III SA/Kr 1705/21

III SA/Kr 1705/21 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2022-03-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-12-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Elżbieta Czarny-Drożdżejko
Janusz Kasprzycki /przewodniczący/
Tadeusz Kiełkowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Sygn. powiązane
II GSK 1112/22 - Wyrok NSA z 2026-01-27
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 919
Art. 92a ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie : WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 marca 2022 r. sprawy ze skargi A M. i E. D. Spółka jawna z siedzibą P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2021 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 29 września 2021 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 919 ze zm.), § 1, § 2 pkt. 3 lit. b oraz § 3 Rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach z dnia 31 lipca 2007 r. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1968) oraz lp. 1.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2020 r. o nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł (słownie: dwa tysiące złotych) – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Dnia 27 czerwca 2020 r., o godzinie 10:00, w miejscowości B przeprowadzono kontrolę zespołu pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego marki SCANIA o nr rej. [...] oraz przyczepy marki BODEX o nr rej. [...]. Zgodnie z zapisami w dowodach rejestracyjnych dopuszczalna masa całkowita pojazdów przekraczała 12 ton. Kontrolowanym pojazdem kierował L. N. wykonując krajowy transport drogowy rzeczy (tj. węgla w ilości 21,76 tony) z kopalni KWK [...] do firmy Transport Handel M. H. z siedzibą w P. Kierowca zeznał, iż węgiel przewożony jest do miejscowości P na własny skład budowlany spółki "A" M. i E. D. Sp. J., a nie jak wskazano w dokumencie przewozowym nr [...] do firmy Transport Handel M. H. z siedzibą w P. W toku kontroli ustalono, że strona wykonywała przewóz drogowy rzeczy z naruszeniem § 1 ust. 3 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach, który wprowadza w każdą sobotę od 08:00 do godziny 14:00 w okresie wakacji zakaz poruszania się pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton po drogach krajowych. W związku z powyższym stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach, tj. lp. 1.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli nr [...] z dnia 27 czerwca 2020 r.
Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia 30 września 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140) nałożył na "A" M. i E. D. Sp. J. karę pieniężną w wysokości 2000 zł.
Pismem z dnia 20 października 2020 r. "A" M. i E. D. Sp. J. złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniosła o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wydanej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 7, art. 75 § 1 oraz art. 77 k.p.a. poprzez niezachowanie bezstronności w sprawie. Odwołująca się podniosła, iż kierowca w dniu 27 czerwca 2020 r. musiał odbyć załadunek pomimo obowiązujących zakazów, ze względu na to, iż Kopalnia KWK [...] ładowała swój urobek na bieżąco w godzinach od 6.00 do godziny 14.00, na podstawie awizacji przyznanej wyłącznie na ten dzień. Kopalnia jest przedsiębiorstwem pracującym w trybie ciągłym 24 godziny na dobę przez 7 dni w tygodniu. Z tego względu strona podstawiła pojazd pod załadunek, aby zapewnić cykl produkcyjny, ponieważ kopalnie dokonują wcześniej awizacji. Całość produkcji kopalni nie przewiduje postojów na terenie kopalni oraz nie awizują mniejszych ilości węgla niż 20 ton.
Na skutek odwołania "A" M. i E. D. Sp. J. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 29 września 2021 r., którą utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zreferował przebieg postępowania, przytoczył relewantne przepisy ustawy o transporcie drogowym, wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a.; w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 utd. Treść art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a. na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 k.p.a. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.
