III SA/Kr 1426/24

III SA/Kr 1426/24 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-04-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Jakub Makuch /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Marasek-Zybura
Magdalena Gawlikowska
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne
Oświata
Skarżony organ
Zarząd Powiatu
Treść wyniku
stwierdzono bezskuteczność zaskarżonej czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 651
Par. 73 ust. 1  i par. 77
Rozporządzenie Ministra Edukacji i Nauki z dnia 30 marca 2023 roku w sprawie niektórych publicznych placówek systemu oświaty
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch (spr.) Sędziowie WSA Katarzyna Marasek-Zybura Asesor WSA Magdalena Gawlikowska Protokolant starszy referent Dominika Duda-Malik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] "R." w R. na czynność Zarządu Powiatu Nowosądeckiego z dnia 15 lipca 2024 r. nr EKS-I.4331.6.10.2024 w przedmiocie odmowy przyznania, ustalenia wysokości i wypłacenia dotacji stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi Stowarzyszenia [...] "R." w R. (dalej: "strona skarżąca" lub "Stowarzyszenie") jest czynność Zarządu Powiatu Nowosądeckiego z 15.07.2024 r. (nr EKS-I.4331.6.10.2024) w przedmiocie odmowy przyznania, ustalenia wysokości i wypłaty dotacji oświatowej za lipiec 2024 r.
Stan faktyczny tej sprawy przedstawiał się następująco:
1. Strona skarżąca pismem z 12.07.2024 r. przedstawiła Starostwu Powiatowemu w Nowym Sączu informację o faktycznej liczbie wychowanków prowadzonej przez siebie placówki Dom Wczasów Dziecięcych w R. za czerwiec 2024 r. oraz o planowanej liczbie wychowanków w lipcu 2024 r.
2. Pismem z 15.07.2024 r. organ poinformował stronę skarżącą, że w całości podtrzymuje swoje wcześniejsze stanowisko zawarte w piśmie z 27.02.2022 r. dotyczące wypłacania dotacji za okres wakacji i ferii i tym samym odmawia jej wypłaty. Dodatkowo organ wyjaśnił, że jego stanowisko potwierdzają wyroki WSA w Krakowie z 21.12.2023 r. (I SA/Kr 1029/23) oraz z 14.02.2024 r. (I SA/Kr 22/24).
3. W skardze na powyższą czynność zarzucono naruszenie:
a) art. 2 Konstytucji RP, w zakresie wyrażonej w nim zasady ochrony zaufania do państwa i prawa, art. 7 Konstytucji RP (zasada legalizmu) i art. 184 Konstytucji RP (zasada sądowej kontroli administracji publicznej) oraz art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. per analogiam, z uwagi na brak uzasadnienia faktycznego i prawnego czynności odmowy przyznania, ustalenia wysokości i wypłacenia dotacji;
b) art. 26 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym w zw. z art. 29 ust. 1 i 2 oraz art. 47 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (dalej: "u.f,z.o"), poprzez dokonanie odmowy wypłaty dotacji przez osobę niebędącą piastunem funkcji organu wykonawczego powiatu, wobec czego ww. czynności nie można uznać za ważnie dokonaną zgodnie z przepisami kompetencyjnymi przez organ dotujący;
c) art. 29 ust. 1 i 2 w zw. z art. 34 ust. 1 i 2 u.f.z.o. w zw. z § 4 ust. 2 i 4 uchwały Nr 288/XXX/18 Rady Powiatu Nowosądeckiego z 1 marca 2018 r. w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji dla szkół niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych i placówek niepublicznych prowadzonych na terenie powiatu nowosądeckiego oraz trybu przeprowadzania kontroli prawidłowości pobrania i wykorzystania dotacji (Dz. Urz. Młp. poz. 2050), poprzez nieprzekazanie dotacji na wychowanków domu wczasów dziecięcych w części za lipiec, mimo że organ prowadzący placówkę bezspornie przekazał organowi dotującemu informację o planowanej liczbie wychowanków placówki zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt 1 u.f.z.o., a zgodnie z odnośnymi przepisami, dotacja przysługuje "w 12 częściach", co prowadzi do jednoznacznego wniosku, że ustawa przewiduje ją bez wyjątku za każdy miesiąc w roku budżetowym, w tym za lipiec;
