III SA/Kr 1814/24

III SA/Kr 1814/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-06-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-11-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jakub Makuch /przewodniczący/
Katarzyna Marasek-Zybura
Magdalena Gawlikowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję I instancji w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 728
Art. 92 a  ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie WSA Katarzyna Marasek-Zybura Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. w Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 5 września 2024 r., nr BP.501.1953.2023.0993.WA7.612885 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w zakresie nałożonej na stronę skarżącą P. sp. z o. o. w Z. kary pieniężnej za naruszenie określone w l.p. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym; II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej P. sp. z o. o. w Z. 1117,00 (słownie: jeden tysiąc sto siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. zwraca stronie skarżącej P. sp. z o.o. w Z. 30,00 (trzydzieści) złotych uiszczone tytułem nadpłaconego wpisu od skargi.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 5 września 2024 r., nr BP.501.1953.2023.0993.WA7.612885 Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 28 lipca 2023 r. nr WI.8140.6.635.2023 o nałożeniu na P. Sp. z o.o. w K. (dalej: strona skarżąca) kary pieniężnej w wysokości 5.800 za naruszenia określone w lp. 6.2.1 i lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Organ pierwszej instancji, decyzją z 28 listopada 2023 r., nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 5800 zł wobec ustalenia następujących naruszeń:
niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę,
niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.
Powyższe naruszenia zostały stwierdzone przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w związku z kontrolą drogową zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki Volvo o nr rej. [...] oraz naczepy marki Wielton o nr rej. [...] przeprowadzoną 23 marca 2023 r. w R. Dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 tony. Kontrolowanym zespołem pojazdów kierowca M. P. wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy – strony skarżącej. Podczas kontroli, kierowca okazał wypis z zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udzielonego ww. przedsiębiorcy. Przebieg kontroli został opisany w protokole kontroli nr [...] z 23 marca 2023 r.
Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym zarzucił naruszenie:
- art. 7a k.p.a. poprzez zinterpretowanie wątpliwości co do normy prawnej na niekorzyść strony,
- art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie do organów władzy publicznej,
- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu decyzji podstawy faktycznej i prawnej co do wydanego rozstrzygnięcia.
W uzasadnieniu odwołania strona skarżąca stwierdziła, że przedmiotowe przejazdy z 24 lutego 2023 r. oraz 8 marca 2023 r., bez załogowanej karty kierowcy, na podstawie art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 podlegały wyłączeniu spod obowiązywania rozporządzenia nr 561/2006, a tym samym kierowca nie musiał rejestrować swojej aktywności na karcie kierowcy.
Po pierwsze strona skarżąca wyjaśniła, przejazdy te przedmiotowym pojazdem, bez zalogowanej karty kierowcy zostały wykonane w związku z jazdą do warsztatu oraz jazdą powrotną. Zdaniem skarżącego były to przejazdy wykonywane w ramach napraw albo konserwacji.
Po drugie przejazd bez karty kierowcy w ww. czasie wykonał Ł. G., który jest zatrudniony na stanowisku spedytor-logistyk i nie wykonuje przewozów u przedsiębiorcy. Strona skarżąca powołała się w tej kwestii na Wyjaśnienia Komisji Europejskiej Nr 2 udzielone organom w Luksemburgu w zw. z zapytaniem dotyczącym pojazdów prowadzonych w celu wykonania napraw, umycia lub konserwacji.
Odnośnie natomiast jazdy w dniu 18 marca 2023 r. bez karty kierowcy, strona skarżąca stwierdziła, że została wykonana na bazie przedsiębiorstwa, kiedy to pojazd przejechał łączny dystans wynoszący 100 metrów.
Zaskarżoną decyzją z 5 września 2024 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W motywach rozstrzygnięcia, odnośnie naruszenia I.p. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy przytoczył przepisy art. 7a ust. 1 i 2, art. 8 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym i stwierdził, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje niezgłoszenie organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w ww. przepisach ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - karą pieniężną w kwocie 800 złotych za każdą zmianę.
