III SA/KR 797/22

III SA/Kr 797/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-12-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Ewa Michna
Kazimierz Bandarzewski /przewodniczący/
Mariusz Kotulski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2268
Art. 8  ust. 1  pkt 1 i ust. 3  pkt 3 i 4, ust. 11  pkt 1  i art. 37 ust. 1
Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
Dz.U. 2022 poz 329
Art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędzia WSA Ewa Michna przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków-Krowodrza w Krakowie M. S. po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 9 marca 2022 r. znak SKO-PS-4110-103/21 w przedmiocie zasiłku stałego skargę oddala.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z dnia 9.03.2022 r., znak: SKO.-PS-4110-103/21, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej: k.p.a.), oraz art. 2 ust. 1, art. 3 ust.4, art. 8 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 3 i 4, ust. 11 pkt 1 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 2021r. poz. 2268; ze zm.), tudzież § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2021r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2021 r. poz. 1296) - po rozpatrzeniu odwołania Z. K. od decyzji Wójta Gminy N. znak: [...] z dnia 25.11.2021r. w sprawie zmiany decyzji Nr [...] z dnia 01.04.2020r., zmienionej decyzją Nr [...] z dnia 25.08.2020r., przyznającej Z. K. zasiłek stały na okres od 01.03.2020r. do 28.02.2023r. w wysokości 645,00 zł (w domyśle: miesięcznie) oraz opłacanie składki na ubezpieczenie zdrowotne - w taki sposób, że uchylono mu prawo do tego zasiłku stałego na okres od 01.05.2021r. do 30.04.2022r oraz uchylono na ten sam okres przyznane mu opłacanie składki na ubezpieczenie zdrowotne - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Organ l instancji ww. decyzją z 25.11.2021 r. zmienił decyzję Nr [...] z dnia 01.04.2020r., zmienioną decyzją Nr [...] z dnia 25.08.2020r., przyznającą Z. K. zasiłek stały na okres od 01.03.2020r. do 28.02.2023r. w wysokości 645,00 zł (w domyśle: miesięcznie) oraz opłacanie składki na ubezpieczenie zdrowotne - w taki sposób, że uchylił mu prawo do tego zasiłku stałego na okres od 01.05.2021r. do 30.04.2022r oraz uchylił na ten sam okres przyznane mu opłacanie wyżej wym. składki na ubezpieczenie zdrowotne – z uwagi na przekroczenie przez stronę ustawowego kryterium dochodowego z art. 37 ust.1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej.
W odwołaniu od powyższej decyzji Z. K. zarzucił, że nie wzięto pod uwagę jego stanu zdrowia, faktu przebywania w Zakładzie Karnym oraz jego niepełnosprawności. Zarzucił też, że organ nie uwzględnił faktu, że dług alimentacyjny został spłacony, a więc to, co do tej pory wyłożył Skarb Państwa, zostało wyrównane. Zdaniem odwołującego się, takie jego zachowanie powinno być promowane, a tymczasem on został za to ukarany odebraniem mu zasiłku stałego i odmową przyznania zasiłku celowego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wskazaną na wstępie decyzją utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy.
Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wyjaśnił, że Z. K. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. z dnia 08.02.2020r. wydanym do dnia 28.02.2023r. został on zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. W związku z tym, w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, oznacza to, że do tego czasu jest on uznany za osobę całkowicie niezdolną do pracy.
Następnie SKO wskazało, że Z. K. w dniu 22.05.2021r. dokonał sprzedaży swoich udziałów w nieruchomości za łączną kwotę w wysokości 219.000,00 zł i cała ta suma została przekazana na konto bankowe Komornika Sądowego tytułem uregulowania wszelkich jego zobowiązań związanych z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym. Powyższe wskazuje na fakt, że odwołujący się uzyskał jednorazowy dochód w kwocie 219.000,00 zł, a po pomniejszeniu o kwotę 23.615,87 zł (z tyt. zaległych alimentów – stosownie do art. 8 ust. 3 pkt 3 ww. ustawy), jego dochód wyniósł 195.384,13 zł. Wyjaśniono przy tym, że pozostałe składniki tego jednorazowego dochodu wskazane w zaświadczeniu Komornika Sądowego, w tym też należności tytułem zwrotu świadczeń wypłacanych z funduszu alimentacyjnego, w świetle art. 8 ust. 3 i 4 ustawy, nie podlegają pomniejszeniu, ani też nie wliczaniu do uzyskanego dochodu.
Zgodnie z art. 8 ust. 11 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, zwanej dalej "ustawą", w przypadku uzyskania w ciągu 12 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku o pomoc lub w okresie pobierania świadczenia z pomocy społecznej, dochodu jednorazowego przekraczającego pięciokrotnie kwoty kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, w przypadku osoby samotnie gospodarującej, to kwotę tego dochodu rozlicza się w równych częściach na 12 kolejnych miesięcy, poczynając od miesiąca, w którym dochód ten został wypłacony. Pięciokrotność kwoty kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, a taką osobą jest odwołujący się, wynosi aktualnie 3.880,00 zł (776,00 zł x 5), co pozwoliło organowi uznać, że odwołujący się uzyskał jednorazowy dochód w sumie oczywiście przekraczającej pięciokrotność kwoty tego kryterium. Po rozliczeniu tegoż dochodu w równych częściach na 12 kolejnych miesięcy, pozwoliło stwierdzić, że dochód miesięczny odwołującego się - od miesiąca maja 2021 r. do kwietnia 2022r. - wyniósł 16.282,01 zł.
W myśl art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy, zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej.
Przyznanie powyższego zasiłku nie jest uzależnione od swobodnego uznania organu lecz jest ściśle związane ze spełnieniem wskazanych w ww. przepisie warunków, od których ustawodawca nie przewidział żadnych wyjątków.
W konsekwencji powyższych ustaleń, SKO przyjęło, że skoro teraz dochód strony przekracza prawie 21-krotnie ustawowe kryterium dochodowe (które odpowiada kwocie 776,00 zł), to w świetle art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy, we wskazanym okresie, tj. od miesiąca maja 2021 r. do kwietnia 2022r., to odwołującemu się nie przysługuje prawo do zasiłku stałego i opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne.
W skardze od powyższej decyzji SKO w Nowym Sączu z dnia 9.03.2022 r. skarżący zarzucił naruszenie:
1. art. 8 ust 3 pkt. 3 ustawy o pomocy społecznej przez błędne zaliczenie kwoty wpłaconej na poczet zaległych alimentów i uznania ich za dochód strony co spowodowało wstrzymanie zasiłku stałego jak i odmowy przyznania zasiłku celowego,
2. art. 7 k.p.a. przez brak wzięcia pod uwagę sytuacji osobistej w jakiej znalazł się skarżący, który ze względu na swój stan zdrowia a następnie wobec niemożności podjęcia pracy nie mógł spłacać alimentów regularnie,
3. art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, przez brak uznania, że w przypadku strony zaistniał uzasadniony przypadek przyznania warunku celowego,
4. art. 2 Konstytucji, przez zawarcie niesprawiedliwego rozstrzygnięcia, które nie bierze pod uwagę indywidulanej sytuacji strony, która legła u podstaw braku regularnego płacenia alimentów i powstanie zadłużenia alimentacyjnego, ale również zasługującą na promowanie postawy skarżącego , który spłacił swój dług alimentacyjny.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skarżący rozwinął przytoczone wyżej zarzuty.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego.
U podstaw kwestionowanej przez skarżącego odmowy przyznania skarżącemu pomocy społecznej w postaci zasiłku stałego legło uzyskanie przezeń kwoty 219 000 zł z tytułu sprzedaży udziału ½ część nieruchomości położonej w N. – na podstawie aktu notarialnego z 22.05.2021 r., co stanowi okoliczność niesporną. Strony różnią się jednak w zakresie skutków, jakie ta – relewantna prawnie – czynność wywarła w zakresie prawa do uzyskania ww. świadczenia z pomocy społecznej. Ma to istotne znaczenie w niniejszej sprawie, gdyż ustawodawca uzależnił przyznanie świadczenia w formie zasiłku stałego przede wszystkim od uzyskiwania dochodu nieprzekraczającego kryterium dochodowego. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12.03.2004 r. o pomocy społecznej (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 2268 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej (jaką jest skarżący), której dochód nie przekracza kwoty 776 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej", przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 36 pkt 1 lit. a ustawy zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11.08.2018 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1296) kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 776 zł.
Z kolei zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o:
1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych;
2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach;
3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób.
Jednocześnie ustawodawca, przewidział w art. 8 ust. 4 ustawy zamknięty katalog świadczeń, których nie wlicza się do dochodu ustalonego zgodnie z art. 8 ust. 3, to jest:
1) jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego;
2) zasiłku celowego;
3) pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty;
4) wartości świadczenia w naturze;
5) świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych;
5a) świadczenia pieniężnego i pomocy pieniężnej, o których mowa w ustawie z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. poz. 693 i 1220);
6) dochodu z powierzchni użytków rolnych poniżej 1 ha przeliczeniowego;
7) świadczenia wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. poz. 195), oraz dodatku wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 575);
8) (3) świadczenia pieniężnego, o którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (Dz. U. z 2014 r. poz. 1187, z 2015 r. poz. 1274 oraz z 2016 r. poz. 753).
Argumentacja skarżącego sprowadza się do przeznaczenia przezeń środków uzyskanych ze sprzedaży udziału w ww. nieruchomości (219 000 zł) – na spłatę zobowiązań alimentacyjnych skarżącego. Tym samym, zdaniem skarżącego, nie uzyskał on dochodu, którym mógłby swobodnie dysponować, gdyż powyższa kwota została bezpośrednio przekazana komornikowi, który prowadził egzekucję roszczeń alimentacyjnych.
Analizując charakter ww. świadczeń, spełnionych przez stronę na rzecz Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w N. w toku postępowania egzekucyjnego – w zestawieniu z cyt. przepisami – nie sposób podzielić argumentacji zawartej w złożonej skardze. Jak wynika bowiem z zaświadczenia ww. Komornika z 17.11.2021 r.: kwota przychodu w wysokości 219 000,00 złotych (data wpływu: 24.05.2021 r.) została rozksięgowana w następujący sposób:
* wierzycielowi - 23 615,87 złotych
* zadłużenie wobec funduszu alimentacyjnego (NFAL) - 163 890,33 złotych
* opłata egzekucyjna - 27 455,89 złotych
* koszty egzekucyjne - 52,97 złotych
* pozostała kwota na saldzie na dzień 17.11.2021r. na regulację bieżących alimentów -3984,94 złotych.
Z uwagi powyższe okoliczności, ustalone przez organy zgodnie z wymogami art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., w wydanych w sprawie decyzjach prawidłowo odliczono od dochodu strony jedynie ww. kwotę 23 615,87 zł. Jak już to wskazano, zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób.
W odniesieniu do pozostałej części kwoty uzyskanej przez skarżącego ze sprzedaży nieruchomości, to jest 195 384, 13 zł (219 000 zł - 23 615,87 zł = 195 384,13 zł), organy prawidłowo zakwalifikowały ją jako dochód odwołującego z miesiąca maja 2021 r. W tym zakresie należy odwołać się do podjętej w składzie siedmiu sędziów uchwały z 8.11.2021 r. o sygn. akt I OPS 2/21, w której Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "alimenty, o których mowa w art. 8 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (tj.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1876 z późn. zm.) nie stanowią należności uiszczanych przez dłużnika alimentacyjnego, czy to dobrowolnie czy też podlegających ściągnięciu w drodze egzekucji sądowej, na rzecz funduszu alimentacyjnego. Wyjątek z art. 8 ust. 3 pkt 3 ma właśnie szczególnie silne uzasadnienie aksjologiczne wyłącznie z uwagi na interes uprawnionego do alimentacji i powinien być interpretowany ściśle. Skoro istota alimentów polega na ich regularnym świadczeniu, z pomniejszenia przychodu nie może korzystać ten zobowiązany, który popada w zadłużenie doprowadzając do konieczności uruchomienia procedury, o której stanowi art. 27 ust. 1 i 3 ustawy alimentacyjnej. W innym wypadku z wyjątkowego pomniejszenia przychodu w rozumieniu art. 8 ust. 3 u.p.s. korzystałyby osoby, które nie dostarczają uprawnionym środków utrzymania na bieżąco, doprowadzając do uruchomienia świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Zobowiązany korzystałby dwukrotnie z naruszania przez siebie prawa - za pierwszym razem nie wykonując swojego skonkretyzowanego obowiązku terminowo i należycie (popełniając delikt cywilnoprawny wobec uprawnionego do świadczeń alimentacyjnych), drugi raz - uzyskując pomniejszenie przychodu w rozmiarze większym niż osoba w takiej samej sytuacji prawnej i faktycznej, która swoje świadczenia łożyła należycie i w terminie. Ma to szczególne znaczenie w kontekście przewidzianej w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasady sprawiedliwości społecznej definiowanej jako dążenie do zachowania równowagi w stosunkach społecznych i powstrzymywanie się od kreowania nieusprawiedliwionych, niepopartych obiektywnymi wymogami i kryteriami przywilejów dla wybranych grup obywateli (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 kwietnia 2000 r., sygn. akt K 8/98, OTK 2000/3/87; wyrok NSA z dnia 21 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 571/13 oraz wyrok NSA z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 1433/11; I. Sierpowska, Pomoc społeczna, Komentarz, wydanie 5, Wolters Kluwer, Warszawa 2020, s. 93 i 94). Potwierdzeniem zasadności tego stanowisko jest także regulacja art. 28 ust. 1 ustawy alimentacyjnej, w którym w wyraźny sposób odróżnia się należności wierzyciela alimentacyjnego od należności z tytułu zaliczki alimentacyjnej i świadczeń z funduszu alimentacyjnego (zob. wyrok WSA w Warszawie a dnia 20 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 499/11). Podważenie powyższej argumentacji wymagałoby dokonania wykładni contra legem, zakwestionowania fundamentalnych zasad interpretacji prawa (nakaz ścisłej wykładni przepisów wprowadzających wyjątki od zasady), a także odejścia od dominującej w orzecznictwie linii, opartej na tych regułach wykładni."
W tym kontekście brak jest jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że środki uzyskane przez skarżącego z tytułu sprzedaży udziału w nieruchomości, przeznaczone następnie na wymagalne zaległości alimentacyjne nie stanowiły dochodu – w przeciwieństwie do środków przeznaczonych na pokrycie rat bieżących (art. 8 ust. 3 pkt 3 ustawy).
Słusznie zatem organy orzekające uznały, że dochód skarżącego uzyskany w maju 2021 r. – w części 195 384,13 zł – przekraczał kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej. W tym miejscu należy przytoczyć znajdujący zastosowanie w niniejszej sprawie art. 8 ust. 11 pkt 1 ustawy, który stanowi, że w przypadku uzyskania w ciągu 12 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku lub w okresie pobierania świadczenia z pomocy społecznej dochodu jednorazowego przekraczającego pięciokrotnie kwoty kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, w przypadku osoby samotnie gospodarującej, kwotę tego dochodu rozlicza się w równych częściach na 12 kolejnych miesięcy, poczynając od miesiąca, w którym dochód został wypłacony. Skoro dochód skarżącego w wysokości 195 384, 13 zł był jednorazowym dochodem przekraczającym kwotę kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej (701 zł), organy zgodnie z treścią cyt. art. 8 ust. 11 pkt 1 ustawy rozliczyły ww. dochód na 12 kolejnych miesięcy, trafnie przyjmując, że miesięczny dochód z tego tytułu stanowi kwotę 16 282 zł – która przekracza kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej, uprawniające stronę do obligatoryjnej formy pomocy społecznej jakim jest zasiłek stały (776 zł).
Pomimo podnoszonej przez skarżącego argumentacji o trudnej sytuacji zdrowotnej, majątkowej i życiowej, okoliczności te nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Jak trafnie bowiem zauważyło SKO, w zakresie rozstrzygnięcia o prawie do zasiłku stałego nie występuje uznanie administracyjnej, a przesłanki wyłączające jego przyznanie (podobnie jak świadczenia, które nie stanowią dochodu strony) są ściśle określone. Z tych względów, wobec prawidłowo ustalonego stanu faktycznego w sprawie, z którego wywiedziono właściwe skutki prawne, organy nie miały innej możliwości, jak tylko odmówić przyznania stronie pomocy społecznej w formie zasiłku stałego.
Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.