III SA/Kr 191/04
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji nakładającą karę pieniężną za przewóz osób bez wymaganych dokumentów.
Skarżący M.N. zaskarżył decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji o nałożeniu kary pieniężnej za przewóz 23 osób pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej 6.600 kg bez dowodu uiszczenia opłaty drogowej i licencji. Sąd administracyjny uznał, że ustalenia faktyczne są prawidłowe, a organy administracyjne zasadnie zastosowały przepisy ustawy o transporcie drogowym, nakładając kary za brak wymaganych dokumentów.
Sprawa dotyczyła skargi M.N. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji, która utrzymała w mocy decyzję o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. Podczas kontroli drogowej stwierdzono, że pojazd przewoził 23 osoby, a kierujący nie posiadał przy sobie dowodu uiszczenia opłaty za przejazd drogami krajowymi ani licencji na przewóz osób. Organy administracyjne nałożyły kary pieniężne, argumentując, że nawet przedstawienie później dowodu 1-dniowej opłaty drogowej nie zwalniało z obowiązku posiadania jej w momencie kontroli, a brak wypisu z licencji był podstawą do nałożenia kolejnej kary. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, kontrolując legalność decyzji, uznał, że ustalenia faktyczne nie były kwestionowane, a organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa, w tym art. 87 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o transporcie drogowym oraz przepisy dotyczące okresu przejściowego. Sąd podkreślił, że wysokość kar była określona przepisami bezwzględnie obowiązującymi i nie podlegała miarkowaniu przez organ. Błędne wskazanie przez organ II instancji podstawy prawnej nie miało wpływu na wynik sprawy. Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (3)
Odpowiedź sądu
Tak, brak posiadania przy sobie wymaganych dokumentów w momencie kontroli drogowej jest podstawą do nałożenia kar pieniężnych zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że kierowca ma obowiązek mieć przy sobie i okazywać na żądanie kontroli dowód uiszczenia opłaty drogowej oraz wypis z licencji. Przedłożenie tych dokumentów po kontroli nie zwalnia z odpowiedzialności za ich brak w momencie jej przeprowadzenia.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (7)
Główne
u.t.d. art. 87 § 1
Ustawa o transporcie drogowym
p.p.s.a. art. 151
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Pomocnicze
u.t.d. art. 42 § 1
Ustawa o transporcie drogowym
u.t.d. art. 103 § 2
Ustawa o transporcie drogowym
u.t.d. art. 103 § 5
Ustawa o transporcie drogowym
k.p.a. art. 138 § 1
Kodeks postępowania administracyjnego
Organ II instancji błędnie powołał art. 138 § 1 pkt 2 zamiast art. 138 § 1 pkt 1.
p.p.s.a. art. 145 § 1
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak posiadania przy sobie dowodu uiszczenia opłaty drogowej w momencie kontroli. Brak posiadania przy sobie wypisu z licencji w momencie kontroli. Przepisy ustawy o transporcie drogowym bezwzględnie określają wysokość kar pieniężnych.
Odrzucone argumenty
Opłata drogowa została wykupiona, ale zapomniano jej zabrać. Mała ilość przewozów czyni opłaty miesięczne/dłuższe nieopłacalnymi. Obowiązek posiadania licencji wprowadzony dopiero od 1 stycznia 2004 r.
Godne uwagi sformułowania
Sąd administracyjny przeprowadza jedynie kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, a nie ma kompetencji do zmieniania tego rozstrzygnięcia. Wysokość kar pieniężnych została ustalona przepisami bezwzględnie obowiązującymi dlatego organ wydający decyzję nie ma możliwości dokonywania w tym zakresie korekty.
Skład orzekający
Bożenna Blitek
przewodniczący
Wiesław Kisiel
sprawozdawca
Elżbieta Kremer
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących obowiązku posiadania dokumentów (dowód opłaty drogowej, wypis z licencji) podczas kontroli transportu drogowego oraz brak możliwości miarkowania kar przez sąd administracyjny."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy konkretnych przepisów ustawy o transporcie drogowym obowiązujących w dacie kontroli i wydania decyzji.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje typowe problemy związane z kontrolami drogowymi i wymogami formalnymi w transporcie, co jest istotne dla praktyków prawa transportowego.
“Brak dowodu opłaty drogowej i licencji w aucie? Grozi Ci wysoka kara!”
Sektor
transport
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyIII SA/Kr 191/04 - Wyrok WSA w Krakowie Data orzeczenia 2006-03-21 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2004-03-30 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie Sędziowie Bożenna Blitek /przewodniczący/ Elżbieta Kremer Wiesław Kisiel /sprawozdawca/ Symbol z opisem 6037 Transport drogowy i przewozy Sygn. powiązane I OSK 1122/06 - Wyrok NSA z 2007-07-10 Skarżony organ Komendant Policji Treść wyniku Oddalono skargę Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie: NSA Wiesław Kisiel sprawozdawca WSA Elżbieta Kremer Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2006 r sprawy ze skargi M. N. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 11 lutego 2004 r. Nr : [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej skargę oddala Uzasadnienie W dniu [...] 2003 r., na drodze krajowej nr 75 w B. funkcjonariusz Policji przeprowadził kontrolę samochodu prowadzonego przez M.N.. Pojazd ten o dopuszczalnej masie całkowitej 6.600 kg w momencie kontroli przewoził 23 osoby. W protokole z przebiegu kontroli zapisano, że kierujący pojazdem nie posiadał w samochodzie dowodu uiszczenia opłaty za przejazd drogami krajowymi, ani nie okazał licencji na wykonywanie nieregularnego zarobkowego przewozu osób. Protokół został podpisany przez kontrolującego funkcjonariusza Policji i przez M.N. Powyższe ustalenia były przesłanką decyzji wydanych w I i II instancji. Załatwiając sprawę w I instancji, Komendant Powiatowy Policji w B. nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie [...] zł. Wprawdzie przed wydaniem decyzji M.N. przedstawił 1-dniową opłatę drogową, ale art.42 ust.1 i art.87 ust.1 ustawy o transporcie drogowym umożliwia uwzględnienie po dniu kontroli drogowej jedynie karty opłaty miesięcznej, półrocznej i rocznej, wykupionej najpóźniej w dniu poprzedzającym kontrolę. Dlatego wymierzono karę [...] zł określoną w punkcie 1.4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Brak w samochodzie w momencie kontroli licencji uzasadniał wymierzenie kary w kwocie [...] zł (pkt 1.1.2. załącznika do ustawy), pomimo że stronie w dniu [...] 2002 r. została wydana licencja. Rozstrzygające znaczenie miał brak wypisu z tej licencji w samochodzie w czasie przeprowadzenia kontroli drogowej. W odwołaniu strona twierdziła, że opłata została pozostawiona przez zapomnienie, choć przed wyjazdem została wykupiona opłata 1-dniowa. Natomiast mała ilość przewozów czyni ekonomicznie nieopłacalnym uiszczanie opłaty miesięcznej czy dłuższej. Obowiązek posiadania licencji został wprowadzony dopiero z dniem 1 stycznia 2004 r., dlatego w czasie kontroli w dniu [...] 2003 r. kierowca posiadał jedynie zezwolenie. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał decyzję organu I instancji, powołując się na art.138 § 1 pkt 2 K.p.a.. Art.42 ust.1 ustawy o transporcie drogowym zobowiązuje kierowcę do okazania dowodu uiszczenia opłaty za przejazd drogami krajowymi. Art.5 ust.1 ustawy o transporcie drogowym wymaga uzyskania licencji na wykonywanie transportu drogowego. Art.103 ust.2 i 5 ustawy przewiduje okres przejściowy umożliwiający wykonywanie transportu drogowego na podstawie wcześniej uzyskanych zezwoleń przez okres 2 lat po dniu wejścia w życie ustawy czyli do dnia 31 grudnia 2003 r. Przepis ten nie miał natomiast zastosowania do strony, skoro uzyskała ona licencję nr [...] z dnia [...] 2002 r. Wysokość kar pieniężnych została ustalona przepisami bezwzględnie obowiązującymi dlatego organ wydający decyzję nie ma możliwości dokonywania w tym zakresie korekty. W skardze do sądu administracyjnego skarżący wyraził opinię, że kary są zbyt dolegliwe i niewspółmierne do stopnia naruszenia prawa. Organ administracyjny ponownie przytoczył argumentację przedstawioną uprzednio w decyzji II – instancyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje : Sąd administracyjny przeprowadza jedynie kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, a nie ma kompetencji do zmieniania tego rozstrzygnięcia. Dlatego nawet ewentualne stwierdzenie wadliwości decyzji nie mogło prowadzić do uwzględnienia żądania, aby sąd we własnym zakresie obniżył wysokość kary. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Strona nie kwestionowała prawidłowości protokołu kontroli w zakresie ustaleń faktycznych. Zasadne było więc przyjęcie przez Sąd, że w postępowaniu administracyjnym należycie wyjaśniono fakty istotne w sprawie, tj. prowadzący pojazd nie okazał kontrolującemu funkcjonariuszowi ani dowodu uiszczenia opłaty za przejazd drogami krajowymi, ani licencji. Z faktami tymi organy administracyjne powiązały prawidłowo skutki prawne. Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, wypis z licencji, dowód uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, a ponadto w transporcie drogowym osób przy wykonywaniu przewozów - odpowiednie zezwolenie. (art.87 ust.1 pkt 1 lit.a ustawy o transporcie drogowym). Art.103 ustawy o transporcie drogowym przejściowo wprowadził odstępstwo od rygoru art.87 ustawy, zezwalając na wykonywanie transportu do 1 stycznia 2004 r. na podstawie wcześniejszych zezwoleń. W dniu [...] 2003 r., gdy przeprowadzono kontrolę art.103 ust.2 ustawy o transporcie drogowym stanowił: "Przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie krajowego drogowego przewozu osób mogą ją nadal wykonywać w dotychczasowym zakresie, na podstawie posiadanych uprawnień, przez okres 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy. Nie później niż w terminie 6 miesięcy przed upływem tego okresu przedsiębiorcy ci powinni wystąpić do organu udzielającego licencji z wnioskiem o udzielenie licencji na krajowy transport drogowy osób." Skoro nie później niż 1 lipca 2003 r. skarżący był zobowiązany do wystąpienia o wydanie mu licencji, to tym samym licencję z dnia 20 maja 2002 r. zobowiązany był okazać w czasie kontroli (art.87 ust.1 pkt 1 lit.a ustawy o transporcie drogowym). Dlatego organy administracyjne prawidłowo zastosowały przepis punktu 1.1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym wymierzając karę w kwocie [...] zł za wykonywanie transportu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego wypisu z licencji. Skarżący nie posiadał w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty drogowej. Twierdził, że nie zabrał tej karty ze sobą. W terminie późniejszym przedłożył dowód opłaty 1-dniowej, co jednak nie zostało uwzględnione, tj. pozostawiono karę w wysokości [...] zł. Organy administracyjne prawidłowo uznały, że po późniejszym przedłożeniu przez stronę opłaty 1-dniowej nie można było zmniejszyć kary do kwoty [...] zł przewidzianej w punkcie 1.4.2. Przepis ten ma zastosowanie, jeżeli wykonywany jest transport drogowy bez posiadania w pojeździe karty miesięcznej, półrocznej i rocznej opłaty drogowej, wykupionej najpóźniej w dniu poprzedzającym dzień kontroli. Warunków tych nie spełnił skarżący, skoro po zakończeniu kontroli okazał opłatę 1-dniową. Wskazane przepisy potwierdzają rację organów administracyjnych o ustawowym określeniu kwoty kary, bez możliwości miarkowania w toku postępowania administracyjnego. Błędne wskazanie przez organ II instancji art.138 § 1 pkt 2 K.p.a. (gdy poprawnie należało powołać art.138 § 1 pkt 1 K.p.a.) jako podstawy prawnej swej decyzji nie miało wpływu na wynik sprawy i nie uzasadniało uwzględnienia skargi przez Sąd (art.145 § 1 pkt 1 lit.c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270, zm. Dz.U. 2004, nr 162, poz.1692 i 2005, nr 94, poz.788).
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI