III SA/Lu 172/24

III SA/Lu 172/24 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2024-05-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-03-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Agnieszka Kosowska
Anna Strzelec /przewodniczący/
Iwona Tchórzewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151;
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 92a ust. 1; art. 4 pkt 6a; art. 1 ust. 2 pkt 2;
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 4 lit. a); art. 2 ust. 3; art. 2 ust. 1; art. 1 lit. h; art. 10 ust. 1;
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 72 art. 5 ust. 6
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do  rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Tekst mający znaczenie dla EOG).
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kosowska Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2024 r. sprawy ze skargi V. V. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2023 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie uchylił decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia [...] 2023 r., nr [...] w części dotyczącej niewyposażenia kierowcy pojazdu o nr rej. [...] w świadectwo do celów zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji nakładającą na stronę – skarżącą V. V. karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w wysokości 12000 zł.
Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia stanu faktycznego sprawy.
W dniu [...] 2023 r. na terenie Oddziału Celnego w Koroszczynie przeprowadzono kontrolę pojazdu V. o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki B. o nr rej. [...] Pojazdem kierował obywatel [...] P. C., który wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy z Polski do [...] na rzecz przewoźnika drogowego – V. V., prowadzącej działalność pod firmą O. V. V., ul. [...] [...],[...]. Kierowca zgłosił do odprawy towar w postaci samochodu F. R. C.. Masa załadowanego towaru wynosiła 1655 kg. Zgodnie z międzynarodowym drogowym listem przewozowym CMR nr [...] z dnia [...] 2023 r. oraz zgłoszeniem celnym do procedury wywozu MRN nr [...] z dnia [...] 2023 r. nadawcą towaru była T. GmbH z siedzibą w [...], natomiast odbiorcą – Y. zamieszkała w [...]. W dokumencie CMR w miejscu przewoźnika wskazana została firma O.-T..
W toku kontroli kierujący pojazdem nie okazał ważnego w dniu kontroli świadectwa kierowcy do celów zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej, wydanego dla przewoźnika wykonującego transport drogowy, to jest O.-T. V. V.. Nie przedłożył też zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE.
Funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej ustalili, że przewoźnik V. V., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą O.-T. V. V., posiada licencję wspólnotową dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy nr [...] W trakcie kontroli kierujący pojazdem nie okazał do kontroli wymaganego wypisu z licencji wspólnotowej.
W toku kontroli stwierdzono również, że pojazd silnikowy o nr rej. [...] nie posiadał zamontowanego tachografu.
W związku z powyższym w wyniku kontroli stwierdzono następujące naruszenia ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 z późn. zm., dalej także jako "u.t.d."):
1) niewyposażenie kierowcy pojazdu w świadectwo do celów zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej;
2) wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy;
3) niewyposażenie kierowcy pojazdu w wypis z licencji wspólnotowej;
4) wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu.
Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół nr [...] z dnia [...] 2023 r. Kierowca podpisał protokół kontroli nie wnosząc uwag ani zastrzeżeń.
Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2023 r. V. V. została zawiadomiona, jako strona, o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w zakresie stwierdzonych w trakcie kontroli naruszeń.
Pismem z dnia 23 sierpnia 2023 r. Główny Inspektorat Transportu Drogowego poinformował, że pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] 2023 r. nie znajdował się pod ważnym wypisem z licencji wspólnotowej nr [...] oraz, że przedsiębiorcy V. V. nie udzielono świadectwa kierowcy dla obywatela [...] P. C..
W piśmie z dnia 19 września 2023 r. skarżąca złożyła oświadczenie, że jest właścicielem pojazdu [...] o nr rej. [...] oraz przyczepy o nr rej. [...], który przekroczył granicę [...] 2023 r. Oświadczyła ponadto, że pojazd prowadził kuzyn, który poprosił o transport na potrzeby własne i z tego powodu nie posiadał świadectwa kierowcy, a pojazd nie był wyposażony w tachograf. Podniosła, że na polecenie funkcjonariuszy kuzyn uzupełnił dokument CMR bez poinformowania skarżącej o tym fakcie.
Decyzją z dnia [...] 2023 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 3 u.t.d. nałożył na skarżącą V. V. karę pieniężną za stwierdzone naruszenia w łącznej wysokości 12000 zł.
W wyniku rozpatrzenia wniesionego przez stronę odwołania, decyzją z dnia [...] 2023 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej niewyposażenia kierowcy pojazdu o nr rej. [...] w świadectwo do celów zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej oraz utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w pozostałej części, to jest nakładającej karę za:
- wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy, stosownie do lp. 3.3 załącznika nr 3 do u.t.d. sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 5000 zł;
- niewyposażenie kierowcy pojazdu w wypis z licencji wspólnotowej, stosownie do lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500 zł;
- wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu, stosownie do lp. 6.1.1. załącznika nr 3 do u.t.d., sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 10000 zł.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z zapisami w dowodach rejestracyjnych kontrolowanego pojazdu silnikowego i przyczepy, dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów wynosiła 6.445 kg. Wobec tego w sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy o transporcie drogowym. Przewożony kontrolowanym zespołem pojazdów samochód nie był własnością wykonującego przewóz przedsiębiorcy, jak też nie zostały spełnione pozostałe warunki wskazane w art. 4 pkt 4 lit. c u.t.d., co stanowi podstawę do uznania wykonywanego przewozu za międzynarodowy transport drogowy w rozumieniu art. 4 pkt 2 u.t.d.
Organ wskazał, że kontrolowany przewóz odbywał się z Polski do Białorusi. Zgodnie z ust. 2 Oświadczenia rządowego z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie mocy obowiązującej Zmian do Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r., przyjętych w Genewie w dniach 27 listopada 2003 r., 16 marca 2006 r. i 20 czerwca 2010 r. (Dz. U. z 2014 r. poz. 409, dalej "Umowa AETR") Rzeczpospolita Polska jest stroną tej Umowy. W niniejszej sprawie znajdują zatem również zastosowanie postanowienia Umowy AETR.
Organ podkreślił, że na podstawie art. 2 ust. 2 lit. j Umowy AETR o ile Umawiające się Strony, których terytorium jest wykorzystywane, nie uzgodnią inaczej, niniejsza umowa nie ma zastosowania do międzynarodowych przewozów drogowych, wykonywanych przez pojazdy, których dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 7,5 tony, używane do niehandlowych przewozów rzeczy. Odnosząc się do powyższego organ wskazał, że dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów o nr rej. [...] nie przekraczała 7,5 t, jednakże nie został spełniony warunek niehandlowego charakteru przewozu rzeczy. W świetle bowiem przepisu art. 2 ust. 2 lit. j Umowy AETR oraz tożsamego z nim przepisu art. 3 lit. h rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE. L. z 2006 r. nr 102, str. 1 z późn. zm., dalej jako "rozporządzenie nr 561/2006"), pojęcie przewozu niehandlowego rzeczy należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono przewóz rzeczy dokonywany przez osobę fizyczną na własny rachunek i jedynie w czasie wolnym, przewóz nie może być związany z żadnym wynajmem ani wynagrodzeniem, a przewożone towary nie mogą być związane z handlem lub inną działalnością gospodarczą.
Organ podniósł, że w okolicznościach sprawy towar – używany samochód osobowy – nie był przewożony na własny rachunek, na co wskazuje treść zgłoszenia celnego i listu przewozowego CMR. Nadawcą towaru była firma T. T. z [...], zaś odbiorcą Y. L. z [...]. Z powyższego wynika, że skarżący przewoźnik V. V. wykonywała przewóz towaru na rzecz innych osób świadcząc usługę transportową. Gdyby uznać przeciwnie, to kontrolowany mógłby się zawsze uchylić od odpowiedzialności, jedynie na podstawie oświadczenia, że nie wykonuje przewozu drogowego, lecz przewozi ładunek bezpłatnie.
W przedmiotowej sprawie znajdują zatem zastosowanie przepisy Umowy AETR, w tym również określony w art. 10 tej umowy obowiązek zainstalowania w pojeździe i użytkowania przyrządu kontrolnego rejestrującego czas pracy kierowcy przy wykonywaniu przewozu międzynarodowego. W toku kontroli w dniu [...] 2023 r. stwierdzono zaś, że w kontrolowanym pojeździe takiego urządzenia nie zainstalowano.
Zasadnym było więc nałożenie na skarżącą kary w wysokości 10000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu, stosownie do lp. 6.1.1. załącznika nr 3 do u.t.d.
Organ odwoławczy uznał, że w dniu [...] 2023 r. pojazdem o nr rej. [...] wykonywano międzynarodowy przewóz w rozumieniu art. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. U. UE. L. z 2009 r. Nr 300, str. 72 z późn. zm., "rozporządzenie nr 1072/2009). Wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu rzeczy zespołem pojazdów o nr rej. [...] potwierdza m.in. międzynarodowy list przewozowy CMR nr 12. Przy tym według zapisów listu przewozowego miejscem załadunku towaru był M. (Białoruś) a miejscem przeznaczenia W. (Polska). Jednak z uwagi na fakt, że kontrola była prowadzona na kierunku wyjazdowym z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a kierowca przedstawił również m.in. niemieckie zgłoszenie celne wywozowe [...], organ uznał, że w dokumencie CMR nr [...] błędnie wpisano miejsce załadunku i rozładunku. Niemniej jednak przewóz odbywał się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Przewóz drogowy wykonywany w niniejszej sprawie wypełniał zatem definicję międzynarodowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 2 u.t.d.
Ponieważ skarżąca w dniu [...] 2023 r. realizowała zadanie przewozowe wyczerpujące definicje międzynarodowego transportu drogowego z art. 4 pkt 2 u.t.d oraz przewozu międzynarodowego z art. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia nr 1072/2009, powinna posiadać licencję wspólnotową, o której mowa w przepisach rozporządzenia nr 1072/2009, o czym stanowi art. 4 ust. 6 tego rozporządzenia.
Jednocześnie, stosownie do art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wykonując transport drogowy - wypis z licencji. Przepis art. 87 ust. 3 u.t.d. nakłada natomiast na przedsiębiorcę obowiązek wyposażenia kierowcy wykonującego transport drogowy w wymagane dokumenty, do których ustawa o transporcie drogowym w art. 87 ust. 1 zalicza m.in. wypis z licencji. Organ odwoławczy ustalił, że w dniu kontroli V. V., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą O.-T. V. V., posiadała licencję nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, ważną do [...] r. Jednakże w trakcie kontroli kierowca nie posiadał i nie okazał na żądanie kontrolującego oryginału wypisu tej licencji. Powyższe znajduje potwierdzenie w ustaleniach zawartych w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] 2023 r.
W tej sytuacji organ uznał za zasadne nałożenie na skarżącą kary w wysokości 500 zł za naruszenie wymienione pod lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., a mianowicie niewyposażenie kierowcy pojazdu w wypis z licencji wspólnotowej.
Organ odwoławczy wyjaśnił również, że obowiązujące przepisy krajowe (art. 32a u.t.d.) oraz unijne nakładają na przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy, zatrudniającego kierowcę niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, obowiązek uzyskania dla tego kierowcy świadectwa kierowcy. Przepis art. 3 rozporządzenia nr 1072/2009 ustanawia zasadę ogólną, określającą jednoznacznie wymóg uzyskania i legitymowania się świadectwem kierowcy, w sytuacji wykonywania przewozów międzynarodowych, jeżeli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego. Zgodnie z art. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 1072/2009, kierowca to każda osoba, która prowadzi pojazd, nawet przez krótki okres, lub która jest przewożona w pojeździe w ramach wykonywania swoich obowiązków, pozostając w gotowości do jego prowadzenia w razie konieczności. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego bezspornie wynika, że kierowcą skontrolowanego w dniu [...] 2023 r. zespołu pojazdów był P. C.. Ponieważ P. C. jest obywatelem [...], zobowiązany był do posiadania świadectwa kierowcy. W świetle art. 5 rozporządzenia nr 1072/2009, świadectwo kierowcy jest wydawane przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika na wniosek posiadacza licencji wspólnotowej każdemu kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE i jest przez tego przewoźnika legalnie zatrudniony, lub każdemu kierowcy pozostającemu w jego dyspozycji, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu tej dyrektywy. Świadectwo kierowcy należy, zgodnie z art. 5 ust. 6 rozporządzenia nr 1072/2009 do przewoźnika. który przekazuje je do dyspozycji kierowcy wskazanemu w świadectwie, podczas gdy kierowca prowadzi pojazd, korzystając z licencji wspólnotowej wydanej temu przewoźnikowi. Każdy przewoźnik obowiązany jest do wystąpienia o świadectwo dla kierowcy, którego zatrudnia na podstawie umowy o pracę lub korzysta z jego usług na podstawie innej umowy.
Natomiast w dniu kontroli kierowca P. C. nie miał przy sobie i nie okazał wymaganego ważnego świadectwa kierowcy. Takie świadectwo nie zostało dla kierowcy wydane. Zatem w przedmiotowej sprawie międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy wykonywany był z naruszeniem obowiązku wynikającego z art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d. w związku z art. 3 rozporządzenia nr 1072/2009. Przedsiębiorcą wykonującym przewóz drogowy w przedmiotowej sprawie była V. V., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą O.-T. V. V., która powinna była uzyskać świadectwo kierowcy i była odpowiedzialna za wyposażenie kierowcy w wymagane dokumenty.
W konsekwencji organ stwierdził, że skarżąca dopuściła się naruszenia, o którym mowa w lp. 3.3. załącznika nr 3 do u.t.d., polegającego na wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy, za które przewidziana jest kara pieniężna w wysokości 5000 zł.
Powołując się na treść art. 92a ust. 3 u.t.d. organ odwoławczy wskazał, że suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć 12000 zł. Na tej podstawie nałożono na skarżącą karę pieniężną w łącznej wysokości 12000 zł.
