III SA/Kr 729/22

III SA/Kr 729/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-10-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Ewa Michna
Hanna Knysiak-Sudyka /sprawozdawca/
Maria Zawadzka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
Art. 134  par. 1, art. 135, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
Art. 7, art. 77 par. 1, art. 107  par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
Art. 4, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 , art. 92a, art. 92c
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 października 2022 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 marca 2022 r. nr BP.501.249.2021.2152.KA12.178354 w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 3 marca 2022 r. znak BP.501.249.2021.2152.KA12.178354, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., zwanej dalej "k.p.a."), art. 4 pkt 1,11 i 22, art. 5b ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 14 ust. 2, art. 14 ust. 4, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 180 zwanej dalej "u.t.d.") oraz Ip. 1.12, Ip. 1.5 oraz Ip. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego G. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: G. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 stycznia 2021 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 9.300 zł utrzymał w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.
Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Zaskarżoną decyzją nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 9.300 zł Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia:
- niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym - za każdy dokument,
- niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę,
- wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.
W dniu 4 lutego 2020 r. w miejscowości J. ul. [...] poddano kontroli drogowej samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...], którym kierował B. K. W toku kontroli stwierdzono, że ww. pojazdem kierowca wykonywał krajowy transport drogowy osób (przewóz okazjonalny) w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy, G. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą G. W momencie kontroli przewożono pasażerów na trasie K. – J., ul. [...]. W toku przeprowadzonych czynności kierujący okazał prawo jazdy. Samochód osobowy, którym w dniu kontroli wykonywano przewóz, został zarejestrowany i przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Fakt wykonywania przewozu okazjonalnego został potwierdzony przez pasażera, którego przesłuchano na powyższą okoliczność w charakterze świadka. W trakcie kontroli ustalono, że przejazd zamówiono przy pomocy aplikacji [...] przez pasażera. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem nr [...] z dnia 4 lutego 2020 r.
Pismem z dnia 6 lutego 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego z urzędu w związku ze stwierdzeniem naruszenia Ip. 2.11 oraz 1.12 zał. nr 3 do u.t.d. Pismem z dnia 17 lutego 2020 r. skarżący złożył wyjaśnienia na okoliczność tego, że pojazd marki [...] nr rej. [...] nie jest własnością skarżącego, a B. K. nie był zatrudniony przez skarżącego. W dniu 2 lutego 2022 r. przeprowadzono rozmowę telefoniczną z pracownikiem Referatu Transportu i Działalności Regulowanej Urzędu Miasta K., na okoliczność czego sporządzono notatkę urzędową. Z informacji przekazanych przez pracownika organu licencyjnego wynika, że skarżący nie zgłosił do posiadanej licencji na wykonywanie krajowego transportu osób w zakresie przewozu osób samochodem osobowym nr [...] pojazdu marki [...] nr rej. [...], ani nie dokonał zgłoszenia ww. pojazdu w ciągu 28 dni od dnia przeprowadzenia kontroli drogowej z dnia 4 lutego 2020r.
Pismem z dnia 3 marca 2020 r. organ I instancji wystąpił z zapytaniem do organu licencyjnego, tj. Urzędu Miasta K. o informację, czy skarżący posiada uprawnienia przewozowe. W odpowiedzi na powyższe organ licencyjny pismem z dnia 12 marca 2020 r. poinformował, iż w dniu 30 grudnia 2019 r. skarżącemu została udzielona licencja nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką oraz o fakcie zgłoszenia pojazdu marki [...] o nr rej. [...] do wymienionej licencji. Ponadto poinformowano, że skarżący posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu osób w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzieloną w dniu 26 marca 2019 r., do której nie zgłoszono ww. pojazdu.
Pismem z dnia 18 marca 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego o rozszerzeniu prowadzonego postępowania w związku ze stwierdzeniem naruszenia Ip. 1.5 zał. nr 3 do u.t.d. Na zawiadomienie skarżący nie odpowiedział.
Organ I instancji wezwał pismami z dnia 5 czerwca 2020 r. i 4 sierpnia 2020 r. I. S.A. A. S.K.A. do przedstawienia informacji dotyczącej tego, kto był leasingobiorcą pojazdu marki [...] nr rej. [...] oraz czy posiadał on prawo do oddania przedmiotu leasingu na dzień 4 lutego 2020 r. Do organu I instancji wpłynęła odpowiedź z dnia 19 sierpnia 2020 r., z której wynika, że wskazany pojazd jest przedmiotem umowy leasingu nr [...] zawartej z K. L. E., ul. [...], K. Ww. podmiot był leasingobiorcą na dzień 4 lutego 2020 r. W dniu 30 stycznia 2020 r. leasingodawca wydał zgodę na użytkowanie pojazdu jako taksówki.
W związku z powyższym organ I instancji pismem z dnia 24 sierpnia 2020 r. wezwał Urząd Miasta K. do przesłania kopii tytułu prawnego do dysponowania pojazdem marki [...] o nr. rej [...]. W piśmie z dnia 9 września 2020 r. Urząd Miasta K. udzielił odpowiedzi informując, iż w zgłoszeniu wskazanego pojazdu do licencji nr [...] jako tytuł prawny do jego dysponowania wskazano umowę leasingu. W celu uzyskania kopii wskazanego tytułu prawnego organ I instancji ponownie wezwał Urząd Miasta K. pismem z dnia 24 września 2020 r. Organ licencyjny pismem z dnia 14 października 2020 r. oraz 18 listopada 2020 r. przesłał umowy leasingu operacyjnego z 19 września 2016 r. wraz z umową o współpracy flotowej z 1 stycznia 2019 r. Ponadto przekazano informację dotyczącą zgłoszenia przez stronę do licencji nr [...] B. K. jako kierowcy. Zgodnie z przekazaną informacją, powyższego nie uczyniono dla licencji nr [...].
