III SA/Kr 386/24

III SA/Kr 386/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-08-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Elżbieta Czarny-Drożdżejko /przewodniczący sprawozdawca/
Ewelina Dziuban
Tadeusz Kiełkowski
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
Art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 645
Art. 40
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) Sędziowie WSA Tadeusz Kiełkowski Asesor WSA Ewelina Dziuban Protokolant starszy referent Paulina Grojec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 8 stycznia 2024 r. nr SKO.Dr./4122/77/2023 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, decyzją z 8 stycznia 2024 r. SKO.Dr./4122/77/2023 działając na podstawie art. 40 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 6, ust. 12 , ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U.2023.645), § 5 ust. 1 pkt 8 uchwały Nr XXX/789/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie stawek za zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg (t.j. Dz. Urz. Woj. Małop. z 2020 r., poz. 7324) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 lutego 2023 r. Nr 456/P/PK/KR/AB/22/ZDMK (PKK.610.1.297.2022) o nałożeniu na S. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, kary pieniężnej w wysokości 5 330,50 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ul. S. (dz. Nr [...] oraz [...] obr. [...] jedn. ewid. Ś.) powierzchnią reklamową o treści zmiennej w dniach od 13 lipca 2022 r. do 18 lipca 2022 r.
Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Podczas kontroli ul. S. (działka nr [...] oraz [...], obr. [...] jedn. ewid. Ś.) przeprowadzonej w dniu 13 lipca 2022 r. stwierdzono zajęcie pasa drogowego przez dwustronną tablicę reklamową o treści zmiennej o wymiarach: szerokość 4,93 m x wysokość 2,31 m (o całkowitej powierzchni reklamowej: 22,78 m2) zlokalizowaną w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi, co udokumentowano sporządzonym protokołem z podjętych czynności kontrolnych pasa drogowego oraz na wykonanych podczas kontroli fotografiach. Wskazano, iż wymiary dwustronnej tablicy reklamowej ustalone zostały na podstawie przeprowadzonego pomiaru przy pomocy urządzenia mierniczego - dalmierza laserowego Leica Disto D810 Touch. Ustalono, iż właścicielem przedmiotowej tablicy reklamowej jest skarżąca.
Dalej organ stwierdził, że działka nr [...] oraz [...], obr. [...] jedn. ewid. Ś., w ewidencji gruntów oznaczona jest symbolem "dr" i stanowi pas drogowy drogi publicznej, jaką jest ul. S. Jest to droga gminna, której zarządzającym jest Zarząd Dróg Miasta Krakowa.
Na skutek ustaleń inspekcyjno-kontrolnych w dniu 13 lipca 2022 r. wszczęte zostało postępowanie administracyjne w sprawie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, o czym skarżąca spółka została poinformowana.
Po przeprowadzeniu postępowania Prezydent Miasta Krakowa, decyzją z 27 lutego 2023 r., nr 456/P/PK/KR/AB/22/ZDMK, nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 5.330,5 zł, za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ul. S. dz. Nr [...] oraz [...] obr. [...] jedn. ewid. Ś.) powierzchnią reklamową o treści zmiennej w dniach od 13 lipca 2022 r. do 18 lipca 2022 r.
W motywach rozstrzygnięcia, organ stwierdził, że przeprowadzone kontrole ul. S. wykazały, że będąca przedmiotem sprawy dwustronna tablica reklamowa o treści o wymiarach: szerokość 4,93 m x wysokość 2,31 m (o całkowitej powierzchni reklamowej: 22,78 m2) zlokalizowana w pasie 18 lipca 2022 r. (6 dni) i ostatecznie została usunięta, co zostało udokumentowane sporządzonymi protokołami z czynności kontrolnych pasa drogowego oraz na wykonanych podczas kontroli fotografiach.
Zdaniem organu I instancji, skoro strona skarżąca nie dysponowała żadnym zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego w tym miejscu, a teren ten nie był w legalnym jej władaniu, to zasadnym jest nałożenie kary pieniężnej za jego zajęcie. Jest to ustawowy obowiązek zarządcy drogi wynikający z art. 40 ust. 12 u.d.p. Wysokość kary została przez organ ustalana jako dziesięciokrotność opłaty za zajęcie pasa drogowego, o której mowa w art. 40 ust. 6 cyt. ustawy. Opłata ta stanowi iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 mkw. pasa drogowego, natomiast wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 mkw. pasa drogowego w odniesieniu do dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, określa uchwała organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego. Stawka za zajęcie pasa drogowego została ustalona na podstawie uchwały Rada Miasta Krakowa nr XXX/789/19 z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie stawek za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na cele niezwiązane z budowa, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg.
W związku z powyższym organ I instancji wskazał, że w przypadku przedmiotowego panelu reklamowego, jego powierzchnia reklamowa została obliczona w następujący sposób: pole powierzchni reklamy 4,93 m x 2,31 m x 2 = 22,78 m2.
W trakcie postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie organ zbadał możliwość zastosowania art. 189f k.p.a. i stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zostały spełnione jego przesłanki.
Od powyższej decyzji wniosła skarżąca spółka. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
- art. 6, 7, 8, 10, 11, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co spowodowało wadliwe ustalenie stanu fatycznego, co skutkowało nieprawidłowym uzasadnieniem decyzji;
- art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, poprzez uznanie, iż doszło do zajęcia pasa drogowego przez reklamę, w sytuacji w której brak jednoznacznego ustalenia przebiegu granic pasa drogowego, a tym samym nie wykazania przez organ I instancji kolizji reklamy z pasem drogowym;
- art. 189f § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, pomimo znikomej wagi naruszenia prawa.
W związku z powyższymi zarzutami skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
W treści odwołania skarżąca wskazała, że organ I instancji przede wszystkim nie wykazał w sposób dostateczny przebiegu granicy pasa drogowego. W aktach przedmiotowej sprawy wprawdzie znajdują się mapy, jednakże nie wykazują one w sposób należyty i rzetelny kolizji reklamy z pasem drogowym, a co za tym idzie nieznane są podstawy przyjęcia, iż miało miejsce zajęcie pasa drogowego. Powyższe skutkuje tym, iż decyzja nosi znamiona dowolności i już z tego względu winna być uchylona. W aktach brak jest jednoznacznych dowodów na dokonanie pomiarów, który miały stanowić dowód na okoliczność potwierdzającą powierzchnię reklamy. Zważono, iż samo stwierdzenie w protokole kontroli, że taki pomiar reklamy wykonano, nie potwierdza tej okoliczności. Nadto działania kontrolne organ I instancji przeprowadzał bez udziału strony postępowania, czym naruszył naczelne zasady postępowania administracyjnego.
W ocenie skarżącej, organ I instancji winien odstąpić od wymierzenia kary kierując się przestankami określonymi w przepisie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Jeżeli nawet przyjąć, że wystąpiła kolizja urządzenia z pasem drogowym (jedynie hipotetycznie, ponieważ w ocenie skarżącej brak na to dowodów) to z uwagi na jej działania (usunięcie nośnika) zasadne było odstąpienie od nałożenia kary. Skarżąca nie dysponowała wiedzą w zakresie faktu, iż może naruszać ona teren stanowiący pas drogowy. Skarżącą łączyła umowa najmu ze Wspólnotą Mieszkaniową i nie miała wiedzy ani też świadomości, że może zajmować inną nieruchomość, niż ta objęta umową, w szczególności zaś pas drogowy.
Opisaną we wstępie decyzją SKO w Krakowie utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie.
Kolegium uznało, że decyzja wydana przez organ I instancji jest prawidłowa.
W opinii Kolegium, w aktach sprawy udokumentowano w sposób prawidłowy okoliczności dotyczące zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi oraz powierzchni zajęcia pasa, okresu, w którym nastąpiło (w zakresie objętym zaskarżoną decyzją) oraz podmiotu, który dokonał zajęcia pasa drogowego. Okoliczności te nie budzą wątpliwości w świetle całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy.
W aktach sprawy znajdują się kopia mapa zasadnicza i kopia mapa ewidencyjna, na której zaznaczona jest granica pasa drogowego i lokalizacja reklamy. Z dokumentów tych wynika bez żadnych wątpliwości, iż reklama została umieszczona w pasie drogowym ul. S. Zaznaczone na mapie zasadniczej oraz mapie wygenerowanej z systemu ewidencji dróg i obiektów mostowych EDIOM miejsce umieszczeni reklamy potwierdza fakt, że reklama była umieszczona na działce nr [...] oraz [...] obr. [...] jedn. ewid. ś. w pasie drogowym ul. S. Nośnik będący przedmiotem postępowania znajdował się w znacznej odległości od granicy działki drogowej.