Jednocześnie organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji o braku podstaw do zastosowania przepisu art. 92c u.t.d., gdyż skarżąca nie przedstawia dowodów wykazujących okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 i 2 u.t.d.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie skarżąca V. V. wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżąca zarzuciła naruszenie:
1. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 92a ust. 1 u.t.d., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy decyzja ta została skierowana do podmiotu niebędącego stroną w sprawie, ponieważ V. V. nie była podmiotem wykonującym przewóz drogowy ani nie wykonywała innych czynności związanych z przewozem. Wobec powyższego postępowanie w sprawie naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym, do których miało dojść w dniu [...] 2023 r., nie dotyczyło jej interesu prawnego ani obowiązku, które mogłyby skutkować uznaniem skarżącej za stronę postępowania i adresata decyzji, co stanowi o naruszeniu przepisów postępowania dających podstawę do uznania decyzji wydanych w sprawie za nieważne w oparciu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.;
2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia w zakresie ustalenia podmiotu faktycznie wykonującego przewóz drogowy w sposób określony decyzją organu pierwszej instancji, co skutkowało niewłaściwym ustaleniem, że V. V. wykonywała międzynarodowy przewóz drogowy z naruszeniem szeregu norm, w sytuacji, w której pojazd silnikowy marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki [...] o nr rej. [...] były w posiadaniu [...] na podstawie zawartych ze skarżącą w dniu [...] 2023 r. umów użyczenia. Zważywszy na powyższe, to biorący w użyczenie, jako podmiot faktycznie wykonujący przewóz, winien być stroną postępowania, bowiem na tle art. 92a u.t.d. karę administracyjną nakłada się na podmiot wykonujący przewóz drogowy, nie zaś na właściciela pojazdu;
3. art. 4 i 9 ust. 1 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR), sporządzonej w Genewie dnia 19 maja 1956 r., bowiem w świetle wymienionych norm osoba nie będąca stroną umowy przewozu nie może być uznana za przewoźnika przesyłki tylko z tej przyczyny, że została wskazana jako przewoźnik w liście przewozowym, w szczególności w sytuacji, w której list przewozowy nie zawiera danych nadawcy ani jego podpisu, a Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie mylnie utożsamia podmiot, od którego należy odebrać towar z nadawcą, a nadto podpis nakreślony w polu nr [...] listu przewozowego nr [...] nie został naniesiony przez skarżącą, ani przez osobę przez nią upoważnioną, a sam podpis nosi cechy uniemożliwiające zidentyfikowanie jego autora.
Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów: umowy użyczenia samochodu zawartej w dniu [...] 2023 r. pomiędzy V. V. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą O.-T. V. V., a [...] oraz umowy użyczenia lawety zawartej w dniu [...] 2023 r. pomiędzy V. V. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą O.-T. V. V., a [...].
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że nigdy nie zawierała umowy, na mocy której miała dostarczyć do M. samochód F. R. C.. Ponadto list przewozowy, który znajduje się w aktach sprawy, nie wskazuje nawet nadawcy, a więc strony umowy przewozu, wskazuje on jedynie adres odbioru towaru. Skarżąca oświadczyła, że nie zna P. C., nigdy nie zlecała mu wykonania jakichkolwiek czynności, nie działał on w jej imieniu i na jej rzecz. Jak przypuszcza, list przewozowy nr [...] został przygotowany podczas kontroli celnej, a pieczątka została przybita przez kierowcę bez jej wiedzy i zgody. Pieczątka nie została usunięta z użyczonego samochodu, a V. V. nie dostrzegła jej braku, bowiem dysponowała innymi egzemplarzami, a do transportu międzynarodowego wykorzystywała inną pieczątkę, o innym układzie graficznym. Ponadto podpis naniesiony w polu nr [...] listu przewozowego nr [...] nie został naniesiony przez skarżącą. Nie nosi on cech umożliwiających identyfikację autora, stąd też skarżąca nie ma możliwości poczynienia jakichkolwiek ustaleń w zakresie jego autorstwa.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wniósł o jej oddalenie.
W piśmie z dnia 1 marca 2024 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, które nie zostały zgłoszone w skardze: zawiadomienia z dnia 16 lutego 2024 r. o możliwości popełnienia przez P. C. przestępstwa stypizowanego w art. 270 k.k., skierowanego przez skarżącą do Prokuratury Rejonowej w B. P., wraz z potwierdzeniem nadania korespondencji w dniu 21 lutego 2024 r., a także monitu z Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego skierowanego w dniu 8 stycznia 2024 r. do skarżącej w związku z brakiem odpowiedzi na pismo z dnia 6 listopada 2023 r., wraz z załącznikami tj.: wypełnionym formularzem oświadczenia oraz raportem z urządzenia rejestrującego Fotorapid CM 294 z dnia 23 czerwca 2023 r. W piśmie z dnia 1 marca 2024 r. skarżąca podniosła, że przedstawione dokumenty dowodzą, iż skarżąca konsekwentnie wyraża zajęte w sprawie stanowisko. Do pisma skarżąca dołączyła także kopie wskazanych w skardze umów użyczenia samochodu i przyczepy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga podlegała oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie nie narusza przepisów prawa.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2022 r., poz. 2201, z późn. zm.).
Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d. w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, to jest w dniu [...] 2023 r., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12000 zł za każde naruszenie. Jednocześnie suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12000 zł (art. 92a ust. 3 u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.).
Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją nałożono na skarżącą administracyjną karę pieniężną w łącznej wysokości 12000 zł, za stwierdzone w toku kontroli naruszenia określone w:
- lp. 3.3 załącznika 3 do u.t.d. - wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 5000 zł;
- lp. 1.12 załącznika 3 do u.t.d. - niewyposażenie kierowcy pojazdu w wypis z licencji wspólnotowej, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 500 zł;
- lp. 6.1.1. załącznika 3 do u.t.d. - wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 10000 zł.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie kwestionuje ustaleń, zgodnie z którymi w dniu [...] 2023 r. w kontrolowanym pojeździe [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki [...] o nr rej. [...], którym kierował obywatel [...] P. C., nie był zamontowany tachograf, jak również, że kierujący pojazdem nie posiadał ważnego świadectwa kierowcy oraz nie został wyposażony w wypis z licencji wspólnotowej. Skarżąca kwestionuje natomiast, że w dniu [...] 2023 r. to V. V. wykonywała poddanym kontroli zespołem pojazdów międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy. W skardze skarżąca podniosła, że przedmiotowy pojazd silnikowy oraz przyczepa zostały na podstawie umów z dnia [...] 2023 r. użyczone w tym samym dniu Y. K., a kierujący pojazdem P. C. nie wykonywał w imieniu skarżącej i na jej rzecz jakichkolwiek czynności dotyczących przewozu towaru w postaci samochodu F. R. C.. Skarżąca wskazała również, że pieczątka firmy skarżącej została umieszczona na liście przewozowym nr [...] z dnia [...] 2023 r. bez jej wiedzy i zgody, a podpis widniejący w polu 23 listu przewozowego nie został naniesiony przez skarżącą i nie nosi on cech umożliwiających identyfikację jego autora. Powołując się na powyższe okoliczności, skarżąca wskazuje, że nie jest stroną w niniejszej sprawie w rozumieniu art. 28 k.p.a., w związku z czym nie zachodzą podstawy do nałożenia na skarżącą kary za stwierdzone w toku kontroli naruszenia.
W ocenie Sądu argumenty skarżącej i dowody przedstawione przez stronę na etapie postępowania przed Sądem administracyjnym nie podważają jednak skutecznie prawidłowości zaskarżonej decyzji.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.t.d, przepisów ustawy o transporcie drogowym nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w krajowym transporcie drogowym rzeczy, w przypadku gdy przedsiębiorca wykonuje wyłącznie krajowy transport drogowy rzeczy lub w niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy. Z przepisu tego wynika, że co do zasady każdy przypadek przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, podlega regulacji ustawy o transporcie drogowym (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2264/15 oraz z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt II GSK 735/15). Nie budzi wątpliwości, że przewóz skontrolowany w okolicznościach niniejszej sprawy wykonywany był pojazdem, którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Ze znajdujących się w aktach administracyjnych kopii dowodów rejestracyjnych pojazdu i przyczepy wynika, że łącznie dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów złożonego z pojazdu silnikowego [...] o nr rej. [...] oraz przyczepy marki [...] o nr rej. [...] wynosi 6 445 kg. Zatem w okolicznościach sprawy nie miało miejsca wyłączenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wynikające z art. 3 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.