Decyzją z dnia 4 stycznia 2021 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości w wysokości 9.300 zł.
Pismem z dnia 28 stycznia 2021 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 stycznia 2021 r. nr [...]. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:
- naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, a w związku z tym błędne ustalenie stanu faktycznego, w szczególności bezpodstawne zaniechanie przesłuchania świadków B. K. i K. L., którzy posiadali najobszerniejszą wiedzę co do okoliczności najistotniejszych w niniejszej sprawie,
- naruszenie art. 81a § 1 k.p.a., polegające na zaniechaniu rozstrzygnięcia niedających się usunąć wątpliwości na korzyść odwołującego i uczynienie z tych wątpliwości podstawy do wydania zaskarżonej decyzji, w tym zwłaszcza poprzez uznanie, że wyjaśnienia odwołującego są niespójne, jakkolwiek nie zostały one w należyty sposób skonfrontowane i podważone innym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, np. zeznaniami świadków,
- naruszenie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., polegające na zaniechaniu umorzenia postępowania pomimo wystąpienia przesłanek ku temu.
W uzasadnieniu skarżący podniósł przede wszystkim, że prowadzi działalność gospodarczą taksówek osobowych i jest też partnerem flotowym w [...] w ramach współpracy, z którym może poszerzać flotę kierowców i samochodów, a ponadto jest uprawniony do współpracy z innymi przedsiębiorcami floty [...], jako podpartner, co umożliwia mu korzystanie z ich kierowców i pojazdów. Zgodnie ze stanowiskiem pełnomocnika, strona jest partnerem K. L., która prowadzi działalność gospodarczą taksówek osobowych pod nazwą E. i w ramach współpracy korzysta z jej kierowców lub pojazdów. Jednym z takich kierowców był B. K., świadczący usługi dla K. L. Dodatkowo podniósł ponadto, iż organ ustalił odpowiedzialność skarżącego na podstawie wygenerowanego z aplikacji [...] potwierdzenia przejazdu w dnia 4 lutego 2020 r., wskazującego jako dostawcę usług firmę skarżącego. Ponadto wyjaśnił, że dokonany we wskazanym dniu przejazd odbył się bez jej wiedzy jak i zgody, gdyż kierowca miał świadczyć usługi dopiero po zgłoszeniu jego osoby wraz z pojazdem marki [...] o nr. rej. [...] do uprawnienia przewozowego, tj. licencji nr [...], co nastąpiło dopiero w dniach 12 i 13 lutego 2020 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Organ II instancji po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, powołał art. 189a § 2 k.p.a. i poinformował, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a.
Organ stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. W odniesieniu zaś do wysokości kary to należy zauważyć, iż art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej.
Ponadto organ wskazał, iż zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez u.t.d. w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 k.p.a.
Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.
Zgodnie z art. 4 pkt 22 u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy. Organ powołał także treść art. 4 pkt 1, art. 4 pkt 11, art. 5b ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 14, art. 18 ust. 4a, ust. 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 3, art. 92a ust. 7 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.
Stosownie do treści Ip. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym - za każdy dokument sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł.
Na podstawie Ip. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 800 zł.
W myśl Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 zł.
Odnośnie stwierdzonych naruszeń organ odwoławczy wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazuje, że w dniu 4 lutego 2020 r. poddano kontroli drogowej samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...], którym kierował B. K. Ww. pojazdem kierowca wykonywał krajowy transport drogowy osób (przewóz okazjonalny) w imieniu i na rzecz skarżącego. W momencie kontroli przewożono pasażerów na trasie K. – J., ul. [...]. W toku przeprowadzonych czynności kierujący okazał prawo jazdy. Samochód osobowy, którym w dniu kontroli wykonywano przewóz został zarejestrowany i przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Fakt wykonywania przewozu okazjonalnego został potwierdzony przez pasażera, którego przesłuchano na powyższą okoliczność w charakterze świadka. W trakcie kontroli ustalono, że przejazd zamówiono przy pomocy aplikacji [...] przez pasażera. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem nr [...] z dnia 4 lutego 2020 r.
Organ odwoławczy wskazał, że protokół kontroli nr [...] z dnia 4 lutego 2020 r. stanowi istotny dowód w sprawie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że protokół podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak również może odmówić jego podpisania. Organ odwoławczy ustalił, że kierowca B. K. odmówił podpisania protokołu kontroli nie podając przyczyn.
W toku ponownego rozpatrywania sprawy organ I instancji uzyskał materiał dowodowy świadczący o fakcie wykonywania przewozu z dnia 4 lutego 2020 r. na rzecz i w imieniu skarżącego. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności protokołu kontroli, dokumentacji fotograficznej, zrzutów z ekranu z aplikacji [...] oraz zeznań pasażera wynika, że skontrolowany w dniu 4 lutego 2020 r. przewóz zamówiono za pomocą aplikacji [...] na trasę K. – J., ul. [...]. Opłata za kurs w wysokości 138,30 zł została zapłacona gotówką. Z danych zabezpieczonych w aplikacji [...] wynika, że dostawcą przedmiotowej usługi przewozowej był skarżący. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że w dniu kontroli strona posiadała uprawnienia do wykonywania transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, jednak poddany kontroli drogowej pojazd nie posiadał wyposażenia wymaganego dla taksówki, a co więcej przewóz był wykonywany przy użyciu aplikacji [...], co spowodowało uznanie kontrolowanego przewozu za przewóz okazjonalny. W ocenie organu odwoławczego prawidłowo ustalono podmiot wykonujący przewóz osób. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy wywodzi, że strona wykonywała zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d.
Skarżący w uzasadnieniu odwołania wskazał na powiązanie z kierowcą B. K., wskazał, że poszerzył swoją flotę [...] o kierowcę B. K., gdyż miał on świadczyć usługi, jako kierowca w firmie skarżącego, ale dopiero po zgłoszeniu tego kierowcy do swojego uprawnienia przewozowego, tj. licencji nr [...]. Uprawnieni do przewozu TAXI są jedynie kierowcy posiadający stosowny identyfikator przypisany do numeru bocznego pojazdu, na który został wydany wypis z licencji przedsiębiorcy i dopiero po otrzymaniu identyfikatora mogą przystąpić do wykonywania przewozu. Kierowca B. K. nie był jeszcze zgłoszony do uprawnień skarżącego, dlatego też nie otrzymał identyfikatora i nie mógł wykonywać usług przewozu w ramach prowadzonej przez niego działalności. Przejazd w dniu 4 lutego 2020 r. odbył się całkowicie bez wiedzy jak i zgody skarżącego. Powyższe okoliczności wskazują na to, że skarżący korzystał z pojazdu, który był prowadzony przez kierowcę z którym współpracował. Jednakże okoliczności te odnoszą się do licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Organ odwoławczy wskazał, że w toku kontroli drogowej z dnia 4 lutego 2020 r. stwierdzono, że nie doszło do przewozu taksówką, a przewozu okazjonalnego. Niniejsze postępowanie w całości dotyczy przewozu okazjonalnego, którego to warunki strona naruszyła, nie zaś przewozu taksówką, z tego powodu podnoszone przez skarżącego okoliczności pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie.
W przesłanych przez organ licencyjny pismach znajdują się informacje dotyczące tytułu prawnego na podstawie którego strona dysponowała pojazdem marki [...] o nr. rej. [...], a także faktu zgłoszenia ww. pojazdu do licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką 12 lutego 2020 r., jednakże w dniu kontroli strona wykonywała przewóz okazjonalny. Ponadto, jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, skarżący nie zgłosił pojazdu marki [...] o nr. rej. [...] do posiadanej licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu osób w zakresie przewozu osób samochodem osobowym w zakresie przewidzianym przepisami. Zgodnie z art. 14 ust. 2 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Dlatego organ I instancji prawidłowo zakwalifikował naruszenie, dotyczące niezgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę, co poskutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 800 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz Ip. 1.5 załącznika nr 3.
Ponadto, jak ustalono na podstawie zebranego materiału dowodowego, w szczególności protokołu kontroli oraz zeznań B. K., w dniu kontroli kierowca nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób samochodem osobowym nr [...], którą jak ustalono na podstawie informacji z Urzędu Miasta K., strona posiada, w związku z czym na skarżącym ciążył obowiązek wyposażenia kierowcy w wypis z posiadanej licencji. Powyższe stanowi naruszenie przepisów art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Dlatego organ I instancji prawidłowo zakwalifikował naruszenie dotyczące niewyposażenia kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. - za każdy dokument, co poskutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 500 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 oraz Ip. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. w wysokości 500 zł.
Jak wynika z protokołu przesłuchania pasażera w charakterze świadka dokonał on zapłaty za zamówiony przewóz gotówką, co bezspornie wskazuje na zarobkowy charakter świadczonej usługi przewozu wykonywanego przez kierowcę na rzecz i w imieniu strony.
Ponadto organ odwoławczy podniósł, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że przewóz wykonywany w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Pojazd marki [...] o nr. rej. [...], którym B. K. wykonywał w dniu kontroli przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Powyższe organ odwoławczy ustalił w szczególności na podstawie protokołu kontroli drogowej, dowodu rejestracyjnego pojazdu oraz zgromadzonej dokumentacji fotograficznej. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Ponadto w art. 18 ust. 4b u.t.d. określono przesłanki, jakie należy spełnić, aby wykonywać przewóz okazjonalny pojazdem nie spełniającym kryterium konstrukcyjnego, które zostało wskazane w art. 18 ust. 4a u.t.d. Zgodnie z art. 18 ust. 4b pkt. 1 u.t.d. dopuszcza się przewóz okazjonalny pojazdami zabytkowymi. Z kolei, stosownie do art. 18 ust. 4b pkt. 2, lit. a, b i c u.t.d., przewóz okazjonalny dopuszcza się samochodami osobowymi prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 1509), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, iż w niniejszej sprawie nie spełniono ww. przesłanek, tj. pojazd nie był prowadzony przez zatrudnionego przez przedsiębiorcę kierowcę, nie doszło do zawarcia umowy w formie pisemnej ani elektronicznej w rozumieniu art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r. póz. 1740 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 1509), w lokalu przedsiębiorstwa przed rozpoczęciem usługi ani też nie ustalono opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu. Ustalenia te ponadto potwierdzają zeznania pasażera jak i kierowcy z dnia 4 lutego 2020 r. Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz Ip. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy.
Wyżej przytoczone okoliczności zdaniem organu jednoznacznie wskazują, że skarżący wykonywał zarobkowo przewóz osób bez zgłoszenia pojazdu do posiadanej licencji, nie wyposażył kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d., a zarazem wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. W oparciu o powyższe organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 9.300 zł tytułem popełnienia naruszenia z Ip. 1.5, Ip. 1.12 oraz Ip. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego podniesionych w odwołaniu, organ II instancji zważył, iż są niezasadne i nie mogą zostać uwzględnione. W przedmiotowym postępowaniu administracyjnym prawidłowo ustalono podmiot wykonujący przewóz z dnia kontroli. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że w dniu kontroli drogowej B. K. wykonywał przewóz osób w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy, G. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą G. W chwili zatrzymania kierowca przewoził pasażera na trasie K. – J., ul. [...] w ramach usługi zamówionej poprzez aplikację [...] i opłaconej gotówką. Za wykonany przejazd pasażer zapłacił 140.00 zł.
Organ II instancji wskazał na treść art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. i podkreślił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jasno wskazuje zaistniały stan faktyczny i nie wymaga on dalszego badania, a przeprowadzenie wskazanych przez stronę dowodów z przesłuchań w charakterze świadków K. L. na okoliczność, kto jest właścicielem ewentualnie dysponentem pojazdu marki [...] o nr rej. [...] oraz B. K. na okoliczność, w jaki sposób i na jakiej podstawie wszedł w posiadanie ww. samochodu i na jakiej podstawie uruchomił aplikację [...] w trakcie wykonywania przejazdu z dnia kontroli, będzie jedynie służyło niepotrzebnemu przedłużeniu postępowania. Dodatkowo należy wskazać, że dowód z przesłuchania B. K. w charakterze świadka z dnia kontroli znajduje się już w aktach niniejszego postępowania. Strona w trakcie postępowania prowadzone przed organem I instancji nie składała żadnych wniosków dowodowych.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. organ wskazał, iż podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób lub rzeczy w pełni odpowiada za naruszenia kierowców. Nie ma znaczenia ewentualna samowola kierowcy.
Organ zwrócił uwagę, iż zarzut skarżącego dotyczący naruszenia art. 81a § 1 k.p.a. jest bezpodstawny. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego, skarżący w odpowiedzi na zawiadomienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 lutego 2020 r. o wszczęciu postępowania odpowiedział pismem z dnia 17 lutego 2020 r., składając jednocześnie wyjaśnienia. Skarżący poinformował organ I instancji, że pojazd marki [...] nr rej. [...] zatrzymany do kontroli w dniu 4.02.2020 r. nie jest własnością jego firmy G., a kierujący nim B. K. nie jest zatrudniony w jego firmie. Zatem nie łączy ich żaden stosunek zobowiązaniowy. Z kolei jak wynika z informacji zawartych w piśmie organu licencyjnego z dnia 12 marca 2020 r. ww. samochód został zgłoszony do licencji nr [...] w dniu 13 lutego 2020 r. Następnie organ licencyjny pismem z dnia 18 listopada 2020 r. poinformował, że strona zgłosiła kierowcę B. K. w dniu 12 lutego 2020 r. do ww. licencji. Powyższe potwierdził także pełnomocnik strony w treści uzasadnienia do wniesionego odwołania. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, iż wyjaśnienia złożone przez skarżącego są niespójne, gdyż z przedstawionych przez organ licencyjny informacji wynika zgoła inny stan faktyczny.
Pismem z dnia 6 lutego 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił skarżącego o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego z urzędu w związku ze stwierdzeniem naruszenia Ip. 2.11 oraz 1.12 zał. nr 3 do u.t.d. Na powyższe, pismem z dnia 17 lutego 2020 r. skarżący złożył wyjaśnienia na okoliczność tego, że pojazd marki [...] nr rej. [...] nie jest własnością skarżącego, a B. K. nie był zatrudniony przez niego.
Z zebranego materiału dowodowego wynika, że zatrzymanym do kontroli pojazdem świadczono usługę krajowego transportu drogowego zamówioną przez pasażera przy użyciu aplikacji [...], którą wykonano w ramach działalności gospodarczej, zrealizowano ją w celach zarobkowych, co potwierdza poniesiona przez pasażera opłata.
Z kolei definicję przewozu okazjonalnego zawarto w art. 4 pkt 11 u.t.d., gdzie przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że aby móc wykonywać przewozy okazjonalne pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. należy spełnić łącznie wszystkie warunki określone w art.18 ust. 4b u.t.d., tj. wykorzystywany pojazd musi być pojazdem zabytkowym albo samochodem osobowym prowadzonym przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 1509), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa -niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącym wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącym przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy. Nie wystarczy spełnienie jednego z wymienionych warunków. W ocenie organu II instancji organ I instancji prawidłowo zakwalifikował naruszenia polegające na nie zgłoszeniu organowi licencyjnemu aktualnej listy pojazdów, którymi wykonuje transport drogowy, zarazem nie wyposażając kierowcy w wypis z licencji, a także wykonywaniu przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. Potwierdzają to protokół kontroli drogowej, dokumentacja kserograficzna okazanych dokumentów i fotograficzna pojazdu oraz informacja z organu licencyjnego. Dlatego brak jest podstaw do zmiany decyzji i umorzenia postępowania.
Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Organ I instancji pouczył stronę o przysługujących jej prawach oraz w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się do całej problematyki sprawy. Tym samym organ I instancji prowadził postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Swoje rozstrzygnięcie organ I instancji oparł na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli i prawidłowo dokonał jego wszechstronnej oceny. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wiarygodny.
Zdaniem organu II instancji organ I instancji w sposób kompletny i prawidłowy zebrał materiał dowodowy w sprawie, który pozwala na jednoznaczne rozstrzygnięcie.
Organ odwoławczy podniósł, że materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy w pełni potwierdza fakt naruszenia przepisów u.t.d. przez stronę. Kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie u.t.d. są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Ustalone kary nie podlegają obniżeniu nawet w przypadku incydentalnego charakteru wykonywanego przewozu. Nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku nr 3 do u.t.d. Podkreślić przy tym trzeba, że ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej od możliwości finansowych, zdarzeń losowych czy rodzaju wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez stronę.
Organ odwoławczy przeprowadził również postępowanie w zakresie art. 92c u.t.d. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d.
Ponadto, stosownie do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 20 marca 2020 r., poz. 491), od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszony został stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Stosownie do art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COYID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Organ wskazał, że stan epidemii obowiązywał na obszarze kraju od dnia 20 marca 2020 r. na podstawie Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 491), jednak wskazany wyżej przepis ustawy wszedł w życie w dniu 31 marca 2020 r. Na mocy art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875) art. 15 zzr został uchylony. Zmiana ta weszła w życie w dniu 16 maja 2020 r. Zgodnie z art. 68 ust. 2 ww. ustawy terminy, o których mowa w art. 15zzr ust. 1 ustawy zmienianej w art. 46, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (tzn. ustanie przyczyny powodującej zawieszenie biegu terminu nastąpiło dnia 23 maja 2020 r.).
Przedmiotowa kontrola drogowa miała miejsce w dniu 4 lutego 2020 r., czyli przed wprowadzeniem stanu pandemii. Jednocześnie nie została zakończona w momencie wprowadzenia stanu epidemii.
Bezspornym jest, że organ administracji powinien w rozpoznawanych sprawach brać również pod uwagę dodatkowe przepisy uchwalone w czasie pandemii COVID-19, jeżeli znajdują one zastosowanie w prowadzonych postępowaniach administracyjnych na podstawie ustawy o transporcie drogowym.
Organ podkreślił, ze z uwagi na powyższe dwuletni termin przedawnienia określony w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. został zawieszony od dnia 31 marca 2020 r. i biegł następnie od 24 maja 2020 r. Okres zawieszenia terminów trwał 54 dni. W rozpatrywanej sprawie przedawnienie karalności może nastąpić zatem w dniu 30 marca 2022 r.
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wpłynęła skarga skarżącego G. K. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:
1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania administracyjnego, to jest:
a. art. 7, art. 7a k.p.a. w związku z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 i art. 136 § 1 k.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, a w związku z tym ustalenie błędnego stanu faktycznego, zwłaszcza zaniechanie przesłuchania świadków B. K. i K. L., którzy posiadali najobszerniejszą wiedzę co do okoliczności najistotniejszych w niniejszej sprawie - podniesione naruszenia miały wpływ na treść wydanej decyzji, gdyż gdyby organ II instancji prawidłowo przeprowadził w ramach postępowania odwoławczego postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący, to ustaliby prawidłowy stan faktyczny i w konsekwencji postępowanie by umorzył na podstawie art. 92c ustawy o transporcie drogowym;
b. art. 7, art. 7a oraz art. 80 k.p.a., polegające na braku dokonania wszechstronnej i obiektywnej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie;
c. art. 81a § 1 k.p.a. poprzez nie rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na korzyść skarżącego i uczynienie z tych wątpliwości podstawy do wydania zaskarżonej decyzji, poprzez uznanie że wyjaśnienia odwołującego są niespójne;
d. art. 127 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na przeprowadzeniu w sposób wadliwy kontroli prawidłowości decyzji organu l instancji, w konsekwencji czego organ II instancji utrzymał w mocy w całości decyzję organu l instancji (decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z dnia 4 stycznia 2021 r., znak: [...]), podczas gdy w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania odwoławczego organ II instancji powinien był zaskarżoną decyzję uchylić w całości i wszczęte postępowanie umorzyć;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 w związku z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1080), polegające na braku ich zastosowania, pomimo wystąpienia przesłanek do umorzenia postępowania wszczętego wobec skarżącego.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
Zdaniem skarżącego wbrew stanowisku organu II instancji zebrany materiał dowodowy nie wykazuje, aby przewozu w dniu 4 lutego 2020 r. samochodem osobowym marki [...] nr rej. [...] B. K. dokonywał w imieniu i pod kierownictwem skarżącego oraz na jego rzecz. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji, a także uzasadnienia decyzji organu l instancji wykazuje, że w ogóle trudno wskazać, na czym organy obu instancji oparły powyższe ustalenie.
Wskazać należy bowiem, że:
samochód [...] nr rej. [...] jest przedmiotem leasingu, na podstawie umowy leasingu nr [...], w której leasingobiorcą jest K. L.,
K. L. prowadzi działalność gospodarcza pod firmę E., w zakresie usług przewozu osób,
leasingodawca udzielił zgody K. L. na wykorzystanie powyższego pojazdu jako taksówki,
* K. L. zawarła umowę współpracy flotowej z siecią [...], K. L. i B. K. wiązała umowa o współpracy.
W toku postępowania przed organem l instancji skarżący udzielił wyjaśnień, których organy obu instancji w żadnym zakresie nie podważyły. Tym niemniej żadnej z organów nie dał wiary tym wyjaśnieniom i całkowicie je pominął w dokonaniu ustaleń faktycznych w sprawie - należy zaznaczyć bezpodstawnie. Wyjaśnił mianowicie skarżący, że w ramach działalności gospodarczej prowadzi współpracę z K. L., będąc jej partnerem flotowym. W ramach tej współpracy ustalił z K. L., że ta "odda" do floty skarżącego kierowcę B. K. wraz z samochodem [...] nr rej. [...]. Oddanie to miało jednak nastąpić dopiero po dopisaniu do licencji skarżącego nowego kierowcy B. K. wraz z samochodem i po dostosowaniu samochodu do świadczenia usług przewozu taksówkarskiego.
Skarżący podkreślił, że w dniu 4 lutego 2020 r. skarżącego nie łączył z G. K. żaden stosunek prawny, a w stosunku do samochodu [...] nr rej. [...] skarżącemu nie przysługiwał żaden tytułu prawny. Skarżący nie znajdował się w posiadaniu powyższego samochodu i nie miał możliwości faktycznego ani prawnego dysponowania nim. Skarżącemu nie jest wiadomym, w jaki sposób B. K. wszedł w posiadanie samochodu i przystąpił do wykonywania przy jego użyciu usługi przewozu pasażerskiego. Z całą pewnością nie czynił tego ani w wykonaniu polecenia skarżącego, ani też w porozumieniu z nim.
W ocenie skarżącego w sytuacji, w której organy administracji nabrały wątpliwości odnośnie do wyjaśnień skarżącego, powinny były przeprowadzić odpowiednie postępowanie dowodowe, w szczególności dowody z zeznań świadków K. L. oraz B. K. Tym bardziej organ II instancji zobowiązany był te dowody przeprowadzić, że skarżący w odwołaniu od decyzji organu l instancji o to wniósł. Przypomnienia wymaga, że w złożonym odwołaniu skarżący wystąpił o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków.
Nie jest prawdą, jak podnosi GITD w uzasadnieniu skarżonej decyzji, że w toku postępowania dowodowego uzyskane zostały "zeznania" B. K. Podczas kontroli w dniu 4 lutego 2020 r. B. K. rzekomo złożył wyjaśnienia, jednakże protokołu kontroli nie podpisał. Trudno jest więc przyjąć, że protokół ten obejmuje dowód z zeznań świadka, skoro tenże świadek zeznań tych nie potwierdził swym podpisem. W tych okolicznościach, zgodnie z art. 7, 7a, 75 § 1 i 77 § 1 k.p.a. organ pierwszej, ale przede wszystkim organ II instancji, zobowiązane były do przeprowadzenie dowodu z zeznań tego świadka. Czynność ta pozwoliłaby na dogłębne i jednoznaczne wyjaśnienie sprawy, jak również udział skarżącego w czynności przeprowadzenia dowodu i zadawanie pytań świadkom.
Skarżący zarzucił, ze błędnie wywodzi organ II instancji, że wyjaśnienia skarżącego są niespójne, o czym ma świadczyć to, że w dniach 12 i 13 lutego 2020 r. skarżący zgłosił B. K. oraz samochód [...] nr rej. [...] do swojej licencji nr [...], dotyczącej świadczenia usług przewozu taksówkami (a nie przewozu okazjonalnego). Tymczasem jest przeciwnie - okoliczności te potwierdzają wyjaśnienia skarżącego, który wskazał, że na podstawie umowy partnerskiej z K. L. miał zamiar wykorzystywać powyższy samochód i kierowcę we własnej flocie.
W ocenie skarżącego z faktu, że kierujący pojazdem B. K. zgłoszony był na dzień 4 lutego 2020 r. w ewidencji floty [...], której partnerem jest skarżący, nie upoważniało go do wykonywania przejazdów bez wiedzy skarżącego jak i bez właściwego stosunku zobowiązaniowego przy użyciu pojazdu, który nie jest przystosowany do przewozu osób jako taksówka.
W ocenie skarżącego przy wydaniu zaskarżonej decyzji GITD dopuścił się naruszenia art. 127 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., albowiem nie przeprowadził w prawidłowy sposób postępowania odwoławczego. Nie tylko wadliwie przeprowadził kontrolę decyzji organu l instancji, ale nadto naruszył prawa skarżącego, w tym zwłaszcza prawo do zgłaszania wniosków dowodowych. Uprawnienie to ma szczególne znaczenie w sprawach, których przedmiotem jest rozpoznanie zasadności nałożenia kary na stronę.
W związku z powyższym błędnie uznał organ II instancji, że zachodzą podstawy do utrzymania w całości w mocy decyzji organu l instancji. W istocie bowiem decyzja ta zasługiwała na uchylenie w całości i umorzenie postępowania administracyjnego, względnie na uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi l instancji.
Wskutek wadliwie ustalonego stanu faktycznego organ II instancji nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 w związku z art. 92a ust. 1 u.t.d., czym dopuścił się ich naruszenia. Z przepisów tych wynika jednoznacznie, że w przypadku, gdy okoliczności sprawy i dowody wykazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, wszczęte postępowanie w sprawie nałożenia kary podlega umorzeniu.
Skarżący, który na dzień 4 lutego 2020 r. nie był dysponentem samochodu [...] nr rej. [...], jak również nie był stroną umowy z B. K., nie miał żadnego wpływu na powstanie stwierdzonego naruszenia. B. K. wszedł w posiadanie powyższego samochodu w okolicznościach znanych tylko jemu i K. L. i z nieznanych skarżącemu powodów postanowił przystąpić do wykonywania usługi przewozu. Skarżący nie wyrażał zgody i nie upoważniał B. K. do używania aplikacji [...] pod jego firmą.
Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa, a wobec tego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżoną decyzją nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 9.300 zł za następujące naruszenia:
- niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym - za każdy dokument,
- niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę,
- wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy.
