III SA/KR 1480/23

III SA/Kr 1480/23 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2024-03-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Elżbieta Czarny-Drożdżejko
Ewelina Dziuban /sprawozdawca/
Janusz Kasprzycki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2201
Art. 4  pkt 1, 3, 4, 22, art. 92a ust. 1, 3, i 7  pkt 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Asesor WSA Ewelina Dziuban (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 marca 2024 r. sprawy ze skargi K. S. i W. Spółka jawna z siedzibą w T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 lipca 2023 r. nr BP.501.39.2022.1284.KI13.436955 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 19 lipca 2023 r., nr BP.501.39.2022.1284.KI13.436955 utrzymał w mocy decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 listopada 2021 r. nr WITD.DI.0152.XlII0468/32/21 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 złotych.
W podstawie prawnej decyzji podano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. zwana dalej k.p.a.), art. 4 pkt 1, 3, 4, 22, art. 5 ust. 1, art. 87 ust. 1 pkt 3, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm. zwana dalej utd), art. 71 ust. 1, art. 81 ust. 1 i ust. 5 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 1047 ze zm., zwanej dalej prd) oraz Ip. 1.1 i 9.1 załącznika nr 3 do utd.
Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Podczas kontroli przeprowadzonej w miejscowości C. (DK nr [...], kierunek: W. – K. – J., odcinek K. – C.) w dniu 29 lipca 2021 r. stwierdzono, że kierowca samochodu ciężarowego marki DAF o nr rej. [...] (D. B.) wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy "K." Spółka jawna z siedzibą w T.
Kierujący okazał do kontroli m.in. wypis z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne wydany ww. przedsiębiorcy.
W toku kontroli stwierdzono, że pojazdem przewożono ładunek pochodzący od sprzedawcy K. T. S. do odbiorcy w miejscowości B. Kierowca nie okazał żadnych innych uprawnień do wykonywania przewozu. Ponadto kontrolowany pojazd nie posiadał ważnego badania technicznego (ważność badania technicznego upłynęła 25 czerwca 2021 r.).
Postępowanie przed organem l instancji zakończyło się w dniu 9 listopada 2021 r. wydaniem ww. decyzji administracyjnej nakładającej na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 12 000 zł tytułem naruszeń Ip. 1.1 oraz Ip. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym zgodnie z art. 92a ust. 3 utd.
Pismem z dnia 14 grudnia 2021 r. pełnomocnik strony złożył odwołanie od decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (art. 6, 7, 8, 9, 10, 77 § 1, 80, 107 § 3, art. 78 § 1, art. 35 § 1, 2 i 3, art. 36, 38 k.p.a.) oraz art. 6 ust. 1 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji. W uzasadnieniu wskazano na wadliwe ustalenia faktyczne w zakresie Ip. 1.1 załącznika nr 3 do utd, dokonane w sposób dowolnym niezgodne ze stanem faktycznym, w tym pominięcie wyjaśnień kierowcy oraz Pani A. S. Odwołujący się zakwestionował by w protokole kontroli zostało wykazane w sposób dostateczny, w jaki sposób ustalono, czy pojazdem był przewożony ładunek pochodzący od firmy K. T. S. Nie dokonano oględzin przestrzeni ładunkowej. Dalej zakwestionowano ustalenia protokołu kontroli, uzasadnienie decyzji, brak uwzględnienia art. 92c utd. Zdaniem strony ciężar prowadzenia postępowania dowodowego, w tym prawidłowe ustalenia faktyczne, należą do organu. Ponadto, wskazano, że decyzja została wydana z naruszeniem procedury wynikającej z art. 35 k.p.a. W związku z powyższym na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. strona odwołująca się wniosła o uchylenie lub stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w zakresie naruszenia Ip. 1.1 załącznika nr 3 do utd. Jednocześnie skarżący nie zakwestionował naruszenia Ip. 9.1 załącznika nr 3 do utd.
W uzasadnieniu opisanej na wstępie decyzji z dnia 19 lipca 2023 r., organ II instancji wskazał, że z ustaleń stwierdzonych w protokole kontroli wynika, że kierowca w chwili zatrzymania do kontroli wykonywał krajowy transport rzeczy z miejscowości T. do K. i do miejscowości B. w imieniu strony skarżącej. Kierowca okazał do kontroli m.in. wypis nr 2 z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne nr [...] wydane skarżącej. W oparciu o wyjaśnienia kierowcy oraz okazaną fakturę VAT nr [...] stwierdzono, że poddanym kontroli pojazdem przewożony jest m.in. ładunek pochodzący od sprzedawcy K. T. S. Kierujący nie okazał innych dokumentów uprawniających do wykonywania przedmiotowego przewozu. Ponadto, kontrolowany pojazd nie posiadał ważnego badania technicznego tj. ważność badania technicznego upłynęła 25 czerwca 2021 r. (dowody: protokół kontroli okazane dokumenty - w aktach sprawy).
W tym miejscu podkreślono, że wskazany powyżej protokół kontroli drogowej jest istotnym dowodem w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Organ odwoławczy wyjaśnił, że protokół podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak również może odmówić jego podpisania. W tej sprawie kierowca podpisał protokół bez uwag.
Powołując się na protokół przesłuchania w charakterze świadka kierującego pojazdem - D. B., organ odwoławczy wskazał, że świadek zeznał, że jest pracownikiem K. Spółka jawna a także, że okazał do kontroli wypis z zaświadczenia na przewozy własne ww. przedsiębiorcy. Ponadto, D. B. wskazał, że w chwili zatrzymania pojazd był załadowany w towar zgodnie z okazanymi do kontroli dokumentami (faktura VAT [...], faktura VAT [...], faktura [...]) i przeznaczony do odbiorców w K. i B. (...).
W dalszej części uzasadnienia przytoczono złożone przez stronę skarżącą wyjaśnienia, w których wskazano przede wszystkim, że przedsiębiorstwo "K" Spółka jawna posiada zezwolenie na przewozy drogowe na potrzeby własne i tylko taki rodzaj przewozu rzeczy jest praktykowany przez przedsiębiorstwo (w ramach sprzedaży swojego towaru przedsiębiorstwo dostarcza go do klienta własnym środkiem transportu). Strona wyjaśniła, że zaistniała sytuacja wynikała z niedoinformowania kierowcy i jego krótkiego doświadczenia w pracy jako kierowcy (w dniu 29 lipca 2021 r. przyszedł do pracy i dostał polecenie wyjazdu do klientów w B. i w K. z towarem załadowanym na samochód przez pracowników magazynu, na który zostały przez stronę wystawione faktury). Wskazano, że w ramach współpracy strona została poproszona, żeby kierowca wziął ze sobą również fakturę dla Pani A. S. A. S. prosiła o dostarczenie faktury na towar zabrany w dniu 27 lipca 2021 r. od K. T. S. Zdaniem strony, brak towaru przedsiębiorstwa K. T. S. na samochodzie jest jednoznaczny z niewykonywaniem transportu drogowego, a jedynie wskazuje na wykonywanie przewozu drogowego na potrzeby własne. Skarżąca nie dopuszcza do przewożenia żadnego towaru nie należącego do przedsiębiorstwa, a mimo zaprzyjaźnienia i współpracy z przedsiębiorcą K. T. S. nie przewozi dla ww. przedsiębiorcy i innych firm nawet tak zwanej "przysłowiowej śrubki", ponieważ wie, jakie to ma swoje konsekwencje w przepisach prawa. Z uwagi na powyższe na podstawie art. 92c ust. 1 utd strona wniosła o umorzenie postępowania. W załączeniu przesłano oświadczenie A. S. z 15 września 2021 r. oraz oświadczenie kierowcy z dnia 30 lipca 2021 r. (dowód: pismo z wyjaśnieniami z dnia 20 września 2021 r. i załącznikami oraz pismo z 8 października 2021 r. - w aktach sprawy).
Organ odwoławczy, po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego w sprawie stwierdził, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa.
Przede wszystkim zaakcentowano, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że samochód ciężarowy marki DAF o nr rej. [...] w chwili kontroli nie posiadał ważnego badania technicznego tj. ważność badania technicznego upłynęła 25 czerwca 2021 r., a kontrola miała miejsce 29 lipca 2021 r. Strona tym samym nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku w tymże zakresie i na dzień kontroli ww. pojazd nie posiadał aktualnego okresowego badania technicznego, potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Powyższe jest bezsporne, bowiem strona zasadniczo nie zakwestionowała naruszenia Ip. 9.1 załącznika nr 3 do utd.
Zatem zasadnie nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 2.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 utd i Ip. 9.1 załącznika nr 3 do tej ustawy.
Jednocześnie, z zebranego materiału dowodowego wynika, że kierowca jest pracownikiem strony, a także wykonywał przewóz rzeczy w imieniu strony. Kierowca okazał wypis nr 2 z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne nr [...] wydane skarżącej. Z materiału dowodowego wynika, że pojazd poddany kontroli marki DAF o nr rej. [...] pozostawał w prawnej dyspozycji strony (dowód: wydruk z Cepik - w aktach sprawy). Przewóz był wykonywany przez pracownika strony w imieniu i na rzecz strony, co jest bezsporne. Natomiast z zebranego materiału dowodowego wynika, że kierowca okazał do kontroli m.in. fakturę VAT nr [...] wskazującą, iż poddanym kontroli pojazdem przewożony jest m.in. ładunek pochodzący od sprzedawcy K. T. S.
Stosownie do art. 4 pkt 4 utd niezarobkowy przewóz drogowy to przewóz na potrzeby własne jest to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych załadowany lub bez ładunku, przeznaczony do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin. (...)
W ocenie organu II instancji, nie została spełniona przesłanka określona w art. 4 pkt 4 lit. c) utd, dlatego uznano, że przedmiotowy przewóz nie ma charakteru przewozu na potrzeby własne, który wymaga by łącznie były spełnione wszystkie cztery przesłanki z art. 4 pkt 4 utd. Zatem stwierdzono, że posiadanie przez stronę zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne nie jest wystarczające. Kierowca nie okazał innego uprawnienia do wykonywania przedmiotowego przewozu. Organy nie dały wiary wyjaśnieniom strony, że strona wykonuje jedynie przewozy na potrzeby własne. Dlatego organy nie dały wiary oświadczeniom kierowcy i Pani A. S. przedstawionym przez stronę w toku postępowania. Za wiarygodne uznano natomiast zeznania kierowcy, które zostały złożone "na gorąco" podczas kontroli, po odebraniu oświadczenia o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.
Wskazano również, że obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 utd, nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej.
Na podstawie tak zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że strona wykonywała zarobkowo przewóz rzeczy, o którym mowa w wyżej cytowanym art. 5 ust. 1 utd. Dlatego uznano, że przewóz z dnia kontroli, prawidłowo został zakwalifikowany jako wykonywany bez licencji, skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 utd oraz Ip. 1.1 załącznika nr 3 do utd.
Podsumowując organ II instancji wskazał, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało bezsprzecznie, że w dniu 29 lipca 2021 r. kierowca D. B. wykonywał w imieniu "K." Spółka jawna poddanym kontroli pojazdem przewóz rzeczy, a kontrolowany pojazd nie posiadał ważnego okresowego badania technicznego pojazdu i nie powinien poruszać się po drogach. Powyższe jest bezsporne.
W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja organu I instancji jest prawidłowa, a zarzuty strony nieuzasadnione.
W podsumowaniu, organ odwoławczy stwierdził, że w związku z brakiem okazania innego dokumentu uprawniającego stronę do wykonywania transportu drogowego nie będącego przewozem na potrzeby własne, prawidłowo nałożono na stronę karę pieniężną za naruszenie Ip. 1.1 załącznika nr 3 do utd tj. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Jednocześnie uznano, że ustalenia stwierdzone w protokole kontroli są spójne z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ I instancji przeanalizował wyjaśnienia strony (str. 4 i kolejne), a jedynie nie dał im wiary. Tym samym podniesiony w odwołaniu zarzut pominięcia wyjaśnień kierowcy oraz Pani A. S. organ ocenił jako nieuzasadniony. Co więcej, jak wskazano już wyżej dokumenty obejmujące wskazane oświadczenia kierowcy i P. A. S. mają charakter dokumentu prywatnego w związku z czym stanowi wyłącznie dowód, że osoba która go podpisała złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie (art. 245 k.p.c.) i nie dowodzą prawdziwości tych twierdzeń.
W ocenie organu odwoławczego, strona skarżąca nie wykazała w żaden sposób, że nie ma do niej zastosowania art. 92a ust. 1 utd. W ocenie organu odwoławczego, prawidłowo zakwalifikowano więc naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia.
W sprawie nie ma również podstaw do zastosowania art. 92c utd. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania ww. przepisu. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. W przedmiotowej sprawie do naruszenia przepisów utd doszło w wyniku działań skarżącego, ponieważ wykonywał usługę przewozu rzeczy nie posiadając stosownych uprawnień. Gdyby strona przestrzegała obowiązujących regulacji prawnych, to do naruszenia by nie doszło. Dlatego brak jest podstaw do uchylenia decyzji w zaskarżonej części i umorzenia postępowania.
Niewątpliwie przewóz wykonywany w dniu kontroli był transportem drogowym w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym, wykonywanym bez wymaganej licencji. Jednocześnie przewóz nie miał charakteru przewozu na potrzeby własne, ponieważ nie spełniał wymogów określonych w art. 4 pkt 4 utd. Strona tak w postępowaniu przed organem I instancji, jak i odwołaniu, nie wyjaśniła jakiego rodzaju rzeczy były przewożone oraz jaki miało to związek z prowadzoną przez stronę skarżącą działalnością gospodarczą, a jedynie powołała się na omawiany przepis w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
Strona skarżąca w piśmie z 18 sierpnia 2023 r. wniosła skargę na ww. decyzję.
W ocenie strony skarżącej decyzje w tej sprawie zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności poprzez pominięcie istotnych faktów dla sprawy, które uznano za bezzasadne, a podniesione argumenty w wyjaśnieniach i odwołaniu zostały pominięte. Decyzja zawiera rażące błędy procedury administracyjnej, a w szczególności: naruszenie wyrażonej w art. 8 Kpa. zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę zarzucanych jej naruszeń, bez wykazania w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia stwierdzonych naruszeń co
w niniejszej sprawie nie zostało dopełnione przez organ wydający decyzję chociażby poprzez nie sprawdzenie i zweryfikowanie wyjaśnień strony.
- naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa poprzez wydanie decyzji podczas gdy stan faktyczny niniejszej sprawy budził wątpliwości i nie został ustalony przez organ należycie i nie wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały przez niego wyjaśnione,
- naruszenie art. 6 i 7 kpa poprzez zaniechanie przez organy odpowiednich działań, które miałyby na celu ostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy, jak również brak podjęcia czynności na rzecz słusznego interesu obywateli, w tym przypadku nas, jako przedsiębiorcy realizującego przewóz drogowy;
- naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego określonej w art. 7
Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez złamanie generalnych zasad kodeksu postępowania administracyjnego i niezastosowanie na korzyść przedsiębiorcy faktu z uwagi na kolizję przepisu art. 189a § 2 pkt 2 kpa
- art. 35 § 1, 2 i 3 kpa i art. 36 kpa nakładającego na organ administracji publicznej obowiązek załatwienie sprawy bez zbędniej zwłoki lub w terminie nie dłuższym niż jeden miesiąc, a w sprawach szczególnie skomplikowanych dwóch miesięcy z koniecznością powiadomienia o przedłużeniu postępowania wskazując nowy termin załatwienia sprawy,
- art. 38 kpa, który nakłada na organ pociągnięcie do odpowiedzialności w stosunku do pracownika odpowiedzialności porządkowej lub dyscyplinarnej albo innej odpowiedzialności, jeżeli z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił sprawy w terminie lub prowadził postępowanie dłużej niż to było niezbędne do załatwienia sprawy.
Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 15 września 2023 r. (k. 16 a.s.) wydanym na podstawie art. 93 ust. 2 u.t.d. Główny Inspektor Transportu Drogowego z urzędu wstrzymał w całości wykonanie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem.
Skarga nie jest zasadna, dlatego nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie należy stwierdzić, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy i wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, stanowił art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze. zm., dalej jako "ustawa" lub "u.t.d."). Zgodnie z tym przepisem - podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie.
Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w tym przepisie, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, o czym stanowi przepis art. 92a ust. 7 ustawy.
Przywołana regulacja przewiduje odpowiedzialność administracyjną podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Istota odpowiedzialności administracyjnej sprowadza się do tego, że aby pociągnąć do niej określony podmiot (podmiot administrowany) konieczne jest zaistnienie wyłącznie dwóch zasadniczych przesłanek: po pierwsze, podmiot ten musi charakteryzować się cechami wyrażonymi w normie prawnej stanowiącej podstawę odpowiedzialności oraz po drugie, musi on wyczerpać określone w tej normie znamiona działania lub zaniechania lub znamiona tegoż zachowania muszą zostać wyczerpane przez inny podmiot - o ile norma prawna przypisuje zachowanie innego podmiotu lub skutek tego zachowania wspomnianemu podmiotowi administrowanemu (delikt administracyjny).
Zaistnienie powyższych przesłanek jest - co do zasady - wystarczające, aby podmiot administrowany poniósł z tytułu popełnionego deliktu administracyjnego ujemne konsekwencje (sankcję administracyjną). Zbędne staje się zatem badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład wina podmiotu administrowanego, które nie mają wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej.
W tym miejscu należy wskazać na treść załącznika nr 3 (lp. 1.1) do ustawy o transporcie drogowym, który wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 12 000 złotych.
W stanie faktycznym tej sprawy nie było kwestionowane, że podczas kontroli przeprowadzonej w miejscowości C. (DK nr 73, kierunek: W. – K. – J., odcinek K. – C.) w dniu 29 lipca 2021 r. stwierdzono, że kierowca samochodu ciężarowego marki DAF o nr rej. [...] (D. B.) wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy "K." Spółka jawna z siedzibą w T.
Kierujący okazał do kontroli m.in. wypis z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne wydany ww. przedsiębiorcy.
Nie był kwestionowany fakt, że ww. pojazd, którym wykonywano przewóz drogowy nie posiadał aktualnego okresowego badania technicznego, co stanowi naruszenie lp. 9.1 załącznika nr 3 do utd.
Sporne natomiast było, czy kierowca tego dnia wykonywał ww. pojazdem przewóz na potrzeby własne strony skarżącej.
Ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu przesłuchania świadka – B. D. sporządzonego podczas kontroli w dniu 29 lipca 2021 r. (k. 60, 61 a.a.) wynika, że "w chwili zatrzymania do kontroli na pojeździe był załadowany towar zgodnie z okazanymi do kontroli dokumentami: faktura vat [...], faktura vat [...], faktura vat [...] – przeznaczony do odbioru w K. i B. Pod protokołem zostały złożone podpisy osób biorących udział w przesłuchaniu w tym, świadka D. B. Stwierdzone naruszenia zostały opisane w protokole kontroli (k. 55-59 a.a.), również podpisanym przez D. B.
Z faktury vat [...] z 28 lipca 2021 r. (k. 64 a.a.) wynika, że sprzedawcą był T. S., a nabywcą/odbiorcą A. S. – V. w B.
Jak ustalił organ podczas kontroli - strona skarżąca posiadała zezwolenia na przewóz na potrzeby własne.
W ocenie Sądu – organ dokonał prawidłowych ustaleń w sprawie w oparciu o protokół przesłuchania świadka D. B. oraz protokół kontroli, które w tej sprawie są dowodami kluczowymi.
Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sadu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 17 czerwca 2021 sygn. akt II GSK 1157/18: "zgodnie z art. 74 ust. 1 utd w przypadku stwierdzenia naruszeń uzasadniających nałożenie kary pieniężnej, podczas przeprowadzanej kontroli drogowej, sporządza się protokół kontroli. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się uwagę na szczególne dowodowe znaczenie takiego protokołu, który jest często podstawowym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej. Istotne jest również, że podawane przez uczestniczących w kontroli informacje są z reguły wypowiadane "na gorąco", spontanicznie, bez kalkulowania ich znaczenia i ewentualnego wpływu na wynik sprawy, tak uzyskany dowód ma zatem walor szczególny."
Co wyżej zasygnalizowano, w aktach niniejszej sprawy znajduje się prawidłowo sporządzony protokół z kontroli oraz protokół przesłuchania świadka D. B., które to dowody oraz ich ocena zostały wyczerpująco omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Z kolei pisemne wyjaśnienia D. B. zawarte w piśmie z 30 lipca 2021 (k. 87 a.a.) oraz A. S. w piśmie z 15 września 2021 r. (k. 86 a.a.), w ocenie Sądu nie zasługują na wiarę, bowiem jak słusznie zauważył organ, te działania podyktowane były chęcią uniknięcia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym przez stronę skarżącą. Najpierw bowiem kierowca podczas kontroli wskazał, że przewozi towar zgodnie z okazanymi fakturami, w tym fakturą nr [...] i zawozi go do B., co jest spójne i logiczne zwłaszcza wobec faktu, że firma A. S. znajduje się w B. Wyjaśnienia te stanowiły niczym nieuzasadnioną polemikę z ustaleniami dokonanymi przez organ i nie podważyły dokonanej przez organ oceny zabranych w sprawie dowodów.
Podsumowując, Sąd podzielił stanowisko organów, że późniejsze pisemne wyjaśnia tak D. B. jak i A. S. nie mogły prowadzić do zakwestionowania poczynionych przez organy ustaleń w sprawie w oparciu o protokół kontroli i przesłuchania świadka z dnia kontroli tj. 29 lipca 2021 r.
W ocenie Sądu nie doszło w sprawie do naruszenia art. 6,7,8,77 § 1, art. 80 k.p.a. Organ wydając zaskarżoną decyzję zrealizował bowiem obowiązki wynikające z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., podjął wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadził, a następnie rozpatrzył materiał dowodowy niezbędny do poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych i wydania niewadliwego rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie stanowiska znalazło należyte odzwierciedlenie w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które odpowiada wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a. Zapewniono również skarżącej czynny udział w postępowaniu. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w skardze. Dotyczy to także art. 35, 36 i 38 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.
W tym tez kontekście należy wskazać, że w toku postępowania spółka składała wyjaśnienia dotyczące okoliczności sprawy, jednak w swych pisma kierowanych do organu nie podjęła skutecznej próby wykazania, że nie przyczyniła się do powstania stwierdzonych naruszeń, nie wskazując wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych, niespodziewanych, które miałyby bezpośredni wpływ na powstanie stwierdzonych naruszeń, a których doświadczony i profesjonalny podmiot organizując przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie byłby w stanie przewidzieć. Jak słusznie przyjęły zatem organy w sprawie nie występowały okoliczności określone w art. 92b oraz w art. 92c utd. wyłączające odpowiedzialność skarżącej.
Mając powyższe na uwadze Sąd, nie podzielając zarzutów skargi, jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo materialne bądź przepisy postępowania w sposób obligujący do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.
Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a.