III SA/KR 1895/24

III SA/Kr 1895/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-04-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jakub Makuch /przewodniczący/
Janusz Kasprzycki /sprawozdawca/
Magdalena Gawlikowska
Symbol z opisem
6219 Inne o symbolu podstawowym 621
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
Art. 3  par. 2  pkt 4, art. 146 par. 1  pkt 1  lit. c oraz 200 i 205  par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 775
Art. 7, 77  par. 1, 80, 107  par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Asesor WSA Magdalena Gawlikowska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w sprawie ze skargi A. Z. na akt Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 17 września 2024 r., znak: ML-09.7140.831.2024.AD, w przedmiocie odmowy objęcia listą remontową na rok 2024 I. uchyla zaskarżony akt, II. zasądza od Prezydenta Miasta Krakowa na rzecz skarżącej A. Z. 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 września 2024 r., znak. ML-09.7140.831.2024.AD, Prezydent Miasta Krakowa, działając na podstawie § 1 ust. 1 załącznika nr 2 do uchwały Nr XXX/794/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej Kraków oraz tymczasowych pomieszczeń (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2024 r., poz. 1923), poinformował A. Z., zwaną dalej skarżącą, że w sprawie programu "Mieszkanie za remont" listą remontową na rok 2024, ustaloną zarządzeniem nr 2356/2024 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 6 września 2024 r. zostało objętych 150 wnioskodawców. Uzyskana liczba punktów nie pozwoliła na objecie skarżącej ww. listą remontową.
Na powyższą informację skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) zarzuciła Prezydentowi Miasta Krakowa naruszenie przepisów:
- § 4 ust 3 i 7 załącznika nr 4 do uchwały nr XXX/794/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 5 grudnia 2019 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2024 r., poz. 1923), zwanej dalej "uchwałą RMK" (załącznik nr 4 - Regulamin programu "Mieszkanie za remont" - zwany dalej "Regulaminem"), oraz kryterium Ip. 10 załącznika nr 5 do uchwały RMK "Kwestionariusz kwalifikacji punktowej warunków socjalno - mieszkaniowych osób ubiegających się o wynajęcie mieszkania w programie "Mieszkanie za remont"", a także art. 2 Konstytucji RP poprzez błędną wykładnię i błędne zastosowanie polegające na przyznaniu zaniżonej liczby punktów wnioskowi skarżącej w ramach kwalifikacji punktowej, w tym wskutek nieuwzględnienia pełnego nieprzerwanego okresu zamieszkiwania przez skarżącą na terenie Gminy K. oraz nieumieszczenie skarżącej na liście remontowej, co skutkowało brakiem możliwości starania się przez skarżącą o zawarcie umowy najmu w ramach programu "Mieszkanie za remont", podczas gdy prawidłowa wykładnia kryterium Ip. 10 załącznika nr 5 do uchwały RMK powinna prowadzić do uwzględnienia nieprzerwanego zamieszkiwania przez skarżącą w Gminie K.ponad 10 lat od 1978 r.;
- § 1 ust. 1 i § 7 ust. 1 i 3 załącznika nr 1 do uchwały RMK w zw. z § 3 załącznika nr 4 do uchwały RMK (Regulaminu) oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.) poprzez błąd w ustaleniach faktycznych, dotyczących okresu zamieszkiwania skarżącej na terenie gminy poprzez przyjęcie, że skarżąca zamieszkuje w gminie nieprzerwanie krócej niż 10 lat, który to błąd został dokonany wskutek błędnej oceny oświadczenia skarżącej o zamieszkiwaniu w Gminie Kraków nieprzerwanie dłużej niż 10 lat oraz dokumentu obejmującego dane dotyczące zameldowania (zaświadczenia z rejestru PESEL), a także poprzez brak uzasadnienia zaskarżonego aktu, w tym brak podania w nim liczby punktów ostatecznie przyznanej skarżącej oraz brak podania uzasadnienia (podobnie jak w piśmie organu z dnia 17 kwietnia 2024 r.), dlaczego wniosek skarżącej uzyskał podawaną wcześniej liczbę punktów (19 punktów).
- art. 6 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz § 1 ust. 1 załącznika nr 2 do uchwały RMK i § 3 załącznika nr 4 (Regulaminu) do uchwały RMK poprzez zastosowanie jako podstawy prawnej, względnie podanie jako podstawy prawnej § 1 ust. 1 załącznika nr 2 do uchwały RMK, który nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż załącznik nr 2 dotyczy spraw dotyczących najmu socjalnego, a nie rozpatrywanych w ramach programu "Mieszkanie za remont", co potwierdza brzmienie § 3 Regulaminu, zawierający odniesienia do innych niż załącznik nr 4 załączników, w którym to § 3 nie znajduje się odesłanie do załącznika nr 2.
Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem organu, że uzyskana przez nią liczba punktów nie pozwoliła na objęcie jej listą remontową na rok 2024. Podniosła, że organ nie uzasadnił rozstrzygnięcia, wskazując jedynie ilu wnioskodawców zostało objętych listą. Nie podał nawet informacji o liczbie punktów, które otrzymał wniosek skarżącej, ani o jej lokacie - które miejsce zajęta wśród wszystkich wnioskodawców. Jednocześnie jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano § 1 ust. 1 załącznika nr 2 do uchwały RMK.
Skarżąca podniosła, że procedura dotycząca list remontowych została uregulowana w § 4 ust. 3-5, 7 i 8 Regulaminu. Jednocześnie w § 3 Regulaminu nie przewidziano stosowania przepisów określonych w załączniku nr 2 do uchwały RMK (w przepisie tym znalazło się natomiast odwołanie do załączników nr 1 i nr 5). W regulaminie nie przewidziano tez możliwości wnoszenia zastrzeżeń do listy. Ani w zarządzeniu nr 2356/2024 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 6 września 2024 r. w sprawie ustalenia i podania do publicznej wiadomości listy osób zakwalifikowanych w programie "Mieszkanie za remont", ani w zaskarżonym akcie nie poinformowano o trybie odwoławczym.
Skarżąca podała, że zamieszkuje w K. i prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem i małoletnią córką i spełnia wymogi konieczne, żeby starać się o najem w ramach programu "Mieszkanie za remont". Jednocześnie wskazała, że liczba punktów, jaka powinna zostać jej przyznana jest wyższa, niż wynika to z pism organu. W piśmie z dnia 17 kwietnia 2024 r. organ przyznał wnioskowi skarżącej jedynie 19 punktów, nie precyzując z jakiego tytułu ile punktów oraz stwierdzając m.in., że brak ciągłości zamieszkiwania skarżącej uniemożliwił doliczenie punktów za zamieszkiwanie w K. ponad 10 lat, gdyż skarżąca była zameldowana na pobyt stały w Sosnowcu między 3 marca 2017 r. (tu błąd organu - z zaświadczenia z rejestru PESEL wynika, że powinno być "3 sierpnia"), a 13 maja 2018 r. (tu błąd organu - z zaświadczenia z rejestru PESEL wynika, że powinno być "18 czerwca"). Tymczasem, skarżąca podała we wniosku na stronie 4, że zamieszkuje nieprzerwanie z zamiarem stałego pobytu w Gminie K. "powyżej 10 lat", za co powinna uzyskać dodatkowe punkty. Skarżąca zamieszkuje bowiem w K. od urodzenia - od 1978 r., a w S. była zameldowana jedynie między 3 sierpnia 2017 r.a 18 czerwca 2018 r. Nawet gdyby uznać okres zameldowania za okres zamieszkiwania, to od 1978 do 2017 r. skarżąca zamieszkiwała w K. nieprzerwanie. Był to okres dłuższy niż 10 lat. Ponadto, zamieszkuje w K. obecnie. Interpretacja, która stawia w gorszej sytuacji osobę która mieszka w danej miejscowości ponad 40 lat z krótką, ok. dziesięciomiesięczną przerwą, niż osoba która mieszka w niej ledwo ponad 10 lat, należy uznać za absurdalną i niesprawiedliwą. Podejmując decyzję o zameldowaniu w Sosnowcu skarżąca nie mogła wiedzieć, że w przyszłości negatywnie wpłynie to na jej możliwości starania się o lokal gminny w K. W związku z tym, oświadczenie skarżącej o nieprzerwanym zamieszkiwaniu w Gminie K. powyżej 10 lat powinno zostać uznane za prawidłowe, a w związku z tym liczba przyznanych jej punktów powinna być wyższa.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Krakowa podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Organ podał, że Gmina Miejska Kraków świadczy pomoc w zakresie najmu lokalu mieszkalnego z zasobu gminy w programie "Mieszkanie za remont" na zasadach określonych w uchwale Nr XXX/794/19 Rady Miasta Krakowa z dnia
5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej K. oraz tymczasowych pomieszczeń (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2024 r., poz. 1923).
Zgodnie z § 1 Załącznika nr 4 do ww. uchwały w programie "Mieszkanie za remont" mogą uczestniczyć osoby zamieszkujące z zamiarem pobytu stałego na terenie Krakowa i nieposiadające prawa własności lub współwłasności do lokalu lub nieruchomości położonych na terenie K. i miejscowości pobliskiej pozwalającej na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych oraz nieposiadające zadłużenia z tytułu korzystania z lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Ponadto, należy spełnić kryteria dochodowe.
Za dochód kwalifikujący w przypadku skarżącej uważa się średni dochód nie mniejszy 100% i nie większy niż 250 % najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym (tj. 1 780,96 zł - 4452,40 zł). Skarżąca w dniu 22 marca 2024 r. (data wpływu do UMK: 25 marca 2024 r.) złożyła wniosek do programu "Mieszkanie za remont". Przedmiotowy wniosek został rozpatrzony pod kątem spełniania powyższych kryteriów do ubiegania się o pomoc mieszkaniową z zasobów Gminy Miejskiej K. W piśmie z dnia 17 kwietnia 2024 r. wyjaśniono skarżącej, że brak ciągłości zamieszkiwania na terenie K. uniemożliwił naliczenie punktów za nieprzerwane zamieszkiwanie przez okres ponad 10 lat. Na postawie danych z systemu ewidencji ludności ustalono bowiem, że skarżąca była zameldowana:
•w okresie od 8 grudnia 1978 r do 3 sierpnia 2017 r w K.,
•w okresie od 3 sierpnia 2017 r. do 18 czerwca 2018 r. w S.,
•w okresie od 18 czerwca 2018 r. do 13 maja 2023 r w K.,
•od 29 lutego 2024 r. w K.
Z powyższego wynika brak ciągłości zamieszkiwania w K. w okresie ostatnich 10 lat, co zresztą przyznaje sama skarżąca. Również w późniejszym okresie występuje przerwa w zameldowaniu w K., ale zamieszkiwanie w tym okresie zostało poparte przez skarżącą umową najmu z 14 maja 2018 r. oraz aneksem z dnia 13 maja 2023 r., co pozwoliło na ustalenie zamieszkiwania w K. przez okres mieszczący się w przedziale 5-10 lat i tym samym przyznanie z tego tytułu 4 pkt zgodnie z kwestionariuszem kwalifikacji punktowej. Składając wniosek do programu "Mieszkanie za remont" w części IV wniosku złożyła skarżąca oświadczyła, że zamieszkuje w K. nieprzerwanie powyżej 10 lat, co jak wykazano powyżej nie zostało udokumentowane. Z kolei składając umowy najmu miała świadomość, że jej oświadczenie w kwestii zamieszkiwania musi być poparte odpowiednimi dokumentami. Nadto skarżąca nie zwróciła się o wyjaśnienie, za jakie kryteria przyznano jej punkty w programie. Niemniej jednak kwestionariusz jest powszechnie dostępny jako załącznik do uchwały, a wskazane w nim kryteria są na tyle jednoznaczne, że ustalenie możliwych do uzyskania punktów w programie nie nastręcza żadnych trudności.
Organ wyjaśnił przy tym, że minimalna ilość punktów jaką należało osiągnąć w bieżącym roku, aby zostać umieszczonym na liście remontowej to 24. Lista remontowa jest jawna, została opublikowana na stronach Biuletynu Informacji Publicznej, a skarżącej w piśmie z 16 września 2024 r. wskazano nr aktu tj. Zarządzenie Prezydenta Miasta Krakowa Nr 2356/2024 z dnia 6 września 2024 r. w sprawie ustalenia i podania do publicznej wiadomości listy osób zakwalifikowanych w programie "Mieszkanie za remont". Załącznik do przedmiotowego zarządzenia - lista remontowa zawiera wykaz osób zakwalifikowanych wraz ze wskazaniem ilości uzyskanych punktów oraz datą i godziną złożenia wniosku. Dodatkowo organ wskazał, że nawet w przypadku uzyskania przez skarżącą spornych dwóch punktów za nieprzerwane zamieszkiwanie w K., wniosek i tak nie uzyskałby ilości punktów pozwalającej na umieszczenie jej na liście remontowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone
w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego aktu (odpowiednio decyzji, postanowienia lub aktów i innych czynności z zakresu administracji publicznej) z przepisami postępowania administracyjnego,
a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.
Skarga była dopuszczalna.
Na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje bowiem orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Zdaniem składu orzekającego Sądu w niniejszej sprawie kwestionowany akt, jest po pierwsze, aktem istniejącym i prawnie skutecznym. Po drugie, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa we wskazanym powyżej art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., gdyż jest aktem kształtującym konkretne uprawnienia i obowiązki indywidualnie wskazanego podmiotu, wynikające z generalnych i abstrakcyjnych przepisów prawa.
Podkreślić należy, że zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy uregulowane zostały w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 725). Stosownie do treści art. 4 ust. 1 tej ustawy, tworzenie warunków do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej należy do zadań własnych gminy (ust. 1). Gmina, na zasadach i w wypadkach przewidzianych
w ustawie, zapewnia lokale w ramach najmu socjalnego i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach
(ust. 2). Zgodnie art. 4 ust. 3 ustawy, gmina wykonuje zadania, o których mowa
w ust. 1 i 2, wykorzystując mieszkaniowy zasób gminy lub w inny sposób. Z kolei art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy upoważnił radę gminy do uchwalenia zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, w tym zasad i kryteriów wynajmowania lokali, których najem jest związany ze stosunkiem pracy, jeżeli w mieszkaniowym zasobie gminy wydzielono lokale przeznaczone na ten cel. Aktem określającym zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej K. jest uchwała nr XXX/794/10 Rady Miasta Krakowa z 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej Kraków (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2019 r., poz. 9006 z późn. zm.), która jako akt prawa miejscowego określa zasady, na jakich wynajmowane są mieszkańcom Krakowa lokale znajdujące się w dyspozycji gminy. Regulacje przytoczonej powyżej uchwały wskazują, że wniosek podlega najpierw wstępnej weryfikacji, aby mógł przejść do etapu merytorycznego rozstrzygnięcia.
W orzecznictwie przyjmuje się, że akty wydawane na podstawie powołanej uchwały podlegają kognicji sądów administracyjnych, jeżeli wykazują cechy aktu indywidualnego, dotyczą uprawień skarżącego wynikających z przepisów prawa oraz kreują jego sytuację prawną (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia7 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 1069/21; wyrok NSA z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1873/15; wyrok WSA w Krakowie z dnia 8 października 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 251/20, CBOSA). Jak wskazano w wyroku WSA w Krakowie z dnia 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 166/17, dla uznania kognicji sądu administracyjnego konieczna jest ocena samego aktu, tj. czy jest to akt dotyczący realizacji zadania publicznego i rozstrzygający o uprawnieniu lub braku tego uprawnienia należącego do mieszkańca i wynikającego z przepisów prawa powszechnie obowiązującego w tym przypadku na obszarze danej gminy.
W ocenie Sądu skoro, wniosek skarżącej przeszedł pozytywną weryfikację i został zakwalifikowany do drugiego etapu merytorycznego, w wyniku którego Prezydent Miasta Krakowa stwierdził, w kwestionowanej skargą "informacji", że uzyskana liczba punktów nie pozwala jednak na objęcie skarżącej listą remontową, to wyrażone w niej stanowisko dotyczy niewątpliwie realizacji zadania publicznego i rozstrzygające o braku tego uprawnienia należącego do mieszkańca a wynikającego z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w tym przypadku na obszarze Gminy Miejskiej K.. Będąca przedmiotem zaskarżenia "informacja" jest zatem - aktem z zakresu administracji publicznej - o którym mowa wart. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., który w związku z tym podlega kontroli sądu administracyjnego.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd uznał, że mimo iż w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z przedmiotem zaskarżenia w postaci aktu z zakresu administracji publicznej rozstrzygającym o braku uprawnienia skarżącej jako mieszkańca gminy, wynikającego z przepisów powszechnie obowiązującego prawa na jej terenie, to skierowanie takiego aktu do indywidualnego adresata wymagało zwięzłego przedstawienia powodów jego podjęcia. Wprawdzie nie ma przepisów wprost stanowiących o obowiązku uzasadnienia takiego aktu z zakresu administracji publicznej, nie mniej jednak, skoro podlega on kontroli sądowoadministracyjnej, to wymagał uzasadnienia jego podjęcia. Wymóg ten jest tym bardziej zasadny, że jest to niezbędne po prostu dla oceny prawidłowości takiego aktu. Stanowisko w nim wyrażone musi przecież podlegać weryfikacji.
Tymczasem kontrolowany akt oprócz stwierdzenia, że na rok 2024, ustaloną zarządzeniem nr 2356/2024 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 6 września 2024 r. zostało objętych 150 wnioskodawców, a uzyskana liczba punktów nie pozwoliła na objecie skarżącej ww. listą remontową, nie zawiera motywów jego podjęcia. Nie zawarto w nim żadnych wskazań, w tym nawet ilości uzyskanych przez skarżącą punktów w drodze merytorycznej oceny jej wniosku, nie mówiąc już o wskazaniu z jakiego powodu przyznano taką, a nie inną ilość punktów i co o tym zadecydowało. W tym zakresie zasadne są argumenty skarżącej, podniesione w skardze. Uniemożliwia to zatem wypowiedzenie się Sądu co do prawidłowości stanowiska organu. Prezydent kwestie te zawarł dopiero w odpowiedzi na skargę skarżącej. Takie działanie w żaden sposób nie może być uznane za akceptowalne i konwalidować błędne działanie organu zastępując, czy też sanując w ten sposób brak przedstawienia, choćby zwięzłego, motywów wydania kwestionowanego aktu, bo przecież nie można wymagać aż takiego przedstawienia motywów wydania aktu jak w przypadku innych form władczego objawu woli działania organu, zwłaszcza w przypadku wydawania decyzji administracyjnej.
Zaskarżony akt nie poddaje się więc kontroli i jako taki, na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. podlega uchyleniu wobec naruszenia przez organ przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia - artykułów: 7, 77 § 1, 80i 107 § 3 k.p.a. Takie działanie Prezydenta Miasta Krakowa, jako organu administrującego, nie wpisuje się w budowanie zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.) i nie jest działaniem dobrej administracji tym bardziej, że nawet organ nie pouczył skarżącej o przysługujących jej ewentualnych środkach zaskarżenia, co również trafnie podniosła skarżąca.
Skarga musiała więc wywrzeć zamierzony skutek.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku.
Na podstawie art. 200 i 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) Sąd orzekł o kosztach postępowania w punkcie II sentencji wyroku. Na koszty te składały się: opłata za pełnomocnictwo 17 zł, wpis od skargi w wysokości 200 zł, koszty zastępstwa procesowego 480 zł, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w spawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 935); łącznie zatem 697 zł.