W sprawie jest bezsporne, że w toku przeprowadzonej 14 lutego 2020 r. kontroli drogowej samochodu osobowego marki [...] nr rej. [...] kierujący pojazdem B. K. przewoził pasażera na trasie K. – J. ul. [...]. Pojazd był przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Kurs został zamówiony przez aplikację [...]. przez pasażera M. K., który na powyższą okoliczność został przesłuchany w charakterze świadka. Za przejazd pasażer zapłacił gotówką 140 zł, zaokrąglając kwotę 138,30 zł. Na aplikacji jako kwota do zapłaty została wskazana kwota 132,07 zł, jednak kwota zmieniła się z uwagi na zmianę trasy lub czekanie. Kierujący podczas kontroli nie okazał licencji na wykonywanie zarobkowego krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym ani innego uprawnienia drogowego oraz umowy dotyczącej współpracy z przedsiębiorcą transportowym. Ponadto, na podstawie danych z aplikacji [...], funkcjonariusz Policji ustalił, że podmiotem wykonującym przewóz był skarżący, a nadto w aktach sprawy znajduje się kopia korespondencji mailowej potwierdzająca przejazd i kwotę do zapłaty.
Oceniając zasadność nałożenia kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy należy podzielić ocenę organów obu instancji, że kontrolowany przewóz stanowił przewóz okazjonalny.
Zgodnie z art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 180; zwanej dalej "u.t.d.") przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Nie jest kwestionowane, że sporny przewóz nie stanowił publicznego przewozu osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (tj. przewozu regularnego, zdefiniowanego w art. 4 pkt 7 u.t.d.). Nie był to także przewóz regularny specjalny, będący niepublicznym przewozem regularnym określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (art. 4 pkt 9 u.t.d.) ani też przewóz wahadłowy, który zgodnie z art. 4 pkt 10 u.t.d. polega na wielokrotnym przewozie zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu łącznie warunków określonych w tym przepisie. Stosownie zaś do art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Przewóz okazjonalny dokonywany tego rodzaju pojazdem samochodowym w ramach krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób wymaga licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 2 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą wymaga uzyskania licencji. W dacie kontroli skarżący takiej licencji nie posiadał. Skarżący posiadał w dniu kontroli uprawnienia do wykonywania transportu drogowego w zakresie przewozu taksówką osób, jednakże skontrolowany pojazd nie miał wyposażenia wymaganego dla taksówki, a nadto przejazd był wykonywany przy użyciu aplikacji [...], o czym świadczą w szczególności zrzuty ekranu z tejże aplikacji, znajdujące się w aktach postępowania administracyjnego.
Należy podnieść, że na mocy art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. ustawodawca dopuścił przewóz okazjonalny samochodami osobowymi: niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy:
a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,
b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 1509), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości,
c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa.
Wykonywanie przewozu okazjonalnego, który spełnia ww. warunki, możliwe jest na podstawie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. Wprawdzie skarżący legitymuje się taką licencją, lecz kontrolowany przewóz nie spełniał ww. wymogów.
Skoro bezspornie umowa o przewóz została zawarta za pośrednictwem aplikacji [...], to nie został spełniony wymóg z art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b u.t.d. Zgodnie bowiem z art. 781 § 1 Kodeksu cywilnego do zachowania elektronicznej formy czynności prawnej wystarcza złożenie oświadczenia woli w postaci elektronicznej i opatrzenie go kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Ww. aplikacja nie wymaga i nie przewiduje możliwości złożenia kwalifikowanego podpisu elektronicznego. Niewątpliwie wykorzystanie aplikacji wskazuje też na to, że w siedzibie przedsiębiorstwa skarżącego pasażer nie zawierał umowy ani w formie pisemnej, ani w formie elektronicznej opatrzonej kwalifikowanym podpisem elektronicznym. W tej sytuacji zbędne było przesłuchiwanie strony lub świadków na okoliczność zawarcia umowy w lokalu przedsiębiorstwa. Dodać należy, że skarżący nie przedłożył takiej umowy w toku postępowania administracyjnego i na etapie postępowania sądowego.
Zasadnie zatem organy inspekcji transportu drogowego stwierdziły, że skontrolowany przewóz był przewozem okazjonalnym, który nie był wykonywany pojazdem spełniającym wymogi przewidziane w art. 18 ust. 4a u.t.d., a ponadto, nie spełniał łącznie wszystkich przesłanek z art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. W tej sytuacji zasadnie nałożono na skarżącego karę pieniężną w kwocie 8.000 zł, stosownie do pkt lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d.
Prawidłowo również w sprawie oceniono, że skarżący dopuścił się naruszenia wskazanego w lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d., który jest sankcjonowany karą pieniężną w wysokości 800 zł (za każdą zmianę), to jest niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił licencji zmiany danych, o których mowa w art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie.
Zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 6 u.t.d. wniosek o udzielenie licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 i 2 u.t.d., zawiera określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego – w przypadku wykonywania transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 5b ust. 1 u.t.d. Zgodnie z art. 8 ust. 3 pkt 5 u.t.d. do wniosku o udzielenie licencji dołącza się wykaz pojazdów, zawierający markę, typ, rodzaj/przeznaczenie, numer rejestracyjny, numer VIN i wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem. W myśl zaś art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2 u.t.d., zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Skarżący posiada ww. licencję na podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., lecz nie dokonał zgłoszenia do licencji kontrolowanego pojazdu samochodowego, a zatem nie wykonał obowiązku przewidzianego w art. 14 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 8 ust. 2 pkt 6 i ust. 5 u.t.d.
Należy także podzielić stanowisko organów obu instancji odnośnie do zasadności nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. - w kwocie 500 zł, to jest naruszenie z lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.
Stosownie do art. 87 ust. 1 pkt 1 u.d.t. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Bezspornie, kierujący kontrolowanym pojazdem nie okazał wypisu z licencji upoważniającej do wykonywania przedmiotowego przewozu, to jest licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym.
