Pełny tekst orzeczenia III SA/Kr 1952/22

III SA/Kr 1952/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-06-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Hanna Knysiak-Sudyka
Magdalena Gawlikowska /sprawozdawca/
Tadeusz Kiełkowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
II GZ 499/23 - Postanowienie NSA z 2024-01-30
II GSK 2442/23 - Wyrok NSA z 2024-07-10
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2015 poz 541
Art. 7 ust. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw.
Dz.U. 2021 poz 1212
Art. 136 ust. 1
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Sentencja
|Sygn. akt III SA/Kr 1952/22 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 czerwca 2023 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Tadeusz Kiełkowski, Sędziowie: WSA Hanna Knysiak-Sudyka, ASR WSA Magdalena Gawlikowska (spr.), , Protokolant: Specjalista Agata Zaręba-Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2023 r., sprawy ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 20 października 2022 r. nr SKO.UP/4121/149/2021 w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy skargę oddala
Uzasadnienie
Decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z 12 lipca 2021 r., nr [...], na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 41 ze zm.) orzeczono względem M. O. (dalej: skarżący) o zatrzymaniu prawa jazdy do czasu wykazania się posiadaniem wymaganych kwalifikacji niezbędnych do kierowania pojazdami oraz o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności .
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że 18 listopada 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wystąpił z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami kat. A i B i o skierowanie go na badania psychologiczne w związku z otrzymaniem w okresie od 25 marca 2020 r. do 13 listopada 2020 r. 25 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.
Wskazano też, że w toku postępowania skarżący domagał się stwierdzenia bezzasadności ww. wniosku Komendanta w zw. z ubieganiem się o uchylenie mandatu karnego za wykroczenie, które było jedną z podstaw sporządzenia wniosku przez Komendanta. Jednakże 8 kwietnia 2021 r. wpłynął do organu I instancji odpis postanowienia Sadu Rejonowego [...] z 29 marca 2021 r., sygn. akt [...], w którym Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o uchylnie mandatu karnego.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił, że w sprawie doszło do nieprawidłowego przyjęcia, że powinien on podlegać sprawdzeniu kwalifikacji. Jego zdaniem zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o kierujących pojazdami powinien on zostać skierowany na kurs reedukacyjny i dopiero gdy w we właściwym terminie nie przedstawi zaświadczenia o odbyciu ww. kursu – będzie możliwe zatrzymanie prawa jazdy.
Decyzją z 20 października 2022 r., nr SKO.UP/4121/149/2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W motywach rozstrzygnięcia po przedstawieniu zaistniałych w sprawie okoliczności faktycznych i przywołaniu treści art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw i stwierdzono, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa.
Podkreślono, że decyzja ta ma charakter związany więc starosta miał obowiązek wydać decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Natomiast okoliczność przekroczenia przez skarżącego limitu 24 punktów karnych w okresie nie krótszym niż rok została w sprawie niewątpliwie ustalona.
Odnosząc się do argumentacji skarżącego zawartej w odwołaniu co do potrzeby uprzedniego skierowania go na kurs reedukacyjny organ uznał, że jest to niezależne od wydania decyzji w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.
Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzucił naruszenie:
1/ art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie całości okoliczności sprawy oraz poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy;
2/ art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia w decyzji aktualnego stanu prawnego i wydanie decyzji na podstawie uchylonych przepisów, tj. art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym;
3/ art.103 oraz art. 98a ustawy o kierujących pojazdami poprzez ich pominięcie oraz zastosowanie wyłącznie regulacji o charakterze proceduralnym;
4/ art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów i wyciągniecie wniosków nie znajdujących oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym;
5/ art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak stosownego uzasadnienia prawnego i brak przytoczenia wszystkich przepisów prawa na których oparta została decyzja organu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.) dalej powoływanej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., co oznacza, że jeżeli sąd administracyjny dostrzeże naruszenie prawa w zaskarżonej decyzji, to niezależnie od argumentów skarżącego, tenże sąd administracyjny uprawniony jest do uwzględnienia skargi.
Dokonując kontroli zaskarżonego aktu w tak określonych granicach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 541 ze zm.) do dnia wskazanego w komunikacie, który minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa rozdziale 15 ustawy zmienianej w art. 5 (tj.: ustawie z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami Dz.U. z 2015, poz.155, w skrócie: "u.k.p."): starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4 (tj.: ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., w skrócie: "p.r.d.").
Jednocześnie zgodnie z art. 136 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2021 r., poz. 1212 ze zm.) w przypadku gdy naruszenia przepisów ruchu drogowego popełnione przed dniem określonym w komunikacie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 957), skutkowały przekroczeniem liczby 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a w przypadku kierowców, którzy dopuścili się tych naruszeń w okresie jednego roku od wydania po raz pierwszy prawa jazdy - liczby 20 punktów, stosuje się tryb postępowania oraz skutki według stanu prawnego na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów. W tym celu Policja może przetwarzać dane zgromadzone w ewidencji, o której mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2328 oraz z 2022 r. poz. 1002 i 1715).
Na dzień popełnienia naruszenia powodującego przekroczenie dopuszczalnej liczby punktów, tj. 13 listopada 2020 r. (k. 8 akt adm.) obowiązywał art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym i niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018 r., poz. 957) stanowiący, że przepis art. 130 ustawy zmienianej w art. 1 (tj. ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm.), w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130 ustawy zmienianej w art. 1. Zgodnie z art.16 ust. 2 ww. ustawy Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie.
Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w sprawie zostało jednoznacznie ustalone i nie było kwestionowane w skardze, że skarżący za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymał w okresie od 25 marca 2020 r. do 13 listopada 2020 r. 25 punktów karnych, a Komendant Wojewódzki Policji zwrócił się o zatrzymanie prawa jazdy oraz skierowanie go na badania psychologiczne i wystąpił o sprawdzenie jego kwalifikacji do kierowania pojazdami. Niespornym również jest, że do czasu wydania rozstrzygnięcia przez organ II instancji, Minister Cyfryzacji nie określił terminu wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach. W rezultacie w niniejszej sprawie zastosowanie znajdywał m. in. art. 130 u.p.d.
W świetle powyższego organy obu instancji zasadnie ustaliły fakt obowiązywania przepisów materialnoprawnych stanowiących podstawę do wydania decyzji, zgodnie z którymi w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów, starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Nie budzi także jakichkolwiek wątpliwości, że w postępowaniu o zatrzymanie prawa jazdy nie bada się, czy organy kontroli ruchu drogowego dokonały właściwej kwalifikacji zachowań kierowcy, ani też czy stwierdzonym naruszeniom przepisów ruchu drogowego przypisano w ewidencji kierowców naruszających przepisy właściwą liczbę punktów. W tym zakresie właściwy jest Komendant Wojewódzki Policji, którego działania ewidencyjne mogą być poddane jedynie kontroli sądu administracyjnego w drodze wniesienia skargi na czynności tego organu. W przypadku, gdy w ewidencji wpisy tymczasowe staną się wpisami ostatecznymi i przekroczona zostanie liczba 24 punktów, komendant wojewódzki Policji zobligowany jest do skierowania do starosty odpowiedniego wniosku, zaś starosta po otrzymaniu tego wniosku zobowiązany jest do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Według stanu prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji, w okolicznościach niniejszej sprawy, organ miał zatem obowiązek zatrzymać skarżącemu prawo jazdy.
Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 103 oraz art. 98a u.k.p poprzez ich niezastosowanie. Artykuł 103 u.k.p. reguluje kwestę cofnięcia i przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami i nie dotyczy w ogóle przedmiotu kontrolowanego postępowania tj. zatrzymania prawa jazdy. Natomiast art. 98a w zakresie w jakim skarżący domaga się jego uwzględnienia nie wszedł jeszcze wżycie. Został on dodany przez art. 4 pkt 29 ustawy z dnia 14 października 2021 r. (Dz.U. 2021. 1997) zmieniającej nin. ustawę z dniem 5 grudnia 2021 r., z tym że w zakresie art. 98a ust. 2 pkt 2, ust. 3, ust. 5 pkt 1 i ust. 6 wejdzie w życie z dniem określonym w komunikacie o którym mowa w art. 14 ust. 2 ustawy z 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2018.957).
Odnośnie zarzutu niewłaściwego uzasadnienia decyzji organu odwoławczego Sąd stwierdza, że jakkolwiek uzasadnienie prawne nie przedstawiało pełnego wywodu w zakresie możliwości wydania decyzji w oparciu o powołane przepisy, to jednak decyzję oparto na właściwych podstawach prawnych. Dlatego to nieznaczące uchybienie ze strony organów w zakresie wymogów uzasadnienia prawnego nie mogło w ocenie Sądu doprowadzić do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Pamiętać należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. uwzględnienie skargi może nastąpić tylko w przypadku, gdy naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co nie miało miejsca w kontrolowanej sprawie.
Reasumując Sąd nie dopatrzył się w działach organów obu instancji naruszeń prawa materialnego, ani procesowego w rozumieniu art. 145 p.p.s.a., które mogłyby skutkować wyeliminowaniem decyzji z obrotu prawnego. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z uwzględnieniem wymogów opisanych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonego aktu pozwala zapoznać się z dokonanymi przez organ ustaleniami faktycznymi, mającymi zastosowanie przepisami prawa, a także motywami podjętego przez organ rozstrzygnięcia. W konsekwencji decyzja o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy jest zgodna z prawem.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.