Pełny tekst orzeczenia III SA/Lu 158/26

III SA/Lu 158/26 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2026-06-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-03-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Agnieszka Kosowska
Iwona Tchórzewska /przewodniczący sprawozdawca/
Jerzy Drwal
Symbol z opisem
6269 Inne o symbolu podstawowym 626
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonego zarządzenia
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1461
art. 2 ust. 1, art. 13 pkt 2
Ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych - t.j.
Dz.U. 2026 poz 143
art. 147 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Agnieszka Kosowska Protokolant Starszy asystent sędziego Dorota Winiarczyk-Ożóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Zamościu na zarządzenie Prezydenta Miasta Zamość z dnia 30 stycznia 2020 r. nr 29/2020 w przedmiocie ustalenia cennika usług świadczonych na Cmentarzu Komunalnym w Zamościu stwierdza nieważność zaskarżonego zarządzenia.
Uzasadnienie
Prokurator Prokuratury Rejonowej w Zamościu w jednym piśmie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na:
1. zarządzenie 53/2023 Prezydenta Miasta Zamość z dnia 27 lutego 2023 r. w sprawie ustalenia cennika usług świadczonych na Cmentarzu Komunalnym w Zamościu,
2. zarządzenie nr 245/2020 Prezydenta Miasta Zamość z dnia 8 października 2020 r. w sprawie ustalenia cennika usług świadczonych na Cmentarzu Komunalnym w Zamościu,
3. zarządzenie nr 29/2020 Prezydenta Miasta Zamość z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie ustalenia cennika usług świadczonych na Cmentarzu Komunalnym w Zamościu.
Prokurator zarzucił wydanie zaskarżonych zarządzeń z istotnym naruszeniem art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 13 pkt 2 ustawy z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1461, dalej jako "ustawa o ogłaszaniu aktów normatywnych") i art. 88 ust. 1 Konstytucji RP, polegającym na zaniechaniu ogłoszenia zarządzeń w Lubelskim Wojewódzkim Dzienniku Urzędowym, a także wejściu w życie powyższych zarządzeń z dniem ich podpisania, bez wymaganego przepisami prawa vacatio legis.
Prokurator wyjaśnił, że uchwałą nr XI/155/2019 z dnia 25 lipca 2019 r. w sprawie powierzenia Prezydentowi Miasta Zamość uprawnienia do ustalania cen i opłat za korzystanie z Cmentarza Komunalnego (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2019 r. poz. 5028.) Rada Miasta Zamość powierzyła (bezterminowo) Prezydentowi Miasta Zamość uprawnienie do stanowienia o wysokości cen i opłat za usługi komunalne na terenie Cmentarza Komunalnego w Zamościu.
Na podstawie tej uchwały Prezydent Miasta Zamość wydał zarządzenie nr 29/2020 z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie ustalenia cennika usług świadczonych na Cmentarzu Komunalnym w Zamościu, zarządzenie nr 245/2020 z dnia 8 października 2020 r., a następnie zarządzenie nr 53/2023 z dnia 27 lutego 2023 r. w tym samym przedmiocie, ustalające cenniki usług świadczonych na Cmentarzu Komunalnym.
Zarządzenia te nie zostały opublikowane w wojewódzkim dzienniku urzędowym.
Prokurator zwrócił uwagę na rozbieżności w orzecznictwie sądowym w przedmiocie charakteru aktów regulujących kwestie opłat za świadczenie usług komunalnych o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej. Jego zdaniem obecnie niekwestionowane jest, że należą one do kategorii aktów prawa miejscowego. Analiza postanowień zaskarżonych aktów pozwala na przyjęcie, że na podstawie zaskarżonych aktów dochodziło do wiążącego obciążenia podmiotów zewnętrznych wobec administracji obowiązkiem ponoszenia określonych opłat za korzystanie z cmentarza i urządzeń cmentarnych, adresaci określeni zostali w sposób generalny, a normy prawne miały charakter abstrakcyjny regulujący powtarzalne, a nie jednorazowe czynności związane z obowiązkiem uiszczania opłat oraz obowiązywały powszechnie. Adresatem norm zawartych w zaskarżonych zarządzeniach nie jest sama administracja, gdyż skierowane były do podmiotów pozostających poza strukturą administracji (zewnętrzny charakter). Zarządzenia regulowały w sposób jednostronny i konkretny kwestie opłat związanych z korzystaniem z cmentarzy komunalnych, wprowadzając katalog opłat za udostępnienie i rezerwację miejsca pod wykonanie pochówku i za przedłużenie tego okresu, za wjazd na cmentarz, obciążając tymi opłatami w sposób wiążący podmioty zewnętrzne wobec administracji, chcące korzystać z cmentarzy komunalnych oraz abstrakcyjny - bo dane zachowanie ma mieć miejsce w pewnych powtarzalnych okolicznościach, a nie w jednej konkretnej sytuacji. Mają też charakter normatywny - bo zawierają postanowienia wyznaczające adresatom sposób zachowania się.
Zdaniem Prokuratora wskazane powyższej cechy przemawiają za uznaniem zaskarżonych zarządzeń za akty prawa miejscowego, których obowiązywanie – w świetle art. 88 Konstytucji RP - zależy od ich ogłoszenia. Natomiast brak publikacji zaskarżonych zarządzeń winien skutkować stwierdzeniem ich nieważności w całości z uwagi na istotne naruszenie prawa, w tym art. 2 ust. 1 i art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych.
Ponadto Prokurator wskazał, że zaskarżone zarządzenia zapadły z naruszeniem art. 4 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych, zgodnie z którym akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy. Natomiast kwestionowane zarządzenia Prezydenta Miasta Zamość weszły w życie z dniem podpisania, bez wymaganego przepisami prawa vacatio legis.
Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonych zarządzeń w całości.
Zarządzeniem z dnia 6 marca 2026 r. na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") wniesione jednym pismem skargi zostały rozdzielone. Przedmiotowa sprawa dotyczy zarządzenia nr 29/2020 Prezydenta Miasta Zamość z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie ustalenia cennika usług świadczonych na Cmentarzu Komunalnym w Zamościu.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Zamość wniósł o jej oddalenie całości.
Prezydent Miasta Zamość zwrócił uwagę, że zaskarżony akt nie jest aktem prawa miejscowego. Ustalenie wysokości cen (opłat) za usługi komunalne, do którego na mocy odpowiedniej uchwały Rady Miasta upoważniono Prezydenta Miasta Zamość, nie stanowi władczego kształtowania praw i obowiązków obywateli w sferze publicznoprawnej (imperium). Jest to czynność o charakterze czysto właścicielskim, cywilnoprawnym (dominium). Organ, ustalając stawki za wykopanie grobu, udostępnienie kaplicy czy dzierżawę miejsca grzebalnego, występuje w obrocie prawnym nie w roli podmiotu władzy państwowej nakładającego daniny publiczne, lecz w roli właściciela mienia komunalnego oferującego świadczenie usług odpłatnych. Tym samym zaskarżone zarządzenie nie spełnia kryterium "regulowania powtarzalnych wzorców zachowań" w sensie normatywnym (nie zawiera nakazów ani zakazów zachowania powszechnie obowiązujących).
Zdaniem organu Prokurator Rejonowy błędnie utożsamia akt określający zasady korzystania z obiektu użyteczności publicznej z aktem określającym odpłatność za świadczone tam usługi. Cennik usług nie normuje "zasad zachowania się w obrębie obiektu". Nie narzuca on żadnych reguł administracyjnych osobom odwiedzającym nekropolię. Jego jedyną funkcją jest sprecyzowanie oferty Gminy dla podmiotów (osób fizycznych lub prawnych), które pragną zawrzeć cywilnoprawną umowę o świadczenie określonych usług pogrzebowych lub cmentarnych. Utwierdza to jedynie konstatację, że zarządzenie Prezydenta Miasta w przedmiocie cennika nie było wydawane na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (aktualnie Dz. U. z 2026 r., poz. 662, dalej jako "u.s.g.") jako akt prawa miejscowego, a w związku z tym nie wymagało nadania mu takiej rygorystycznej formy.
