III SA/Lu 110/23

III SA/Lu 110/23 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2023-05-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-03-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Strzelec /sprawozdawca/
Ewa Ibrom
Robert Hałabis /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 1 ust. 2 pkt 2; art. 4 pkt 22; art. 92a ust. 1, 3, 7; art. 92c ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 32 ust. 1; art. 33 ust. 1; art. 34 ust. 1, 2; art. 37; art. 41 ust. 1, 2
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.
Dz.U. 2022 poz 988
art. 71 ust. 1; art. 81 ust. 1, 2, 5; art. 82 ust. 1, 2
Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 221
art. 11
Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 775
art. 7; art. 15; art. 77 § 1; art. 80; art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom, Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2023 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 28 grudnia 2022 r., Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania M. R. (dalej też jako skarżący), utrzymał w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 września 2022 r., nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły następujące ustalenia stanu faktycznego sprawy.
W dniu 20 lipca 2022 r. kontroli drogowej na drodze krajowej nr [...], w miejscowości D. został poddany, uczestniczący w tym dniu w kolizji drogowej, pojazd marki [...] o nr rej. [...] Pojazdem kierował M. R. wykonujący krajowy transport drogowy w imieniu swojej firmy. Na podstawie oględzin tachografu zainstalowanego w pojeździć oraz analizy okazanej podczas kontroli wykresówki, stwierdzono, iż zegar w tachografie wskazuje nieprawidłową godzinę. Próby mające na celu weryfikacje powyższego i sprawdzenie działania tachografu potwierdziły, iż urządzenie do regulacji zegara zainstalowane w tachografie jest uszkodzone. Przesłuchany na tę okoliczność kierowca zeznał, iż wiedział, że tachograf działa nieprawidłowo i zegar był niesprawny. Na podstawie analizy danych zawartych na okazanej do kontroli wykresówce, dokumentu przewozowego i protokołu przesłuchania kierowcy stwierdzono również, iż kierowca, będący jednocześnie przedsiębiorcą, od czasu rozpoczęcia dziennego okresu prowadzenia pojazdu o godz. 10:00 do chwili kolizji drogowej około godz. 11:25 nie rejestrował aktywności na wykresówce, której nie włożył do tachografu. Ustalono, że kierowca włożył wykresówkę do tachografu dopiero po kolizji. Kierowca potwierdził podczas przesłuchania, iż nie miał włożonej wykresówki do tachografu. Ustalono, że łącznie we wskazanym okresie kierowca przejechał 7 km bez rejestrowania aktywności na wykresówce. Podczas przedmiotowej kontroli drogowej stwierdzono także, iż kontrolowany pojazd nie posiada ważnego badania technicznego. Zgodnie z informacjami z systemu CEPIK badanie techniczne było ważne do dnia 30 czerwca 2021 r.
Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia 20 lipca 2022 r.
Po przeprowadzeniu postępowania, L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej organ I instancji) decyzją z dnia 26 września 2022 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie określone w:
- lp. 6.1.6. załącznika nr [...] do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm.), dalej u.t.d., polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w nieprawidłowo działający tachograf, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w Ip. 6.1.1-6.1.5, za co przewidziana jest kara pieniężna w wysokości [...] zł;
– lp. 6.2.1. załącznika nr [...] do u.t.d., polegające na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, za co przewidziana jest kara pieniężna w wysokości [...] zł;
- lp.9.1. załącznika nr [...] do u.t.d. polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, za co przewidziana jest kara pieniężna w wysokości [...] zł za każdy pojazd.
Po rozpatrzeniu odwołania Inspektor Transportu Drogowego (dalej organ odwoławczy, organ II instancji) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji z odwołaniem do regulacji ustawy o transporcie drogowym uzasadniał, że kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d.. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, ze zm., obecnie Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), dalej k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy wyjaśnił też, że zastosowania nie znajdzie art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały bowiem uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym, w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.
Następnie odnosząc się do pierwszego ze wskazanych przez organ I instancji naruszeń - naruszenia z lp. 6.1.6. załącznika nr 3 do u.t.d. - organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 32 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), dalej rozporządzenie nr 165/2014 - przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek.
