Pełny tekst orzeczenia III SA/Kr 271/24

III SA/Kr 271/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-06-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-02-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Janusz Kasprzycki
Marta Kisielowska
Tadeusz Kiełkowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 901
Art. 41
Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki Asesor WSA Marta Kisielowska Protokolant starszy referent Paulina Grojec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 20 grudnia 2023 r. nr SKO.PS/4110/584/2023 w przedmiocie odmowy przyznania specjalnego zasiłku celowego oddala skargę
Uzasadnienie
Prezydent Miasta Tarnowa decyzją z dnia 25 października 2023 r., znak DŚ-5002-2-75/23, wydaną na podstawie art. 41 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 3 i 4, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1 i ust. 2, art. 102 ust. 1 oraz art. 106 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 901), art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 i 803) oraz § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2021 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1296), odmówił przyznania A. A. specjalnego zasiłku celowego na dofinansowanie do zakupu opału z dowozem. Organ pierwszej instancji powołał się na ustalenia wywiadu środowiskowego i wskazał, że A. A. przekracza kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynoszące 776 zł (dochód jednoosobowego gospodarstwa domowego z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku wynosi 2187,57 zł, na co składa się renta z dodatkiem pielęgnacyjnym w kwocie 1915,36 zł i dodatek mieszkaniowy w kwocie 272,21 zł), jak również zwrócił uwagę na ograniczone możliwości finansowe ośrodka pomocy społecznej.
W odwołaniu od tej decyzji A. A. podniosła, że organ pierwszej instancji powinien był przedstawić przekonujące dane, z których wynikałoby, jakimi środkami dysponował w roku budżetowym. Jej sytuacja pogorszyła się (inflacja). W dalszym ciągu porusza się na wózku inwalidzkim i przez 2-3 godziny dziennie zmuszona jest korzystać ze wsparcia opiekunki PKPS, nadal ma porażenie lewostronne i nie może samodzielnie opuszczać mieszkania. Doszły choroby hematologiczne, małopłytkowość, dna moczanowa. Nadal zmaga się z padaczką pooperacyjną i połowicznym porażeniem lewostronnym, który powoduje, że nie ma czucia głębokiego i boryka się z zaburzeniem koordynacji wzrokowo-ruchowej. W związku z przeciążeniem stawu barkowego prawego przyjmuje blokady i termolezje. Zmaga się z problemami ginekologicznymi i porażeniem nerwu odwodzącego. Nie jest w stanie wykonać najprostszych czynności, jest całkowicie zależna od pomocy osób trzecich.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z dnia 20 grudnia 2023 r., znak SKO.PS/4110/584/2023, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), art. 7, art. 8 ust. 1 pkt 2 i pkt 3, art. 39 ust. 1 i art. 41 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 901), art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 570) oraz § 1 pkt 6 lit c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003 r. Nr 198 poz. 1925) – utrzymało ww. decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na ustalenia faktyczne wynikające z aktualizacji wywiadu środowiskowego oraz dokumentów. Wnioskodawczyni prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, ma dwie córki (jedna mieszka w Anglii, druga w woj. dolnośląskim), z którymi utrzymuje kontakt telefoniczny, ale które nie wspomagają jej finansowo. Wnioskodawczyni zajmuje mieszkanie komunalne (pokój i kuchnia), które jest utrzymane w czystości, wyposażone w podstawowe sprzęty gospodarstwa domowego, opłacane na bieżąco. Mieszkanie jest ogrzewane przy pomocy dwóch pieców węglowych (brak możliwości zastosowania alternatywnego sposobu ogrzewania – w przyszłym roku planowane jest wykonanie centralnego ogrzewania). Wnioskodawczyni oprócz węgla kupuje też brykiet i drewno. Choć świadczenie uzupełniające dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji w wysokości 376,51 zł oraz dodatkowe świadczenie ZUS ("13.", "14.") nie wliczają się do dochodu, to stanowią dodatkową pomoc. Wnioskodawczyni ma orzeczenie o trwałej i całkowitej niezdolności do pracy i samodzielnej egzystencji, porusza się przy pomocy wózka inwalidzkiego, jest pod opieką lekarzy specjalistów (m.in. neurolog, hematolog, okulista, ginekolog, poradnia leczenia bólu), korzysta z bezpłatnej rehabilitacji domowej w ramach NFZ. Na ostatni dzień października miała zaplanowany zabieg termolezji, który ma pomóc w mniejszym odczuwaniu bólu. Wnioskodawczyni jest objęta wsparciem w formie usług opiekuńczych w wymiarze 18 godzin tygodniowo w dni robocze, weekendy i święta od 1 stycznia 2023 r. (do obowiązków opiekunki należy: pomoc w utrzymaniu higieny osobistej, stały kontakt z lekarzem prowadzącym, realizacja recept, dbanie o kondycję psychoruchową, przygotowywanie posiłków, zalecana przez lekarza pielęgnacja, utrzymanie czystości pokoju, kuchni, łazienki i urządzeń sanitarnych, załatwianie spraw urzędowych i bieżących, zakup podstawowych artykułów, mycie okien, pranie bielizny osobistej, prasowanie, przynoszenie opału i palenie w piecu). Ze względu na ponoszone koszty utrzymania wnioskodawczyni jest częściowo zwolniona z odpłatności za usługi opiekuńcze. Wnioskodawczyni została zakwalifikowana do projektu "Powrót z POWEREM - czyli dezinstytucjonalizacja usług społecznych w mieście T." (zakończony w dniu 30 września 2023 r.). Jej miesięczne wydatki wynoszą ok. 1026,94 zł. Organ odwoławczy nie podzielił poglądu o konieczności precyzyjnego wskazania w każdym przypadku w uzasadnieniu decyzji możliwości finansowych organu pomocy społecznej. Taki obowiązek nie wynika z art. 39 ust. 1 i 2, art. 41 pkt 1, art. 3 ust. 4 u.p.s. czy art. 107 § 3 k.p.a. Organ pierwszej instancji jest upoważniony do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, a posiadane fundusze musi rozdzielać między wszystkie osoby wymagające wsparcia. Nie może dochodzić do takich sytuacji, że osoby spełniające kryterium dochodowe spotkają się z odmową przyznania świadczenia z uwagi na rozdysponowanie środków finansowych na rzecz osób, które kryterium to przekraczają. "Niezbędna potrzeba bytowa" nie zachodzi w niniejszej sprawie. Okoliczności typu pogorszenie stanu zdrowia, opłaty za energię elektryczną, koszty zakupu lekarstw, pozostawanie w stałym leczeniu, posiadane zadłużenie nie noszą znamion niecodzienności czy nadzwyczajności wymaganej dla przyznania specjalnego zasiłku celowego. Wnioskodawczyni dysponuje comiesięcznym dochodem wynoszącym łącznie ze świadczeniem uzupełniającym 2564,08 zł. Ponadto korzysta z usług opiekuńczych świadczonych w szerokim zakresie. Stałe miesięczne wydatki wynoszą ok. 1026,94 zł. A zatem mimo trudnej sytuacji bytowej ma możliwości przezwyciężyć trudną sytuację, wykorzystując własne środki i uprawnienia. Dwie córki wnioskodawczyni zgodnie z przepisami k.r.o. są zobowiązane do alimentacji swojej matki, gdy ta znajduje się w niedostatku. Obowiązek alimentacyjny dzieci wyprzedza obowiązek dostarczenia środków utrzymania spoczywający na pozostałych obywatelach. Celem instytucji pomocy społecznej nie jest przejęcie przez państwo na siebie wszystkich kosztów utrzymania osób wnioskujących o świadczenia. Zadaniem pomocy społecznej nie jest sfinansowanie wszystkich potrzeb wnioskodawców, a jedynie udzielenie wsparcia, limitowanego możliwościami finansowymi organu. Sytuacja zdrowotna wnioskodawczyni jest trudna, jednak wobec uzyskiwanych stałych dochodów, znacznie przekraczających kryterium dochodowe, nie można dopatrzeć się, aby znajdowała się ona w okolicznościach szczególnie dotkliwych, które uzasadniałyby przyznanie specjalnego zasiłku celowego.
Pismem z dnia 21 stycznia 2024 r. A. A. wywiodła skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, powierzchowną analizę sprawy, w tym m.in. sytuacji materialnej i potrzeb skarżącej, a nadto brak przeanalizowania możliwości finansowych organu pomocowego; 2) naruszenie art. 41 pkt 1 w zw. z art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. przez niewłaściwe zastosowanie; 3) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. przez lakoniczne uzasadnienie uniemożliwiające jakąkolwiek kontrolę prawidłowości decyzji; 4) błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie wadliwego założenia, że już sam fakt posiadania przez skarżącą dzieci oznacza, że może liczyć na ich wsparcie finansowe; 5) błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie wadliwego założenia, że stałe miesięczne wydatki skarżącej wynoszą 1026,94 zł, podczas gdy w rzeczywistości są one wyższe. W uzasadnieniu skargi podniosła, że dotychczas mogła liczyć na wsparcie organu, który wielokrotnie dochodził do wniosku, że jej przypadek należy uznać za szczególnie uzasadniony, podkreślając, że jej sytuacja wyraźnie odbiega od sytuacji osób spełniających kryteria dochodowe. Korzystne rozstrzygnięcia zapadały w prawie identycznym stanie faktycznym, a posiadanie potomstwa nie stało im na przeszkodzie. Skarżąca nie ma wolnych środków, które mogłaby przeznaczyć na zakup węgla. Jej dochód wynosi niespełna 2200 zł (dodatek mieszkaniowy trafia bezpośrednio do administracji lokalu), a koszty utrzymania 2330 zł (wyżywienie - 800 zł, środki czystości - 250 zł, mieszkanie - 50 zł, gaz - 80 zł, prąd - 150 zł, telefon - 100 zł, leczenie - 250 zł, odpłatne usługi opiekuńcze - 250 zł, kredyt na adaptację łazienki w związku z poruszaniem się na wózku inwalidzkim – 400 zł). Skarżąca podkreśliła, że jedna córka samotnie wychowuje syna, a druga córka ma poważne problemy zdrowotne i korzysta z pomocy osób trzecich.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem.
Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Skarga okazała się niezasadna.
Zgodnie z art. 41 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 901, dalej "u.p.s.") w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany: 1) specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi; 2) zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową. W niniejszej sprawie bezsporne jest przekroczenie kryterium dochodowego, toteż nie ma wątpliwości co do tego, że organy były uprawnione do orzekania na podstawie powołanego przepisu.
Instytucja specjalnego zasiłku celowego pojawiła się w polskim porządku prawnym w 1996 r. (Dz.U. 1996 nr 147 poz. 687 – art. 31a ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej) jako próba złagodzenia sytuacji, w której prawo do świadczeń przysługiwało wyłącznie osobom spełniającym kryterium dochodowe (I. Sierpowska, 3.3. Pomoc społeczna w państwie postsocjalistycznym – przykład Polski [w:] Pomoc społeczna jako administracja świadcząca. Studium administracyjnoprawne, Warszawa 2012). Specjalny zasiłek celowy – jako jeden z wyjątków od zasady, że świadczenie pieniężne z pomocy społecznej przysługuje wyłącznie wnioskodawcy spełniającemu kryterium dochodowe (art. 8 ust. 1 u.p.s.) – może być przyznany wyłącznie temu, kto kryterium dochodowego nie spełnia. Specjalny zasiłek celowy jest świadczeniem fakultatywnym (verba legis: "może być przyznany", por. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2005 r., I OSK 393/05), a zatem osoba (rodzina) może domagać się załatwienia sprawy w ogóle, a nie załatwienia sprawy w sposób koniecznie uwzględniający jej żądanie. Świadczenie to nie ma bowiem charakteru publicznego prawa podmiotowego, a decyzja wydawana w jego przedmiocie opiera się na konstrukcji uznania administracyjnego, przy czym uznanie administracyjne obejmuje także wysokość specjalnego zasiłku celowego, skoro żaden przepis prawa tej wysokości nie określa (wyrok NSA z dnia 23 lutego 2011 r., I OSK 195/11, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 kwietnia 2011 r., IV SA/Po 215/11). Brak obowiązkowego charakteru udzielania tego świadczenia pozwala organowi powoływać się dodatkowo na niewielki stan środków przewidzianych na wydatki gminy związane z tym zadaniem (W. Maciejko, 4. Specjalny zasiłek celowy [w:] Instytucje pomocy społecznej, Warszawa 2008). Pomoc społeczna nie zawsze może odpowiadać oczekiwaniom wnioskodawcy z uwagi na notoryjną ograniczoność środków, jakimi dysponują organy (wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2007 r., I OSK 1753/06). W świetle tak ukształtowanego charakteru instytucji specjalnego zasiłku celowego należy priorytetowo traktować zaspokajanie potrzeb osób, które spełniają kryterium dochodowe (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22 marca 2006 r., SA/Sz 2453/03).
"Specjalny zasiłek celowy powinien być zatem traktowany, jako wyjątkowa, szczególna pomoc doraźna na konkretny cel bytowy, w sytuacji, gdy uzyskiwany dochód przekracza ustawowe kryterium dochodowe, a nie jest możliwe uzyskanie potrzebnych środków w ramach własnych działań strony i zwyczajnych świadczeń z pomocy społecznej. Przyznanie tego rodzaju zasiłku powinno przy tym uwzględniać okoliczności konkretnej sprawy oraz (...) cele i zadania pomocy społecznej. Jak stanowi bowiem art. 3 ust. 4 ustawy, potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Przewidziane art. 41 pkt 1 odstępstwo od konieczności spełnienia kryterium dochodowego powoduje, że przyznanie pomocy osobom o dochodach przewyższających kryterium dochodowe, w sytuacji ograniczonych środków finansowych i dużej liczby uprawnionych oraz osób oczekujących na wsparcie, wymaga istnienia wyjątkowych okoliczności" (wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 maja 2024 r., III SA/Kr 167/24).
Sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowej dokonywana jest w ograniczonym zakresie i polega na zbadaniu, czy przed podjęciem decyzji organ dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2020 r., I OSK 1011/20). Kontrolując legalność aktu, Sąd ocenia, czy w sprawie zachodziły warunki materialnoprawne uzasadniające skorzystanie przez organ administracji z przysługujących mu uprawnień oraz czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej (tak wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2016 r., I OSK 2429/14).
W niniejszej sprawie w toku postępowania administracyjnego został zebrany materiał dowodowy, na podstawie którego organy ustaliły istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, w szczególności wysokość dochodów skarżącej, jej sytuację rodzinną, zdrowotną, majątkową i życiową – ustalenia te zostały wyżej zreferowane. Zdaniem Sądu, należy je ocenić jako prawidłowe i wystarczające. Organ miał na względzie także okoliczności akcentowane w skardze (w tym orzeczenie o trwałej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji, samodzielne prowadzenie gospodarstwa domowego, poruszanie się na wózku, konieczność specjalistycznego leczenia). Wbrew twierdzeniom skargi, okoliczność, że skarżąca wcześniej otrzymywała pomoc, także w postaci specjalnych zasiłków celowych, nie determinowała pozytywnego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Każda sprawa, zwłaszcza zaś sprawa dotycząca specjalnego zasiłku celowego, który w założeniu ma charakter wyjątkowy, podlega odrębnej, zindywidualizowanej ocenie.
Zdaniem Sądu, prawidłowe są również ustalenia organów co do miesięcznych dochodów i wydatków skarżącej. Z tego punktu widzenia nie ma istotnego znaczenia to, że dodatek mieszkaniowy "trafia bezpośrednio na konto administracji lokalu". Z kolei gdy chodzi o wydatki, to organ miał podstawy do przyjęcia, że wynoszą one ok. 1.026,94 zł (analiza budżetowa – k. 32 verte). A ponadto, nawet gdyby uwzględnić twierdzenia w tej mierze sformułowane w skardze oraz na rozprawie – to kwota wydatków skarżącej wciąż oscylowałaby wokół kwoty dochodów. Organ odwoławczy zasadnie podkreślił, że pogorszenie stanu zdrowia, opłaty za energię elektryczną, koszty zakupu lekarstw, pozostawanie w stałym leczeniu, posiadane zadłużenie nie noszą znamion niecodzienności czy nadzwyczajności wymaganej dla przyznania specjalnego zasiłku celowego, zwłaszcza gdy skarżąca dysponuje comiesięcznym dochodem wynoszącym łącznie ze świadczeniem uzupełniającym 2564,08 zł, jak również korzysta z usług opiekuńczych świadczonych w szerokim zakresie.
Okoliczność, że skarżąca ma dwie córki, jest elementem sytuacji rodzinnej skarżącej, toteż organ zasadnie na nią wskazał. Niemniej jednak, nawiązując do twierdzeń skargi w tym zakresie, wypada zauważyć, że odnośna okoliczność – na tle całokształtu uwarunkowań faktycznych sprawy – sama przez się nie miała rozstrzygającego znaczenia. Ponadto, nawet wspomniane twierdzenia skargi (mowa w nich o samotnym wychowywaniu syna przez jedną z córek i o problemach zdrowotnych drugiej córki bez sprecyzowania, na czym one polegają) nie naprowadzają na obiektywne przeszkody, które uzasadniałyby całkowite zniesienie powinności alimentacyjnych córek względem matki.
W ocenie Sądu, organ działał w granicach przyznanego mu przez ustawodawcę uznania administracyjnego. Należy podkreślić, że nawet trudna (niekwestionowana przez organ ani przez Sąd) sytuacja skarżącej nie musiała implikować pozytywnego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. W zakresie pomocy społecznej organy działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach muszą realizować swoje zadania. W związku z tym są one upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń, albowiem nawet niewielkie przesunięcie środków może skutkować brakiem realizacji ustalonych celów, zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę efekt skali oraz liczbę potrzebujących. Jednocześnie żaden przepis ustawy o pomocy społecznej nie ustanawia obowiązku zawarcia w uzasadnieniu decyzji wydawanej w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego danych dotyczących możliwości finansowych organu pomocy społecznej oraz ilości środków finansowych, jakimi organ dysponuje na potrzeby związane z przyznawaniem takiej pomocy, wysokości zasiłków udzielanych na jednego uprawnionego i liczby osób korzystających w danym miesiącu z tej formy pomocy (wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 lipca 2022 r., III SA/Kr 1504/21, wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2016 r., I OSK 1091/15).
Organ ocenił zebrany materiał dowodowy prawidłowo i prawidłowo ustalił stan faktyczny (nie doszło do naruszenia przepisów statuujących zasadę prawdy obiektywnej ani innych przepisów prawa procesowego, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.), prawidłowo zinterpretował odnośne przepisy prawa materialnego (w tym art. 41 pkt 1 u.p.s.) i dokonał prawidłowej subsumcji stanu faktycznego pod hipotezę normy prawnej, konstatując konieczność wydania decyzji o odmowie przyznania specjalnego zasiłku celowego. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów prawa powołanych w skardze.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.