Skoro zatem zaskarżone zarządzenie nie jest aktem normatywnym, nie jest prawem miejscowym i nie należy do materii wyczerpująco wymienionej w art. 13 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych, to nie istnieje obowiązek jego publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym, a zarzuty skargi są bezzasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga podlegała uwzględnieniu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2).
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Na mocy art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6). Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie zaskarżone zostało zarządzenie Prezydenta Miasta Zamość nr 29/2020 z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie ustalenia cennika usług świadczonych na Cmentarzu Komunalnym w Zamościu.
Zaskarżone zarządzenie zostało podjęte na podstawie przepisów art. 30 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, uchwały nr XI/155/2019 Rady Miasta Zamość z dnia 25 lipca 2019 r. w sprawie powierzenia Prezydentowi Miasta Zamość uprawnienia do ustalania cen i opłat za korzystanie z Cmentarza Komunalnego w związku z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2019 r., poz. 713, aktualnie Dz. U. z 2021 r., poz. 679) oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1473, aktualnie Dz. U. z 2025 r. poz. 1590).
Na podstawie powołanego zarządzenia ustalony został cennik opłat za korzystanie z usług cmentarnych, określony w załączniku do zarządzenia. Zgodnie z § 3 zarządzenia, zarządzenie wchodzi w życie z dniem podpisania.
Sporne w niniejszej sprawie jest to czy zaskarżone zarządzenie zaliczyć można do aktów prawa miejscowego.
Sąd podziela stanowisko Prokuratora, że zarządzenie wprowadzające opłaty za korzystanie z urządzeń na terenie cmentarzy komunalnych, podobnie jak uchwała w sprawie opłat za korzystanie z cmentarzy komunalnych, stanowi akt prawa miejscowego, który podlega obowiązkowi ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym.
W orzecznictwie dominuje pogląd, zgodnie z którym za akt prawa miejscowego przyjmuje się taki akt normatywny, który zawiera normy postępowania o charakterze generalnym i abstrakcyjnym. Normatywny charakter aktu oznacza, że zawiera on wypowiedzi wyznaczające adresatom pewien sposób zachowania się, przybierający postać nakazu, zakazu lub uprawnienia. Charakter generalny oznacza, że normy zawarte w akcie definiują adresata poprzez wskazanie cech, a nie poprzez ich wymienienie z nazwy. Natomiast abstrakcyjność normy wyraża się w tym, że nakazywane, zakazywane lub dozwolone zachowanie ma mieć miejsce w pewnych, z reguły powtarzalnych okolicznościach, nie zaś w jednej konkretnej sytuacji. Akty muszą więc dotyczyć zachowań powtarzalnych, nie mogą zaś konsumować się przez jednorazowe zastosowanie. Akty prawa miejscowego skierowane są do podmiotów (adresatów) pozostających poza strukturą administracji (vide np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2353/16 oraz z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1572/14).
Wskazać w tym miejscu należy, że w przepisach prawa nie ma definicji aktu prawa miejscowego, tym niemniej uwzględniając normy zawarte w art. 87 i art. 94 Konstytucji RP oraz art. 40-42 u.s.g., uprawniające organy gminy do stanowienia prawa miejscowego, można stwierdzić, że obojętna z punktu kwalifikowania danego aktu do kategorii aktów prawa miejscowego jest sama jego nazwa, może on występować pod różnymi nazwami (uchwała, statut, regulamin, zarządzenie). Uznaje się, że samo nazwanie jakiegoś aktu np. rozporządzeniem, zarządzeniem lub uchwałą nie wystarczy do przyjęcia, że mamy do czynienia z aktem prawa miejscowego. Niezbędne jest zawsze ustalenie, czy dany akt ma w istocie charakter powszechnie obowiązujący, kto jest adresatem norm postępowania z niego wyprowadzonych, na jakiej podstawie został on podjęty oraz w jaki sposób został podany do powszechnej wiadomości (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2021 r., sygn. akt I GSK 1533/20).
Zaskarżone zarządzenie Prezydenta Miasta Zamość w sprawie ustalenia cennika usług świadczonych na Cmentarzu Komunalnym w Zamościu jest aktem normatywnym, zawierającym normy prawne wyznaczające określone zachowanie adresatów (obowiązek uiszczenia określonych opłat), jest aktem generalnym określającym dla każdego wysokość opłat na cmentarzu komunalnym w Zamościu oraz aktem abstrakcyjnym regulującym powtarzalne (a nie jednorazowe) czynności związane z obowiązkiem uiszczania opłat za korzystanie z urządzeń i terenu cmentarza - spełnione zostały zatem cechy aktu prawa miejscowego.
Zgodnie z art. 42 u.s.g., zasady i tryb ogłaszania aktów prawa miejscowego określa ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów. Według art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych, w wojewódzkim dzienniku urzędowym ogłasza się akty prawa miejscowego stanowione przez sejmik województwa, organ powiatu oraz organ gminy, w tym statuty województwa, powiatu i gminy.
Brak publikacji zarządzenia stanowiącego akt prawa miejscowego jest istotnym naruszeniem prawa, powodującym konieczność stwierdzenia jego nieważności w całości (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3156/18 oraz z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt II OSK 2040/18). Nie ulega natomiast wątpliwości, że zaskarżone zarządzenie nie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego.
Trafnie również podniesiono w skardze, że zaskarżone zarządzenie przewidywało jego wejście w życie z dniem podpisania, co pozostaje w sprzeczności z treścią art. 4 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych, według którego akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy.
Stosownie do art. 94 ust. 1 u.s.g., nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. W rozpoznawanej sprawie, pomimo upływu roku od podjęcia zaskarżonego zarządzenia, nie ma przeszkód do stwierdzenia jego nieważności, bowiem zaskarżone zarządzenie jest aktem prawa miejscowego.
Odnosząc się zaś do argumentacji Prezydenta, że zaskarżone zarządzenie ma cywilnoprawny charakter, ponieważ w istocie stanowi ofertę zawarcia cywilnoprawnej umowy o świadczenie określonych usług pogrzebowych lub cmentarnych, należy wyjaśnić, że ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2021 r., poz. 679) określa zasady i formy gospodarki komunalnej jednostek samorządu terytorialnego, polegające na wykonywaniu przez te jednostki zadań własnych, w celu zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej. Gospodarka komunalna obejmuje w szczególności zadania o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych (art. 1 ustawy).
Jednym z takich zadań własnych gminy są sprawy dotyczące cmentarzy gminnych. Należy zwrócić uwagę, że ustawa z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (Dz. U. z 2025 r., poz. 1590) w art. 1 rozróżnia dwa rodzaje cmentarzy - komunalne i wyznaniowe. Cmentarzem komunalnym jest cmentarz, który został założony przez władze samorządowe oraz jest utrzymywany i zarządzany przez właściwego wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Cmentarzem wyznaniowym jest cmentarz, który został założony przez właściwe władze kościelne i jest utrzymywany oraz zarządzany przez związek wyznaniowy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o cmentarzach i chowaniu zmarłych utrzymanie cmentarzy komunalnych i zarządzanie nimi należy do właściwych wójtów (burmistrzów, prezydentów miast), na których terenie cmentarz jest położony.
Przepisy nie przewidują możliwości zakładania cmentarzy przez inne podmioty niż gminy i właściwe władze kościelne. W związku z tym brak jest możliwości pochowania zwłok ludzkich w innych miejscach niż cmentarze (z wyjątkiem pochowania przez zatopienie w morzu), a tym samym nie ma możliwości skorzystania z usług innych podmiotów w zakresie udostępnienia miejsca grzebalnego w celu pochowania zwłok ludzkich. Zatem bliscy zmarłego nie mają możliwości wyboru, jeśli chodzi o miejsce chowania zmarłych. Zmarły może być bowiem pochowany jedynie na cmentarzu komunalnym lub wyznaniowym.
W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie podziela stanowiska Prezydenta, że organ gminy określając cennik usług na cmentarzu komunalnym występuje jako podmiot stosunku cywilnoprawnego. Cywilnoprawny stosunek charakteryzuje się przede wszystkim równością (równorzędnością) podmiotów oraz autonomiczną pozycją tych podmiotów względem siebie, której wyrazem jest autonomia woli w kształtowaniu (nawiązaniu, zmianie, ustaniu) stosunku cywilnoprawnego. Autonomiczna pozycja podmiotów względem siebie przejawia się w dobrowolności nawiązywania stosunków cywilnoprawnych - w ogóle i z wybranymi podmiotami prawa. Dobrowolność ta jest rozumiana jako brak prawnego obowiązku nawiązania stosunku cywilnoprawnego. Wyrazem autonomii woli właściwej dla niektórych stosunków cywilnoprawnych (zwłaszcza z zakresu prawa zobowiązań) jest także swoboda stron w kształtowaniu treści lub celu stosunku cywilnoprawnego ("swoboda umów", art. 3531 k.c.), swoboda formy czynności prawnej i wyboru prawa właściwego.
Opisanym cechom równości oraz swobody kształtowania stosunku cywilnoprawnego nie odpowiada stosunek wynikający z treści zaskarżonego zarządzenia, którym organ jednostki samorządu terytorialnego w zakresie realizacji zadania własnego tej jednostki ustala jednostronnie wiążące wobec podmiotów zewnętrznych opłaty za korzystanie z cmentarza komunalnego, w sytuacji, gdy podmioty te jednocześnie są w istocie zobowiązane z cmentarza komunalnego korzystać.
Wobec powyższego nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu, że ustalenie cennika usług świadczonych na cmentarzu komunalnym stanowi jedynie swoistą ofertę gminy skierowaną do nieograniczonej liczby potencjalnych nabywców i w związku z tym nie nosi cech aktu prawa miejscowego. Stanowisko co do charakteru tego typu aktów, jako aktów prawa miejscowego, jest aktualnie powszechnie wyrażane w orzecznictwie (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2019 r., sygn. akt I OSK 258/18, z dnia 20 września 2024 r., sygn. akt III OSK 242/23, z dnia 14 marca 2024 r., sygn. akt III OSK 1704/22). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stanowisko to w pełni podziela.
Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje także okoliczność, że zaskarżone zarządzenie utraciło moc w związku z wydaniem późniejszego zarządzenia nr 245/2020 z dnia 8 października 2020 r. w sprawie ustalenia cennika usług świadczonych na Cmentarzu Komunalnym w Zamościu. Wyjaśnić należy, że świetle utrwalonego stanowiska judykatury, okoliczność, że zaskarżony akt został uchylony lub zmieniony przez sam organ, nie czyni zbędnym wydania przez sąd wyroku, gdyż akt ten mógł być stosowany do sytuacji z okresu poprzedzającego wejście w życie przepisu prawa miejscowego uchylającego ten akt (vide uchwała Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 września 1994 r., sygn. akt W 5/94, OTK 1994, z. 2, poz. 44; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2315/11; z dnia 6 dnia września 2013 r., sygn. akt I OSK 2315/11; z dnia 29 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1719/11).
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest zasadna i na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność zaskarżonego zarządzenia.