W świetle art. 4 pkt 6a u.t.d. przewóz drogowy oznacza transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia nr 561/2006. Międzynarodowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 pkt 2 u.t.d.). Transport drogowy oznacza zaś krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy (art. 4 pkt 3 u.t.d.). Istotne jest przy tym, że zgodnie z dalszą treścią art. 4 pkt 3 u.t.d. definiowane w tym przepisie określenie transportu drogowego obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4 (art. 4 pkt 3 lit. a u.t.d.).
Zgodnie z art. 4 pkt 4 u.t.d. niezarobkowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne oznacza każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.
Jak zasadnie wskazał organ odwoławczy, z niekwestionowanego w tym zakresie stanu faktycznego sprawy wynika, że przewożony w dniu [...] 2023 r. towar nie był własnością skarżącej. Zgodnie z międzynarodowym drogowym listem przewozowym CMR nr [...] oraz zgłoszeniem celnym MRN nr [...] z dnia [...] 2023 r. nadawcą towaru była T. T. GmbH z siedzibą w [...], natomiast odbiorcą – Y. L. zamieszkała w [...]. W sprawie nie były także powoływane okoliczności, które mogłyby wskazywać na zaistnienie którejkolwiek z pozostałych sytuacji wymienionych w art. 4 pkt 4 lit. c u.t.d.
W konsekwencji, przewozu wykonywanego w dniu [...] 2023 r. nie można uznać za niezarobkowy przewóz drogowy (przewóz na potrzeby własne), o którym mowa w art. 4 pkt 4 u.t.d.
Z kolei stosownie do art. 4 lit. a) rozporządzenia nr [...], przewóz drogowy oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. "Pojazd" oznacza pojazd silnikowy, ciągnik, przyczepę lub naczepę albo zespól tych pojazdów (art. 4 lit. b rozporządzenia nr 561/2006). W rozumieniu art. 4 lit. p powołanego rozporządzenia przedsiębiorstwo transportowe oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub związek lub grupę osób nieposiadającą osobowości prawnej, niezależnie od tego, czy działa zarobkowo, lub jednostkę państwową, niezależnie od tego, czy posiada ona osobowość prawną, czy też podlega organowi posiadającemu osobowość prawną, która zarobkowo lub na potrzeby własne wykonuje przewozy drogowe.
Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 2 u.t.d. podmioty wykonujące przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem ponoszą odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego.
W tym miejscu należy odnieść się do twierdzeń skarżącej, jakoby nie była ona odpowiedzialna za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego wykonywanego w dniu [...] 2023 r., bowiem przejazd w ramach międzynarodowego transportu drogowego rzeczy nie był wykonywany w jej imieniu i na jej rzecz. W ocenie Sądu stanowisko to nie jest zasadne i nie znajduje oparcia w materiale dowodowym.
Jak wynika z akt sprawy, na terenie Oddziału Celnego w Koroszczynie, na kierunku wyjazdowym do [...] został poddany kontroli pojazd silnikowy marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki [...] o nr rej. [...] Zgodnie z okazanymi dowodami rejestracyjnymi samochodu i przyczepy, ich właścicielem była V. V., a jako adres właściciela podany był adres [...], G. [...] Kierowca zgłosił do odprawy towar w postaci samochodu osobowego F. R. C.. Zgodnie z treścią międzynarodowego drogowego listu przewozowego CMR nr [...] z dnia [...] 2023 r. oraz zgłoszeniem celnym MRN nr [...] z dnia [...] 2023 r. nadawcą towaru był T. T. GmbH z siedzibą w [...], natomiast odbiorcą – Y. L. w [...]. W polach nr [...] i nr [...] listu przewozowego CMR nr [...] z dnia [...] 2023 r. widniała pieczątka przewoźnika O.-T., ul. [...] [...], [...], wraz z nieczytelnym podpisem w polu nr [...].
Na okoliczność kontroli sporządzono protokół nr [...] z dnia [...] 2023 r. W protokole odzwierciedlono wyniki kontroli, w tym zgodnie z przedstawionymi dokumentami jako podmiot wykonujący przewóz wpisano O.-T. V. V. oraz jako adres podmiotu wykonującego przewóz – [...], ul. [...] [...]. Stosownie do adnotacji zawartej w treści protokołu, został on sporządzony w 4 jednobrzmiących egzemplarzach, z których jeden po przeczytaniu i podpisaniu przekazano kierowcy. Na protokole widnieje podpis kierowcy. Z protokołu wynika wprost, że kierowca nie zgłosił żadnych uwag i zastrzeżeń do protokołu, co zostało w protokole zaznaczone.
Stwierdzić więc należy, że kierowca, który zapoznał się z przywołaną wyżej treścią protokołu, nie zgłaszał zastrzeżeń do jego treści. W szczególności nie kwestionował prawidłowości danych odnośnie podmiotu wykonującego przewóz. Odnosząc się do treści oświadczenia skarżącej z dnia 19 września 2023 r., przesłanego do organu pierwszej instancji, trafnie organ ten zauważył, że kierujący pojazdem P. C. nie przedstawił w toku kontroli żadnego dokumentu, z którego wynikałoby prawo używania poddanego kontroli zespołu pojazdów przez innego przewoźnika niż skarżąca V. V.. Z protokołu kontroli wynika, że kierujący nie powoływał się w ogóle na tego rodzaju okoliczność i nie kwestionował, że wykonującym przewóz jest skarżąca, będąca właścicielem pojazdu silnikowego i przyczepy. Dane wynikające z okazanych w toku kontroli dokumentów były spójne i jednoznacznie wskazywały na skarżącą jako podmiot wykonujący przewóz, co potwierdził kierujący pojazdem, podpisując bez zastrzeżeń protokół kontroli.
Protokół kontroli stanowi dokument urzędowy, a zatem zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Oznacza to, że w braku przeciwdowodu, za udowodnioną należy uznać treść zawartą w protokole kontroli. Jeszcze raz wymaga podkreślenia, że kierowca nie zgłosił uwag ani zastrzeżeń do treści protokołu. Jednocześnie treść protokołu nie nasuwa żadnych wątpliwości co do rozumienia przez kierowcę zawartych w nim zapisów.
Okoliczności stwierdzonych w protokole w żadnym razie nie podważała treść przesłanego do organu pierwszej instancji oświadczenia skarżącej z dnia 19 września 2023 r. Niezależnie od przedstawionych już wyżej argumentów w tym zakresie, zwrócić należy uwagę, że w treści oświadczenia skarżąca wskazywała na wykonywanie przez jej kuzyna przejazdu przedmiotowym zespołem pojazdów z przekroczeniem granicy w dniu [...] 2023 r., podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy kontrola drogowa na przejściu granicznym została przeprowadzona w dniu [...] 2023 r. Zasadnie zwrócono na to uwagę w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji. Skarżąca wskazywała w oświadczeniu, że jej kuzyn, którego danych osobowych w oświadczeniu nie podała, prowadził i poprosił skarżącą o transport na własne potrzeby. Treść oświadczenia nie jest zatem spójna z okolicznościami sprawy, tym bardziej, że w odwołaniu skarżąca podała nazwisko kuzyna "Y. K.", to jest nazwisko inne niż nazwisko kierującego pojazdem w czasie kontroli w dniu [...] 2023 r.
W odwołaniu skarżąca podnosiła, że samochód osobowy [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki [...] o nr rej. [...] zostały użyczone kuzynowi skarżącej Y. K. w dniu [...] 2023 r. Nie przedstawiła jednak jakiegokolwiek dowodu na tego rodzaju okoliczność.
Skarżąca nie kwestionowała, iż na dokumencie CMR widnieje jej pieczątka, jednakże podnosiła, iż pieczątki tej używa do odbioru korespondencji oraz zezwoleń zagranicznych oraz, że pieczątka znajdowała się w użyczonym pojeździe. W ocenie Sądu powołane okoliczności nie przemawiają za wiarygodnością twierdzeń skarżącej, że list przewozowy CMR nr [...] został opatrzony pieczątką jej firmy bez zgody i wiedzy skarżącej. W świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego nie sposób przyjąć, że podmiot prowadzący profesjonalnie działalność gospodarczą i użyczający innej osobie pojazd wykorzystywany w związku z tą działalnością, zostawia w pojeździe przedmioty tego rodzaju, jak pieczęć firmowa.
Także akcentowane przez skarżącą, a dostrzeżone także przez organy, mylne wpisy w treści listu przewozowego CMR w odniesieniu do miejsca załadunku i rozładunku, w świetle treści protokołu kontroli oraz dokumentów przedstawionych w jej toku nie przemawiały za dokonaniem odmiennych ustaleń w sprawie.
Stwierdzić należy, że skarżąca w toku postępowania administracyjnego nie przedstawiła dowodów dla podważenia wynikającego ze zgromadzonego przez organy materiału dowodowego ustalenia o wykonywaniu przewozu w imieniu i na rzecz skarżącej. Natomiast wynikający z przepisów art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego nie oznacza nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ dowodów, mających wykazać okoliczności korzystne dla strony postępowania. Zasada ta nie zwalnia strony postępowania administracyjnego z obowiązku przedstawienia dowodów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2017 r, sygn. akt II GSK 756/16). Trzeba równocześnie podkreślić, że zasadą jest odpowiedzialność przedsiębiorcy za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy i to na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi się posługuje w wykonywaniu działalności gospodarczej, niezależnie od stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2019 r., sygn. akt II GSK 676/19).
Dowody zgromadzone w toku postępowania administracyjnego wskazują, że skarżąca w dniu [...] 2023 r. wykonywała usługę transportową rzeczy na rzecz podmiotu trzeciego. Słusznie bowiem stwierdziły organy w niniejszej sprawie, że wynika to z przedstawionych podczas kontroli dokumentów – listu przewozowego w powiązaniu z treścią zgłoszenia celnego. Jednocześnie kierowca kontrolowanego pojazdu P. C. nie wniósł żadnych uwag ani zastrzeżeń do protokołu kontroli, w tym co do podmiotu wykonującego przewóz oraz stwierdzonych w nim naruszeń. Z protokołu, mającego walor dokumentu urzędowego, jednoznacznie zaś wynikało, że to skarżąca wykonywała międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy.
Oceny tej nie zmieniają dowody przedstawione przez skarżącą w toku postępowania sądowego.
Okoliczność, że umowy użyczenia pojazdu oraz przyczepy zostały przestawione dopiero na etapie skargi do Sądu przemawia w stanie niniejszej sprawy za uznaniem, że zostały one sporządzone wyłącznie na potrzeby postępowania sądowego. Wymaga podkreślenia, że skarżąca w toku postępowania administracyjnego była informowana przez organy obu instancji o możliwości zgłaszania wniosków i dowodów. Organ pierwszej instancji w postanowieniu z dnia [...] 2023 r., doręczonym skarżącej w dniu 18 września 2023 r., jednoznacznie też wskazał, na kogo – jako przewoźnika – zamierza nałożyć karę pieniężną za stwierdzone naruszenia. Nie ma zatem logicznego uzasadnienia fakt, że skarżąca nie przedłożyła w toku postępowania administracyjnego umów rzekomo zawartych w dniu [...] 2023 r. Zasady logiki i doświadczenia życiowego bezsprzecznie wskazują, że gdyby umowy takie rzeczywiście zostały zawarte, skarżąca przedstawiłaby je organom niezwłocznie, najpóźniej po zawiadomieniu jej jako strony o wszczęciu postępowania administracyjnego. Co więcej, skarżąca w ogóle nie powoływała się na istnienie dokumentów obejmujących treść takich umów. Trzeba też zauważyć, że w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżąca wskazywała, że samochód i przyczepa zostały użyczone w dniu [...] 2023 r., a do tego momentu to skarżąca korzystała z samochodu. Natomiast według przedstawionych w postępowaniu sądowym kopii umów, niepoświadczonych przy tym za zgodność z oryginałem, umowy miały zostać zawarte w dniu [...] 2023 r., a samochód i laweta miały zostać wydane biorącemu w użyczenie w dniu podpisania umów (§ 2 obu umów). Ostatnio przytoczony zapis umów pozostaje zatem w sprzeczności z twierdzeniami samej skarżącej prezentowanymi w toku postępowania administracyjnego. Trzeba także wyjaśnić, że dokument prywatny sporządzony w formie pisemnej albo elektronicznej stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie (art. 245 k.p.c.). Natomiast, w przeciwieństwie do dokumentów urzędowych, dokumenty prywatne nie korzystają z domniemania zgodności z prawdą oświadczeń w nich zawartych. Możliwe jest zatem stwierdzenie, że treść złożonych oświadczeń nie odpowiada stanowi rzeczywistemu (por. Tadeusz Ereciński (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom II. Postępowanie rozpoznawcze, LEX oraz powołane tam postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 kwietnia 1982 r., III CRN 65/82). Z omówionych względów Sąd odmówił wiarygodności przedstawionym umowom użyczenia.
Przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji ustaleń stanu faktycznego sprawy nie mogą także skutecznie podważyć przedłożone w postępowaniu sądowym: kopia zawiadomienia z dnia 16 lutego 2024 r. o możliwości popełnienia przestępstwa przez P. C. w związku z użyciem w dniu [...] 2023 r. podrobionego dokumentu, to jest protokołu kontroli drogowej oraz kopie monitu z Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego z dnia 8 stycznia 2024 r. wraz z załącznikami, które to dokumenty zostały sporządzone po wydaniu przez organ odwoławczy ostatecznej decyzji. Z treści dokumentów z Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego wynika, skarżąca w dniu 22 listopada 2023 r. odebrała pierwsze wezwanie do wskazania osoby, która w dniu 23 czerwca 2023 r. kierowała samochodem V. nr rej. [...] w miejscowości C. N., kiedy to stwierdzono naruszenie polegające na przekroczeniu prędkości. Skarżąca nie odpowiedziała na to wezwanie. Natomiast na skutek monitu z dnia 8 stycznia 2024 r. skarżąca podała, że pojazdem w dniu 23 czerwca 2023 r. kierował "Y. K.". Monit i odpowiedź skarżącej dotyczące zdarzenia z dnia 23 czerwca 2023 r. nie stanowią jednak dowodu, że przewóz kontrolowany w dniu [...] 2023 r. nie był wykonywany w imieniu i na rzecz skarżącej. Również samo złożenie, po wydaniu ostatecznej decyzji, zawiadomienia o przestępstwie nie stanowi dowodu, że skarżąca nie wykonywała kontrolowanego przewozu. Jeszcze raz zauważyć też należy, że skarżąca miała w postępowaniu administracyjnym możliwość powoływania twierdzeń i przedstawiania dowodów, które wszak to jej powinny być znane. Skarżąca w toku postępowania nie powołała zaś dowodów, z których wynikałyby okoliczności przeciwne, niż wynikające ze zgromadzonego przez organy i wiarygodnego materiału dowodowego.
