III SA/Kr 1781/22

III SA/Kr 1781/22 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2023-04-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Janusz Kasprzycki
Katarzyna Marasek-Zybura /przewodniczący sprawozdawca/
Tadeusz Kiełkowski
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Uprawnienia do wykonywania zawodu
Sygn. powiązane
II GSK 595/24 - Wyrok NSA z 2024-08-29
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2167
Art. 1  par. 1  i 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
Dz.U. 2023 poz 259
Art. 3  par. 1, art. 134  par. 1, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 180
Art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 5b ust. 1  pkt 1  i 2 , art. 15, art. 5c ust. 1  pkt 1 i 5, art. 6  ust. 1  pkt 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 16 sierpnia 2022 r. sygn. akt SKO-TS-4123-3/22 w sprawie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 16 sierpnia 2022 r. znak: SKO-TS-4123-3/22 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 poz. 735, z późn. zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a w związku z art. 5c ust. 1 pkt 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 180, z późn. zm., dalej: u.t.d.), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia 24 marca 2022 r. znak [...] o cofnięciu licencji nr [...] z dnia 2 listopada 2018 r. wydanej dla przedsiębiorcy P. M. M. (dalej: skarżący) na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, wobec niespełniania wymagań uprawniających do wykonywania tej działalności.
Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu 2 listopada 2018 r. Burmistrz Miasta i Gminy M. wydał skarżącemu licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.
W dniu 5 stycznia 2022 r. organ l instancji wystąpił do Krajowego Rejestru Karnego o udzielenie informacji o skarżącym w zakresie danych z art. 5c ust. 1 pkt 1 art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o transporcie drogowym. Informacja nadesłana z Krajowego Rejestru Karnego w dniu 2 lutego 2022 r. potwierdziła skazanie skarżącego m.in. za przestępstwo z art. 158 § 1 i art. 157 § 2 Kodeksu karnego, tj. za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu.
Mając na uwadze powyższe oraz kierując się treścią art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d., organ I instancji orzekł w decyzji z dnia 24 marca 2022 r. o cofnięciu skarżącemu licencji wobec niespełnienia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego. Organ zaznaczył, że cofnięcie licencji opiera się na kryteriach obiektywnych i jest obligatoryjne.
W odwołaniu wniesionym od ww. decyzji, skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji, ustaleń faktycznych wziętych za jej podstawę w zakresie dotyczącym uznania, że skarżący popełnił przestępstwo mające związek z wykonywaniem zawodu, art. 77 ust. 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dowolną, a nie swobodną oceną zgromadzonego materiału dowodowego i w konsekwencji uznanie, że skarżący został skazany za przestępstwo mające związek z wykonywaniem zawodu, chociaż ta okoliczność nie została udowodniona. Skarżący zarzucił także, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie zastosowano obligatoryjnego pisemnego ostrzeżenia przedsiębiorcy, o którym stanowi art. 15 ust. 2 u.t.d. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu uznało wniesione odwołanie za nieuzasadnione i utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że w toku postępowania uzyskano odpis wyroku Sądu Okręgowego w N. II Wydział Karny z dnia 14 grudnia 2018 r. sygn. akt [...] oraz wyroku Sądu Apelacyjnego w K. II Wydział Karny z dnia 12 lipca 2021 r. sygn. akt [...], którym uznano skarżącego za winnego popełnienia przestępstwa m. in z art. z art. 158 § 1 i art. 157 § 2 Kodeksu karnego.
W dniu 23 lutego 2022 r. skarżący skierował do organu I instancji pismo, w którym wniósł o przeprowadzenie dowodów z informacji udzielonej o osobie z Krajowego Rejestru Karnego z dnia 3 stycznia 2022 r. na okoliczność, że skarżący nie figuruje w kartotece karnej w zakresie art. 7a ust. 3 pkt 6 lit. b u.t.d. oraz art. 5 ust. 2a tej ustawy i art. 6 ust. 1 lit. a Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009, jak też z wyroku Sądu Okręgowego w N. II Wydział Karny z dnia 14 lutego 2018 r. sygn. akt [...] na okoliczność braku związku przestępstwa z art. 158 § 1 i art. 157 § 1 Kodeksu karnego przypisanego skarżącemu ww. wyrokiem, z wykonywaniem przez niego zawodu.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że popełnione przez skarżącego przestępstwo z art. 158 § 1 i art. 157 § 2 Kodeksu karnego należy do przestępstw mających związek z wykonywaniem zawodu. Skoro jednym z warunków uzyskania licencji na przewóz osób taksówką jest wymóg niekaralności za przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu, to skazanie prawomocnym wyrokiem za tego rodzaju przestępstwo, niewątpliwie ma związek z wykonywaniem zawodu taksówkarza.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że organ I instancji dokonał oceny przedłożonej przez stronę informacji udzielonej o osobie z KRK z dnia 3 stycznia 2022r. uznając ją za niepełną, dlatego też organ zwrócił się z prawidłowym zapytaniem obejmującym zakres art. 5c ust. 1 pkt 1 pkt 2 lit b u.t.d. W odpowiedzi uzyskano informację nadesłaną z Krajowego Rejestru Karnego w dniu 2 lutego 2022 r., wskazującą że skarżący nie spełnia przesłanek do posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Tym samym zaistniała konieczność obligatoryjnego cofnięcia licencji. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji słusznie wskazał, że argumenty przytoczone w piśmie pełnomocnika skarżącego z dnia 23 lutego 2022 r. nie mogły zostać uwzględnione.
Fakt skazania skarżącego za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, powoduje że nie został spełniony wymóg określony w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, a zatem cofnięcie licencji przez organ ją wydający jest obligatoryjne i, wbrew zarzutowi podniesionemu w odwołaniu, nie zachodzi w takim przypadku konieczność zastosowania instytucji pisemnego ostrzeżenia, o którym mowa w art. 15 ust. 2 u.t.d. W ocenie organu w niniejszej sprawie nie budzi żadnej wątpliwości, że popełnienie przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu ma związek z wykonywaniem zawodu taksówkarza.
Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, organ wskazał, że w przypadku uzyskania przez organ informacji - tak jak to zostało ustalone w rozpoznawanej sprawie - o tym, że osoba posiadająca licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką, została skazana prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, organ ma obowiązek wydać decyzję o cofnięciu licencji na wykonywanie transportu.
Wyjaśniono także, że podstawę prawną wydania decyzji stanowi art.15 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o transporcie drogowym w związku za. 5c ust. 1 pkt 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 u.t.d.
W ocenie organu redakcja art. 15 u.t.d. nie nastręcza trudności interpretacyjnych. Na dyspozycję tego przepisu składają się różne potencjalne zdarzenia dotyczące przedsiębiorców posiadających licencje, które ustawodawca określił w sposób zrozumiały. Nie budzi też wątpliwości, że zaistnienie któregokolwiek z tych zdarzeń obwarowane jest surową sankcją cofnięcia licencji. Jednocześnie żaden przepis powyższej ustawy nie daje podstaw do odstąpienia od orzeczenia o cofnięciu licencji w sytuacji, gdy wystąpi przesłanka obligująca organ do podjęcia takiej decyzji.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 15 ust. 2 u.t.d. w zw. z art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a u.t.d. w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d. poprzez błędną wykładnię powyższych przepisów, polegającą na mylnym przyjęciu, że z samego faktu popełnienia przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu przez skarżącego, będącego posiadaczem licencji na podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, można stwierdzić, iż ma ono związek z wykonywaniem zawodu, a w konsekwencji błędne uznanie, że w takiej sytuacji nie zachodzi konieczność wcześniejszego zastosowania instytucji pisemnego ostrzeżenia.
W oparciu o powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, a także o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że rozumowanie przyjęte przez organ II instancji, polegające na przyjęciu, że popełnienie (każdego) przestępstwa przeciwko życiu lub zdrowiu ma automatycznie związek z wykonywaniem zawodu, jest w istocie argumentum ad absurdum, gdyż w ramach tak postawionej tezy, również fakt popełnienia przestępstwa nieumyślnego narażenia człowieka na niebezpieczeństwo (art. 160 § 3 k.k.) skutkowałby obligatoryjnym cofnięciem licencji, bez zastosowania instytucji pisemnego ostrzeżenia (i to bez względu na okoliczności popełnienia takiego czynu), co byłoby rozwiązaniem absurdalnym oraz nieznajdującym racjonalnego uzasadnienia.
Skarżący podniósł także, że po dokonaniu analizy zebranego materiału dowodowego, ze szczególnym uwzględnieniem wyroku Sądu Okręgowego w N. z dnia 14 grudnia 2018 r. sygn. akt [...], jasne jest, że przypisane mu przestępstwo przeciwko zdrowiu, nie miało związku z wykonywanym przez niego zawodem taksówkarza, a było związane z jego życiem prywatnym oraz popełnione zostało w czasie wolnym od pracy. Z uwagi na powyższe, skarżący uważa, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdyż w konsekwencji błędnej wykładni przepisów, skarżącemu cofnięto licencję, pomimo faktu, iż w niniejszej sprawie brak było możliwości wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia licencji bez uprzedniego zastosowania instytucji pisemnego ostrzeżenia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
Zdaniem Sądu skarga nie jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a u.t.d., licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2, udziela się przedsiębiorcy, jeżeli członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą, nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu. Stosownie do art. 6 ust. 1 licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 i 5 u.t.d. i zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy m.in. nie byli skazani za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, a ponadto nie wydano im prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania zawodu kierowcy. Oznacza to, że gdy chodzi o licencje "taksówkowe" określone w art. 6 u.t.d., wymogi są zmodyfikowane i są zdecydowanie bardziej surowe, niż ma to miejsce w przypadku "zwykłego" transportu drogowego samochodem osobowym. Przedsiębiorca, który wymogów tych nie spełnia, nie może uzyskać licencji na taksówkę.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d. licencję cofa się (obligatoryjnie), jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu. Zgodnie z art. 15 ust. 2 u.t.d., cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 lit. a, b, d oraz lit. e, poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji.
Przepisu nie stosuje się jednak, gdy posiadacz licencji przestał spełniać wymagania, o których mowa w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a (niekaralność za określone przestępstwa). Art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a) u.t.d., nie zawiera zamkniętego katalogu przesłanek uzasadniających cofnięcie licencji na wykonywanie transportu drogowego bez uprzedniego wystosowania do strony pisemnego ostrzeżenia. Analiza tego przepisu wskazuje, że ustawodawca w sposób nieprzypadkowy, po wyliczeniu poszczególnych rodzajów przestępstw, odwołał się również do "innych (przestępstw) mających związek z wykonywaniem zawodu". Takie sformułowanie w sposób oczywisty odsyła do innych przepisów ustawy o transporcie drogowym, które regulując zagadnienia wykonywania uprawnień z niej płynących formułują dodatkowe wymogi względem niekaralności osób ubiegających się o uzyskanie licencji", "dla uzyskania licencji na taksówkę wymagane jest spełnienie także warunków wynikających z art. 6 ust. 1 pkt 2 u.t.d. Dlatego wyłączenie wymogu ostrzeżenia o możliwości cofnięcia licencji z powodu niespełnienia warunków przewidzianych w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a u.t.d., obejmuje także niespełnienie warunków licencyjnych z art. 6 ust. 1 pkt 2 u.t.d. Ratio legis takiego uregulowania jest oczywiste. Żadne bowiem pisemne ostrzeżenie nie może zmobilizować przedsiębiorcy do usunięcia stanu niezgodnego z prawem, ani zmienić faktu skazania prawomocnym wyrokiem, bowiem dopóki skazanie nie zostanie zatarte, wymogi wynikające z wyżej wskazanych przepisów nie będą spełnione. Pisemne ostrzeżenie nie prowadziłoby zatem do niczego, bowiem przedsiębiorca nie ma możliwości usunięcia zaistniałej nieprawidłowości. Nie do przyjęcia jest także pogląd, że dla cofnięcia licencji konieczne jest ostrzeżenie i dopiero drugie skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu lub przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, prowadziłoby do cofnięcia licencji. Przyjęcie wskazanego poglądu prowadziłaby do niemożliwego do zaakceptowania stanu, że po ostrzeżeniu transport drogowy taksówką mogliby wykonywać także przedsiębiorcy karani za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu lub przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, szczególnie niebezpieczne z punktu widzenia interesów pasażerów (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2019 r., sygn. II GSK 1887/17, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wbrew twierdzeniu skarżącego, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 u.t.d. nie ma znaczenia czy przestępstwo wskazane w tym przepisie, zostało popełnione podczas wykonywania przewozu taksówką czy też w czasie wolnym od pracy przedsiębiorcy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.