III SA/KR 379/20

III SA/Kr 379/20 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2020-09-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-04-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Ewa Michna /przewodniczący/
Janusz Bociąga /sprawozdawca/
Renata Czeluśniak
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 692/21 - Wyrok NSA z 2024-10-16
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 58
Art. 92
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Dz.U. 2019 poz 2325
Art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie: WSA Janusz Bociąga (spr.) WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu w dniu 2 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] – D., S., A. K. Spółka jawna w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzja 28 stycznia 2020 r. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] – D., S., A. K. Spółka jawna od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2019 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 złotych - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, Ip. 6.1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, oraz art. 32 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014", - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego ustalił następujący stan faktyczny i prawny.
W dniu 17.09.2019 r. podczas kontroli drogowej na drodze krajowej, w miejscowości L, zestawu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki Scania o nr rej. [...] oraz naczepy marki Koegel o nr rej. [...], którego łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Pojazdem kierował P. M. i wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy z Rumunii do Polski, na podstawie licencji nr [...], w imieniu i na rzecz [...] – D., S., A. K. Spółka jawna. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli.
Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję z dnia 19.11.2019 r. nr [...], którą nałożył karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych na stronę za naruszenia stwierdzone w toku kontroli.
Strona wniosła odwołanie. Podniesiono, iż organ I instancji naruszył art. 80 kpa oraz art. 92c utd poprzez niezastosowanie w sprawie. Podłączenie pendriva miało być samowolnym działaniem kierowcy, którym przedsiębiorca nie wiedział. Zdaniem strony odwołującej kierowca miał być prawidłowo przeszkolony, trasy prawidłowo planowane, a w przedsiębiorstwie panuje właściwa organizacja pracy. W konkluzji strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając odwołanie stwierdził, że stosownie do art. 92a ust. 7 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków łub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1 -9, - załącznika nr 3 do ustawy. Zgodnie z art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki łub warunki wynikające m.in. z przepisów ustawy oraz: b) rozporządzenia WE nr 561/2006 i h) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (UE) nr 165/2014.
W rozpatrywanej sprawie za przedmiotowe nieprawidłowości kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust, 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem m 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd.
Zgodnie z art. 32 ust 3 rozporządzenia 165/2014, zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździć nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach. Ip. 6.1.3 załącznika nr 3 do ww. ustawy sankcjonuje karą pieniężna 10.000 złotych podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu.
Jest niekwestionowane, że w dniu kontroli w godzinach od godz. 04:00 do godz. 04:32 kierowca P. M. prowadził pojazd bez rejestrowania aktywności w postaci jazdy na karcie kierowcy w pamięci tachografu. Kierowca przyznał, że: "Około godz. 02:30 stanąłem przed Ś i odpoczywałem około półtorej godziny. Następnie podłączyłem do gniazda USB tzw. "pendrive" i ruszyłem w dalszą-drogę nie rejestrując swojej rzeczywistej aktywności, tj. jazdy. Tachograf rejestrował na mojej karcie kierowcy i w pamięci urządzenia odpoczynek, gdy w rzeczywistości jechałem pojazdem marki Scania o nr rej. [...] wraz z naczepą. Przed miejscem kontroli widząc sygnały świetlne pojazdu ITD wyciągnąłem pendrive z gniazda i tachograf zaczął rejestrować rzeczywiste aktywności, tj. jazdę. Kierowca stwierdził, że nie wie kto zainstalował to urządzenie w pojeździe. Natomiast wiedział, że takie urządzenie jest w pojeździe, bo dowiedział się od poprzedniego kierowcy. Odwołująca wskazała, iż używanie niedozwolonego urządzenia było samowolnym działaniem kierowcy, o którym nie wiedziała, a kierowca miał być prawidłowo przeszkolony, a w przedsiębiorstwie panowała właściwa organizacja pracy.
Organ odwoławczy nie dał wiary wyjaśnieniom strony w tym zakresie. Ujawniona przeróbka oraz urządzenie są tak zaawansowane i złożone, że nie jest możliwe ich przeprowadzenie wyłącznie przez jedną osobę. Powyższe dowodzi faktu zorganizowanego działania mającego na celu fałszowanie zapisów na tachografie i karcie kierowcy, w pojeździe należącym do strony, za którego stan techniczny odpowiada.
W ocenie organu odwoławczego strona powinna prowadzić przedsiębiorstwo w sposób wykluczający dokonywanie takich działań. Przepis art. 92c utd odnosi się do podmiotu wykonującego przewozy - właściciela przedsiębiorstwa oraz do okoliczności niezwiązanych z działaniem tego podmiotu, a więc okoliczności, które nie dotyczą kierowców tego przedsiębiorstwa, innych jego pracowników, czy tez stanu technicznego pojazdów. Strona powinna wiedzieć, iż w kabinie kierowcy zamontowane jest specjalne gniazdo USB, służące do manipulowania danymi, gdyż do zadań przedsiębiorcy należy kontrola pojazdu przez wykonaniem przewozu.
Używanie niedozwolonych urządzeń powoduje, iż kierowca może przez wiele godzin prowadzić pojazd bez rejestrowania czasu pracy. Tym samym może dowolnie wydłużać czas jazdy i skracać odpoczynki. To może mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. W powyższym przypadku odpowiedzialność strony jest niepodważalna.
W sprawie do naruszenia nie doszło w okolicznościach, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć i na które nie miał wpływu, tym samym nie można zastosować art. 92c utd. z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego kara pieniężna w wysokości 10.000 złotych z tytułu ww. stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie.
Zarzuty strony są niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie, gdyż organ właściwie zgromadził całokształt materiału dowodowego, niezbędny do dokładnego wyjaśnienia sprawy.
Organ podkreślił, iż to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c ustawy o transporcie drogowym, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu. Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że jest rzeczą oczywistą, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność przedsiębiorca. Stąd też ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przesłanki, przewidziane w przepisach prawa, do zwolnienia z tej odpowiedzialności spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z tych przepisów skutki prawne. Takich dowodów skarżący nie przedstawił poza gołosłownym twierdzeniem.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła [...] – D., S., A. K. Spółka Jawna zarzucając naruszenie:
1/ art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez nieumorzenie wszczętego postępowania w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, ze przewoźnik nie miał wpływu na powstanie naruszenia i naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których przewoźnik nie mógł przewidzieć;
2/ art. 80 K.p.a. i wyrażonej w tym przepisie zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez przyjęcie w sposób sprzeczny ze zgromadzonym materiałem dowodowym, że odwołujący swoimi wyjaśnieniami nie wykazał, że zostały spełnione warunki do umorzenia postępowania określone w art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy, w sytuacji gdy odwołujący zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowcę przepisów prawa, a także prawidłowe zasady wynagrodzenia, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania prawa oraz to, że nie miał wpływu na powstanie naruszeń stwierdzonych w dniu kontroli;
3/ art. 189 a § 2 pkt 1 – 3 k.p.a., art. 189 d k.p.a., art. 189 e k.p.a. oraz art. 189 f k.p.a. poprzez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w ustawie o transporcie drogowym przepisów kodeksu postepowania administracyjnego dotyczącego administracyjnych kar pieniężnych, które regulują zasady nakładania kar pieniężnych i powinny znaleźć zastosowanie od kar nakładanych przez organy ITD, a które to przepisy pozawalają miarkować kary i od nich odstępować i które to przepisy zostały przez organy pomięte pomimo, że kary pieniężne w ustawie zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzgledniający wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1 – 6 art. 189 a § 2 k.p.a., przez co koniecznym jest odwołanie do uregulowań działu IV a k.p.a.
W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Przede wszystkim należy zaznaczyć, że w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy art.189a § 2 pkt.1-3, art. 189e i art.189f Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art.189a § 2 K.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.
Podkreślić należy, że kary pieniężne dla przewoźników nakładane są na podstawie przepisów ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym (dalej u.t.d). Ustawa ta przewiduje sztywną wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów transportu drogowego i nie ma możliwości ich miarkowania. W przepisie art.92b i 92c u.t.d. przewiduje się także możliwość odstąpienia od nałożenia kary. Z uwagi na to, że kwestie te zostały uregulowane w odrębnych przepisach (tzn. w ustawie o transporcie drogowym) to ze względu na treść art.189a §2 K.p.a. nie mają tutaj zastosowania przepisy działu IV A Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zgodnie z art. 92a ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - w zakresie w jakim przepis ten odnosi się do stanu faktycznego sprawy - podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie (ust. 1); suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (ust. 3). Stosownie do treści ust. 7 tego przepisu, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 załącznika nr 3 do u.t.d.
W niniejszej sprawie organy ustaliły, że doszło do naruszeń kwalifikowanych z załącznika nr 3 do u.t.d., tj. lp. 6.1.3 - podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu, za co ustawodawca przewidział karę w wysokości 10 000 zł. Sąd podziela stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego, że ustalony stan faktyczny uprawnia do wniosku, że kwalifikacja i wymiar kary nie budzi wątpliwości.
Okoliczności związane z niezgodnym z prawem korzystaniem z tachografu polegającym na podłączeniu do niego urządzenia blokującego rejestrację rzeczywistego czasu jazdy i przebytej drogi zostały ustalone już w dniu kontroli. Materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania potwierdził powyższą okoliczność szczegółowo opisaną w uzasadnieniach wydanych decyzji a mających oparcie w materiale dowodowym sprawy. Organ udowodnił manipulację przy tachografie wskazując na zabronioną ingerencję. Doszło do podłączenia do tachografu niedozwolonego urządzenia, co wypełnia dyspozycję lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do u.t.d. w związku z art. 92a ust. 1 u.t.d. Przewidziane w art. 92a ust. 1 u.t.d. i naruszone działaniem skarżącego jako przewoźnika "obowiązki lub warunki przewozu drogowego", to m.in. obowiązki i warunki wynikające z wymienionego przez organy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 (art. 4 pkt 22 lit. "h" u.t.d.). W okolicznościach niniejszej sprawy należy wskazać na przepis art. 32 ust. 1 i 3 tego aktu prawnego, zgodnie z którym: przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek (ust. 1); zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach (ust. 3). Dodać należy także regulację art. 33 ust. 3 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 165/2014, zgodnie z którym przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za naruszenia niniejszego rozporządzenia popełnione przez swoich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji.
Natomiast z lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do u.t.d. wynikają trzy sankcjonowane stany – po pierwsze, podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf, po drugie, podłączenie do tachografu urządzenia lub przedmiotu przeznaczonego do zafałszowania tych danych, a po trzecie korzystanie z takiego urządzenia lub przedmiotu. Jak wskazał w podobnym stanie faktycznym Naczelny Sąd Administracyjny, przez nielegalne urządzenie czy przedmiot należy rozumieć nie tylko to, którego produkcja jest zabroniona przez prawo, lecz również takie, które jest używane w celu naruszenia prawa. Możliwe jest więc, że przedmiot, który został wyprodukowany zgodnie z prawem i w celu realizacji zwykłych potrzeb ludzi nabierze cechy "przedmiotu niedozwolonego" na skutek jego wykorzystania w celu naruszenia przepisów prawa. Innymi słowy, nielegalnym urządzeniem lub przedmiotem w rozumieniu tego przepisu jest nie tylko to, które było wyprodukowane w celu zafałszowania danych zapisywanych przez tachograf, lecz również takie, które jest wykorzystane w tym celu. Przepisem tym (lp. 6.1.3) sankcjonowane jest jakiekolwiek oddziaływanie niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu na tachograf, niezależnie od tego, czy doszło do fizycznej ingerencji w tachograf czy też połączenie to jest nietrwałe i czasowe. Każde zatem użycie przedmiotu w celu zafałszowania zapisywanej przez tachograf aktywności kierowcy powinno być zakwalifikowane jako wypełniające znamiona wskazane w powyższym przepisie. W konsekwencji, użycie nawet najmniej skomplikowanego, najprostszego urządzenia lub przedmiotu, który powoduje zakłócenie pracy tachografu i nierejestrowanie rzeczywistej aktywności kierowcy, jest zabronione (vide II GSK 355/20, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie sądu, w sprawie niniejszej w sposób niebudzący wątpliwości organy wykazały spełnienie dyspozycji ww. przepisów, co przy braku wykazania przez skarżącego okoliczności wykluczających jego odpowiedzialność skutkowało ukaraniem na podstawie lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do u.t.d. w związku z art. 92a ust. 1 u.t.d. karą pieniężną w wysokości 10 000 zł.
Niewątpliwie skarżący wykonywał międzynarodowy transport drogowy w rozumieniu art. 4 pkt 2 u.t.d. (przewóz rzeczy w ramach działalności gospodarczej zespołem pojazdów z naczepą przy przekroczeniu granic RP). To on jako "podmiot wykonujący przewóz drogowy" w rozumieniu art. 92a ust. 1 u.t.d. jest zatem odpowiedzialny za ustalone naruszenia. Przepis ten ustanawia odpowiedzialność administracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy, która ma charakter obiektywny. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy, w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność przedsiębiorca. Na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Dlatego też bez znaczenia są okoliczności w jakich doszło do powstania naruszeń u przedsiębiorcy. Powyższy przepis stwarza domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy (vide np. wyrok w sprawie II GSK 3452/17).
Co więcej podkreślić należy, że skarżąca spółka mimo umożliwienia wypowiedzenia się w sprawie, nie przedstawiła okoliczności wykluczających odpowiedzialność za ww. naruszenie. Tymczasem to na nim spoczywał obowiązek przedstawienia takich okoliczności, które muszą mieć charakter szczególny. Zgodnie bowiem z art. 92c ust. 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Zatem to podmiot wykonujący przewóz drogowy powinien wykazać, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia lub wystąpiły okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Takich w sprawie nie przedstawiono.
Niezależnie od powyższego należy wskazać, że manipulowanie urządzeniami rejestrującymi i nierejestrowanie wszystkich okresów aktywności przez kierowców nie jest okolicznością, której profesjonalny podmiot organizujący przewozy nie mógłby przewidzieć. Przeciwnie, jest to jedna z okoliczności, którą podmiot wykonujący przewozy i posługujący się w tym celu osobami trzecimi musi mieć zawsze na uwadze. Powinien w związku z tym podejmować działania mające na celu zapobieżenie dopuszczaniu się przez kierowców ingerencji w pracę urządzeń rejestrujących czas pracy (vide wyrok sygn. akt III SA/Lu 354/19).
Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że w sprawie nie wystąpiły również okoliczności wyłączające odpowiedzialność skarżącego, o których mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d. Ciężar dowodu wykazania przesłanek wymienionych w tym przepisie spoczywa na stronie postępowania, gdyż to ona wywodzi z tego przepisu skutki prawne. Skarżąca spółka nie przedstawiła zaś dowodów wskazujących, że naruszenia spowodowane było okolicznościami, na które nie miała wpływu.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.