Mając powyższe na względzie, w świetle zebranych dowodów uznać należy twierdzenia skarżącej za niewiarygodne i pozostające bez wpływu na prawidłowe ustalenia organów.
W konsekwencji Sąd podziela przyjęte za podstawę zaskarżonej decyzji ustalenie, że to skarżąca była podmiotem wykonującym przewóz i w świetle art. 28 k.p.a. oraz przytoczonych wyżej przepisów ustawy o transporcie drogowym była stroną postępowania dotyczącego naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego zgodnie z przepisami tej ustawy. Niezasadny jest zatem zarzut skargi naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 92a ust. 1 u.t.d., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, skierowanej do skarżącej jako strony postępowania. Wbrew treści zarzutu zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawy do stwierdzenia, że to skarżąca V. V. była podmiotem wykonującym przewóz drogowy.
Sąd uznał także za niezasadny zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie ustalenia podmiotu faktycznie wykonującego przewóz drogowy w sposób określony decyzją organu pierwszej instancji. Jak wyjaśniono już wyżej, dowody zgromadzone w sprawie były wystarczające do rozstrzygnięcia, a dowody przedstawione przez stronę w postępowaniu sądowym, po zakończeniu postepowania administracyjnego, nie podważają prawidłowości rozstrzygnięcia.
W sytuacji, gdy z prawidłowych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że to faktycznie skarżąca realizowała przewóz, który nie podlegał wyłączeniu spod regulacji ustawy o transporcie drogowym, ale stanowił międzynarodowy transport drogowy, prawidłowa jest ocena organu, że na skarżącej spoczywała odpowiedzialność za stwierdzone podczas kontroli w dniu [...] 2023 r. naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Stosownie do art. 4 pkt 22 u.t.d. obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej, w tym rozporządzenia nr 561/2006 i wiążących umów międzynarodowych, do których zalicza się Umowa AETR.
W świetle art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 561/2006 Umowę AETR stosuje się, w miejsce niniejszego rozporządzenia, do międzynarodowego transportu drogowego wykonywanego w części poza obszarami określonymi w ust. 2, do:
a) pojazdów zarejestrowanych we Wspólnocie lub w państwach będących stronami AETR, na całej trasie;
b) pojazdów zarejestrowanych w państwie trzecim, niebędącym stroną AETR, tylko w odniesieniu do części trasy znajdującej się na terytorium Wspólnoty lub państw będących stronami AETR.
Rzeczpospolita Polska jest stroną Umowy AETR. Według zaś art. 2 ust. 1 Umowy AETR, niniejszą umowę stosuje się na terytorium każdej Umawiającej się Strony do każdego międzynarodowego przewozu drogowego wykonywanego pojazdem zarejestrowanym na terytorium tej Umawiającej się Strony lub na terytorium każdej innej Umawiającej się Strony.
W rozpoznawanej sprawie zespół pojazdów, którym wykonywany był międzynarodowy transport drogowy, zarejestrowany został na terytorium Polski. W konsekwencji przepisy Umowy AETR znajdowały zastosowanie w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 1 lit. g Umowy AETR przewóz drogowy oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych, z ładunkiem lub bez, pojazdem używanym do przewozu osób lub rzeczy. Z kolei międzynarodowy przewóz drogowy oznacza przewóz drogowy, w czasie którego następuje przekroczenie przynajmniej jednej granicy (art. 1 lit. h Umowy AETR).
Zasadnie zatem stwierdzono w zaskarżonej decyzji, że w niniejszej sprawie realizowany był międzynarodowy przewóz drogowy, to jest przejazd po drogach publicznych pojazdu z ładunkiem wykonywany z przekroczeniem granicy na terytorium jednego z państw, które ratyfikowały Umowę AETR. W takiej sytuacji zastosowanie znajdowały przepisy Umowy AETR, których naruszenie skutkuje nałożeniem kary pieniężnej.
Przepis art. 10 ust. 1 Umowy AETR przewiduje, że umawiające się Strony zarządzą instalowanie i używanie w pojazdach zarejestrowanych na ich terytorium przyrządu kontrolnego, zgodnie z wymaganiami niniejszej umowy oraz załącznika i jego suplementów.
Przy tym w art. 2 ust. 2 lit. a i lit. j Umowy AETR zastrzeżono, że o ile umawiające się Strony, których terytorium jest wykorzystywane, nie uzgodnią inaczej, niniejsza umowa nie ma zastosowania do międzynarodowych przewozów drogowych, wykonywanych przez pojazdy przeznaczone do przewozu rzeczy, których dopuszczalna masa całkowita, łącznie z przyczepą lub naczepą, nie przekracza 3,5 tony (lit. a) oraz pojazdy, których dopuszczalna masa całkowita nie przekracza 7,5 tony używane do niehandlowych przewozów rzeczy (lit. j).
Jak wskazano już wyżej, na podstawie protokołu kontroli oraz dowodów rejestracyjnych samochodu i przyczepy ustalono, że dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów przekraczała 3,5 t. W konsekwencji w sprawie niniejszej nie miał zastosowania przepis art. 2 ust. 2 lit. a Umowy AETR, wyłączający stosowanie tej Umowy i przewidzianego w niej obowiązku zainstalowania w pojeździe tachografu.
W sprawie nie znajdował także zastosowania art. 2 ust. 2 lit. j Umowy AETR, ponieważ przewóz skontrolowany w niniejszej sprawie nie miał charakteru niehandlowego. Jak prawidłowo wyjaśniono w zaskarżonej decyzji, postanowienia Umowy AETR nie definiują pojęcia "niehandlowego przewozu rzeczy". Jednakże art. 2 ust. 2 lit. j Umowy AETR ma analogiczne brzmienie do przepisu art. 3 lit. h rozporządzenia nr 561/2006, wyłączającego stosowanie rozporządzenia 561/2006 do przewozu drogowego pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony używanymi do niehandlowego przewozu rzeczy. Natomiast pojęcie "niehandlowego przewozu rzeczy" w rozumieniu przepisu art. 3 lit. h rozporządzenia 561/2006 było przedmiotem wykładni dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości UE i sądy administracyjne.
Zgodnie z tezą wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 3 października 2013 r., w sprawie C-317/12, "pojęcie niehandlowego przewozu rzeczy wymienione w art. 3 lit. h) rozporządzenia nr 561/2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia nr 3821/85 i 2135/98 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono przewóz rzeczy dokonywany przez osobę fizyczną na własny rachunek i jedynie w ramach aktywności w czasie wolnym, jeżeli aktywność ta jest częściowo finansowana dotacjami osób trzecich, a taki przewóz nie daje podstaw do wynagrodzenia. W istocie z jednej strony niehandlowy przewóz rzeczy oznacza w szczególności przewóz rzeczy dokonywany przez osobę fizyczną niezwiązany z wykonywaniem przez nią działalności zawodowej, w ramach działalności rekreacyjnej. Z drugiej strony omawiane rozporządzenie zmierza do poprawy warunków socjalnych pracowników, do których ma zastosowanie, umożliwiając kontrolę czasu kierowania pojazdem oraz okresów wypoczynku kierowców. W konsekwencji przepisy tego rozporządzenia mają zastosowanie zasadniczo do kierowców zawodowych, a nie do kierowców prywatnych, którzy nie wykonują zawodu kierowcy samochodu ciężarowego i nie świadczą usług przewozowych, lecz przewożą na własny rachunek jedynie w ramach aktywności w czasie wolnym swój własny samochód sportowy, którym kierują jako amatorscy kierowcy".
