III SA/Kr 1615/23

III SA/Kr 1615/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-03-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-10-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jakub Makuch /przewodniczący/
Marta Kisielowska
Tadeusz Kiełkowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2201
Art. 92a
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Asesor WSA Marta Kisielowska Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2024 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 sierpnia 2023 r. nr BP.501.864.2022.0993.ML6.442164 w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 8 sierpnia 2023 r., nr BP.501.864.2022.0993.ML6.442164, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775), art. 4 pkt 22 lit. b i h, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 2 i art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm.), lp. 1.7. i lp. 15.3 załącznika nr 4 do u.t.d., art. 2 ust. 2 lit. a, art. 3 ust. 1 i 2, art. 22 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE L 2014 Nr 60 s. 1 ze zm.), art. 2 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 2006 Nr 102 s. 1) oraz art. 1 i art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów, po rozpatrzeniu odwołania S. B. od decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 kwietnia 2022 r., nr WITD.DI.0152.Z.VI0237/4/22, o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2500 zł (dwa tysiące pięćset złotych) – utrzymał zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości w mocy.
Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w Krakowie przeprowadzili w W. w dniu 29 stycznia 2022 r. kontrolę drogową autobusu Solaris ([...]) kierowanego przez B. B. wykonującego krajowy przewóz drogowy osób w imieniu przedsiębiorcy W. sp. z o.o., w czasie której stwierdzili: 1) niewyposażenie kierowcy w inny dokument, o którym mowa w art. 87 u.t.d., wymagany w związku z realizowanym przewozem i 2) wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu. Za stwierdzone naruszenia organ pierwszej instancji nałożył na osobę zarządzającą u przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 2500 zł (dwa tysiące pięćset złotych).
Na skutek odwołania S. B. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 8 sierpnia 2023 r., którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
W zakresie lp. 1.7 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy przytoczył art. 31 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców oraz art. 87 ust. 1 u.t.d. i stwierdził, że kierowca nie był wyposażony w zaświadczenie potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu w dniach poprzedzających kontrolę. Po zatrzymaniu pojazdu do kontroli kierowca nie posiadał przy sobie dokumentu zawierającego aktywność kierowcy w okresie 28 dni poprzedzających dzień kontroli. W trakcie kontroli kierowca zeznał, że tym okresie wykonywał przewóz regularny osób na linii do 50 km, a więc przewozy drogowe wyłączone spod rozporządzenia nr 561/2006.
W zakresie lp. 15.3 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy przytoczył art. 2 ust. 2 lit. a, art. 3 ust. 1 i art. 22 ust. 2 rozporządzenia nr 165/2014 oraz art. 2 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 561/2006 i stwierdził, że kierowca wykonywał przewóz drogowy pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu. Na podstawie okazanego przez kierowcę dowodu rejestracyjnego ustalono, że autobus miał 29 miejsc siedzących i 55 miejsc stojących. W momencie zatrzymania pojazdu do kontroli na przednim wyświetlaczu widniał napis "ślub M. i J.". W trakcie oględzin pojazdu stwierdzono, że w pojeździe nie był zainstalowany tachograf do rejestrowania czasu pracy kierowcy. W celu ustalenia charakteru wykonywanego przewozu sprawdzono posiadane przez kierowcę dokumenty oraz przesłuchano go w charakterze świadka. Kierowca zeznał, że: (i) na co dzień wykonuje przewozy regularne na trasie do 50 km w imieniu przedsiębiorcy i dlatego w pojeździe nie był zainstalowany tachograf do rejestrowania aktywności kierowcy; (ii) w dniu kontroli wykonywał przewóz okazjonalny za zgodą kierownika przedsiębiorstwa, w którym wykonuje na co dzień przewozy. Ponieważ autobus przystosowany był i przeznaczony do przewozu więcej niż dziewięciu osób łącznie z kierowcą, do wykonywanego przewozu miały zastosowanie przepisy rozporządzenia nr 561/2006 oraz rozporządzenia nr 165/2014. Z uwagi na charakter wykonywanego przewozu oraz przeznaczenie pojazdu do przewozu więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, autobus powinien być wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, w którym strona podniosła, że w dniu kontroli pojazdem wykonywano przewóz wyłączony spod przepisów rozporządzenia nr 561/2006, a nie przewóz okazjonalny, organ odwoławczy wyjaśnił, że kara nie została nałożona w związku z wykonywaniem przewozu okazjonalnego, lecz za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w tachograf posiadający świadectwo homologacji typu. Organ odwoławczy wskazał, że autobus był przystosowany do przewozu ponad 50 osób łącznie z kierowcą, a przed zatrzymaniem do kontroli poruszał się po drodze publicznej, a tym samym w dniu kontroli kierowca wykonywał nim "przewóz drogowy" w rozumieniu art. 4 lit.a rozporządzenia nr 561/2006. Przepisy rozporządzenia nr 561/2006 stosuje się do każdego przewozu drogowego wykonywanego pojazdami określonymi w art. 2 ust. 1 i ust. 2, o ile wykonywany przewóz nie podlega wyłączeniu na podstawie art. 3 i art. 13. O tym, czy dany przewóz podlega wyłączeniu spod przepisów rozporządzenia nr 561/2006, nie decyduje podmiot wykonujący przewóz czy zarządzający transportem, lecz jest to następstwo spełnienia warunków określonych w art. 3 i art. 13, takich jak np. przewozy regularne, których trasa nie przekracza 50 km (art. 3 lit.a). Z materiału dowodowego wynika, że przedsiębiorca miał uprawnienia do wykonywania przewozów regularnych oraz że kontrolowany pojazd był używany do wykonywania przewozów regularnych. Jednak w dniu kontroli pojazdem tym nie był wykonywany przewóz regularny na linii do 50 km. Kierowca zeznał, że na co dzień wykonuje przewozy regularne, jednak w dniu kontroli wykonuje przewóz okazjonalny. Wyjaśnienia strony, jakoby użyte przez kierowcę słowo "okazjonalny" należało rozumieć nie jak na gruncie art. 4 ust. 11 u.t.d., lecz jako przewóz z okazji ślubu kolegi, zostały uznane. Jednak ponieważ pojazdem nie był wykonywany przewóz regularny na linii do 50 km, to przewóz podlegał pod przepisy rozporządzenia nr 561/2006, a tym samym pod przepisy rozporządzenia nr 165/2014 i w konsekwencji powinien być wyposażony w tachograf, a kierowca w trakcie przewozu obowiązany był rejestrować za pomocą urządzenia rejestrującego swoją aktywność. Zarządzający transportem nie powinien dopuścić do wykonywania przewozu drogowego innego niż przewóz regularny pojazdem niewyposażonym w tachograf posiadający świadectwo homologacji typu. Na koniec organ odwoławczy stwierdził, że strona nie wskazała żadnych okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d.
Pismem z dnia 12 września 2023 r. S. B. wniósł skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Skarżący zarzucił skarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 2 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 561/2006 przez błędne przyjęcie, że wykonywano przewóz osób podlegający pod przepisy tego rozporządzenia; 2) art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 przez błędne przyjęcie, że wymagana była instalacja tachografu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniósł, że zupełnie prywatny i bez pasażerów przejazd kierowcy, który w swoim dniu wolnym zamierzał zrobić bramę weselną z okazji ślubu kolegi, nie podlega przepisom rozporządzenia nr 561/2006. O prywatności przejazdu świadczy udokumentowany stan licznika pojazdu, zgodnie z którym kierowca przejechał dokładnie 4 km do miejsca bramy weselnej oraz 4 km z powrotem do bazy. Skarżący podkreślił, że sporny przejazd nie był w żaden sposób związany z działalnością przedsiębiorstwa i nie wypełnia definicji przewozu okazjonalnego, przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego, przewozu wahadłowego, niezarobkowego przewozu drogowego. Główną cechą "usług okazjonalnych" jest to, że obejmują one przewóz grup pasażerów (art. 2 pkt 4 rozporządzenia nr 1073/2009), a tymczasem do żadnego zorganizowanego przewozu grup osób nie doszło, skoro w trakcie przejazdu i kontroli nie była przewożona ani jedna osoba. Skarżący wskazał, że temu, jakoby przejazd miał mieć charakter przewozu okazjonalnego, przeczy kontekst zdarzenia: (i) nie wystąpił przewóz osób, o którym mowa w art. 2 rozporządzenia nr 561/2006, (ii) pojazdy nie udały się do miejsca ślubu ani miejsca uroczystości weselnych; (iii) kierowca prawidłowo dokumentował przejazd poza zakresem rozporządzenia nr 561/2006, co nie było przedmiotem dociekań inspektorów; (iv) okres aktywności prawidłowo udokumentowano na zaświadczeniu działalności kierowcy. Kierowca pod wpływem stresu i sugestii inspektora potwierdził, że wykonywał przewóz okazjonalny (nie rozumiejąc tego określenia), co poskutkowało dodatkowo nałożeniem na niego mandatu karnego, jednak gdy zrozumiał co jest przedmiotem zarzutu, całkowicie się z nim nie zgodził. Organ odwoławczy uznał co prawda wyjaśnienia, że przejazd nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu art. 4 ust. 11 u.t.d., a przewozem z okazji ślubu kolegi, jednakże błędnie stwierdził, że z uwagi na okoliczność, iż w momencie kontroli nie był wykonywany przewóz regularny na linii do 50 km, przewóz podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006 i rozporządzenia nr 165/2014.
Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 18 października 2023 r. wydanym na podstawie art. 93 ust. 2 u.t.d. Główny Inspektor Transportu Drogowego z urzędu wstrzymał w całości wykonanie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem.
Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne.
Zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm., dalej u.t.d.), zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Art. 92a ust. 4 u.t.d. zastrzega przy tym, że suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy (art. 92a ust. 8 u.t.d.). Zgodnie zaś z art. 93 ust. 1 u.t.d. karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 i 2, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z uwzględnieniem ust. 4-6.
Zgodnie z lp. 1.7 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym niewyposażenie kierowcy w inny dokument, o którym mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym, wymagany w związku z realizowanym przewozem sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł – za każdy dokument. Wedle art. 87 ust. 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, w szczególności kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. Zgodnie zaś z tym ostatnim przepisem: 1. W przypadku braku możliwości wprowadzenia danych, zgodnie z art. 34 rozporządzenia (UE) nr 165/2014 lub Umową AETR, przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy jest obowiązany wystawić kierowcy wykonującemu przewóz drogowy zatrudnionemu u tego przedsiębiorcy zaświadczenie, jeżeli kierowca: 1) przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby; 2) przebywał na urlopie wypoczynkowym; 3) miał czas wolny od pracy; 4) prowadził pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 lub Umowy AETR; 5) wykonywał inną pracę niż prowadzenie pojazdu; 6) pozostawał w gotowości do wykonywania pracy w rozumieniu art. 9 ust. 1 – w przypadku przewozu drogowego, do którego ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 561/2006, lub w rozumieniu art. 12 ust. 3 lit. c załącznika do Umowy AETR – w przypadku przewozu drogowego, do którego ma zastosowanie Umowa AETR. 2. Przez czas wolny od pracy, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, rozumie się okresy inne niż przerwy i odpoczynek kierowcy, o których mowa w rozporządzeniu (UE) nr 165/2014, oraz okresy inne niż wymienione w ust. 1 pkt 1, 2 i 4–6, w których kierowca nie wykonywał pracy. 3. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, wystawione na przeznaczonym do druku formularzu, o którym mowa w: 1) decyzji Komisji nr 2007/230/WE z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie formularza dotyczącego przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 99 z 14.04.2007, str. 14, Dz. Urz. UE L 101 z 11.04.2008, str. 11, Dz. Urz. UE L 330 z 16.12.2009, str. 80 oraz Dz. Urz. UE L 63 z 12.03.2010, str. 31) – w przypadku przewozu drogowego, do którego ma zastosowanie rozporządzenie (WE) nr 561/2006, 2) Suplemencie 3 do załącznika do Umowy AETR – w przypadku przewozu drogowego, do którego ma zastosowanie Umowa AETR – przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego, a kierowca to zaświadczenie podpisuje.
Zgodnie z lp. 15.3 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2000 zł.
Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości i jawi się jako bezsporny. Dotyczy to przede wszystkim przebiegu i ustaleń poczynionych podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 29 stycznia 2022 r., około godziny 11.30 w W. na ul. A. Poddano kontroli drogowej pojazd (autobus) marki Solaris o nr rej. [...], którym kierował B. B. Przedmiotowy autobus ma 29 miejsc siedzących oraz 55 miejsc stojących. Na przednim wyświetlaczu widniał napis "ślub M. i J.". W pojeździe nie był zainstalowany tachograf do rejestrowania czasu pracy kierowcy; kierowca nie był wyposażony w zaświadczenie potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu w dniach poprzedzających kontrolę. Kierowca w dniu kontroli miał dzień wolny, a kontrolowanym pojazdem zamierzał zrobić "bramę" koledze z pracy, który w tym dniu brał ślub. W kontrolowanym pojeździe nie było pasażerów. Pojazd należy do przedsiębiorcy W. sp. z o.o., u którego osobą zarządzającą transportem jest S. B.
Zdaniem Sądu, organ dokonał prawidłowej oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego, a w szczególności prawidłowo stwierdził, że doszło do wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu oraz że kierowca nie został wyposażony w inny dokument, o którym mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym (zaświadczenie potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu w dniach poprzedzających kontrolę), wymagany w związku z realizowanym przewozem. Wyczerpane zostały zatem hipotezy statuowanych powołanymi wyżej przepisami norm sankcjonujących. Normy te zostały w zaskarżonej decyzji prawidłowo skonkretyzowane przez nałożenie kary w kwocie 2500 zł.
Zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. W ramach tychże zarzutów skarżący zasadniczo nie kwestionuje ustalonego stanu faktycznego, a w szczególności nie kwestionuje okoliczności, że w autobusie nie był zainstalowany tachograf (zwykle autobusem jest wykonywany przewóz regularny osób na linii do 50 kilometrów), ani okoliczności, że kierowca nie został wyposażony w zaświadczenie potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu w dniach poprzedzających kontrolę – zdaniem skarżącego, nie stanowiło ta jednak naruszenia prawa, bowiem miał miejsce przejazd "prywatny", a nie przewóz drogowy. Wskazać w związku z tym należy, że zgodnie z art. 4 ust. 6a u.t.d., przewóz drogowy to transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Z kolei w myśl art. 4 lit.a rozporządzenia nr 561/2006, dla jego celów zastosowanie ma następująca definicja przewozu drogowego: jest to każda podróż odbywana w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Definicja przewozu drogowego z art. 4 lit.a rozporządzenia nr 561/2006 ma również znaczenie z punktu widzenia stosowania przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego – stosownie do jego art. 2 ust. 1 (por. wyrok NSA z 26 lutego 2021 r., II GSK 310/19, CBOSA). Zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 561/2006 ma ono zastosowanie w szczególności do przewozu drogowego osób, pojazdami skonstruowanymi lub trwale przystosowanymi i przeznaczonymi do przewozu więcej niż dziewięciu osób łącznie z kierowcą. W świetle powołanych przepisów oraz poczynionych ustaleń faktycznych nie ulega wątpliwości, że – wbrew twierdzeniom skargi – doszło do przewozu drogowego, podlegającego pod przepisy obu powołanych rozporządzeń. Zgodzić się trzeba z organem odwoławczym również co do tego, że skarżący, jako zarządzający transportem w przedsiębiorstwie W. sp. z o.o., nie powinien był dopuścić do wykonywania przewozu drogowego autobusem przystosowanym do przewozu ponad 9 osób łącznie z kierowcą, który nie jest wyposażony w tachograf posiadający świadectwo homologacji typu, jak również nie powinien był dopuścić do prowadzenia autobusu przez kierowcę bez dokumentu, o którym mowa w art. 87 ust. 1 u.t.d.
Należy dodać, że – zdaniem Sądu – nie ma podstaw do kwestionowania stanowiska organu o braku przesłanek do zastosowania regulacji z art. 92c u.t.d. W szczególności w niniejszej sprawie nie ma okoliczności ani dowodów wskazujących na to, by skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć.
W ocenie Sądu, stan faktyczny został wyjaśniony należycie, toteż nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego statuujących zasadę prawdy materialnej (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi prawa procesowego (art. 107 § 3 k.p.a.). Podjęte przez organ rozstrzygnięcie odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów prawa materialnego powołanych w skardze.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku