III SA/Kr 871/21

III SA/Kr 871/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2021-11-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-07-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Ewa Michna /przewodniczący/
Katarzyna Marasek-Zybura /sprawozdawca/
Tadeusz Kiełkowski
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 1326/22 - Wyrok NSA z 2026-01-20
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
Art. 145  par. 1  pkt 1  lit. a w zw. z art. 135, art. 145  par. 3, art. 200  w zw. z art. 205  par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
Art. 76  par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 58
Art. 92a  ust. 1  i 7
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 kwietnia 2021 r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz E. G. kwotę 200 zł /dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 15 kwietnia 2021 r., znak: [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, którą nałożono na E. G. (dalej: skarżąca), karę pieniężną w wysokości 5 000 zł.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
W dniu 18 grudnia 2020 r. w miejscowości H, Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli samochód marki Man nr rej. [...], którym kierował S. Ś. Pojazdem, na podstawie wypisu 4/4 z zezwolenia [...], skarżąca, działająca pod firmą F.H.U. "A" E. G., wykonywała transport drogowy rzeczy z M do W. W czasie kontroli, na podstawie okazanych wykresówek, stwierdzono że kierowca prowadził pojazd bez włożonej wykresówki. Na wykresówce nie zarejestrowano czasu prowadzenia, prędkości i przebytej drogi. Kierowca nie okazał do kontroli innych wykresówek z tygodnia objętego kontrolą.
Zawiadomieniem z dnia 18 grudnia 2020 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie naruszenia przez skarżącą przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. 2019, poz. 2140, ze zm., dalej u.t.d.).
Decyzją z dnia [...] 2021 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 92a ust.1 u.t.d., nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokość 5 000 zł.
W uzasadnieniu wskazano, że ww. pojazd posiadał zainstalowany tachograf z ważną legalizacją. W kontrolowanym czasie, dwukrotnie nie został zarejestrowany pełny czas prowadzenia wskazanego pojazdu, tj. 16-17 grudnia 2020 r. i 17-18 grudnia 2020 r. Organ podał, że na wykresówce z kontrolowanego pojazdu z dnia 16 grudnia 2020 r. kierowca kończy zapis w S o godzinie 19:40 ze stanem licznika 72796. Następna wykresówka z dnia 17 grudnia 2020 r. ma zarejestrowany okres pracy od godziny 8:10 ze stanem licznika 72796. Kierowca jako miejsce rozpoczęcia i zakończenia używania wykresówki wpisał miejscowość S. Organ podał, że pomimo kontynuacji stanu licznika, rysik przebytej drogi nie jest kontynuowany. Zdaniem organu, na wykresówce nie zarejestrowano około 15 km. Dalej organ podał, że wykresówkę z dnia 17 grudnia 2020 r. kierowca zakończył zapisem jazdy o godzinie 22:25, ze stanem licznika 73318, w miejscowości S. Z kolei wykresówka z dnia 18 grudnia 2020 r. również z zapisem z miejscowości S, posiada zapis rejestracji pracy od godziny 7:25 ze stanem licznika 73318. Organ wskazał, że w czasie kontroli dokonano odczytu stanu drogomierza 73691 km. Ustalono, że na wykresówce nie zarejestrowano około 40 km jazdy. Organ stwierdził, że kierowca świadomie wyjął wykresówkę z tachografu i nie rejestrował czasu przejazdu. Podczas kontroli drogowej kierowca przyznał się do popełnionego czynu i przyjął mandat karny za stwierdzone naruszenie.
Organ wskazał, że brak rejestracji pełnego czasu pracy na wykresówce jest działaniem celowym, skutkującym nieprzestrzeganiem dopuszczalnych norm prowadzenia pojazdu przez kierowcę, co bezpośrednio jest również korzyścią dla przedsiębiorcy, dla którego kierowca świadczy pracę. Organ podał, że zabronione jest fałszowanie, ukrywanie, likwidowanie i niszczenie danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych, jest zabroniona. Dalej organ podał, że jazda pojazdem wyposażonym w tachograf analogowy bez włożonej wykresówki, stanowi naruszenie art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 1, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE. L 2014.60.1. z dnia 28 lutego 2014 r.).
Dalej organ podał, że skarżąca, w piśmie z dnia 2 stycznia 2021 r., nie odniosła się do naruszenia stwierdzonego podczas kontroli. Nie wskazała również żadnych okoliczności sprawy oraz nie przesłała żadnych dokumentów świadczących o zaistnieniu którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 92b lub 92c u.t.d.
Zdaniem organu, skarżąca jako profesjonalista, ma obowiązek i powinność zadbać o należyte wykonywanie ciążących na niej obowiązków ujętych w przepisach regulujących daną sferę prowadzonej działalności gospodarczej. Organ podał, że odpowiedzialność przedsiębiorcy oparta jest na zasadzie ryzyka, a zatem zawsze ponosi on odpowiedzialność za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności się posługuje. Zgodnie bowiem z zasadą ryzyka pracodawcy, to pracodawca obciążony jest skutkami niewłaściwego doboru pracowników i zmuszony jest ponieść straty wynikłe wskutek ich niezdarności i braku należytego przygotowania do wykonywanej pracy. Zdaniem organu skarżąca nie wykazała dochowania wszelkiej staranności, by nie dopuścić do naruszenia obowiązujących przepisów.
W odwołaniu skarżąca zarzuciła, że organ I instancji niesłusznie przyjął, że doszło do wykonywania przewozu drogowego z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf, tj. okoliczności o których mowa w lp. 6.1. załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym. Skarżącą podniosła, że protokół kontrolny w żadnym punkcie nie zawiera zapisów odnoście ingerencji w działanie tachografu lub danych zawartych na wykresówkach. Zdaniem skarżącej używanie tachografu bez zainstalowanej wykresówki, nie stanowi ingerencji w jego pracę, a nieużywanie wykresówki nie stanowi ingerencji w dane zawarte na wykresówkach. Na poparcie podnoszonych argumentów skarżąca przywołała stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego wyrażone w decyzji [...].
Decyzją z dnia 15 kwietnia 2021 r., [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
W uzasadnieniu organ wskazał na brzmienie art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 oraz art. 92c ust. 1 i art. 4 pkt 22 lit. h ustawy o transporcie drogowym. Organ poinformował też, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne nakładane są na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Organ podał, że art. 92a ust. 1 i ust. 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d., określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d., i w tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256, z późn. zm., dalej: k.p.a.), na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a., nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto, zdaniem organu, zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały bowiem uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, zastosowanie ma art. 92b ust. 1 tej ustawy.
W dalszej kolejności, organ odnosząc się do zarzutu naruszenia pkt 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., wskazał na brzmienie art. 32 ust. 1, art. 33 ust.1 i ust. 3 oraz art. 34 ust.1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie zostało udowodnione, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. skontrolowanych wykresówek, dokumentów przewozowych oraz protokołu kontroli drogowej, że w dniach 16-17 i 17-18 grudnia 2020 r. skarżąca wykonywała przewozy drogowe, w trakcie których - na skutek nieprawidłowej obsługi tachografu, tj. nieumieszczenia wykresówki w tachografie, nie była rejestrowana aktywność kierowcy, prędkość pojazdu i przebyta droga. Organ podał, że mimo iż obie podlegające kontroli wykresówki były użytkowane jedna po drugiej, brak jest ciągłości zapisu na wykresie przebytej drogi. Organ odwoławczy wyjaśnił, że wykresówka zamontowana w tachografie, w ciągu 24 godzin wykonuje obrót o 360°, co oznacza, że po włożeniu kolejnej wykresówki do tachografu, w sytuacji gdy pojazd się nie przemieszczał, rysik przebytej drogi zacznie na tej wykresówce rejestrować przemieszczanie pojazdu, na tej samej wysokości, na której zakończył rejestrację na poprzednio używanej wykresówce, z odpowiednim przesunięciem, z uwzględnieniem czasu jaki upłynął od momentu wyjęcia wykresówki i ponownego włożenia kolejnej wykresówki. Organ wskazał, że na obu wykresówkach - z dnia 17 i 18 grudnia 2020 r. stan licznika jest zgodny. Jednak pomimo tej zgodności, na ww. wykresówkach brak jest ciągłości w wykresie przebytej drogi. Brak jest zarejestrowania kilku kilometrów przebytej drogi.
Organ wskazał, że ustawodawca w pkt 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. określił naruszenie polegające na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy, aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Zdaniem organu, przepis powyższy odnosi się do stanu faktycznego polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf analogowy bez umieszczonej wykresówki w tachografie. W ocenie organu odwoławczego, skoro tachograf analogowy, by mógł rejestrować aktywność kierowcy, prędkość pojazdu i przebytą drogę, musi mieć materiał, na którym te dane będzie rejestrował, tym samym nieumieszczenie w tachografie wykresówki, oznacza niewłaściwą obsługę tego urządzenia. Organ podał, że brak wykresówki w tachografie powoduje, że tachograf nie ma materiału, na którym mógłby rejestrować wymagane dane. Organ wyjaśnił też, że sprawa zakończona decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 maja 2011 r., nr [...], odnosiła się do innego stanu faktycznego i była wydana na podstawie przepisów, które nie obowiązywały w dniu kontroli. Stad też, przywołana przez skarżąca decyzja, nie ma odniesienia do przedmiotowej sprawy. W zakresie ciężaru dowodu organ przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2020 r., sygn. akt II GSK 278/18.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji oraz umorzenia postępowania administracyjnego.
Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła błędną kwalifikację, tj. oparcie na założeniu, że doszło do wykonywania przewozu drogowego z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf - pkt 6.2.1 załącznika 3 ustawy o.t.d. Skarżąca podniosła, że protokół kontrolny z żadnym punkcie nie zawiera zapisów odnośnie ingerencji w działanie tachografu lub danych zawartych na wykresówkach. Zdaniem skarżącej, ustawodawca w załączniku nr 3 do u.t.d. wyraźnie wyodrębnił dwie pozycje: 6.2 - wykonywanie przewozu drogowego z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf i 6.3 - naruszenie zasad i warunków użytkowania tachografu, a konkretnie 6.3.5 - niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych. Skarżąca podniosła, że organy stoją na stanowisku, że niedopuszczalne wyjęcie wykresówki z tachografu, nie można uznać za niedopuszczalne wyjęcie wykresówki, lecz należy traktować jako ingerencję w pracę tachografu. Skarżąca ponownie przywołała stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego wyrażone w decyzji [...], jej zdaniem w analogicznej sprawie.
W odpowiedzi organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 5 000 złotych do 40 000 złotych. Następnie, na podstawie ust. 7 wymienionego przepisu, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy.
Organy administracyjne ustaliły, że miało miejsce naruszenie polegające na dwukrotnym wykonywaniu przewozów drogowych bez umieszczenia wykresówek w tachografie, w następstwie czego, w trakcie części przejazdu, nie zarejestrowano aktywności kierowcy, prędkości pojazdu i przebytej drogi. Organ I instancji w decyzji wskazał, że "taka sytuacja miała miejsce w momencie gdy kończyły się dopuszczalne normy czasu jazdy i odpoczynku", co stanowiło powielenie treści załącznika nr 1 do protokołu kontroli z dnia 18 grudnia 2020 r. Dodatkowo organ ten ustalił, że z tej przyczyny, na wykresówkach nie zarejestrowano ok. 15 km odnośnie pierwszego przypadku i około 40 km w drugim przypadku. Organ II instancji szczegółowo wyjaśnił w treści decyzji metodologię, w oparciu o którą organ ten ustalił, że miał miejsce przewóz drogowy bez umieszczenia wykresówek w tachografie, a także wskazał, że w obu przypadkach naruszenia, nie zarejestrowano kilku kilometrów przebytej drogi. Analiza treści obu decyzji wydanych w sprawie, prowadzi do wniosku, że ustalony przez organy administracyjne stan faktyczny jest w zasadzie tożsamy, z tą różnicą, że organ I instancji precyzyjnie określił pokonaną odległość bez umieszczenia wykresówek w tachografie oraz uściślił, że w ujawnionych przypadkach naruszenia, kierujący każdorazowo w pierwszej fazie transportu umieścił wykresówkę w tachografie, aby następnie ją usunąć i kontynuować przewóz drogowy.
Skarżąca, we wniesionej do sądu administracyjnego skardze, przyznała że dwukrotnie miał miejsce przewóz towarów, w trakcie którego, odnośnie części trasy, miało miejsce kontynuowanie jazdy bez umieszczenia wykresówek w tachografie.
Wobec powyższego, przy uwzględnieniu treści protokołu kontrolnego, zasadne jest stwierdzenie, że stan faktyczny sprawy został ustalony przez organy administracyjne prawidłowo i nie jest sporny pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego. Istniejący pomiędzy tymi stronami spór, dotyczy wykładni przepisów załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Organ II instancji uznał, że stwierdzone naruszenie należy zakwalifikować zgodnie z pkt 6.2.1., obejmującym niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Z kolei skarżąca zarzuciła, że właściwą podstawę prawną naruszenia stanowi pkt 6.3.5., obejmujący niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych. Wybór podstawy prawnej ma wpływ na wysokość zagrożenia karą pieniężną. Naruszenie określone w pkt 6.2.1. jest zagrożone karą pieniężną w kwocie 5 000 zł, natomiast w pkt 6.3.5. w kwocie 3 000 zł.
W ocenie Sądu, skarżąca słusznie zarzuciła, że ustalony przez organy administracyjne stan faktyczny, należy zakwalifikować jako naruszenie z pkt 6.3.5. Tego rodzaju wniosek, znajduje podstawę w wykładni literalnej oraz wykładni systemowej wewnętrznej wymienionych przepisów załącznika nr 3 do ustawy. Z treści pkt 6.2.1. wynika, że niewłaściwa obsługa lub odłączenie tachografu ma m.in. wywołać skutek w postaci nierejestrowania danych na wykresówce. U podstaw tego założenia leży przyjęcie, że wykresówka będzie znajdować się w tachografie. Przepis zatem obejmuje sytuację, w której, na skutek różnego rodzaju działań, urządzenie nie rejestruje danych na wykresówce. Gdyby nie te działania, zapis miałby miejsce, a to jest możliwe jedynie wówczas, gdy wykresówka jest umieszczona w tachografie. Natomiast w pkt 6.3.5. jednoznacznie wskazano, że przepis ten obejmuje przypadek niedopuszczalnego wyjęcia wykresówek, a oczywistą konsekwencją tego, jest brak uwidocznienia danych na wykresówce. W omawianym zakresie pomocne jest także porównanie obu przepisów, przy uwzględnieniu tego do jakiej grupy norm należą. Podkreślenia wymaga, że wymienione przepisy stanowią część większej grupy przepisów dotyczących naruszenia zasad korzystania z tachografów. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, określony w załączniku nr 3 do ustawy, składa się z 10 grup naruszeń. Dla niniejszej sprawy istotną jest grupa 6, określona jako naruszenie przepisów o stosowaniu tachografów.
W ramach tej grupy, należy wyróżnić trzy podgrupy: 6.1. naruszenie zasad i warunków wyposażenia pojazdu w tachograf, 6.2. wykonywanie przewozu drogowego z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf, 6.3. naruszenie zasad i warunków użytkowania tachografu. W ocenie Sądu należy przyjąć, że oznaczenie tych podgrup zawiera w sobie treść normatywną, co oznacza, że właściwa wykładnia przepisów określających konkretne naruszenia, wymaga także uwzględnienia opisu danej podgrupy. Odnośnie podgrupy 6.2., kluczowe znaczenie ma posłużenie się przez ustawodawcę słowem "ingerować", które należy odczytywać jako wywieranie negatywnego wpływu na działanie samego urządzenia tachografu lub dane przez niego rejestrowane. Równocześnie zestawienie przypadków naruszeń z podgrup 6.2. i 6.3. wskazuje, że w podgrupie 6.2. zebrano czyny o najwyższym stopniu społecznej szkodliwości z grupy 6, co znalazło także odzwierciedlenie w wysokości sankcji, albowiem czyny z tej podgrupy są zagrożone karą pieniężną w kwocie 10 000 zł i 5 000 zł, podczas gdy w podgrupie 6.3. maksymalną karę stanowi kwota 3 000 zł. Dodatkowo należy przyjąć, że realizacja naruszeń z podgrupy 6.2. wymaga podjęcia działań o wyższym stopniu skomplikowania, niejednokrotnie stosowania dodatkowych urządzeń lub oprogramowania, a działania te będą cechować się większą determinacją sprawcy w naruszeniu zasad, niż czyny z podgrupy 6.3. Czym innym jest z pewnością proste wyjęcie wykresówek, w porównaniu do takiej obsługi tachografu, która, pomimo właściwie umieszczonej wykresówki, wywołuje brak rejestrowania danych lub ich rejestrowanie niezgodnie z rzeczywistością. Należy zwrócić uwagę, że z treści decyzji organu II instancji wynika, że widoczna jest po stronie tego organu tendencja do rozszerzającej wykładni przepisów załącznika nr 3, zmierzająca do objęcia części naruszeń z podgrupy 6.3. kwalifikacją właściwą dla podgrupy 6.2. Przykładowo, w decyzji organ II instancji wskazał, iż rozporządzenie unijne stanowi, że gdy w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy, zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Następnie organ II instancji stwierdził, że konsekwencją opisanych rozwiązań, w tym przytoczonego w zdaniu poprzedzającym, jest treść pkt 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, karą pieniężną w wysokości 5 000 zł. Tymczasem tego rodzaju czyn, został określony w pkt. 6.3.10. i polega na wykonywaniu przewozu drogowego w załodze kilkuosobowej z włożeniem wykresówki lub karty kierowcy lub wykresówek lub kart kierowcy w nieodpowiednie czytniki tachografu, będąc zagrożonym karą pieniężną w kwocie 1 000 zł.
Organ II instancji wskazał, że w sprawie istotne znaczenie ma protokół kontroli drogowej z dnia 18 grudnia 2020 r., stanowiący dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., i ponieważ został sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Jak już powyżej wskazano, stan faktyczny został w niniejszej sprawie ustalony przez organy administracyjne, a skarżąca akceptuje te ustalenia. Podstawę dla określenia stanu faktycznego z pewnością stanowił protokół kontroli drogowej, w tym załącznik nr 1. Natomiast z faktu, że w załączniku nr 1 do protokołu kontroli wskazano z jakim przepisem załącznika nr 3 i przepisem ustawy o transporcie drogowym ma być związane naruszenie, nie można wysnuć wniosku, że organy administracyjne wydające w tej sprawie decyzje administracyjne, są związane tak określoną podstawą prawną. Tym bardziej niewłaściwe byłoby założenie, że skoro kierujący nie wniósł zastrzeżeń do takiej kwalifikacji prawnej, to skarżąca także jest związana stanowiskiem osoby przeprowadzającej kontrolę. Podkreślenia wymaga, że dokonanie w trakcie kontroli ustaleń faktycznych i prawnych, nie zwalnia organów administracyjnych od dokonania we własnym zakresie ustaleń w tej mierze, w tym weryfikacji poprawności przeprowadzonej kontroli. Zadaniem organów administracyjnych jest sprawdzenie, czy ustalony stan faktyczny nie budzi wątpliwości. W sytuacji gdy kontrolujący dokonał kwalifikacji prawnej czynu, organy administracyjne winny ocenić, czy ta kwalifikacja jest poprawna. Wadliwe założenia kontrolującego odnośnie prawnej kwalifikacji czynu, mogą ewentualnie także skutkować powstaniem dalszych nieprawidłowości, przykładowo gdy kontrolujący, kierując się wadliwie przyjętą podstawą prawną, dokonuje błędnych ustaleń faktycznych. W pierwszej kolejności, organy administracyjne były w tej sprawie obowiązane do zgromadzenia materiału dowodowego. Następnym krokiem winno być: 1) określenie stanu faktycznego sprawy, 2) wybór normy prawnej, która powinna znaleźć w sprawie zastosowanie. Ostatnią czynnością organu administracyjnego, będzie ustalenie konsekwencji prawnych stanu faktycznego w wydanej decyzji administracyjnej, która jest czynnością władczą i jednostronną. Ani skarżąca, ani kierujący pojazdem, nie biorą udziału w formułowaniu treści decyzji. Z faktu przytoczenia przez organ II instancji orzecznictwa sądów administracyjnych, w którym to orzecznictwie akcentuje się znaczenie protokołu kontroli drogowej dla określenia stanu faktycznego, należy wnioskować, że stanowisko tego organu co do znaczenia protokołu sporządzonego w tej sprawie, odnosi się właśnie do dokonanych w tym postępowaniu ustaleń faktycznych. Z drugiej strony, pewne wątpliwości co do tego, czy rzeczywiście organ II instancji przyjmował tego rodzaju rozumienie protokołu tj. z pominięciem związania określoną w nim kwalifikacją prawną, budzą podkreślenia tekstu uzasadnienia decyzji, w sytuacji gdy strona postępowania, w odwołaniu od decyzji organu I instancji podnosiła, że stan faktyczny w sprawie został ustalony poprawnie. Tego rodzaju działanie, stwarza ryzyko wywołania u strony postępowania błędnego przekonania, że w istocie już sama czynność kontroli zdeterminowała w pełni treść rozstrzygnięcia w jej sprawie. Także argumentacja przedstawiona w odpowiedzi na skargę może wywoływać tego rodzaju wątpliwości, aczkolwiek Sąd ściśle odgranicza decyzje organów administracyjnych (podlegające kontroli Sądu w zakresie ich zgodności z prawem), od odpowiedzi na skargę, będącej pismem procesowym, które nie może uzupełniać decyzji wydanej w postępowaniu.
W tym stanie sprawy, uznając że skarga jest usprawiedliwiona, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił decyzje organów obu instancji. Równocześnie Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanki umorzenia postępowania administracyjnego (art. 145 § 3 p.p.s.a.). O kosztach postępowania w pkt II sentencji wyroku, orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Kwota zasądzona od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej tytułem zwrotu kosztów postępowania, to suma uiszczonego przez skarżącą wpisu od skargi w kwocie 200 zł.