Tak więc pojęcie przewozu niehandlowego rzeczy należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono przewóz rzeczy dokonywany przez osobę fizyczną na własny rachunek i jedynie w czasie wolnym. Jak podniesiono w powołanym wyżej wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z w sprawie C-317/12, niehandlowy przewóz nie może mieć żadnego związku z działalnością zawodową lub handlową.
W rozpatrywanej sprawie skarżąca wykonywała międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy. Jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych, odbiorcą przewożonego samochodu osobowego F. R. C. była Y. L., a nadawcą firma T. T.. Z listu przewozowego CRM nr [...] wynika zaś, że skarżąca była przewoźnikiem. Zgodzić się należy z organem, że powyższe okoliczności oznaczają, iż skarżąca wykonywała usługę transportową na rzecz innego podmiotu, natomiast przewozu towaru nie można zakwalifikować jako niehandlowego w przedstawionym wyżej rozumieniu.
W prawidłowo ustalonych przez organy okolicznościach sprawy stwierdzić należy, że wyłączenia, o których mowa w art. 2 ust. 2 lit. a oraz lit. j Umowy AETR, nie znajdowały zastosowania w rozpoznawanej sprawie. W związku z tym aktualizował się obowiązek wyposażenia pojazdu w urządzenie rejestrujące, zgodnie z przywołanym wyżej art. 10 Umowy AETR.
W sprawie bezsporne jest, że pojazd [...] o nr rej. [...] w dniu [...] 2023 r. nie był wyposażony w tachograf. Okoliczność ta została potwierdzona w protokole kontroli z dnia [...] 2023 r., jak również potwierdzają ja znajdujące się w aktach administracyjnych fotografie. Natomiast wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu stanowi naruszenie określone pod lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., sankcjonowane karą w wysokości 10000 zł. Nałożenie na skarżącą kary na tej podstawie było zatem zgodne z obowiązującymi przepisami.
Odnosząc się do naruszenia wskazanego w l.p. 3.3. załącznika nr 3 do u.t.d. należy podkreślić, że obowiązek kierowcy pojazdu samochodowego, podczas wykonywania przewozu drogowego w międzynarodowym transporcie drogowym, posiadania przy sobie i okazywania, na żądanie uprawnionego organu kontroli, świadectwa kierowcy, jeżeli jest wymagane, określa przepis art. 87 ust. 1 pkt 4 u.t.d.
Natomiast instytucja świadectwa kierowcy jest uregulowana w rozporządzeniu nr 1072/2009.
Przedmiotowe rozporządzenie znajduje zastosowanie do międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy w przejazdach na terytorium Wspólnoty (art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 1072/2009). Przewóz międzynarodowy w rozumieniu rozporządzenia nr 1072/2009 oznacza, między innymi, przejazd pojazdu z ładunkiem z państwa członkowskiego do państwa trzeciego lub w odwrotnym kierunku, z tranzytem przez jedno lub więcej państw członkowskich lub państw trzecich, albo bez takiego tranzytu (art. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia).
W świetle pkt 2 i 3 preambuły do rozporządzenia nr 1072/2009, ma ono na celu ustanowienie wspólnej polityki transportowej poprzez określenie wspólnych reguł mających zastosowanie do rynku międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy i zapewnienie spójnych ram prawnych dla międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy we Wspólnocie (Unii Europejskiej). Dla realizacji tego celu rozporządzenie określa warunki dotyczące udzielania i cofania licencji wspólnotowych oraz rodzaju przewozów, do których mają one mieć zastosowanie, a także okresy ważności licencji i szczegółowe zasady korzystania z nich oraz ustanawia świadectwo kierowcy w celu umożliwienia państwom członkowskim skutecznego sprawdzenia, czy kierowcy z państw trzecich są legalnie zatrudnieni lub pozostają do dyspozycji przewoźnika odpowiedzialnego za dany przewóz (pkt 11 i 12 preambuły do rozporządzenia).
Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 3 rozporządzenia nr 1072/2009, wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej oraz - jeśli kierowca jest obywatelem państwa trzeciego – świadectwa kierowcy.
W konsekwencji rozporządzenie nr 1072/2009 uzależnia wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy od posiadania licencji wspólnotowej i wprowadza obowiązek uzyskania świadectwa kierowcy w odniesieniu do kierowców z państw trzecich.
Stosownie do art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 1072/2009 świadectwo kierowcy jest wydawane przez państwo członkowskie każdemu przewoźnikowi, który: jest posiadaczem licencji wspólnotowej (lit. a) oraz albo legalnie zatrudnia w tym państwie członkowskim kierowcę, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi, albo w sposób legalny korzysta z usług kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy 2003/109/WE pozostającego w dyspozycji tego przewoźnika zgodnie z warunkami zatrudnienia i kształcenia zawodowego określonymi w tym państwie członkowskim (lit. b).
Świadectwo kierowcy jest wydawane przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika na wniosek posiadacza licencji wspólnotowej każdemu kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym i jest przez tego przewoźnika legalnie zatrudniony, lub każdemu kierowcy pozostającemu w jego dyspozycji, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu powołanej wyżej dyrektywy. Każde świadectwo kierowcy poświadcza, że kierowca w nim wskazany jest zatrudniony zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1 (art. 5 ust. 2 rozporządzenia).
Świadectwo kierowcy należy, zgodnie z art. 5 ust. 6 rozporządzenia nr 1072/2009, do przewoźnika, który przekazuje je do dyspozycji kierowcy wskazanemu w świadectwie, podczas gdy kierowca prowadzi pojazd, korzystając z licencji wspólnotowej wydanej temu przewoźnikowi. Uwierzytelniony wypis ze świadectwa kierowcy wydany przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika jest przechowywany w lokalach przewoźnika, natomiast świadectwo jest okazywane na wniosek każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.
Na mocy art. 32a u.t.d. powyższe przepisy rozporządzenia nr 1072/2009 dotyczące świadectwa kierowcy stosuje się do kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zatrudnionego przez przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy.
W świetle art. 4 pkt 22 u.t.d. obowiązki lub warunki przewozu drogowego to, między innymi obowiązki lub warunki wynikające z rozporządzenia nr 1072/2009, wymienionego w art. 4 pkt 22 lit. e u.t.d.
Organ właściwy do wydania świadectwa kierowcy oraz postępowanie w tym przedmiocie normuje art. 32b u.t.d. Zgodnie z tym przepisem Główny Inspektor Transportu Drogowego, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje, odmawia wydania, zmienia, cofa świadectwo kierowcy lub zawiesza wydawanie świadectw kierowców (ust. 1). Świadectwo kierowcy wydaje się na wniosek przedsiębiorcy, posiadającego licencję wspólnotową, złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej (ust. 2).
Z przytoczonych przepisów wynika, że jeżeli przewoźnik, posiadający licencję wspólnotową, wykonuje na jej podstawie międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy, obowiązany jest wyposażyć kierowcę, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz. U. UE. L. z 2004 r. Nr 16, str. 44 z późn. zm., dalej "dyrektywa nr 2003/109/WE"), w świadectwo kierowcy. Kierujący pojazdem obywatel państwa trzeciego jest obowiązany legitymować się świadectwem kierowcy, gdy prowadzi pojazd, korzystając z licencji wspólnotowej przewoźnika, na którego wniosek świadectwo zostało wydane i okazywać świadectwo kierowcy na żądanie uprawnionego organu kontroli.
Z dokumentów okazanych w toku kontroli pojazdu w dniu [...] 2023 r. oraz protokołu kontroli bezsprzecznie wynika, że pojazdem wykonywany był międzynarodowy zarobkowy przewóz rzeczy, a kierowca, będący obywatelem [...], nie okazał do kontroli świadectwa kierowcy ani dokumentu, który potwierdzałby status rezydenta długoterminowego. Zgodnie z informacją udzieloną przez Biuro ds. Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, skarżącej nie zostało udzielone świadectwo kierowcy dla obywatela [...] P. C.. Skarżąca nie kwestionowała ostatnio wymienionej okoliczności.
Natomiast świadectwo kierowcy służy wykazaniu, że przewoźnik legalnie zatrudnia lub korzysta z usług kierowcy z państwa trzeciego. Każdy przewoźnik obowiązany jest do wystąpienia o świadectwo dla kierowcy, którego zatrudnia na podstawie umowy o pracę lub korzysta z jego usług na podstawie innej umowy, co wprost wynika z treści art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1072/2009, który dotyczy nie tylko "kierowcy legalnie zatrudnionego", ale także "kierowcy pozostającego w dyspozycji przewoźnika". To oznacza, że skarżąca wykonując transport międzynarodowy miała obowiązek uzyskania świadectwa kierowcy, wydanego temu konkretnemu przewoźnikowi, nawet sytuacji, gdy nie zawarła z kierowcą P. C. umowy o pracę, jeżeli wykonywał on w jej imieniu usługę transportową.
W związku z powyższym organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że w stanie faktycznym sprawy kara pieniężna w wysokości 5000 zł za stwierdzone w toku kontroli naruszenie z lp. 3.3. załącznika nr 3 do u.t.d. została prawidłowo nałożona na skarżącą,
Z kolei przepis art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. przewiduje, że wykonując transport drogowy kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Powołany przepis pozostaje w związku z art. 5a ust. 1 pkt 1 u.t.d., z którego wynika, że podjęcie i wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji wspólnotowej, na zasadach określonych w rozporządzeniu nr 1072/2009. Zgodnie zaś z zasadą ogólną wyrażoną w art. 3 rozporządzenia nr 1072/2009 wykonywanie przewozów międzynarodowych wymaga posiadania licencji wspólnotowej.
Skarżąca nie kwestionowała, że w toku przeprowadzonej w dniu [...] 2023 r. kontroli w zakresie dokumentów, o których mowa w art. 87 u.t.d., kierowca nie okazał wypisu z licencji wspólnotowej dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy udzielonej przewoźnikowi wykonującemu transport drogowy. Jednocześnie w toku postępowania ustalono, że skarżąca w dniu kontroli posiadała licencję wspólnotową nr [...] w zakresie przewozu rzeczy, ważną do [...] r. Skarżąca nie wywiązała się jednak z obowiązku wyposażenia kierowcy wykonującego w jej imieniu i na jej rzecz przewóz drogowy rzeczy w wypis z tej licencji.
W konsekwencji prawidłowo nałożono na skarżącą karę pieniężną w wysokości 500 zł za stwierdzone w toku kontroli naruszenie z lp. 1.12. załącznika nr 3 do u.t.d.
Mając zaś na względzie art. 92 ust. 3 u.t.d., prawidłowo nałożono na skarżącą łączną karę w wysokości 12000 zł.
Sąd podziela stanowisko organów o braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 u.t.d. Skarżąca nie wykazała bowiem okoliczności zwalniających ją od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia.
Zgodnie z art. 92c ust. 1 nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub
3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
Z przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wynika, że dla uwolnienia się od odpowiedzialności strona skarżąca winna wykazać zaistnienie okoliczności wskazujących, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których strona nie mogła przewidzieć, przy czym obie przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie. Ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych spoczywa na stronie. Natomiast organ nie ma obowiązku poszukiwania dowodów na powyższe okoliczności. Zgodzić się należy z wyrażonym w zaskarżonej decyzji stanowiskiem, że skarżąca nie wykazała okoliczności wskazujących, iż nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć.
Z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności wyłączające odpowiedzialność skarżącej za stwierdzone naruszenia ustawy o transporcie drogowym na podstawie art. 92c ust. 1 u.t.d.
Skarżąca jest przedsiębiorcą posiadającym licencję wspólnotową, profesjonalnie zajmującą się międzynarodowymi przewozami drogowymi rzeczy, a okoliczności, z którymi wiązały się stwierdzone naruszenia, były okolicznościami, które przedsiębiorca powinien i mógł przewidzieć. Wynikają one bowiem z powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Jak wyjaśniono już wyżej, powoływane przez skarżącą okoliczności, iż nie wykonywała ona kontrolowanego przewozu, nie znajdowały uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 4 i 9 ust. 1 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) sporządzonej w Genewie dnia 19 maja 1956 r. (Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238 z późn. zm., dalej jako "Konwencja"), wskazać należy, że zgodnie z art. 4 Konwencji dowodem zawarcia umowy przewozu jest list przewozowy. Brak, nieprawidłowość lub utrata listu przewozowego nie wpływa na istnienie ani na ważność umowy przewozu, która mimo to podlega przepisom niniejszej Konwencji. Stosownie zaś do art. 9 ust. 1 Konwencji w braku przeciwnego dowodu list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy, warunków umowy oraz przyjęcia towaru przez przewoźnika.
W rozpoznawanej sprawie, w dokumencie CMR nr [...] z dnia [...] 2023 r. w miejscu przewoźnika wskazana została firma O.-T., pod którą skarżącą V. V. prowadzi działalność gospodarczą. W sprawie nie zostały zas ujawnione okoliczności mogące podważyć prawdziwość przedstawionego dokumentu. Dowodu takiego nie stanowią w szczególności twierdzenia o uzupełnieniu listu przewozowego przez osobę nieuprawnioną, z uwagi na brak dowodów na ich potwierdzenie, oraz załączone na etapie postępowania sądowego dowody z dokumentów, które w ocenie Sądu zostały sporządzone wyłącznie na użytek tego postępowania.
Z omówionych już wyżej względów Sąd uznał, wbrew zarzutom podniesionym w skardze, że organy prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy. Ustalenia organów pozostają w logicznym związku z treścią zgromadzonych dowodów, ocena materiału dowodowego nie budzi zastrzeżeń.
W konsekwencji stwierdzić należy, że zarzuty skargi nie podważają skutecznie prawidłowości ustaleń, na jakich oparte zostało zaskarżone rozstrzygnięcie, jak również zawartej w nim oceny prawnej. Organ poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz w zgodzie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnił treść rozstrzygnięcia. Analizując niniejszą sprawę, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, czy naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie zachodzą zatem okoliczności, które w świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej przez stronę decyzji.
Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie oddalił skargę.