W aktach sprawy znajdują się protokoły z kontroli pasa drogowego z 13 lipca 2022 r., 18 lipca 2022 r. oraz 20 lipca 2022 r., które zawierają fotografie obrazujące miejsca, rodzaj zajęcia oraz wygląd tablicy reklamowej. Dodatkowo zdaniem Kolegium powierzchnia reklamowa została obliczona przez organ I instancji w sposób prawidłowy, z wykorzystaniem wzorów matematycznych. Skutkuje to stwierdzeniem, że w dniach od 13 lipca 2022 r. do 18 lipca 2022 r., w pasie drogowym ul. S. umieszczona była reklama. W ocenie Kolegium zaszły zatem okoliczności określone w ustawie, które obligują organ administracji do wydania decyzji nakładającej karę za umieszczenie reklamy w obrębie pasa drogowego bez uprzedniego zezwolenia.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, dot. dokonania przez organ I instancji pomiarów reklamy, Kolegium stwierdziło, że są one nieuzasadnione. Skarżąca nie wykazała błędności ustaleń organu I instancji, lecz poprzestała na ogólnym twierdzeniu o ich nieprawidłowości. Twierdzenia te nie zostały natomiast poparte istnieniem odmiennych okoliczności i faktów, które wskazywałyby na nieprawidłowość czynności pomiarowych organu i nieprawidłowość ostatecznych ustaleń organu, a w szczególności wskazywałyby, że kara została ustalona w sposób zawyżony. Brak jest podstaw do kwestionowania tych czynności dokonanych, jak wyjaśnia się protokole z oględzin z dnia 13.07.2022 r., pomiarów dokonano za pomocą dalmierza laserowego Leica Disto D810 touch, którego użycie daje gwarancje poprawności pomiarów. Nadto w każdym protokole z kontroli podano wymiary przedmiotowej reklamy, zaś do protokołu z dnia 13.07.2022 r. dodatkowo pracownik organu I instancji podpisany pod protokołem sporządził rysunek techniczny tej reklamy, podając jej wymiary.
Organ prawidłowo ustalił również, że skarżąca jest właścicielem przedmiotowej tablicy reklamowej.
Dalej Kolegium podniosło, iż organ I instancji prawidłowo określił stawkę za umieszczenie tego typu nośnika reklamowego. Kolegium dokonało przy tym weryfikacji wysokości kary ustalonej na mocy zaskarżonej decyzji i stwierdziło, iż została ona wymierzona w sposób prawidłowy.
Następnie Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu na podstawie przepisów kpa tj. art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 189f § 2 k.p.a.
Na powyższą decyzję, skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
a) art. 80 k.p.a., poprzez błędne uznanie, iż w niniejszej sprawie rzeczywiście doszło do zajęcia pasa drogowego bez stosownego zezwolenia właściwego zarządcy drogi przez nośnik reklamowy skarżącej, podczas gdy z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, nie sposób tego jednoznacznie stwierdzić, co skutkowało naruszeniem art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych;
b) art. 81a § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji nakładającej administracyjną karę pieniężną, podczas gdy w sprawie wystąpiły niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, gdyż organ nie dysponował urzędowym dokumentem geodezyjnym aktualnym na dzień wydania decyzji, z którego wynikałby przebieg granicy pasa drogowego oraz wskazana kolizja reklamy z tym pasem i takiego dokumentu nie uzyskano na etapie postępowania odwoławczego, a znajdujące się w aktach sprawy dokumenty nie wykazują w sposób dostateczny przebiegu granicy pasa drogowego oraz kolizji reklamy z tym pasem;
c) art. 40 ust. 12 w związku z przepisem art. 4 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, poprzez przyjęcie, iż reklama zajmowała pas drogowy, podczas gdy brak jest jednoznacznego ustalenia granic pasa drogowego;
d) art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 oraz art. 107 k.p.a., poprzez:
- niewykazanie przebiegu granic pasa drogowego, - brak powołania się na ustalone granice pasa drogowego wraz z datą, od której takie granice obowiązują, a także podstawy prawnej ich wytyczenia,
- brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, - niepodjęcie wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy;
- nienależyte uzasadnienie decyzji, i w konsekwencji błędne wydanie decyzji w przedmiocie nałożenia na spółkę kary za zajecie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi;
e) art. 189f § 1 pkt 1) k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji o nałożeniu kary za zajęcie pasa drogowego pomimo, iż waga naruszenia prawa jest znikoma, a skarżąca zaprzestała naruszenia prawa.
Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych w tym opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
W uzasadnieniu skargi, skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty, powołując się na liczne orzecznictwo w tym zakresie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 8 stycznia 2024r. uchylającej w całości zaskarżaną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia z dnia 27 lutego 2023 r., na mocy której ustalono i nałożono na skarżącą spółkę kare pieniężną za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego w wysokości 5 330,50 zł, za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ul. S. (dz. Nr [...] oraz [...] obr. [...] jedn. ewid. Ś.) powierzchnią reklamową o treści zmiennej w dniach od 13 lipca 2022 r. do 18 lipca 2022 r., pod kątem kryterium legalności, wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę materialnoprawną wyżej wymienionych rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 320), dalej cytowana jako u.d.p..
Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Z kolei art. 40 ust. 2 u.d.p. stanowi, iż zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy:
1) prowadzenia robót w pasie drogowym;
2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;
3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;
4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1.
Zgodnie z art. 40 ust. 3 u.d.p. za zajecie pasa drogowego pobiera się opłatę. Z kolei za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 art. 40 u.d.p.
Na gruncie rozpoznawanej sprawy skarżąca spółka we wskazanych w decyzji SKO 6 dniach nie miała zezwolenia na zajmowanie pasa drogowego ul. S. (dz. Nr [...] oraz [...] obr. [...] jedn. ewid. Ś.) powierzchnią reklamową o treści zmiennej. Nie budzi wątpliwości sam wymiar nośnika reklamowego, który został odpowiednio zmierzony i wynosi 4,93 m x 2,31 m x 2 = 22,78 m2. Powierzchnia ta została bowiem ustalona za pomocą precyzyjnego urządzenia mierniczego. Zdaniem Sądu pomiar tablicy reklamowej nie musi nastąpić przez uprawnionego geodetę, a wystarczające jest jego dokonanie za pomocą odpowiednich urządzeń.
Definicję pasa drogowego oraz reklamy zawiera art. 4 u.d.p. Według tego przepisu pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W niniejszej sprawie z akt administracyjnych wynika, że działka nr [...] oraz [...] obr. [...] jedn. ewid. Ś. jest własnością Miasta Krakowa.
Z kolei pod pojęciem reklamy należy rozumieć umieszczone w polu widzenia użytkownika drogi tablice reklamowe lub urządzenia reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293) także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110), ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r. poz. 55).
Należy więc zauważyć, że zastosowana w ustawie o drogach publicznych definicja reklamy odbiega od innych definicji funkcjonujących w systemie prawnym, na przykład tej sformułowane w ustawie o radiofonii i telewizji, w której kładzie się nacisk, iż musi ona zawierać element promocyjny, jak również to że odnosi się ona do sprzedaży lub odpłatnego korzystania z towarów lub usług. W doktrynie podkreśla się także, że reklama łączy w sobie dwa elementy: informacyjny i promocyjny z naciskiem położonym na element promocyjny. Co więcej, odróżnia się reklamę społeczną od reklamy komercyjnej. Reklama społeczna ma na celu promocję spraw i idei, podczas gdy reklama komercyjna promuje towary i usługi. Należy jednak podkreślić, że przyjęcie konkretnej definicji reklamy na gruncie konkretnego aktu normatywnego jest uzależnione od woli ustawodawcy. Odwołanie się do treści reklamy jest bowiem istotne tylko wówczas, gdy dany akt normatywny wprowadza regulacje prawną właśnie tej treści dotyczącą. W ustawie o drogach publicznych definicja reklamy została ujęta bardzo szeroko. Nie ma bowiem na gruncie tej ustawy znaczenia co dana reklama promuje, czy o czym informuje, czy to są towary lub usługi, czy też są to sprawy i idee (reklama społeczna). Z punktu widzenia stosowania tego aktu normatywnego istotne jest jedynie, czy tablice reklamowe lub urządzenia reklamowe pozostają w ramach wyodrębnionego pasa drogowego. Z tego względu ustawodawca zdefiniował reklamę jako każdy nośnik informacji wizualnej, który nie jest znakiem drogowym, ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, ani znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody. A contrario reklamą nie będzie nośnik informacji audialnej. Co więcej z tak sformułowanej definicja należałby wprost wnosić, że nie ma znaczenia, czy w takim nośniku reklamowym lub na tablicy reklamowej jakakolwiek informacja się znajduje. Istotne jest bowiem jedynie taki nośnik wraz z elementami konstrukcyjnymi nie jest znakiem drogowym, znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody. Potencjalnie więc może to być nośnik lub tablica pusta. Tym niemniej interpretując tę definicje Naczelny Sąd Administracyjny w licznych orzeczeniach przyjął, że z normatywnego pojęcia reklamy wynika, że jej istota zawiera się w kierowanych na zewnątrz treściach, podanych w dowolnej wizualnej formie, a nie w rodzaju konstrukcji, na której te treści są prezentowane (wyroku NSA z dnia 6 czerwca 2017 r. (sygn. akt II GSK 2749/15). Z kolei w wyroku z dnia 6 czerwca 2017 r. (sygn. akt II GSK 2749/15) NSA stwierdził, iż: reklama są wszystkie nośniki, które nie są znakami i sygnałami lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę, bez względu na ich treść, tzn. nie musza zawierać informacji o przedmiocie prowadzonej przez podmiot działalności czy sformułowań mających na celu wpływanie na kształtowanie się popytu, zwiększenia zbytu czy rozszerzenia klienteli na dany produkt lub usługę. Wystarczającym jest, by nośniki zawierały nazwę własną podmiotu i jego logo. (zob. wyrok NSA z 9.11.2021 r., II GSK 1910/21, LEX nr 3278695, wyrok NSA z dnia 24 kwietna 2012 r., sygn. akt II GSK 410/11, zob. także wyrok NSA z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 252/11 oraz wyrok NSA z dnia 21 października 2016 r., sygn. akt II GSK 2321/14, wyrok z dnia 24 marca 2009 r., sygn. akt II GSK 811/08, wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 71/08). Sąd w niniejszej sprawie akceptuje wyżej wymienione orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przyjmując, że na nośniku lub tablicy reklamowej musi wystąpić jakaś treść. Jednocześnie należy podkreślić, że nie ma znaczenia co ona komunikuje. Może więc zawierać jedynie numer telefonu podmiotu oferującego usługę reklamową, a już będzie reklama w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. W niniejszej sprawie na tablicy reklamowej znajdowała się m.in. treść Pokój oraz Medjugorie.
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że umieszona przez skarżąca spółkę dwustronna tablica reklamowa jest reklamą w rozumieniu ustawy o drogach publicznych.
Należy również zwrócić uwagę, że decyzja wymierzająca karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia ma charakter związany. Stwierdzenie więc przez organ administracji stanu faktycznego polegającego na zajęciu pasa drogowego bez wymaganego prawem zezwolenia zarządcy drogi jest elementem koniecznym, a zarazem wystarczającym dla zastosowania dyspozycji art. 40 ust. 12 u.d.p. Przepis ten o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nałożenie tej kary nie jest uzależnione od uprzedniego wykazania zawinienia w nieterminowym złożeniu wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, czy też w jego niezłożeniu. Wymierzenie kary jest obligatoryjne i niezależne od przyczyn niezłożenia wniosku o wydanie zezwolenia, spóźnionego złożenia, bądź zajęcia pasa, gdy wniosek mimo złożenia nie został rozpoznany, jednak strona pas drogowy zajęła. Organ administracji nie ma również możliwości miarkowania wysokości kary (Wyrok NSA z 10.10.2017 r., II GSK 3647/15, LEX nr 2399169).
Dla wymiaru samej kary pieniężnej istotne znaczenie ma także wielkość tablicy, czy urządzenia reklamowego. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 6 opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Z kolei wielkość kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządy drogi to 10-krotność opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Zgodnie z art. 40 ust. 4 zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości ilość 6 dni przyjętych za podstawę nałożenia kary pieniężnej oraz wielkość tablicy reklamowej.
W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest również pogląd, że dopuszczalne jest uznanie za dowód notatek urzędowych. Zgodnie bowiem z treścią art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie dokument zatytułowany jako "protokół" w niniejszej sprawie nie jest faktycznie protokołem, ale notatką urzędową, co nie wyklucza faktu, że może ona być dowodem w sprawie. Art. 67 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej sporządza zwięzły protokół z każdej czynności postępowania, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że czynność została w inny sposób utrwalona na piśmie. Ponadto przepis ten w § 2, wśród przykładowych czynności, z których sporządza się protokół, wymienia oględziny. Z kolei zgodnie z art. 72 k.p.a. czynności organu administracji publicznej, z których nie sporządza się protokołu, a które mają znaczenie dla sprawy lub toku postępowania, utrwala się w aktach w formie adnotacji podpisanej przez pracownika, który dokonał tych czynności. Tym niemniej chociaż czynnościom kontrolnym organu nie można przypisać charakteru oględzin, to jednak nie oznacza, że takie notatki nie mogą być przedmiotem dowodu (zob. wyrok NSA z 4.12.2012 r., II GSK 1763/11, LEX nr 1367156). Katalog bowiem środków dowodowych określonych w art. 75 § 1 k.p.a nie jest zamknięty, a tym samym także inne nie wymienione w tym przepisie środki dowodowe mogą być dopuszczone jako dowód w sprawie. W świetle tej regulacji istotne jest to, aby dowód mógł się przyczynić do wyjaśnienia sprawy. Notatka służbowa sporządzona w ramach realizacji ustawowych zadań zarządcy drogi polegających na obowiązku ochrony dróg jest środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 75 § 1 k.p.a. i podlega ocenie w trybie i na zasadach przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego (wyrok NSA z 15.06.2012 r., II GSK 699/11, LEX nr 1244808).
W niniejszej sprawie do akt administracyjnych zostały załączone takie dokumenty jak: mapa zasadnicza z wykreślonym przebiegiem pasa drogowego oraz mapa ewidencyjna, na której również została zaznaczona granica pasa drogowego oraz umiejscowienie spornej tablicy reklamowej. Należy podkreślić, że tablica reklamowa skarżącej spółki nie znajdowała się na granicy pasa drogowego. Stąd zdaniem Sądu nie było potrzeby w niniejszej sprawie precyzyjnego określania granicy pasa drogowego. Taka daleko idąca precyzyjność jest bowiem wymagana jedynie w sytuacji, gdy tablica reklamowa umieszczona jest właśnie na granicy pasa drogowego, np. na ścianie budynku. W takich przypadkach każdy centymetr jest bowiem decydujący dla stwierdzenia czy doszło do zajęcia pasa drogowego. W niniejszej sprawie nie wystąpił tego rodzaju problem. Stąd nietrafny jest zarzut skarżącej spółki, że nie została w niniejszej sprawie dokładnie ustalona granica pasa drogowego.
W świetle powyższych okoliczności, nie można zarzucić organom wadliwej ocenę materiału dowodowego. Sąd nie ma również powodów do podważenia wiarygodności załączonego do akt sprawy materiału zdjęciowego oraz danych.
Podsumowując, należy stwierdzić, że dokumenty zgormadzone w aktach postępowania administracyjnego spełniają kryteriów stawianych mapom do celów prawnych. Pozwalają one bowiem na dokonanie przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę jednoznacznej oceny prawidłowości poczynionych przez organy ustaleń. Stąd zaskarżona decyzja nie narusza art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
W niniejszej sprawie organ również trafnie odmówił zastosowania art. 189f §1 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych trafnie wskazuje się, że w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego organy obowiązane są stosować przepisy działu IVa k.p.a. (zob. wyrok NSA z 25.05.2022 r., II GSK 703/20, LEX nr 3407069). Zgodnie bowiem z art. 189 a §1 k.p.a. w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu. Z kolei § 2 powołanego przepisu stanowi, iż w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:
1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,
2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,
3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,
4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,
5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,
6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej
- przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.
Skoro więc w ustawie o drogach publicznych w odniesieniu do pieniężnej kary administracyjnej za zajęcie pasa drogowego kwestia odstąpienia od nałożenia kary nie została odrębnie uregulowana, organ administracyjni ma obowiązek rozważyć, czy nie zachodzą przesłanki określone w art. 189f k.p.a., skutkujące odstąpieniem od wymierzenia kary administracyjnej.
Powyższe unormowanie obliguje do odstąpienia od nałożenia kary jeżeli kumulatywnie zostaną spełnione dwie wymienione w nim przesłanki: waga naruszenia prawa jest znikoma i jednocześnie strona zaprzestała naruszania prawa. "Instytucja prawna odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest przejawem odejścia ustawodawcy od konstrukcji administracyjnej odpowiedzialności obiektywnej za naruszenie prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku (naruszeniu zakazu) o charakterze administracyjnym. Istotą odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest bowiem nienakładanie tej kary, mimo że doszło do naruszenia prawa przez obowiązanego" (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 189(f).). Należy jednak stwierdzić, że odstąpienie od wymierzenia kary dopuszczalne jest dopiero po stwierdzeniu, że doszło do popełnienia deliktu administracyjnego. Trafnie bowiem zauważa się w doktrynie, że art. 189f k.p.a. nie skutkuje przyjęciem, że sprawca nie popełnił deliktu, ale jedynie umożliwia odstąpienie od wymierzenia kary z uwagi na spełnienie się określonych przesłanek (zob. A. Cebera, J. G. Firlus [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2019, art. 189(f)). Można więc stwierdzić, że chodzi o takie sytuacje, gdy wymierzenie kary z jakichś indywidualnych powodów naruszałoby standardy sprawiedliwości społecznej, pomimo że sprawca zrealizował znamiona deliktu administracyjnego.
W orzecznictwie, jak i piśmiennictwie, wskazuje się zgodnie, że art. 189f § 1 k.p.a. ma także zastosowanie do decyzji związanych (por. A. Wróbel (w:) A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2018, s. 1189 oraz wyrok NSA z 14 lipca 2020 r., sygn. akt II OSK 943/20, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Co więcej art. 189f k.p.a. ma zastosowanie zarówno do administracyjnych kar pieniężnych względnie oznaczonych oraz do kar pieniężnych bezwzględnie oznaczonych (zob. A. Cebera, J. G. Firlus [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2019, art. 189(f)). Dlatego zarówno oznaczoność, jak i obligatoryjność kary przewidzianej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., która z założenia ma charakter represyjny i prewencyjny, a więc ma służyć zapewnieniu przestrzegania ustawy o drogach publicznych, nie może sprzeciwiać się zakwalifikowaniu rozpatrywanego naruszenia jako znikomego. Każdy przypadek wymaga indywidualnej analizy, która pozwalałaby stwierdzić, że mimo nieuchronności kary zaistniały szczególne okoliczności przemawiające za uznaniem, że waga naruszenia jest znikoma (por. Wyrok WSA w Olsztynie z 1.03.2022 r., II SA/Ol 948/21, LEX nr 3335315).
Ustawodawca nie wyjaśnia jakie przypadki naruszenia prawa można uznać za znikome. "Ocena wagi naruszenia prawa wymaga ustalenia, czy konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) skutki faktyczne lub prawne w obszarze konkretnych dóbr prawnie chronionych, tj. dóbr chronionych przez naruszoną normę sankcjonowaną. Jeżeli zatem konkretne naruszenie prawa:
– wywołało (lub mogło wywołać) poważne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znaczna. Istotne jest przy tym, że im wyższa wartość naruszonego lub zagrożonego dobra, tym większe prawdopodobieństwo zakwalifikowania naruszenia prawa jako znacznego, nawet gdy zakres ilościowy wywołanych skutków nie jest duży. Zastrzec również należy, że jeżeli naruszenie prawa mogło wywołać poważne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, ale skutków tych nie wywołało z przyczyn niezależnych od woli sprawcy deliktu, to nie jest wykluczone zakwalifikowanie takiego naruszenia jako znacznego;
– wywołało (lub mogło wywołać) sporadyczne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa nie jest znaczna;
– wywołało jednostkowe i nieznacznie negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych lub skutków tych w ogóle nie wywołało i wywołać nie mogło, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znikoma" (A. Cebera, J. G. Firlus [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2019, art. 189(f)). Z kolei B. Adamiak (Komenatrz do art. 189f k.p.a., [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2022, s. 1145) dzieli stopień naruszenia prawa na: naruszenie kwalifikowane, naruszenie, które nie ma ciężaru kwalifikowanego, ale dla zachowana porządku prawnego jest istotne i naruszenie prawa nieistotne. "Naruszenie prawa nieistotne to naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie" (ibid.). Jak z powyższego wynika doktryna wyróżnia trzy stopnie naruszenia jedynie nieco odmiennie je nazywając. Należy jednak zauwazyc, że jedynie w sytuacji nieistotnego naruszenia, a więc gdy waga naruszonego dobra jest znikoma wchodziłoby w grę odstępnie od wymierzenia kary.
W doktrynie (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 189(f)) wskazuje się również, że waga naruszonego dobra powinna zostać oceniona z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 189d pkt 1 k.p.a. W powołanym przepisie ustawodawca wskazał, że wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia. W myśl tego unormowania na ustalenie wagi naruszenia prawa ma wpływ ochrona wskazanych wartości, a także okoliczności i czas trwania naruszenia. W piśmiennictwie przyjmuje się na tle tego unormowania, że uwzględniając dyrektywę wagi naruszenia prawa, organ administracji publicznej powinien ocenić znaczenie, ciężar gatunkowy niedopełnionego obowiązku czy naruszonego zakazu (tak A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el.2020). Sprowadza się to w istocie do ustalenia celu wprowadzenia określonej regulacji, oceny zagrożenia chronionych wartości na podstawie zachowania sprawcy deliktu administracyjnego, a także rozważenia okoliczności mających wpływ na powstanie i trwanie naruszenia. Celem art. 189f §1 pkt1 k.p.a. jest niedopuszczenie do wymierzenia kary, która byłaby rażąco nieproporcjonalna do wagi naruszenia i jego okoliczności. W ocenie Sądu wymierzona skarżącej spółce kara nie jest rażąco nieproporcjonalna.
Nie budzi wątpliwości w niniejszej sprawie, że skarżąca spółka popełniła delikt administracyjny w postaci umieszczenia dwustronne tablicy reklamowej w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi. Należy również wskazać, że organy administracyjne rozważyły w niniejszej sprawie kwestię ewentualnego zastosowania art. 189f k.p.a. SKO wskazało na fakt, że skarżąca spółka jest profesjonalistą i wykonuje działalność gospodarczą świadcząc usługi reklamowe. Stąd w takim przypadku, jak trafnie wskazało Kolegium, występuje większa waga naruszonego dobra. Dokonuje tego bowiem podmiot, który powinien znać obowiązujące przepisy prawne, a naruszając je robi to świadomie i z wolą dokonania takiego deliktu administracyjnego Sąd podziela wskazaną argumentację. Obiektywna ocena zagrożenia dobra prawnie chronionego w niniejszej sprawie, jaką dokonały organy administracyjne jest prawidłowa. Nie zaistniały również w sprawie żadne szczególne okoliczności, które uzasadniałyby odstąpienie od wymierzania kary administracyjnej.
Również w niniejszej sprawie nie mógł zostać zastosowany §2 art. 189f k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających:
1) usunięcie naruszenia prawa lub
2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia.
Organ administracji publicznej w tych przypadkach odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia.
Na tle tegoż przepisu istotne jest więc ustalenie celów, którym ma służyć wymierzona pieniężna kara administracyjna. Generalnie celami takimi może być oprócz celu represyjnego również konieczność zaspokojenia społecznego poczucia sprawiedliwości, jak również cele o charakterze prewencyjnym (prewencja ogólna i indywidualna).
Z punktu widzenia konieczności zaspokojenia społecznego poczucia sprawiedliwości istotne jest wskazanie społeczeństwu jako całości, że ściśle określone dobra (wartości) są chronione. Istotne jest również w ramach tego celu, ukazanie, że normy prawne są w jednakowy sposób stosowane w stosunku do wszystkich adresatów. W niniejszej sprawie organ trafnie wskazał, że w odniesieniu do dobra prawnego w postaci bezpieczeństwa ruchu drogowego konieczne jest wykazanie, właśnie poprzez wymierzenie kary pieniężnej, że faktycznie dobro to jest chronione, a jednocześnie wszyscy, którzy je naruszają poprzez ustawienie reklamy w pasie drogowym bez wymaganego zezwolenia, ponoszą jednakowe konsekwencje prawne. Naruszeniem zasady równego traktowania byłoby odstępowanie od nałożenia kary, podczas, gdy w innych przypadkach w odniesieniu do innych członków społeczeństwa, taka kara została nałożona. Organ administracyjny rozważył tę okoliczność i uznał, że w odniesieniu do tego celu kary nie zostanie on zrealizowany w sytuacji, gdyby organ poprzestał jedynie na pouczeniu skarżącej spółki. Z kolei z punktu widzenia celów prewencyjnych kary administracyjnej istotny jest jej aspekt wychowawczy. Trudno z tego punktu usprawiedliwić odstąpienie od jej wymierzenia biorąc pod uwagę z jednej strony, zachowanie podmiotów, które zgodnie z przepisami prawa wystąpiły ze stosownym wnioskiem o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego i zapłaciły za to zajęcie, a z drugiej strony, zachowanie skarżącej spółki, która nie wystąpił o takie zezwolenie i nie zapłacił za zajecie pasa drogowego, a teraz miałby być za naruszenie tegoż obowiązku zostać zwolniona z obowiązku zapłaty administracyjnej kary pieniężnej, co skutkowałoby przysporzeniem finansowym na jej rzecz, gdyż nie poniosła jakichkolwiek kosztów zajęcia pasa drogowego. Odziaływanie takiego odstąpienia od nałożenia kary administracyjnej byłoby w tym wymiarze wręcz aktem antywychowawczym. Byłoby jasnym sygnałem dla wszystkich innych członków społeczeństwa, że w łatwy sposób można uniknąć konieczności poniesienia konsekwencji finansowej swojego zachowania.
Sąd w całości podzielił argumentację Kolegium co do braku przesłanek zastosowania zarówno art. 189f §1, jak §2 k.p.a.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.