Zaznaczyć należy, że organy uznały, że posiadając licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym (art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d.) skarżący był uprawniony do wykonywania przewozów okazjonalnych. Podkreślić należy, że skarżącemu nie został przypisany delikt administracyjny, który miałby sprowadzać się do braku wymaganej do wykonywania skontrolowanego przewozu licencji. Jak podniósł organ, legitymując się rzeczoną licencją skarżący miał obowiązek stosować się m.in. do art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. Nie powinno w tych okolicznościach budzić wątpliwości, że skarżący legitymując się licencją powinien także wyposażyć w jej wypis kierowcę wykonującego przewóz (art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d.) i powinien wypełnić obowiązek w zakresie zgłoszenia w wymaganej formie i terminie zmiany danych, o których mowa w art. 8 u.t.d., przez zgłoszenie pojazdu, którym skontrolowany przewóz był wykonywany (art. 14 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 8 ust. 3 pkt 5 u.t.d.). Bezspornie skarżący tych wymogów nie dopełnił.
Wskazać należy, że przedsięwzięcie polegające na organizowaniu usług przewozu przez ww. aplikację ma charakter zorganizowany i ciągły, a przedmiotowa usługa była przez skarżącego świadczona we własnym imieniu, jako wykonawcę przewozu, za który był odpowiedzialny. Pełnił zatem rolę przewoźnika drogowego osób. Działanie skarżącego mieściło się zatem w ramach pojęcia wykonywania krajowego transportu drogowego osób, czyli podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym zarejestrowanym w kraju. Usługa taka, jak realizowana przy wykorzystaniu aplikacji, która polega na odpłatnym umożliwianiu skojarzenia kierującego i pasażera, powinna być uznana za usługę wchodzącą w zakres usług w dziedzinie transportu (por. wyrok Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 20 grudnia 2017 r. C-434/15; opublikowany na stronie http://curia.europa.eu/juris).
Należy podnieść, że z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie można wyprowadzić wniosku, że przewóz osób lub rzeczy bez licencji podlega sankcji tylko wtedy, gdy dokonujący przewozu podmiot prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego o wszelkich cechach wynikających z przepisów o swobodzie działalności gospodarczej i jej ewidencjonowaniu. Gdyby taka była wola ustawodawcy, nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji byłoby w praktyce niemożliwe, gdyż jedną podstawowych cech działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego jest właśnie jej prowadzenie na podstawie licencji. Wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji traktowane musi być jako działanie faktyczne, polegające na przewozie osób lub rzeczy, odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu, z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej.
Organy prawidłowo uznały, że brak było podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 92c u.t.d., gdyż okoliczności objęte hipotezą tego przepisu powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów. Należy też podkreślić, że to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za wyposażenie kierowcy wykonującego w jego imieniu przewozy w wymagane i aktualne dokumenty, terminowe zgłoszenie organowi licencyjnemu wymaganych danych oraz zapewnienie prawidłowego pojazdu spełniającego wymagania ustawowe.
Z protokołu kontroli drogowej, dokumentacji fotograficznej, screenu ekranu aplikacji [...] oraz zeznań pasażera M. K. wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że dostawcą usługi w aplikacji [...] był skarżący, a nie K. L. W zestawieniu ze wskazanym materiałem dowodowym twierdzenia skarżącego, że kierowca wykonywał przewóz w imieniu K. L., jawią się jako zupełnie niewiarygodne. Skarżący nie przedstawił na powyższą okoliczność dowodów, które pozwoliłyby na przyjęcie okoliczności przeciwnej od wykazanej przeprowadzonymi w postępowaniu przez organy środkami dowodowymi. Należy przy tym zaznaczyć, że nie ma znaczenia, czyją własnością był pojazd, którym wykonywano przewóz, istotne jest, że przewóz był wykonywany w powiązaniu z aplikacją [...], w której jako podmiot wykonujący działalność był wskazany skarżący. Umowa zatem została przez klientów zawarta ze skarżącym, a nie z właścicielem czy leasingobiorcą pojazdu, czy też jego posiadaczem na podstawie innego prawnego tytułu.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie naruszono przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne zostały należycie wyjaśnione i opisane w zaskarżonej decyzji. Poczynione ustalenia pozwalały na przyjęcie, że skarżący był podmiotem wykonującym kontrolowany okazjonalny przewóz drogowy samochodem, który nie spełniał kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu. Niewadliwe także były ustalenia co do braku zgłoszenia wymaganej zmiany licencji i niewyposażenia kierowcy w wypis z licencji. W toku postępowania nie naruszono więc art. 7, art. 77 § 1 i
art. 107 § 3 k.p.a. Zebrany materiał dowodowy był wystarczający dla wysnucia adekwatnych i opartych na nim, a zarazem spójnych ocen. Brak było podstaw do prowadzenia dalszego postępowania dowodowego.
Reasumując należało stwierdzić, że organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni ww. przepisów prawa materialnego i zasadnie przyjęły w stanie faktycznym sprawy, że stwierdzone naruszenia obligowały do nałożenia na skarżącego kar pieniężnych w wysokościach wskazanych w decyzjach. Wnioski organów są logiczne, co znalazło wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu, w którym znalazło się również stanowisko co do stawianych w odwołaniu zarzutów.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.
Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095, ze zm.), wobec uznania za konieczne rozpoznania sprawy w związku z obowiązkiem terminowego rozpoznania spraw, istnieniem zagrożenia dla życia i zdrowia stron oraz brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość.