III SA/Kr 352/05

III SA/Kr 352/05 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2006-10-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Bożenna Blitek
Grażyna Danielec /przewodniczący/
Kazimierz Bandarzewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec Sędziowie WSA Bożenna Blitek AWSA Kazimierz Bandarzewski spr. Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2006 r. sprawy ze skargi B. K. Firma Handlowo Usługowa ,, [...]" w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 27 stycznia 2005 r. Nr: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonanie transportu drogowego bez wymaganej licencji skargę oddala.
Uzasadnienie
W dniu [...] sierpnia 2004 r. o godz. [...], na drodze krajowej nr [...] w S. funkcjonariusze organu celnego przeprowadzili kontrolę pojazdu marki [...] nr rej. [...], o masie całkowitej pojazdu 12 ton. Kierujący pojazdem pracownik Firmy Handlowo-Usługowej [...] B. K. nie okazał podczas kontroli wymaganej licencji. Kierowca podpisał protokół. Naczelnik Urzędu Celnego pismem z dnia [...].08.2004 r. wszczął z urzędu postępowanie w związku z brakiem licencji na wykonywanie transportu drogowego. W trakcie postępowania B. K. przedłożyła organowi l-instancji następujące kopie dokumentów: zaświadczenie na przewozy drogowe na przewozy własne rzeczy ważne od [...].04.2003 r. do [...].04.2008 r.; dowód rejestracyjny pojazdu, kartę opłaty drogowej półrocznej, wypis z polisy ubezpieczenia OC; zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej; zaświadczenie o nadaniu numeru REGON, decyzję o nadaniu numeru NIP, zaświadczenie na przewozy drogowe na przewozy własne rzeczy ważne od [...].04.2003 r. do [...].04.2008 r. wydanie przedsiębiorcy Z. K. Firma Handlowo-Usługowa [...]. Ponadto w toku postępowania wyjaśniającego strona wskazała, że Firma B. K. wykonuje przewozy drogowe na potrzeby własne i nie świadczy usług w oparciu o licencję. W dniu [...].08.2004 r. wyjątkowo przewożono towar należący do Firmy męża (Z. K. Firma Handlowo-Usługowa [...]), ponieważ uległ awarii samochód Firmy [...]. Firma męża posiada zaświadczenie na przewozy własne. W dniu [...] sierpnia 2004 r. transport wykonywano nieodpłatnie i było to przesunięcie międzymagazynowe. Celem wykonania tego transportu było utrzymanie pozytywnych relacji z klientami Firmy męża. Naczelnik Urzędu Celnego w N. decyzją z dnia [...].11.2004 nałożył na Firmę Handlowo-Usługowa [...] B. K. karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.
W uzasadnieniu tak podjętej decyzji wskazano na definicję transportu drogowego zawartą w art. 4 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którą transport drogowy to również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej, nie spełniający warunków określonych w art. 4 pkt 4 tej ustawy. Wyjaśniono, że w tej sprawie Firma B. K. świadczyła usługę transportową na rzecz innego podmiotu, stąd istniał obowiązek posiadania licencji (art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym). Od decyzji organu l-instancyjnego odwołanie wniesiono w dniu [...].11.2004 r. żądając umorzenia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu odwołująca podniosła, że w tej sprawie nastąpiło tylko nieodpłatne użyczenie pojazdu, co nie wyczerpuje kryteriów uznania tego transportu za działalność gospodarczą. Cechą działalności gospodarczej jest bowiem zarobkowe jej wykonywanie. Wskazano na treść art. 4 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywane działalności gospodarczej, a takiej działalności nie byk) w tej sprawie Ponadto usługa z dnia [...].11 2004 r. nie była wykonywana w sposób ciągły i zorganizowany. Zdaniem odwołującej przedsiębiorca ma obowiązek wykonywania działalności na zasadach poszanowania dobrych obyczajów i stad byto słusznym udzielenie pomocy klientom Firmy męża Nie ma przy tym znaczenia ze w wpisie do ewidencji działalności gospodarczej jest mowa o wykonywaniu przez Firmę Handlowo-Usługową [...] B. K. usług transportowych - wpis ten służy tylko temu, aby poruszać się samochodami o dopuszczalnej ładowności ponad 3,5 tony po strefach ograniczonego ruchu w K. Ponadto odwołującą ma stosowne zezwolenie na wykonywanie usług transportowych na własne potrzeby. Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia 27.01.2005 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy podniósł, że niezarobkowy przewóz drogowy wyłączający obowiązek uzyskania licencji na jego wykonywanie ma miejsce tylko wówczas, gdy są spełnione wszystkie cztery przesłanki wymienione w art. 4 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym. Przesłanki te nie zostały spełnione w tej sprawie, ponieważ Firma odwołującej nie wykonywała w dniu kontroli przewozu na potrzeby własne. Przewożono towar należący do innej firmy niż przewoźnik. Ponadto Firma Handlowo-Usługową [...] B. K. podjęła i wykonuje działalność gospodarczą w sposób zorganizowany i ciągły, co potwierdza ocena całości działalności tej Firmy, a nie tylko fakt przewozu w dniu [...].11.2004 r. Nie ma znaczenia okoliczność, że usługa została wykonana w tym dniu jednorazowo i nieodpłatnie na rzecz Firmy [...] Z. K., ponieważ i tak nie był to przewóz na potrzeby własne. Przewożone w tym dniu towary nie były własnością przedsiębiorcy (przewoźnika-Firmy odwołującej), ani nie zostały przez niego sprzedane, wynajęte lub wydzierżawione. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że Firma B. K. i Firma jej męża to dwa odrębne podmioty.
Decyzję Dyrektora Izby Celnej doręczono skarżącej w dniu [...].01.2005 r. i na tą decyzję strona wniosła w dniu [...].02.2005 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z żądaniem uchylenia zaskarżonej decyzji w całości.
W uzasadnieniu skargi zarzucono organom administracji naruszenie art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, art. 4 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, art. 92 ust. 1 i 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Ponadto organy administracji naruszyły art. 80 k.p.a. w ten sposób, że nie dokonały wszechstronnej oceny zebranego materiału i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie przyczyn, dla których odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej dowodom wskazanym przez skarżącą a dotyczącym dokumentów potwierdzających holowanie pojazdu z drogi oraz naprawę zepsutego samochodu. Skarżąca podniosła, że prowadzenie działalności gospodarczej musi być zarobkowe i wykonywane w sposób zorganizowany i ciągły, a tych warunków nie spełniał przewóz mający miejsce w dniu [...].11.2004 r., bo polegał on na bezpłatnym przewiezieniu zabranych z drogi towarów innego przedsiębiorcy, którego samochód uległ awarii. Ponadto przewóz ten był bezpłatny i incydentalny czyli niezorganizowany i jednorazowy. Podniesiono, że nie można traktować wpisu do ewidencji działalności gospodarczej jako przesłanki uzasadniającej wykonywanie działalności w zakresie transportu drogowego, bo wpis ten pochodzi sprzed daty wejścia w życie ustawy o transporcie drogowym. Skarżąca wyjaśniła również, że posiada zezwolenie na wykonywanie przewozów własnych, a w tej sprawie zabranie towaru innego przedsiębiorcy było tylko doraźna pomocą, która nie może być uznana za wykonywanie działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze organ administracji dodatkowo wyjaśnił że zarzuty te są niesłuszne i w tej sprawie nie naruszono przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego
Na rozprawie pełnomocnik skarżącej podtrzymał w całości skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:
Skarżąca w dniu [...] lutego 2005 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] stycznia 2005 r., doręczoną skarżącej [...].01.2005 r. Skarga została zatem wniesiona z zachowaniem ustawowego 30-dniowego terminu.