W okolicznościach niniejszej sprawy bezspornie ustalono, co przyznał też kierowca, że zegar w tachografie wskazuje nieprawidłową godzinę. W ocenie skarżącego, w świetle przepisów, miał on jednak jeszcze czas na usunięcie awarii, bowiem nie minęło 7 dni od momentu jej wykrycia. W kontekście powyższego organ II instancji wyjaśnił, że po pierwsze skarżący nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących kiedy dowiedział się o wadliwym działaniu tachografu, a podczas kontroli skarżący przyznał, że miał świadomość odnośnie uszkodzenia tachografu w pojeździć. Po drugie wskazał, że tygodniowy termin na dokonanie naprawy usterki, do którego nawiązuje skarżący, tachografu odnosi się do sytuacji w których pojazd znajdując się w trasie nie może niezwłocznie wrócić na bazę przedsiębiorstwa celem usunięcia awarii. W przedmiotowej sprawie przedsiębiorca wykonywał zlecenie transportowe w odległości niespełna 20 km od bazy przedsiębiorstwa, wobec czego powrót na bazę był możliwy w ciągu tego samego dnia. Tym samym organ odwoławczy ocenił, że nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1 000,00 zł z tytułu przedmiotowego naruszenia
było w pełni uzasadnione.
Organ II instancji podzielił również stanowisko organu I instancji co do zaistnienia naruszenia z lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d.
Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w świetle regulacji art. 32 ust 3 i art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu.
Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Wykresówki ani karty kierowcy nie wyjmuje się z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy.
Skoro w okolicznościach niniejszej sprawy ustalono, że skarżący od czasu rozpoczęcia dziennego okresu prowadzenia pojazdu o godz. 10:00 do chwili kolizji drogowej około godz. 11:25 nie rejestrował aktywności na wykresówce, to kara pieniężna w wysokości 5 000 zł jest uzasadniona. W ocenie organu II instancji nierejestrowanie aktywności na wykresówce było wynikiem w pełni świadomego niewłożenia przez kierowcę wykresówki do tachografu. W przypadku gdy strona stwierdziła awarię tachografu i z tej przyczyny dalsze użytkowanie tachografu było niemożliwe, powinna dokonywać odręcznych zapisów dotyczących swojej aktywności. Kierujący takich dokumentów jednak nie przedstawił.
W ocenie organu II instancji nie budzi również wątpliwości trafna ocena organu I instancji co do ustalenia braku aktualnego okresowego badania technicznego pojazdu potwierdzającego jego zdatność do ruchu. W świetle regulacji ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 450 ze zm.), dalej p.r.d. dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. W sprawie bezspornie ustalono, że badanie techniczne kontrolowanego pojazdu było ważne do dnia 30 czerwca 2021 r. Tym samym kara pieniężna w wysokości 2 000,00 zł za stwierdzone naruszenie określone w Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na skarżącego zasadnie.
Organ odwoławczy uznał również, że przedsiębiorca nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów potwierdzających istnienie okoliczności, które uzasadniałyby
zastosowanie art. 92c u.t.d. W opinii organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Podjęto wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, czyniąc przy tym zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.
Na powyższą decyzję M. R. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrot kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
1. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i w zw. z 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i nieuwzględnienie słusznego interesu strony;
b) art. 15 k.p.a., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności i ograniczenie się do kontroli decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy, organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
a) art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 158 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 i § 2 w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz i art. 11 ustawy Prawo przedsiębiorców, poprzez jego nieuwzględnienie i wydanie przedmiotowego rozstrzygnięcia z pominięciem konstytucyjnej zasady trwałości prawa, zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz zasady bezpieczeństwa prawnego, dokonując degradacji powyższych zasad, pomimo braku ku temu uzasadnionych podstaw.
W uzasadnieniu zarzutów skarżący podkreślał, że od ponad 17 lat prowadzi działalność gospodarczą i nie zdarzyło się, aby popełnił jakiekolwiek przewinienie czy dopuścił się nieprawidłowości. Podtrzymał swoje stanowisko, że w świetle regulacji rozporządzenia nr 165/2004 miła jeszcze na naprawę wadliwie działającego tachografu, a co za tym idzie przed upływem tego terminu nie było podstaw do nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone przez organ naruszenie. Skarżący podkreślał również, że nie starał się żaden sposób manipulować przy urządzeniu rejestrującym i nie korzystał z żadnych nielegalnych urządzeń, które zakłócałyby jego pracę i rejestracje danych, co potwierdziła przeprowadzona kontrola. W jego ocenie w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie argumentując jak dotychczas.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm. ), dalej jako p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, sąd nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i § 2 p.p.s.a.).
Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8 000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Ustawa o transporcie drogowym stanowiąca materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji określa między innymi zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 u.t.d.). Obowiązki lub warunki przewozu drogowego to - zgodnie z art. 4 pkt 22 tej ustawy - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej i wiążących Polskę umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego, wymienionych w art. 4 pkt 22 litera a-x u.t.d (w tym rozporządzenia nr 165/2014 (lit. h) oraz przepisów wydanych na podstawie art. 11b (lit. y).
Z art. 92a ust. 1 u.t.d. wynika, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie.
Stosownie zaś do art. 92a ust. 3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 zł.
Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 7 u.t.d.).
Zasadnie wskazuje organ odwoławczy, że kary pieniężne określone w załączniku nr 3 do ustawy zostały ustalone w sposób sztywny. Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia w czasie kontroli drogowej naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ – co do zasady – zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości nie wyższej, niż wynikająca z art. 92a ust. 3 u.t.d. Natomiast odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez podmiot wykonujący przewóz drogowy z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych dla poszczególnych przypadków w art. 92b i art. 92c u.t.d.
Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiło ustalenie wystąpienia naruszeń opisanych w treści lp. 6.1.6., 6.2.1. i 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d.
Stosownie do art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek.
Zgodnie z art. 33 ust. 1 przedmiotowego rozporządzenia przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za zapewnienie, by ich kierowcy byli właściwie wyszkoleni i poinstruowani w zakresie prawidłowego działania tachografów, zarówno cyfrowych, jak i analogowych, przeprowadzają regularne kontrole, by zapewnić właściwe użytkowanie tachografów przez swoich kierowców i nie udzielają kierowcom żadnych bezpośrednich ani pośrednich zachęt, które mogłyby skłaniać ich do niewłaściwego używania tachografów.
Za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w nieprawidłowo działający tachograf, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w Ip. 6.1.1-6.1.5. (nie mających w sprawie zastosowywania), w Ip. 6.1.6 załącznika nr 3 do u.t.d. przewidziano karę pieniężną w wysokości 1 000 zł.
W okolicznościach niniejszej sprawy nie jest sporne, że przeprowadzone podczas kontroli w dniu 20 lipca 2022 r. oględziny tachografu zainstalowanego w pojeździć marki [...] o nr rej. [...] i analiza okazanej podczas kontroli wykresówki wykazały, iż zegar w tachografie wskazuje nieprawidłową godzinę i że urządzenie do regulacji zegara zainstalowane w tachografie jest uszkodzone. Co istotne przesłuchany na tę okoliczność kierowca (skarżący) zeznał, że zdawał sobie sprawę, iż tachograf działał nieprawidłowo "nie rysował i zegar był niesprawny" (protokół k. [...] – [...] akt adm.), co oznacza, że kierowca z pełną świadomością wyruszy w trasę wiedząc o uszkodzonym tachografie.
Przy czym nie można podzielić stanowiska skargi, iż nałożenie kary było nieuzasadnione, z uwagi na fakt, iż skarżący miał jeszcze czas na naprawę tachografu.
Zgodnie z treścią art. 37 rozporządzenia nr 165/2014 w razie awarii lub wadliwego działania tachografu przedsiębiorstwo transportowe zobowiązane jest do jego naprawy przez zatwierdzonego instalatora lub zatwierdzony warsztat, tak szybko jak pozwalają na to okoliczności. Jeżeli sprowadzenie pojazdu do bazy przedsiębiorstwa transportowego nie jest możliwe w ciągu tygodnia, licząc od dnia uszkodzenia lub wykrycia wadliwego działania, wówczas naprawy dokonuje się w drodze. Środki przyjęte przez państwa członkowskie zgodnie z art. 41 upoważniają właściwe organy do wydania zakazu używania pojazdu w przypadku, gdy awaria lub wadliwe działanie nie zostało naprawione zgodnie z akapitami pierwszym i drugim niniejszego ustępu, w zakresie, w jakim jest to zgodne z przepisami krajowymi w danym państwie członkowskim (ust. 1).
W czasie gdy tachograf nie działa lub działa wadliwie, kierowca zaznacza dane umożliwiające jego identyfikację (nazwisko, numer karty kierowcy lub numer prawa jazdy) wraz z podpisem, jak również informacje dotyczące różnych okresów, które nie były poprawnie rejestrowane lub drukowane przez tachograf: a) na wykresówce bądź wykresówkach; lub b) na tymczasowej wykresówce dołączanej do wykresówki lub karty kierowcy (ust. 2) .
W świetle powyższej regulacji trafnie zwraca uwagę organ odwoławczy, że skarżący nie wskazał ani nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność kiedy dowiedział się o wadliwym działaniu tachografu. Takiej informacji nie podał ani na etapie postępowania administracyjnego ani w skardze. Ponadto zasadnie również organ wywodzi, że wskazany w powołanym przepisie termin na naprawę tachografu odnosi się do sytuacji w których pojazd znajdując się w trasie nie może niezwłocznie wrócić do bazy przedsiębiorstwa celem usunięcia awarii. Na takie okoliczności skarżący nie wskazywał, a w dniu kontroli jak ustaliły organy przedsiębiorca wykonywał zlecenie transportowe w odległości niespełna 20 km od bazy przedsiębiorstwa, wobec czego powrót na bazę był możliwy w ciągu tego samego dnia. Skarżący nie może zapominać, iż zgodnie z powyższym przepisem obowiązkiem strony jest jak najszybsze usunięcie awarii. Zasadnie też ocenił organ II instancji, że skarżący nie wypełnił obowiązku z ust. 2 omawianego art. 37 rozporządzenia nr 165/2014. W przypadku bowiem kiedy skarżący stwierdził, że tachograf jest uszkodzony i jego dalsze użytkowanie jest niemożliwe, zobowiązany był dokonywać odręcznych zapisów dotyczących swojej aktywności. Skarżący takich dokumentów nie przedstawił.
W tym stanie rzeczy argumentacja skargi co do zaistnienia okoliczności "usprawiedliwiających" jazdę z uszkodzonym tachografem nie zasługuje na uwzględnienia, a nałożona na skarżącego kara za naruszenie z lp. 6.1.6. załącznik nr 3 do u.t.d. jest zgodna z prawem.
W ocenie sądu zasadnie również organy uznały, że doszło do naruszenia o jakim mowa w lp.6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d.
Bezwzględnym obowiązkiem kierowcy jest rejestracja jego aktywności.
Zgodnie z art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Wykresówki ani karty kierowcy nie wyjmuje się z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów lub jest konieczne do wprowadzenia symbolu państwa po przekroczeniu granicy. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.
Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy (ust. 2).
Jak ustalił organ skarżący od czasu rozpoczęcia dziennego okresu prowadzenia pojazdu o godz. 10:00 do chwili kolizji drogowej około godz. 11:25 nie rejestrował aktywności na wykresówce, której nie włożył do tachografu. Skarżący przyznał, że nie miał włożonej wykresówki do tachografu. Założył ją po wypadku i jak wyjaśnił "biorąc pierwszą lepszą, która była z dnia 28.06.2022r. i uzupełniłem jej dane wpisując dzień zakończenia 28.06.2022r. i kilometry końcowe (...)" .
Jak ustalił organ, czego skarżący nie podważał, odczytany czas włożenia wykresówki, tj. 03:34 był niezgodny ze stanem faktycznym, z uwagi na fakt, iż tachograf miał uszkodzony mechanizm służący do ustawiania godziny. Bezsprzecznym zatem jest
jest, iż w dniu kontroli kierowca dopuścił się nierejestrowania aktywności na wykresówce, i że stan ten był wynikiem w pełni świadomego niewłożenia przez kierowcę wykresówki do tachografu. Łącznie we wskazanym okresie kierowca przejechał 7 km bez rejestrowania aktywności na wykresówce.
Naruszenie z lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d., zawarte jest w grupie 6.2 dotyczącej "Wykonywania przewozu drogowego z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf" i zostało skonkretyzowane jako naruszenie polegające na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.
Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie przez naruszenie z lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. należy rozumieć nie tylko faktyczną, a więc fizyczną ingerencję w działanie samego urządzenia rejestrującego celem zmiany bądź zafałszowania rejestrowanych przez nie parametrów, do której to kwestii nawiązuje w swojej argumentacji skarżący, ale również takie zachowanie, jak w przedmiotowej sprawie, którego efektem będzie nierejestrowanie wymienionych parametrów w ogóle. Niewłożenie przez kierowcę karty kierowcy do urządzenia, jest w istocie działaniem zmierzającym do nierejestrowania informacji na karcie, a więc działaniem o charakterze pasywnym. Stanowi tym samym ingerencję negatywną w urządzenie skutkujące nierejestrowaniem (niedziałaniem) faktycznej aktywności kierowcy, pomimo istniejącego w tej materii obowiązku.
W wykazie naruszeń zawartym w lp. 6.2 czy w lp. 6.3. dotyczącym "Naruszenia zasad i warunków użytkowania tachografu" jedynie w lp.6.2.1 mowa jest o rejestrowaniu aktywności. Tym samym przypisanie skarżącemu w okolicznościach niniejszej sprawy tego naruszenia jest prawidłowe, a nałożenie przewidzianej za to naruszenie kary w wysokości 5 000 zł w pełni uzasadnione. Działalnie kierowcy uniemożliwiło bowiem prawidłowe działanie tachografu i rejestrację danych przez tachograf.
Najmniejszych wątpliwości, w ocenie sądu, nie budzi również trafność stanowiska organów w zakresie zasadności nałożenia na skarżącego kary za naruszenie z lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d., tj. wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, sankcjonowanego karą pieniężną w wysokości 2 000 zł za każdy pojazd. Skarżący zresztą nie podnosił zarzutów w tym zakresie.
Zgodnie z art. 71 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu między innymi pojazdu samochodowego, czy przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe.
Stosownie do regulacji art. 81 ust. 1i 2 p.r.d. właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi.
Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem nie mającym zastosowania w niniejszej sprawie ( art. 81 ust. 5).
Stosownie do treści art. 82 ust. 1 i 2 p.r.d. organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu. Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania
technicznego.
Kontrolowany pojazd marki [...] o nr rej. [...] zgodnie z informacjami z systemu CEPIK miał badanie techniczne ważne do dnia 30 czerwca 2021 r.( k.[...]-[...] akt. adm.).
W tych okolicznościach nałożenie na skarżącego kary w wysokości 2 000 zł za przekroczenie o ponad rok terminu na wykonanie przedmiotowego obowiązku było jak najbardziej uzasadnione.
Trafnie również stwierdzono w zaskarżonej decyzji, że skarżący w toku postępowania nie wykazał okoliczności, które uzasadniałyby umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 92c ust. 1 u.t.d.
Zgodnie z art. 92c ust. 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
Trafnie uznały organy, że przesłanki z art. 92c ust. 1 pkt 2 i 3 u.t.d. nie znajdowały w sprawie zastosowania, co nie było też sporne.
Z kolei art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., jako stanowiący wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz, musi być interpretowany ściśle. Zatem może znaleźć zastosowanie jedynie wówczas, gdy do naruszenia prawa doszło wskutek niezależnych okoliczności, na które wykonujący przewóz nie miał wpływu i których nie mógł przewidzieć. Tego rodzaju sytuacja nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy podmiot wykonujący przejazd musi uwzględniać w jego planowaniu i wykonywaniu zasady prawa regulujące wykonywanie tego rodzaju działalności. To skarżący odpowiada za organizację pracy w swoim przedsiębiorstwie i przestrzeganie określających wymogów w zakresie rejestrowania przebytej drogi, aktywności kierowców. Skarżący ani w trakcie postępowania administracyjnego ani w skardze, nie powołał takich okoliczności, które mogłyby zwolnić go z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. Błędne zaś, a przede wszystkim normatywnie nieuzasadnione, przekonanie skarżącego o możliwości jazdy z uszkodzonym tachografem przesłanki z omawianego przepisu nie wyczerpuje.
W tych okolicznościach nałożona na skarżącego kara w łącznej kwocie [...]zł jest zgodna z przepisami, w tym także z treścią art. 92a ust. 1 i 3 u.t.d.
W konsekwencji nieuprawniony jest zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP i wyrażonej w tym przepisie zasady demokratycznego państwa prawnego, gdyż kara została nałożona na skarżącego w oparciu o prawidłowo zastosowane przepisy ustawy o transporcie drogowym. Tym bardziej chybione pozostają zarzuty skargi co do naruszenia przepisów art. 158 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 i § 2 dotyczących postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności, które w sprawie nie miało miejsca. W niniejszej sprawie nie powstały także wątpliwości co do treści normy prawnej stanowiącej podstawę do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, dlatego też i zarzut naruszenia art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2023, poz. 221 ze zm.) nie może zasługiwać na uwzględnienie.
Na uwzględnienie nie zasługiwały również podniesione w skardze zarzuty naruszenia w kontrolowanym postępowaniu przepisów art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 15 k.p.a. Realizując zasadę prawdy obiektywnej, na podstawie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Podkreślić jednak trzeba, że postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, a przyjęta w postępowaniu administracyjnym zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia.
Wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy, wbrew zarzutom skargi, wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy, a skarżący stawiając zarzut naruszenia tych przepisów nie wskazał o jakie braki w postępowaniu dowodowym, mogące mieć wpływ na wynik sprawy chodzi. Organ odwoławczy odniósł się też do stanowiska skarżącego wyrażonego w odwołaniu.
W ocenie sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był zupełny dla podjęcia rozstrzygnięcia i został przez organ poddany wszechstronnej i logicznej ocenie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia zaś wymogi z art. 107 § 3 k.p.a.
Sąd nie dopatrzył się również naruszenia innych przepisów postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wobec powyższego uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.