Organ odwoławczy wskazał, że z protokołu kontroli drogowej, kserokopii zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, pisma z organu wydającego uprawnienia do wykonywania transportu drogowego rzeczy wynika, że strona nie zgłosiła do organu licencyjnego zmian, o których mowa w art. 7a i 8 ustawy o transporcie drogowym. W trakcie prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że strona skarżąca posiada licencję wspólnotową w zakresie przewozu rzeczy nr [...], do której nie został zgłoszony kontrolowany pojazd marki Volvo o nr rej. [...]. Jak wskazano, licencja na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy, którą posiadała strona skarżąca uprawnia zarówno do wykonywania krajowego jak międzynarodowego przewozu rzeczy. Tym samym przedsiębiorca posiadający dwa uprawnienia do wykonywania transportu drogowego rzeczy, tj. zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencję nr [...] na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy obowiązany był zgłosić pojazd marki Volvo o nr rej. [...] do obydwu organów, które udzieliły stronie ww. uprawnienia.
Odnośnie natomiast naruszenia 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy przytoczył regulacje art. 32 ust. 1 i ust. 3, art. 33 ust. 3 i art. 34 ust. 1, ust, 3 lit. b, ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. i stwierdził, że konsekwencją zawartych tam rozwiązań jest treść: lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi karą pieniężną w wysokości 5000 zł.
Zdaniem organu odwoławczego z danych cyfrowych pobranych z tachografu, dokumentów przewozowych oraz protokołu kontroli drogowej wynika, że strona skarżąca 24 marca 2023 r. i 8 marca 2023 r. wykonywała przewozy drogowe, w trakcie których kierowca nie rejestrował swojej aktywności na karcie kierowcy. Analiza danych cyfrowych pobranych z tachografu wykazała, że w dniu:
24 lutego 2023 r. od godz. 06:35 do godz. 09:29 jazda na dystansie 29 km.
8 marca 2023 r. od godz. 09:39 do godz. 11:46 jazda na dystansie 49 km.
pojazdem marki Volvo o nr rej. [...] wykonywana była jazda bez załogowanej karty kierowcy. Ilość przejechanych kilometrów i prędkość pojazdu świadczyła, że jazda odbywała się po drogach publicznych. Kontrolowany kierowca zaprzeczył by to on wykonywał jazdę bez karty kierowcy w ww. dniach.
Organ odwoławczy wskazał, że jazda pojazdem do warsztatu naprawczego i z powrotem, po wykonanej usłudze naprawy, nie zwalnia kierowcy prowadzącego pojazd z obowiązku rejestrowania swojej aktywności na karcie kierowcy. Zgodnie z art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006, rozporządzenie to nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu. Pojazd marki Volvo o nr rej. [...] był dopuszczony do ruchu i strona w okresie objętym kontrolą wykonywała przewozy drogowe. Organ podkreślił, że zawsze gdy pojazdem o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony wykonywany jest przewóz po drodze publicznej, a przewóz nie podlega wyłączeniu spod obowiązywania przepisów rozporządzenia nr 561/2006, kierowca obowiązany jest rejestrować swoją aktywność za pomocą tachografu na karcie kierowcy lub wykresówce. Jazda pojazdem do serwisu w celu przeprowadzenia naprawy nie podlega pod wyłączenie, o którym mowa w art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006.
Organ nie uznał twierdzeń strony skarżącej, jakoby pojazd marki Volvo o nr rej.[...] w dniu 24 lutego 2023 r. i w dniu 8 marca 2023 r. prowadził Ł. G., który jest zatrudniony na stanowisku spedytora w firmie i nie wykonuje pracy jako kierowca. Swoje stanowisko uzasadnił tym, że przedsiębiorca nie dostarczył na tę okoliczność żadnych dokumentów.
Organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały wątpliwości co do interpretowania normy prawnej i nie może znaleźć zastosowania art. 7a § 1 k.p.a. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 czerwca 2022 r., sygn. akt II GSK 1703/18 stwierdzono, że nie ma wątpliwości, że jazda do serwisu samochodowego i z powrotem nie jest kwalifikowana jako przejazd "ramach napraw albo konserwacji", a zatem nie podlega wyłączeniu z art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006.
Organ odwoławczy nie znalazł też podstaw do zastosowania art. 92 c u.t.d. uznając, że przepis ten nie ma zastosowania do błędnych zachowań kierowcy.
Na powyższą decyzję strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w zakresie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie określone w lp. 6.2.1. załącznika Nr 3 do u.t.d. W skardze strona skarżąca zarzuciła naruszenie:
1) art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady. (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, Jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. EU. K Nr 102, str. 10) w zw. z art. 4 lit. a w zw. z art. 1 tego rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a to poprzez nieuwzględnienie faktu, że pojazd marki Volvo o nr rejestracyjnym [...] 24 lutego i 8 marca 2024 3 r. prowadził Ł. G., który zatrudniony był na stanowisku logistyk/spedytor w skarżącej spółce, a zatem przejazdy zrealizowane przez Ł. G. nie podlegały przepisom rozporządzenia, zgodnie z "wyjaśnieniami Komisji Europejskiej Nr 2 do tego rozporządzenia;
2) art. 92 a ust. 1 i ust. 7 ustawy o transporcie drogowym w zw. z Ip. 6.2.1. załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i dokonanie wadliwej kwalifikacji prawnej stwierdzonego naruszenia, podczas gdy w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym organ odstąpiłby od nałożenia kary ze względu na brak stosowania przepisów rozporządzenia wobec przejazdu realizowanego przez osobę niezatrudnioną na stanowisku kierowcy względnie zakwalifikowałby stwierdzone naruszenie z. Ip. 6.3.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf cyfrowy przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy);
3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na zaniechaniu przeprowadzenia prawidłowego postępowania dowodowego w zakresie oceny przedłożonych przez skarżącą spółkę dotyczących osoby będącej kierowcą pojazdu marki Volvo nr [...] 24 lutego 2024 r. oraz 8 marca 2024 r. i nie przeprowadzenie dodatkowych dowodów z urzędu, chociażby poprzez przesłuchanie Ł. G. w charakterze świadka, w sytuacji, w której strona skarżąca nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, a organ administracyjny był zobowiązany z urzędu lub na wniosek stron podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;
4) art. 6 w związku z art. 8 oraz art. 11 k.p.a., a to poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i praworządności, a także zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej oraz obowiązek wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ przy wydawaniu , w sytuacji w której skarżąca spółka nie decyzji;
5) art. 7a § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a to poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści normy prawnej na niekorzyść strony skarżącej;
6) art. 9 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, poprzez niepoinformowanie strony skarżącej, że przedłożona umowa o pracę Ł. G. nie jest wystarczającym dokumentem dla wykazania faktu prowadzenia przez tego pracownika pojazdu, w dniach, których dotyczą stwierdzone w toku kontroli naruszenia;
7) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 28 maja 2023 r., znak: Wl.8140.6.635.2023, podczas gdy decyzja ta podlegała uchyleniu i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634) zwanej dalej "p.p.s.a.". Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Jednocześnie, zgodnie z treścią art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności decyzji organów obu instancji w zaskarżonej części wykazała, że akty te zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Sąd zauważa, że strona skarżąca w toku postępowania administracyjnego wywodziła brak swojej odpowiedzialności lub łagodniejszy pod względem kary rodzaj naruszenia z dwóch okoliczności.
Pierwsza z nich to uznanie, że przejazd z 24 lutego 2024 r. oraz 8 marca 2024 r. był wykonywany "w ramach napraw albo konserwacji", a zatem na podstawie art. 3 lit. g nie mają do niego zastosowania przepisy rozporządzenia nr 561/2006 (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady. (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, Jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. EU. K Nr 102, str. 10).
W tym zakresie organ zajął jednoznaczne stanowisko negatywne, które w ocenie Sądu jest słuszne.
Uzasadniając powyższe trzeba wskazać, że zgodnie z art. 1 rozporządzenia nr 561/2006 (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady, rozporządzenie to ustanawia przepisy dotyczące czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku kierowców wykonujących przewóz drogowy rzeczy i osób w celu ujednolicenia warunków konkurencji pomiędzy poszczególnymi rodzajami transportu lądowego, zwłaszcza w odniesieniu do sektora transportu drogowego oraz w celu poprawy warunków pracy i bezpieczeństwa drogowego. Niniejsze rozporządzenie ma na celu także przyczynienie się do polepszenia metod monitorowania i egzekwowania przepisów przez Państwa Członkowskie oraz poprawy warunków pracy w transporcie drogowym.
Zgodnie z art. 3 lit g rozporządzenia nr 561/2006 (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady, niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu.
W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowała się jednolita linia orzecznicza, którą orzekający w niniejszej sprawie Sąd podziela, wskazująca, że art. 3 lit g rozporządzenia nr 561/2006 (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nie wyłącza stosowania wskazanego rozporządzenia do przewozu drogowego w celu naprawy lub konserwacji. Wyłączenie to odnosi się natomiast do przejazdu drogowego, który ma charakter "przejazdu próbnego" w ramach dokonywanej naprawy lub konserwacji. Analizowany przepis, jako wprowadzający wyjątek od zasady obowiązku stosowania rozporządzenia nr 561/2006, nie może być stosowany rozszerzająco. Wobec tego brak jest podstaw do uznania, że przedmiotowe wyłączenie dotyczy każdego przejazdu drogowego dowolnym pojazdem w związku z jego naprawą. Należy zaś przyjąć, że przepis art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 dotyczy jazdy próbnej w ramach napraw albo konserwacji pojazdu, dokonywanej po przeprowadzonych naprawach mających na celu utrzymanie pojazdu w sprawności technicznej, przez kierowcę wraz z mechanikiem albo mechanika, który ma odpowiednie kwalifikacje do kierowania danym pojazdem (por. wyrok NSA z 28 czerwca 2022 r., sygn. akt II GSK 1703/18, wyrok NSA z 27 lutego 2024 r., sygn. akt II GSK 1370/20, wyrok NSA z 1 grudnia 2023 r., sygn. akt II GSK 1190/20).
Odnośnie powyższego organ odwoławczy, w zaskarżonej decyzji zawarł stawisko, że brak jest podstaw do zastosowania art. 7a § 1 k.p.a. albowiem nie ma wątpliwości, co do treści normy prawnej.
Kwestia objęcia zwolnieniem przewidzianym w art. art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 przedmiotowych przejazdów z 24 lutego 2024 r. oraz 8 marca 2024 r. (czyli do stacji serwisowej i z powrotem) z tego powodu, że przejazdy te realizowano w celu naprawy pojazdu, nie była też już podnoszona przez stronę skarżącą w skardze.
Drugą natomiast okolicznością podnoszoną przez stronę skarżącą w toku postępowania przed organami, a także pod sądem, była okoliczność związana z osobą prowadzącą pojazd podczas przedmiotowych przejazdów z 24 lutego 2024 r. oraz 8 marca 2024 r.
Strona skarżąca skupiła się na osobie logistyka, który miał prowadzić pojazd do serwisu i z powrotem, jako okoliczności wyłączającej stosowanie obowiązków wynikających rozporządzenia nr 561/2006.
Zgodnie z Wyjaśnieniami Komisji Europejskiej Nr 2, na które powołała się strona skarżąca, udzielonymi przez służby Komisji Europejskiej organom w Luksemburgu (pismo z lutego 1993 r.), w zakresie zagadnienia prowadzenia pojazdów w celu wykonania napraw, umycia lub konserwacji "Zgodnie z art. 4 lit. a) rozporządzenia przewóz drogowy zdefiniowano jako każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Stąd, jeżeli kierowca prowadzi pojazd w celu odstawienia go do warsztatu, myjni, stacji paliw, różnych lokalizacji w celu oddania lub przejęcia pojazdów od klientów itp., w całości lub w części korzystając z dróg publicznych, to taka podróż spełnia kryteria definicji przewozu drogowego na podstawie rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Dotyczy to każdego kierowcy, niezależnie od tego, czy jest zatrudniony tymczasowo czy na stałe. Artykuł 1 rozporządzenia stanowi jednak, że przepisy dotyczące czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku stosuje się do kierowców wykonujących przewóz drogowy rzeczy i osób. W zależności od danych okoliczności, obowiązki pracowników niektórych przedsiębiorstw mogą, ze względu na charakter ich funkcji, nie obejmować przewozu drogowego rzeczy lub osób. W takich przypadkach tacy pracownicy faktycznie nie wykonują przewozu rzeczy w rozumieniu rozporządzenia i tym samym pozostają poza zakresem jego przepisów. W każdym razie nic nie stoi na przeszkodzie, aby państwa członkowskie przyjęły zasady określone w rozporządzeniu także w odniesieniu do innych działań transportowych, pojazdów lub kierowców, którzy nie są wyraźnie objęci zakresem rozporządzenia."
W treści zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie zaprzeczył stanowisku strony skarżącej, wynikającego z powołanych wyżej Wyjaśnień Komisji Europejskiej. Zasadniczo w ogóle się do tego zagadnienia nie odniósł.
Organ odwoławczy stwierdził jedynie, że nie uznaje stanowiska strony skarżącej bo nie wykazała, że Ł. G. prowadził pojazd podczas przedmiotowych przejazdów 24 lutego 2024 r. oraz 8 marca 2024 r. bez zalogowanej karty kierowcy, a zatem, że nie doszło do naruszenia określonego w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym tylko do naruszenia określonego w lp. 6.3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Odnosząc się do powyższego Sąd stwierdza, że przede wszystkim organ powinien był zająć jednoznaczne stanowisko co do argumentów prawnych podniesionych w odwołaniu, tj. możliwości wyłączenia odpowiedzialności strony skarżącej w kontekście przytoczonych wyjaśnień Komisji Europejskiej. Stanowisko to ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia i determinuje zakres koniecznych ustaleń faktycznych w sprawie.
W tej kwestii konieczne było również odniesienie się do zaistnienia podstaw do zastosowania art. 7a § 1 k.p.a. Jak już wyżej wspomniano, organ zajął stanowisko w tym zakresie jedynie w odniesieniu do przejazdu realizowanego do serwisu samochodowego i z powrotem. Nie zawarł natomiast stanowiska odnośnie kwestii osoby mającej kierować pojazdem w kontekście możliwości wyłączenia stosowania przepisów rozporządzenia nr 561/2006.
A zatem, organ odwoławczy w odniesieniu do zarzutów i argumentacji odwołania powinien dokonać wykładni powołanych przepisów rozporządzenia nr 561/2006 i jasno przestawić swoje stanowisko.
Sąd podkreśla, że to przepis prawa materialnego i jego wykładnia określa zakres koniecznych ustaleń faktycznych w sprawie.
Jeśli zatem organ przyjąłby, że powołany przez skarżącego fakt, że w okolicznościach sprawy przedmiotowe przejazdy do i z serwisu samochodowego realizował logistyk nie będący kierowcą, nie powoduje wyłączenia stosowania przepisów cytowanego rozporządzenia – stanowisko takie powinno być wprost wyartykułowane oraz uzasadnione i dopiero wtedy podlegałoby ocenie Sądu.
Jeśli zdaniem organu ww. okoliczności mają znaczenie dla istnienia odpowiedzialności lub choćby dla rodzaju stwierdzonego naruszenia (na co pośrednio wskazuje treść uzasadnienia), zdaniem Sądu okoliczności powoływane przez stronę skarżącą powinny być przez organ wyjaśnione w ramach realizacji zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 7 k.p.a. Na organie administracji orzekającym w sprawie ciąży obowiązek przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego, w ramach którego podjęte zostaną wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a.), w tym zwłaszcza poczynienia ustaleń odnoszących się do istnienia odpowiedzialności, czy też przypisywanego deliktu administracyjnego. Regułą jest więc, że na organie spoczywa ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Na stronie natomiast ciąży obowiązek współdziałania z organem tj. przedstawienia, w odpowiedzi na wezwanie organu, wyjaśnień i środków dowodowych na poparcie swoich twierdzeń.
W realiach kontrolowanej sprawy strona skarżąca w toku postępowania, działając bez pełnomocnika profesjonalnego, przedłożyła szereg dowodów, na poparcie swoich twierdzeń. Wykazała, że Ł. G. nie był zatrudniony na stanowisku kierowcy i nie miał w zakresie obowiązków wykonywanie przewozów drogowych osób lub rzeczy. Przedłożyła też min. fakturę VAT wraz z załącznikiem na okoliczność dokonywania napraw samochodu ciężarowego w serwisie. Załączono także wydruki z dziennika podróży pojazdu o nr rej. [...] z 8 marca 2023 r. oraz wydruk z nieokreślonego systemu dotyczący trasy przebytej 24 lutego 2023 r. Organ uznając, że dowody te są niewystarczające był zobowiązany do poinformowania o tym stronę skarżącą zgodnie z art. 9 k.p.a. i wezwać o wykazanie istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Powinien też, w ramach czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego rozważyć podjęcie z urzędu koniecznych czynności dowodowych.
Sąd zauważa, że w odpowiedzi na skargę (k. 11 a.s.) organ zajął stanowisko, wskazujące, że nie jest istotny dla rozstrzygnięcia fakt, że kierujący pojazdem jest zatrudniony na stanowisku logistyka, a nie kierowcy i skoro wykonuje czynności związane z prowadzeniem pojazdu to należy traktować go jak kierowcę. Sąd nie może jednak brać powyższego pod uwagę przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji. Nie jest dopuszczalne bowiem uzupełnianie argumentacji, która powinna znaleźć się w uzasadnieniu rozstrzygnięcia w treści odpowiedzi na skargę.
Wobec powyższych uchybień wydane rozstrzygnięcie oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie organu I instancji w zaskarżonym zakresie nie poddaje się kontroli Sądu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni stanowisko wyrażone w niniejszym wyroku.
Zatem wobec naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1935). Stronie skarżącej zwrócono nadpłacony wpis od skargi w wysokości 30 zł na podstawie art. 225 p.p.s.a.