany ust. 1a, według którego w przypadku stwierdzenia, w trakcie analizy danych w rejestrze, naruszeń podlegających zgodnie z ustawą karze pieniężnej organem właściwym do wymierzenia kary pieniężnej jest naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy ze względu na siedzibę podmiotu, który dopuścił się naruszenia. Natomiast treść art. 30 ust. 4 ustawy SENT pozostała niezmieniona i nadal odnosi się tylko do sytuacji opisanej w ust. 1 tego artykułu. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 sierpnia 2023 r., sygn. II GSK 544/20).
W świetle art. 26 ust. 5 ustawy SENT, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111 z późn. zm.). Nie zasługują jednak na podzielenie zarzuty naruszenia przepisów postępowania – art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z powołanymi przepisami organy działają na podstawie przepisów prawa (art. 120), postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej), organy mają obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 Ordynacji podatkowej). Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Zgodnie zaś z art. 191 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wbrew zarzutom skargi okoliczności faktyczne sprawy nie budzą wątpliwości, ustalenia poczynione w sprawie znajdują swoje uzasadnienie i podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym oraz zostały dokonane w granicach wyznaczonych zasadami prowadzonego postępowania, o których mowa w powołanych wyżej przepisach Ordynacji podatkowej.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024, poz. 935, z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."). oddalił skargę.
Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, wniosek taki został złożony przez organ w odpowiedzi na skargę a skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.