III SA/Gd 946/20

III SA/Gd 946/20 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2020-12-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-09-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak
Bartłomiej Adamczak
Jacek Hyla /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 706/21 - Wyrok NSA z 2024-09-11
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2140
art. 82 g ust. 1,art. 82 h ust. 1 pkt 17, art. art. 92 a ust. 2, art. 92 c
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 10 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Alina Dominiak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa oddala skargę.
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 16 czerwca 2020 r. nr (...), utrzymał w całości w mocy decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 marca 2020r., nr (...), nakładającą na P.M. karę pieniężną w wysokości 200 zł za wykonywanie krajowego transportu drogowego z naruszeniem prawa, a mianowicie art. 81 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1990, ze zm.). W podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazano przepisy art. 92 a ust. 2 i ust. 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 z późn. zm.), powoływanej dalej jako u.t.d. oraz lp 15.1 załącznika nr 4 do tej ustawy.
Organ odwoławczy wskazał, że zasadnie nałożono na P.M., będącego osobą zarządzającą transportem u przewoźnika "A" Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w G. karę pieniężną, bowiem podczas kontroli stwierdzono, iż kontrolowany pojazd marki Scania o nr rej. (...) nie posiadał ważnych badań technicznych. Ważność badania technicznego pojazdu upłynęła w dniu 17 lipca 2019 r., co potwierdza dowód rejestracyjny nr (...), protokół kontroli oraz dane z systemu CEPiK.
Odnośnie podnoszonego przez stronę w odwołaniu zarzutu niezbadania przez organ I instancji okoliczności, czy w przedsiębiorstwie "A" Sp. z o.o. Sp.k. nie został wyznaczony inny zarządzający transportem, organ odwoławczy podniósł, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających ten zarzut. Ciężar dowodu spoczywa na stronie, gdyż to ona z tej okoliczności będzie wyciągała skutki prawne. Organ odwoławczy wskazał, że przewoźnik, wyznaczając kilka osób zarządzających transportem, powinien osoby te zgłosić do ewidencji i dopiero w takiej sytuacji organ byłby zobligowany do uzyskania informacji, która z osób jest odpowiedzialna za powstanie konkretnego naruszenia. Zaś w sytuacji, gdy organowi licencyjnemu została zgłoszona wyłącznie jedna osoba, a przedsiębiorca wyznaczyłby więcej takich osób, to udowodnienie tego stanu rzeczy spoczywa na stronie.
Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji zebrał i rozpatrzył wystarczającą ilość materiału dowodowego, potwierdzającego wystąpienie naruszeń prawa. Uzasadnienie zawiera wszelkie elementy wymagane przez prawo. Skarżący nie został pozbawiony prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Wyjaśnienia skarżącego nie zostały przez organ I instancji pominięte.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że nie znajduje zastosowania w sprawie przepis art.92 b u.t.d. bowiem ustawodawca daje możliwość jego zastosowania tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców, co w sprawie nie miało miejsca. Organ odwoławczy podniósł także, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania art. 92c u.t.d. Podkreślił, iż to zarządzający transportem powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania tego przepisu, gdyż to on wywodzi wynikające z tego przepisu skutki prawne. Okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. (zaniedbaniem przeprowadzenia przeglądu technicznego) przedsiębiorca mógł przewidzieć i miał na ich zaistnienie wpływ.
P.M. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zarzucając naruszenie następujących przepisów prawa procesowego:
- art. 7, 8, 11. 77 5 1, 80 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy przez organ I i II instancji,
- art. 10 § 1 oraz art. 81 K.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- art. 9 w zw. z art. 77 § 4 K.p.a. poprzez niepoinformowanie skarżącego o faktach znanych organowi z urzędu, i które miały istotny wpływ na wynik sprawy;
- art. 7a § 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez organy obu instancji, że to na skarżącym spoczywał obowiązek wskazania innej osoby zarządzającej transportem, w sytuacji, gdy to nie skarżący, a przedsiębiorstwo wykonujące transport zobowiązane jest do wskazania na wezwanie właściwego organu osób zarządzających transportem.
Skarżący zarzucił także naruszenie następujących przepisów prawa materialnego :
- art. 4 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. U. UE. L. z 2009 r. Nr 300, str. 51 z późn. zm.) dalej powoływanego jako rozporządzenie 107/2009 poprzez przyjęcie, że przedsiębiorstwo wykonujące zawód przewoźnika drogowego wyznaczyło wyłącznie jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem;
- art. 92 c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie i nie umorzenie postępowania administracyjnego w przypadku gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżący zarzucił organowi I instancji nieudzielenie odpowiedzi, w jaki sposób uzyskano informacje na podstawie których ustalono, że skarżący jest osobą zarządzającą w przedsiębiorstwie "A" Sp. z o.o. Sp. k., jak również to, że organ I instancji nie zwrócił się do przedsiębiorstwa wykonującego przedmiotowy transport drogowy z wezwaniem o wskazanie osoby zarządzającego transportem, która faktycznie odpowiada za stan techniczny pojazdów oraz za terminowość przeprowadzania badań technicznych pojazdów, oraz niewyjaśnienie, czy przedsiębiorstwo transportowe wyznaczyło więcej niż jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem.
Skarżący nie zgodził się z organami co do tego, że będąc zarządzającym transportem w przedsiębiorstwie "A" Sp. z o.o. Sp. k. miał obowiązek posiadania wiedzy i ewentualnego wskazania z własnej inicjatywy, czy przedsiębiorstwo to wyznaczyło oprócz niego, inną osobę zarządzającą transportem odpowiedzialną za stan techniczny pojazdów oraz za terminowość przeprowadzania badań technicznych pojazdów, którymi wykonywane były przewozy drogowe. Zdaniem skarżącego nie na nim ciążył ten obowiązek, a na przedsiębiorstwie wykonującym przewozy.
Skarżący podkreślił, że o informacji, iż to on kierował w przedsiębiorstwie operacjami transportowymi, którą organ I instancji uzyskał na podstawie zapytania z dnia 25 listopada 2019 r. skierowanego do "organu licencyjnego", nie został zawiadomiony na żadnym z etapów postępowania administracyjnego, co narusza art.81 K.p.a. Takie nieprawidłowe działanie organu I instancji naruszyło także normy zawarte w art. 9 K.p.a. oraz art. 77 § 4 K.p.a.
Zdaniem skarżącego regulacje ujęte w art. 82h ust. 1 pkt 17 u.t.d. z uwagi na zastosowaną liczbę pojedynczą wskazują, że chodzi o jednego zarządzającego transportem, co nie wyklucza możliwości aby wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznaczył więcej niż jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a") stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mogący mieć wpływ na rozstrzygnięcie.
Zgodnie z art. 82 g ust. 1 u.t.d. tworzy się Krajowy Rejestr Elektroniczny Przedsiębiorców Transportu Drogowego. Rejestr ten obejmuje w myśl art. 82 g ust. 4 pkt 1 u.t.d. ewidencję przedsiębiorców, którzy posiadają zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego;
W myśl art. 82h ust. 1 pkt 17 u.t.d. w ewidencji tej gromadzi się, między innymi, dane określające imię i nazwisko osoby zarządzającej transportem oraz szereg innych danych dotyczących tej osoby.
Zdaniem rozpoznającego skargę sądu administracyjnego nie może budzić wątpliwości dokonana przez organy administracji interpretacja powyższego przepisu, zgodnie z którą do ewidencji wpisuje się dane dotyczące każdej osoby zarządzającej transportem w danym przedsiębiorstwie transportowym. Jeśli przepisy prawa dopuszczają możliwość ustanowienia większej ilości osób zarządzających transportem, to wszystkie te osoby powinny być wpisane do ewidencji.
Wskazać należy, że zasadą rządzącą wszelkimi oficjalnymi systemami ewidencyjnymi jest domniemanie ich kompletności i aktualności. Jest to bowiem warunek pełnienia przez ewidencje ich funkcji. Jeśli zatem prawo wymaga, by w ewidencji uwidoczniono osobę zarządzającą transportem, nie wskazując wyraźnie, że w przypadku większej ilości takich osób należy wpisać tylko jedną, to należy przyjąć, że wpisowi podlegają wszystkie osoby posiadające przymioty właściwe "osobie zarządzającej transportem".
Z urzędową ewidencją, jaką niewątpliwie stanowi Krajowy Rejestr Elektroniczny Przedsiębiorców Transportu Drogowego wiąże się wspomniane wyżej domniemanie, iż zawarte w niej informacje są pełne i aktualne.
Trafnie wskazał zatem organ administracji, że to skarżący powinien wskazać okoliczności pozwalające na podważenie tego domniemania. Skarżący tego nie uczynił, a zatem słusznie organy administracji obydwu instancji uczyniły go adresatem wydanych decyzji, jako osobę zarządzającą transportem u danego przewoźnika. Okolicznością istotną jest to, że z dostępnych na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości danych z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że "A" Sp. z o.o., spółka komandytowa z siedzibą w G. zarejestrowana jest pod nr (...). Jej komplementariuszem, wspólnikiem uprawnionym do reprezentacji jest "A" sp. z o.o. z siedzibą w G. zarejestrowana pod nr (...). Uprawnionym do reprezentacji tej spółki, a zatem także i "A" Sp. z o.o., spółki komandytowej w dacie przeprowadzonej kontroli (13 sierpnia 2019 r.) był skarżący w niniejszej sprawie P.M. jako Prezes Zarządu, który obecnie (od 12 lutego 2020r.) wpisany jest w KRS jako prokurent samoistny.
Będąc zatem nie tylko osobą zarządzającą transportem, lecz także prawnym reprezentantem przewoźnika, skarżący miał niewątpliwie wszelkie możliwości, by w toku postępowania wskazać inne osoby ewentualnie współzarządzające wraz z nim transportem wykonywanym przez "A" Sp. z o.o., spółkę komandytową z siedzibą w G. . Skoro tego nie uczynił, to przyjąć należało, że dane wynikające z ewidencji, przyjęte przez organy administracji jako podstawa dla ustalenia podmiotu odpowiedzialnego na podstawie art. 92 a ust. 2 u.t.d. są pełne i aktualne.
Skarżący w postępowaniu odwoławczym, ani w skardze nie przedstawił dowodu podjęcia jakichkolwiek czynności, mających na celu podważenie wpisu w ewidencji jego osoby jako zarządzającego transportem. Wpis ten powołano już w decyzji I instancji. Fakt, że skarżący nie dokonał żadnych czynności kwestionujących skuteczność tego wpisu czyni bezzasadnymi jego zarzuty dotyczące wadliwego trybu ustaleń organów w tym zakresie.
Skarżący nie zakwestionował naruszenia prawa stwierdzonego w czasie kontroli, w związku z którym doszło do nałożenia kary pieniężnej. Jednakże mając na względzie obowiązek kontroli zaskarżonej decyzji, bez względu na treść podniesionych w skardze zarzutów Sąd stwierdza, że dokonane przez organy administracji ustalenia faktyczne nie budzą wątpliwości, zostały dokonane w oparciu o dowody zebrane i rozpatrzone zgodnie z art. 7 i 77 §1 k.p.a. Ustalenia te zasługują zatem na pełną akceptację, zwłaszcza w świetle znajdującej się w aktach administracyjnych kopii dowodu rejestracyjnego, w którym brak jest wymaganego wpisu dotyczącego przeglądu technicznego kontrolowanego pojazdu.
Nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające niewymierzanie kary na podstawie art. 92c u.t.d. Niedopełnienie obowiązku dokonania w terminie przeglądu technicznego pojazdu jest oczywistym zaniedbaniem osoby wyznaczonej jako zarządzająca transportem w spółce wykonującej przewozy drogowe, tym bardziej, gdy nie wskazano innej osoby pełniącej taką funkcję. Jest to zaniedbanie szczególnie oczywiste w przypadku, gdy osoba zarządzająca transportem jest równocześnie osobą reprezentującą przedsiębiorstwo przewoźnika (spółkę).
Odnosząc się do zarzutów procesowych skargi należy podkreślić, że zgodnie z jednolitym obecnie orzecznictwem sądów administracyjnych naruszenie przepisu art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. W rozpatrywanej sprawie nie sposób dostrzec, by strona skarżąca pozbawiona została wskutek naruszenia art. 10§1 k.p.a. możliwości określenia swego stanowiska w sprawie lub złożenia dowodów, których nie mogła złożyć w postępowaniu odwoławczym. Zatem nawet naruszenie powołanego wyżej przepisu przez niepowiadomienie skarżącego o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Skarżący jednoznacznie określił swoje stanowisko w piśmie datowanym 21 lutego 2020r. i pomiędzy datą złożenia tego pisma i datą wydania decyzji organ nie dokonywał żadnych czynności, co wyklucza uznanie zasadności analizowanego zarzutu.
W tym stanie sprawy, uznając skargę za bezzasadną, Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji wyroku.