Właściwym rzeczowo do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Właściwość miejscowa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w tej sprawie wynika stąd, że Dyrektor Izby Celnej, którego decyzja została zaskarżona, ma siedzibę w K. Zgodnie bowiem z art. 13 § 2 P.p.s.a., do rozpoznania sprawy właściwym miejscowo jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Gmina Miasto K. znajduje się w obszarze właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
W przedmiotowej sprawie organy administracji nie naruszyły przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity z 2004 r. Dz. U. Nr 204, póz. 2088 ze zm. Dz. U. Nr 273,
poz. 2703), zwanej dalej w skrócie "ustawą o transporcie drogowym", w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją"
Na podstawie tego artykułu nie ulega wątpliwości, iż podstawowe znaczenie dla ustalenia wymogu posiadania przez przedsiębiorcę licencji ma wyjaśnienie, czy dany przedsiębiorca wykonywał działalność stanowiącą transport drogowy. Stąd w tej sprawie spór między skarżącą a organem administracji dotyczy zakwalifikowania przewozu wykonywanego w dniu [...] sierpnia 2004 r. o godz. [...], na drodze krajowej nr [...] w S. samochodem marki [...] nr rej. [...], o masie całkowitej pojazdu 12 ton przez pracownika Firmy Handlowo-Usługowej [...] B. K.
Ustawa o transporcie drogowym definiuje pojęcie transportu drogowego Zgodnie z jej art. 4 pkt 3 transport drogowy oznacza krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy, jak również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w art 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym.
Powołana definicja transportu drogowego obejmuje trzy odrębne zakresy świadczonych usług, polegających na wykonywaniu:
a) krajowego transportu drogowego.
b) międzynarodowego transportu drogowego, oraz
c) każdego przejazdu drogowego przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej i niespełniającego warunków, o których mowa w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym.
Wszystkie te trzy przypadki traktowane są odrębnie przez ustawodawcę jako transport drogowy i lege non distinquente wymagane jest we wszystkich tych trzech przypadkach posiadanie przez przedsiębiorcę odpowiedniej licencji, o której stanowi art. 5 ustawy o transporcie drogowym.
Organy administracji w tej sprawie trafnie uznały, że wykonywany przez skarżącą transport rzeczy w dniu [...] sierpnia 2004 r. spełniał kryteria uznania go za transport drogowy w świetle ustawy o transporcie drogowym. Art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym wprost stanowi, że pod tym pojęciem należy rozumieć również, czyli dodatkowo każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej i jednocześnie nie spełniający warunków określonych w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Art. 4 pkt 4 tej ustawy definiuje niezarobkowy przewóz drogowy jako przewóz na potrzeby własne, obejmujący każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:
a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,
b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,
w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego-rzecz przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,
nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.
Jest rzeczą oczywistą, że transport drogowy może być wykonywany jako zarobkowa działalność lub może mieć charakter niezarobkowy. Stąd niezarobkowy krajowy przewóz drogowy to przewóz na potrzeby własne wykonywany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym).
Porównując definicje ustawowe (legalne) zawarte w art. 4 pkt 3 i 4 w związku z art. 5 ww. ustawy należy dojść do przekonania, że ustawodawca wymaga posiadania przez przedsiębiorcę licencji na wykonywanie transportu drogowego poza przypadkiem, gdy dany podmiot wykonuje niezarobkowy przewóz drogowy. Jednakże żeby wykonywać niezarobkowy przewóz drogowy, dany podmiot musi spełnić wszystkie cztery przesłanki wynikające z art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Analiza akt niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że w dniu [...] sierpnia 2004 r. przewóz rzeczy samochodem skarżącej marki [...] nie spełniał przesłanki określonej w art. 4 pkt 4 lit. c ustawy o transporcie drogowym Przewożono bowiem towary nie będące własnością przedsiębiorcy, ani też nie przewożono towarów które zostały sprzedane przez przedsiębiorcę, kupione wynajęte wydzierżawione wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione celem tego przewozu nie był też przewóz rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby. Nie ulega bowiem najmniejszej wątpliwości, że w dniu [...].08.2004 r. samochód skarżącej przewoził towary (rzeczy) należące do innego przedsiębiorcy.
Tym samym należy wskazać, że w związku z brakiem podstaw prawnych do zaliczenia przewozu z dnia [...].08.2004 r. do niezarobkowego przewozu rzeczy, stanowił on transport drogowy, którego wykonywanie wymagało uprzedniego uzyskania licencji. Nie można uznać, że przewóz rzeczy mający miejsce w dniu 11.08.2004 r. stanowił przewóz na potrzeby własne skarżącej. Przewóz na potrzeby własne ma miejsce tylko wówczas, gdy spełnione są wszystkie przesłanki określone w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Przesłanki te, jak zostało to już wyżej wykazane, nie zostały przez skarżącą spełnione. Nie stanowi przesłanki wyłączającej w tej sprawie posiadania licencji sytuacja, że przewóz ten był dokonany jednorazowo i sam przedsiębiorca nie prowadzi działalności transportowej jako podstawowej. Ustawodawca dostrzegł takie właśnie sytuacje, w których przedsiębiorca wykonujący inną niż transport drogowy działalność, będzie jedynie pomocniczo (inaczej dodatkowo) dokonywał przewozu. Nie ma też znaczenia częstotliwość realizowanych przewozów. Z art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym wprost wynika, że pod tym pojęciem ustawodawca rozumie każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej. Pojęcie "każdy przejazd drogowy" należy rozumieć właśnie jako pojedyncze wykonywanie przewozu drogowego. W tej sprawie jedynym przypadkiem wyłączającym obowiązek posiadania licencji byłoby zakwalifikowanie przewozu z dnia [...].08.20004 r. jako niezarobkowego przewozu drogowego, jednakże jak zostało to wyżej wskazane, taka kwalifikacja nie jest dopuszczalna z powodu braku spełnienia przez skarżącą wszystkich wyżej wymienionych ustawowych warunków, o których mowa w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Pomocnicze wykonywanie przejazdu drogowego należy rozumieć jako działalność nie noszącą cech głównej (podstawowej) działalności przedsiębiorcy. Przejazd drogowy wykonywany pomocniczo to taki przejazd, który może mieć charakter incydentalny. Ustawodawca nie wskazuje przy tym, aby między podstawową działalnością danego przedsiębiorcy, a wykonywaniem pomocniczo przejazdu drogowego istniał związek, polegający na zależności podstawowej działalności od "wsparcia" pomocniczo wykonywanego przejazdu drogowego. W skardze skarżąca podkreśla, że przewóz wykonywany w dniu [...].08.2004 r. nie spełniał kryteriów pozwalających na zaliczenie go do działalności gospodarczej co konsekwentnie winno oznaczać brak wymagania posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego. Takie stanowisko nie uwzględnia treści ustawowej definicji transportu drogowego. Ustawodawca wprost bowiem pod pojęciem transportu drogowego uznał zarówno krajowy transport drogowy będący działalnością gospodarczą, jak i pomocniczo w stosunku o głównej działalności każdy przewóz drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę. W ocenie Sądu niezasadny jest również zarzut, że przewóz wykonywany przez skarżącą w dniu [...].08.2004 r. miał charakter niezarobkowy Sama skarżąca przyznaje, iż w tym dniu wykonywano przewóz towarów na rzecz klientów Firmy [...] (Firma męża skarżącej) po to. aby nie stracić zaufania klientów Firmy [...] Przewóz rzeczy w dniu [...].08.2004 r. przez skarżąca miał więc na celu uzyskanie korzyści przez Firmę [...]. O kwalifikacji danej działalności jako działalności zarobkowej powinno w tej sprawie przesądzać kryterium obiektywne, rozumiane jako ustalenie, czy dany podmiot (skarżąca) wykonując przewóz w dniu [...].08.2004 r. mogła obiektywnie uzyskać dochód. Nie ulega zaś wątpliwości, że niezależnie od tego jak przewóz ten zakwalifikowała skarżąca, obiektywnie w każdy przypadku wykonywanie przewozu rzeczy należących do innego niż przewoźnik podmiotu, ,powinno ono być źródłem dochodu (zarobku). Za obiektywnym rozumieniem kryterium zarobkowego charakteru działalności gospodarczej opowiedziało się również orzecznictwo sądowe (np. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30.11.1992 r., sygn. akt III CZP 134/02, opub. w OSNCP 1993, nr 5; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12.05.1994 r., sygn. akt SA/Łd 365/93; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2.12.1994 r., sygn. akt SA/Łd 741/91). Mając powyższe na uwadze należy wskazać, iż organy administracji w tej sprawie zasadnie uznały naruszenie przez skarżącą w dniu [...].08.2004 r. ustawy o transporcie drogowym w tym zakresie, w jakim ustawa ta wymaga posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego. Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli wypis z licencji oraz inne dokumenty wymagane w tym przepisie. W tej sprawie kontrolę przeprowadzili funkcjonariusze uprawnionego organu. Zgodnie z art. 89 ust. 1 lit. 3 ustawy o transporcie drogowym, do kontroli dokumentów oraz warunków w nich określonych, uprawnieni są funkcjonariusze organów celnych. Zasadnie więc w tej sprawie nałożono na przedsiębiorcę karę pieniężną, której wysokość wynika z pkt 1.1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym punktem w przypadku wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek, kara pieniężna wynosi [...]zł. W tej sprawie organy administracji nie naruszyły podstawowych zasad prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w tym dokonały oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 81 k.p.a.). Organ odwoławczy odniósł się do zastrzeżeń odwołującej się zawartych w odwołaniu a dotyczących braku wystąpienia przesłanek - zdaniem strony - do zakwalifikowania przewozu rzeczy z dnia [...].08.2004r. jako działalności gospodarczej. Okoliczność, że organ odwoławczy nie podzielił stanowiska strony nie może oznaczać braku rozważenia okoliczności podniesionych w toku postępowania przez stronę. Nie jest uzasadniony zarzut skargi co do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. W decyzji ll-instancyjnej zostało wyjaśnione, dlaczego nie zakwalifikowano przewozu z dnia [...].08.2004 r. jako przewozu na potrzeby własne i dlaczego taki przewóz podlega obowiązkowi uzyskania licencji. Przedłożone przez stronę kopie szeregu dokumentów (miedzy innymi polisy ubezpieczenia OC, decyzji o nadaniu numeru NIP, zaświadczenia o nadaniu numeru REGON, karty opłaty drogowej oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu) nie mają istotnego znaczenia dla tej sprawy. Na podstawie bowiem tych dokumentów nie można ustalać charakteru prawnego przewozu z dnia [...].08.2004 r. Nie mają również znaczenia dowody świadczące o awarii i naprawie pojazdu Firmy [...] (Firmy męża skarżącej). Okoliczność, że w trakcie wykonywania przewozu rzeczy nastąpiła awaria pojazdu nie zwalnia od obowiązku kontynuowania tego przewozu przy respektowaniu przepisów ustawy o transporcie drogowym Ustawodawca nie wprowadził bowiem zwolnienia od obowiązku posiadania licencji w przypadku awarii pojazdu. Prawidłowe dostarczenie towarów (rzeczy) mogło być realizowane w tej sprawie tylko przez podmiot posiadający wymaganą prawem licencję. Z akt sprawy nie wynika również, aby w dniu [...].08.2004 r. miało miejsce nieodpłatne użyczenie pojazdu marki [...] na rzecz Firmy [...]. Z protokołu kontroli wprost wynika, że pojazd ten stanowił w dacie przeprowadzenia ww. kontroli część przedsiębiorstwa Firmy Handlowo-Usługowej [...] B. K. Samochodem tym jechał kierowca będący pracownikiem skarżącej.Mając to na uwadze należy wskazać, iż w tej sprawie organy administracji nie naruszyły zarówno przepisów postępowania administracyjnego ani też przepisów prawa materialnego i tym samym skargę należało, na podstawie art. 151 P.p.s.a. -oddalić.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku.