III SA/Kr 415/26

III SA/Kr 415/26 - Postanowienie WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2026-05-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-03-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Magdalena Gawlikowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 par 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Magdalena Gawlikowska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 30 grudnia 2025 r. nr SKO.PS/4110/512/2025 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę
Uzasadnienie
Decyzją z 30 grudnia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 2 lipca 2025 r. w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej D. P. zasiłku celowego na zakup materiałów biurowych i usług kserograficznych.
Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie została doręczona skarżącej 20 stycznia 2026 r. Następnie pismem z 18 lutego 2026 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję. Skarga ta została wniesiona do organu I instancji osobiście w dniu 18 lutego 2026 r. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Krakowie przekazał ww. skargę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie 24 lutego 2026 r., składając ją osobiście na dzienniku podawczym organu II instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu ze względu na to, że została wniesiona po upływie ustawowego terminu.
Zgodnie z art. 54 § 1 i 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej jako: p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
W rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja, zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia, została doręczona skarżącej w 20 stycznia 2026 r., a zatem przewidziany prawem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 19 lutego 2026 r. Z akt sprawy wynika, że skarga została wniesiona osobiście do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej 18 stycznia 2026 r., jednakże przekazana organowi właściwemu - w dniu 24 lutego 2026 r.
Z treści powołanego powyżej art. 54 § 1 p.p.s.a. wynika, że skargę należy wnosić za pośrednictwem organu, który wydał w sprawie decyzję będącą przedmiotem skargi. Zgodnie ze stanowiskiem powoływanym wielokrotnie w orzecznictwie sądów administracyjnym dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty złożenia skargi do niewłaściwego organu w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. Natomiast skarga za pośrednictwem organu niewłaściwego powinna być przez ten organ odesłana organowi właściwemu, a o zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. decyduje data nadania skargi przez ten organ na adres właściwego organu (zob. postanowienie NSA z 26.01.2011, sygn. akt II FSK 2405/10, LEX nr 742355, postanowienie WSA w Krakowie z 2.03.2020, sygn. akt III SA/Kr 164/20, LEX nr 2803951).
W realiach przedmiotowej sprawy niewątpliwe jest, że skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie została przekazana (wniesiona osobiście na dzienniku podawczym SKO w Krakowie) przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Krakowie w dniu 24 lutego 2026 r., a więc po upływie ustawowego terminu zawitego do wniesienia skargi.
W związku z powyższym, uwzględniając dyspozycję art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.