Dalej organ odwoławczy wskazał, że z zebranego materiału dowodowego, w tym protokołu kontroli z dnia 27 czerwca 2020 r. nr [...], okazanych w trakcie kontroli dokumentów: prawa jazdy kierowcy, dowodów rejestracyjnych pojazdu, dokumentów przewozowych CMR z dnia 27 czerwca 2020 r., dokumentacji fotograficznej ładunku – jednoznacznie wynika, że w dniu 27 czerwca 2020 r. o godzinie 10:00 w miejscowości B przeprowadzono kontrolę zespołu pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego marki SCANIA o nr rej. [...] oraz przyczepy marki BODEX o nr rej. [...]. Zgodnie z zapisami w dowodach rejestracyjnych dopuszczalna masa całkowita pojazdów przekraczała 12 ton. Ww. zespołem pojazdów kierował L. N. wykonując krajowy transport drogowy rzeczy (tj. węgla w ilości 21,76 tony) z kopalni KWK [...] do firmy Transport Handel M. H. z siedzibą w P w imieniu spółki "A" M. i E. D. Sp. J. Kierowca zeznał, iż przewożony węgiel jest do miejscowości P na własny skład budowlany spółki "A" M. i E. D. Sp.J., a nie jak wskazano w dokumencie przewozowym nr [...] do firmy Transport Handel M. H. z siedzibą w P. W związku z powyższym organ I instancji prawidłowo ustalił, że podmiotem wykonującym przewóz była spółka "A" M. i E. D. Sp. J., co nie zostało zakwestionowane przez stronę. Ponadto, na podstawie informacji zawartych w dowodach rejestracyjnych ww. zespołu pojazdów organ stwierdził, że dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów składającego się z samochodowego ciężarowego marki SCANIA o nr rej. [...] oraz przyczepy marki BODEX o nr rej. [...] przekracza 12 ton. Natomiast § 2 pkt 3 lit. b rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach z dnia 31 lipca 2007 r. wprowadza okresowe ograniczenia ruchu pojazdów na obszarze całego kraju, w następujących terminach w okresie od najbliższego piątku po zakończeniu zajęć dydaktyczno-wychowawczych albo w piątek, w który kończą się zajęcia dydaktyczno-wychowawcze w szkołach do ostatniej niedzieli przed rozpoczęciem zajęć dydaktyczno-wychowawczych w szkołach, z zastrzeżeniem pkt 1 lit. h – od godziny 800 do godziny 1400 w sobotę. Z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że strona wykonywała krajowy przewóz drogowy rzeczy w dniu 27 czerwca 2020 r. o godzinie 10:00, czyli w godzinach 8:00 - 14:00 w okresie wakacyjnym. W związku z powyższym strona poruszała się z naruszeniem ww. zakazu. Jednocześnie na podstawie zebranego materiału dowodowego organ stwierdził, że nie zachodzi wyłącznie z § 3 ww. rozporządzenia.
Mając na uwadze powyższe okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że strona wykonywała przewóz drogowy w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach. W oparciu o powyższe organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.11. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Zarzuty podniesione w odwołaniu organ odwoławczy uznał za niezasadne. W tym kontekście organ odwoławczy wskazał w szczególności, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w dniu 27 czerwca 2020 r. strona wykonywała krajowy przewóz drogowy rzeczy w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach zespołem pojazdów o dmc przekraczającej 12 ton, a jednocześnie pojazd nie podlegał wyłączeniu obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu. Tym samym strona naruszyła lp. 1.11 zał. nr 3 do utd. Protokół kontroli z dnia 27 czerwca 2020 r. stanowi istotny dowód w przedmiotowej sprawie; związane jest z nim domniemanie prawdziwości jego treści. Kierujący pojazdem L. N. nie podpisał protokołu. Zgodnie z art. 74 § 2 ustawy o transporcie drogowym brak podpisania protokołu ze strony osoby kontrolowanej nie stanowi przesłanki nieważności tego protokołu, jak i nie podważa ustaleń w nim zawartych. Organ odwoławczy podkreślił, że przesłanką odpowiedzialności jest jedynie stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków.
Nawiązując do zarzutów wskazujących na wykonywanie przewozu w związku z utrzymaniem cyklu produkcyjnego Kopalni Węgla Kamiennego [...], organ stwierdził, że nie podważa faktu, iż kopalnie pracują w ruchu ciągłym i sztywno są określone godziny załadunku i odbioru węgla, jednak sam transport można zorganizować w taki sposób, aby dostosować się do obowiązujących przepisów. Odnośnie twierdzenia strony, iż odbiór węgla miał być prowadzony na bieżąco bez magazynowania na terenie kopalni, organ odwoławczy wskazał, że wjazd na drogę publiczną w obowiązujących zakazach ruchu niektórych rodzajów pojazdów nie ma wpływu na utrzymanie cyklu produkcyjnego kopalni. Ponadto strona nie przedstawiła żadnego dokumentu wskazującego, iż jest przedsiębiorstwem pracującym w ruchu ciągłym. Strona mogła zorganizować przewóz w taki sposób, aby uwzględnić godziny, w których obowiązują ograniczenia w ruchu dla pojazdów o dmc powyżej 12 ton. Odnośnie twierdzeń strony, iż kierowca po załadunku węgla miał opuścić teren kopalni, organ odwoławczy wskazał, iż mógł on udać się na najbliższy parking i tam odczekać do czasu kiedy ograniczania w ruchu przestaną obowiązywać.
Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do § 3 rozporządzenia ust. 1 lit. j przepisy § 2 ww. rozporządzenia nie mają zastosowania do pojazdów używanych w związku z niezbędnym utrzymaniem ciągłości cyklu produkcyjnego lub świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym. Biorąc pod uwagę literalną treść tego przepisu organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe wyłączenie dotyczy przede wszystkim sytuacji, gdy przewożony towar jest niezbędny do zachowania ciągłości cyklu produkcyjnego i w związku z tym skarżący musiałby wykazać, że przewożony zatrzymanym do kontroli pojazdem towar był niezbędny do utrzymania ciągłości cyklu produkcyjnego. Z materiału dowodowego zabezpieczonego podczas kontroli nie wynika by towar (tj. węgiel w ilości 21,76 tony) był przewożony w związku z niezbędnym utrzymaniem ciągłości cyklu produkcyjnego, a także w ramach świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym. Wydobywanie węgla w ruchu ciągłym nie uzasadnia jego przewozu w okresie obowiązywania zakazów, gdyż węgiel można magazynować i przewozić go dopiero w okresie gdy nie obowiązują zakazy. Odnoście zaświadczenia z dnia 22 września 2020 r. przesłanego przez Transport Handel M. H. z siedzibą w P (tj. podmiotu, do którego miał być dostarczony węgiel zgodnie z dokumentem przewozowym nr [...] z dnia 27 czerwca 2020 r.) wskazującego, iż w dniu 27 czerwca 2020 r. węgiel był ładowany na bieżąco w godzinach od 6.00 do 14.00; ponadto kierowca nie miał możliwości załadunku poza godzinami obowiązujących zakazów, a niezrealizowanie odbioru na podstawie przyznanej akwizycji grodzi sankcjami finansowymi – organ odwoławczy wskazał, iż kierowca tj. L. N. zeznał "wiozę węgiel z kopalni [...] na skład firmy "A" w P. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego, nie można jednoznacznie wskazać, gdzie dany towar po załadunku miał być przewieziony.
W ocenie organu odwoławczego, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje na zaistnienie przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c utd. Ewentualne okoliczności uzasadniające zastosowanie w sprawie art. 92c utd powinien wykazać sam przedsiębiorca. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na zaistnienie przesłanek z art. 92c utd. Organ odwoławczy dodał, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 utd. W odniesieniu zaś do wysokości kary należy zauważyć, iż art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie utd są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Ustalone kary nie podlegają obniżeniu nawet w przypadku incydentalnego charakteru naruszenia. Ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej.
Pismem z dnia 9 listopada 2021 r. "A" M. i E. D. Sp.J. wniosła skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. błędnej subsumcji zastosowanej przez organ I Instancji § 3 ust. 1 pkt 3 lit. j rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007 r (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 783) poprzez błędną subsumpcję definicji wyłączenia przewozu skarżącej; 2) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c", tj.; art. 7, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: a) niepowiadomienie strony o zakończeniu postępowania administracyjnego; b) niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, c) załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, d) nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącego i nie podanie przyczyn, z powodu których argumentom skarżącego odmówiono wiarygodności. Skarżąca wniosła o dokonanie oceny prawnej przedmiotowej sprawy i zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania, które wiązać będą organ. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków.
Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, w pełni podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy ustosunkował się także do zarzutów skargi, uznając je za niezasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem.
Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne.
Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (obecnie t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 180 ze zm., dalej u.t.d.), podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Art. 92a ust. 3 u.t.d., zastrzega przy tym, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Zgodnie zaś z art. 93 ust. 1 u.t.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 i 2, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z uwzględnieniem ust. 4-6.
Zgodnie z lp. 1.11. załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2.000 zł. Z kolei w § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach (obecnie t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 783) wprowadzono okresowe ograniczenia ruchu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton, z wyłączeniem autobusów, poprzez zakaz ich ruchu na drogach na obszarze całego kraju, w okresie od najbliższego piątku po zakończeniu zajęć dydaktyczno-wychowawczych albo w piątek, w który kończą się zajęcia dydaktyczno-wychowawcze w szkołach do ostatniej niedzieli przed rozpoczęciem zajęć dydaktyczno-wychowawczych w szkołach, z zastrzeżeniem pkt 1 lit. h: a) od godziny 1800 do godziny 2200 w piątek, b) od godziny 800 do godziny 1400 w sobotę, c) od godziny 800 do godziny 2200 w niedzielę.
Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 27 czerwca 2020 r. o godzinie 10:00 w miejscowości B przeprowadzono kontrolę zespołu pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego marki SCANIA o nr rej. [...] oraz przyczepy marki BODEX o nr rej. [...]. Dopuszczalna masa całkowita pojazdów przekraczała 12 ton. Zespołem tym kierował L. N. wykonując krajowy transport drogowy węgla w ilości 21,76 tony z kopalni KWK [...]. W dokumencie przewozowym nr [....] wskazano, że odbiorcą jest firma Transport Handel M. H. z siedzibą w P, natomiast kierowca zeznał, że przewóz następuje na własny skład budowlany spółki "A" M. i E. D. Sp.J. Zdaniem Sądu, organ w tej sytuacji prawidłowo przyjął za podstawę ustaleń co do tej ostatniej kwestii zaznanie kierowcy. Kwestia ta nie ma też w okolicznościach niniejszej sprawy rozstrzygającego znaczenia.
Zdaniem Sądu, organ dokonał prawidłowej kwalifikacji prawnej ustalonego stanu faktycznego, a w szczególności prawidłowo przyjął, że skarżąca wykonywała przewóz drogowy w czasie obowiązywania ograniczeń oraz zakazów ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach – co wyczerpuje hipotezę statuowanej powołanymi wyżej przepisami normy sankcjonującej. Norma ta została w zaskarżonej decyzji prawidłowo skonkretyzowana przez nałożenie kary w określonej przez prawo wysokości.
Skarżąca prezentuje pogląd, że w ustalonym stanie faktycznym ma zastosowanie wyjątek od okresowych ograniczeń ruchu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton, ustanowiony w § 3 ust. 1 pkt 3 lit. j Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach. Zgodnie z tym przepisem, odnośne ograniczenia nie mają zastosowania do pojazdów używanych w związku z niezbędnym utrzymaniem ciągłości cyklu produkcyjnego lub świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym. Sąd, mając na względzie także uwarunkowania faktyczne przytoczone w uzasadnieniu skargi, nie podzielił stanowiska skarżącej. Rację w tej mierze ma organ, gdy podkreśla, że skarżąca nie prowadzi przedsiębiorstwa w pracującego w ruchu ciągłym, a jej samochód ciężarowy, którym wykonywała transport, nie ma statusu pojazdu używanego w związku z niezbędnym utrzymaniem ciągłości cyklu produkcyjnego lub świadczenia usług takiego przedsiębiorstwa. Węgiel nie był przewożony w celu utrzymania ciągłości cyklu produkcyjnego ani nie był przewożony w ramach świadczenia usług przedsiębiorstwa pracującego w ruchu ciągłym. Organ trafnie zauważył, że wymuszone względami technologicznymi wydobywanie węgla w ruchu ciągłym nie implikuje konieczności jego przewozu w czasie obowiązywania ograniczeń – węgiel można magazynować i przewozić w innym czasie. Interpretacja prezentowana przez skarżącą czyniłaby ograniczenia, o których mowa w powołanym rozporządzeniu, iluzorycznymi, bowiem sam fakt prowadzenia dystrybucji i nabycia towaru w czasie, gdy one obowiązują, byłby usprawiedliwieniem dla ich niestosowania.
W ocenie Sądu, organ zasadnie wskazał, że kary pieniężne wymierzane na podstawie ustawy o transporcie drogowym mają charakter taryfikacyjny i nie mogą być miarkowane. Nie ma też podstaw do kwestionowania stanowiska organu o braku przesłanek do zastosowania regulacji z art. 92c u.t.d.
W ocenie Sądu, stan faktyczny został wyjaśniony należycie, toteż nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego statuujących zasadę prawdy materialnej (art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.); organ zapewnił stronie możliwość udziału w postępowaniu i ustosunkował się do zarzutów strony podnoszonych w toku postępowania. Strona miała możliwość wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego – materiał ten został zebrany na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji. Nie doszło zatem do naruszenia uprawnień procesowych strony, a tym bardziej nie doszło do istotnego naruszenia tych uprawnień, mogącego mieć wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w skardze.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.