d) § 73 ust. 1 i § 77 rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z 30 marca 2023 r. w sprawie niektórych publicznych placówek systemu oświaty (dalej: "rozporządzenie") - przez przyjęcie, za nieprawomocnymi wyrokami WSA w Krakowie z 21.12.2023 r. (I SA/Kr 1029/23) oraz z 14.02.2024 r. (I SA/Kr 22/24), błędnego założenia, iż sam fakt przebywania przez dzieci i młodzież w domu wczasów dziecięcych w czasie ferii letnich (podobnie jak innych ferii lub przerw w nauce) jest równoważny z korzystaniem z pobytu w DWD w ramach wypoczynku, o którym mowa w art. 92a-92t ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty i wyklucza prawo do dotacji dla DWD, która to wykładnia jest sprzeczna z przyjętą przez NSA postanowieniach NSA: z 22.09.2023 r. (I GSK 999/23), oraz z 8.12.2023 r. (I GSK 1347/23).
Skarga zawierała wniosek o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej decyzji w całości, o uznanie za podstawie art. 146 § 2 p.p.s.a. uprawnienia strony skarżącej do wypłaty na jej rzecz dotacji za lipiec 2024 r. wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych obliczonymi na podstawie art. 48 ust. 1 u.f.z.o., a także o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi zwrócono uwagę, że zaskarżona czynność nie została uzasadniona, mimo istnienia w tym względzie prawnego obowiązku. Podniesiono również, że zaskarżona czynność została dokonana z wyraźnym naruszeniem przepisów kompetencyjnych, gdyż winna być podjęta przez sam Zarząd Powiatu w formie uchwały. Odnosząc się z kolei do powołanych przez organ wyroków WSA w Krakowie, strona skarżąca zaznaczyła, iż nie są one prawomocne. Wskazała również, że skoro dom wczasów dziecięcych jest placówką nieferyjną (prowadzącą działalność statutową w całym roku szkolnym), to oferta form wspomagających kształcenie może być adresowana do dzieci i młodzieży także w wakacje i ferie. Końcowo zaznaczyła, że kwestię prawa domów wczasów dziecięcych do otrzymania dotacji za wakacje została już przesądzona przez NSA w postanowieniach z 22.09.2023 r. (I GSK 993/23) i z 08.12.2023 r. ( I GSK 1347/23).
4. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie oraz odniósł się szczegółowo do zarzutów strony skarżącej. Powołując się na wyrok WSA w Opolu z 24.04.2024 r. (I SAB/Op 3/23) wyjaśnił, że skoro ustawodawca nie przewidział sformalizowanego sposobu zawiadamiania organów prowadzących placówki oświatowe o udzieleniu lub nieudzieleniu dotacji, to zawiadomienie strony zwykłym pismem jest prawidłowe. Następnie organ wskazał, że czynność polegająca na odmowie wypłaty kwoty dotacji jest czynnością techniczną i nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Odnosząc się z kolei do kwestii podstawy odmowy udzielenia dotacji organ wskazał, że Stowarzyszenie nie spełniało przesłanek określonych w art. 29 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych. Wyjaśnił, że dzieci i młodzież korzystające z wypoczynku organizowanego przez dom wczasów dziecięcych są uczestnikami wypoczynku, a nie jego wychowankami. Sam pobyt w okresie wakacji i ferii stanowi w istocie odpoczynek dzieci i młodzieży, w związku z tym nie mogą być subwencjonowani i dotowani jak wychowankowie tego domu.
5. W piśmie procesowym z 02.10.2024 r. stanowiącym replikę na odpowiedź na skargę, strona skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo odnosząc się do wniosku organu o odrzucenie skargi, podkreśliła że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych zaskarżona czynność podlega kognicji sądów administracyjnych.
6. W kolejnym piśmie procesowym z 10.12.2024 r. strona skarżąca zwróciła uwagę na stanowisko zawarte w wyrokach NSA z 17.10.2024 r. (I GSK 1034/24) oraz z 06.11.2024 r. (I GSK 1049/24). Przywołanymi wyrokami NSA uchylił wyroki WSA w Krakowie na których organ opierał się w piśmie z 15.07.2024 r. i stwierdził bezskuteczność czynności organu.
7. Na rozprawie w dniu 04.04.2025 r. strona skarżąca podtrzymała stanowisko zawarte w skardze. Jednocześnie wskazała, że otrzymała od organu pismo wyrażające wolę pozytywnego załatwienia sprawy dotyczącej dotacji. Strona skarżąca cofnęła wniosek o zasądzenie kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Skarga była zasadna i skutkowała stwierdzeniem bezskuteczności zaskarżonej czynności.
Prezentację przyjętych przez Sąd motywów rozstrzygnięcia poprzedzić należy zajęciem stanowiska odnośnie do wniosku organu o odrzucenie skargi. Według Sądu, żądanie to pozbawione było podstaw prawnych. Jak bowiem wyjaśnił NSA w postanowieniach z 8.12.2023 r. (I GSK 1347/23) oraz z 22.09.2023 r. (I GSK 999/23)
czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 47 ustawy z 27.10.2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (aktualny publikator Dz. U. z 2025, poz. 439; dalej u.f.z.o) to wszelkie czynności podejmowane przez organ dotujący w celu ustalenia wysokości lub przekazania dotacji. Z art. 47 tej ustawy nie wynika jakiekolwiek ograniczenie kategorii czynności, które podlegają tej regulacji. Przepis posługuje się sformułowaniem "czynności podejmowane (...) w celu ustalenia wysokości i przekazania dotacji" i pod tym pojęciem należy rozumieć przede wszystkim obliczenie kwoty dotacji i zlecenie jej przelewu. Na podstawie lektury pozostałych przepisów ustawy nie sposób byłoby wskazać, o jakie inne czynności poprzedzające wypłatę dotacji miałoby chodzić (...) ale można zakładać, że ustalenie wysokości dotacji i zlecenie przelewu środków poprzedzone są przez sekwencję operacji myślowych, obliczeń rachunkowych, które jednak pozostają z istoty rzeczy sferą niedostępną dla beneficjenta. Finalizacja i zarazem uzewnętrznienie tych działań odbywa się dopiero z chwilą zlecenia przelewu i pojawienia się środków na rachunku uprawnionego. W ten sposób wykonywany jest przez administrację przewidziany przepisem ustawy obowiązek udzielenia beneficjentowi środków. NSA podkreślił, że sens przewidzianej w art. 47 u.f.z.o. sądowej kontroli sprowadza się przecież do weryfikacji zgodności z prawem realizowania tego obowiązku przez administrację, a zatem tego, czy i jaka kwota dotacji i komu została udzielona. Przedstawione stanowisko – w ocenie Sądu obecnie orzekającego – znajduje także zastosowanie także do występującej w niniejszej sprawie do sytuacji, w której uprawniony do wypłaty organ odmawia dokonania przyznania i wypłaty dotacji. Jest to bowiem również czynność, która polega na zaniechaniu wypłaty dotacji z uzasadnieniem, że jest ona nienależna (por. wyrok WSA w Krakowie z 20.10.2023 r., sygn. akt I SA/Kr 793/23).
Reasumując, w ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że zaskarżona czynność odmowy przyznania i wypłaty dotacji stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 47 u.f.z.o. i art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935; dalej p.p.s.a.) i jako taka poddana jest kognicji sądów administracyjnych.
Spór w sprawie sprowadzał się do oceny legalności czynności organu o odmowie przyznania, ustalenia wysokości i wypłaty dotacji za lipiec 2024 r. Sąd wskazuje, iż w analogicznych do rozstrzyganej obecnie sprawach zapadły wyroki NSA z 17.10.2024 r. (I GSK 1034/2024) oraz z 6.11.2024 r. (I GSK 1049/24) uchylające wyroki WSA w Krakowie odpowiednio z 14.02.2024 r. (I SA/Kr 22/24) oraz z 21.12.2023 r. (I SA/Kr 1029/23) i stwierdzające bezskuteczność czynności Zarządu Powiatu Nowosądeckiego w przedmiocie odmowy i przyznania stronie skarżącej dotacji za miesiące wakacyjne (lipiec i sierpień 2023 r.). Stanowisko zawarte w tych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela, dlatego w dalszej części uzasadnienia posłuży się argumentami przywołanymi przez NSA.
Domy wczasów dziecięcych są placówkami, o których mowa w art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 14.12.2016 r. Prawo oświatowe (Dz.U. z 2024 r., poz. 737, dalej: u.p.o.), tj. placówkami zapewniającymi opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania. Szczegółowe określenie celu i zadań tego rodzaju placówek nastąpiło w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2023 r. w sprawie niektórych publicznych placówek systemu oświaty (Dz.U. z 2023 r. poz. 651, dalej: rozporządzenie). Z treści § 71 ust. 1 rozporządzenia wynika, że dom wczasów dziecięcych jest placówką przeznaczoną do okresowego pobytu dzieci i młodzieży w celu organizowania i prowadzenia kształcenia dzieci i młodzieży lub wspierania i uzupełniania tego kształcenia, połączonego z jednoczesnym wspieraniem ich fizycznego i psychicznego rozwoju oraz wzmocnieniem ogólnej kondycji psychofizycznej i kształtowaniem zachowań prozdrowotnych, z wykorzystaniem lokalnych warunków klimatycznych.
Z kolei jak wynika z art. 29 ust. 1 u.f.z.o., niepubliczne placówki, o których mowa w art. 2 pkt 7 i 8 ustawy – Prawo oświatowe, otrzymują na każdego wychowanka dotację z budżetu powiatu w wysokości równej kwocie przewidzianej na takiego wychowanka w części oświatowej subwencji ogólnej dla powiatu. W art. 29 ust. 2 u.f.z.o. przewidziano, że wysokość dotacji, o której mowa w ust. 1 dla niepublicznych placówek zapewniających opiekę i wychowanie uczniom w okresie pobierania nauki poza miejscem stałego zamieszkania, będących domami wczasów dziecięcych, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie 123 ust. 1 pkt ustawy – Prawo oświatowe, jest ustalana jako iloczyn kwoty przewidzianej na takiego wychowanka w części oświatowej subwencji ogólnej dla powiatu oraz liczby dni pobytu tego wychowanka w tej placówce pomniejszonej o jeden dzień i podzielonej przez liczbę dni w roku budżetowym. W kontrolowanej sprawie niespornym było, że prowadzony przez stronę skarżącą Dom Wczasów Dziecięcych w R. (DWD), jest niepubliczną placówką edukacyjną, o której mowa w tych przepisach, czyli Stowarzyszenie uprawnione jest, po spełnieniu warunków przewidzianych przepisami prawa do otrzymania dotacji.
Sposób przekazania dotacji został przewidziany w art. 34 ust. 1 u.f.z.o., zgodnie z którym dotacje, o których mowa m.in. w art. 29, są przekazywane na rachunek bankowy przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówki, o której mowa w art. 2 pkt 6 – 8 ustawy – Prawo oświatowe, lub zespołu szkół lub placówek, w 12 częściach w terminie do ostatniego dnia każdego miesiąca, z tym że części za styczeń i za grudzień są przekazywane w terminie odpowiednio do 20 stycznia oraz do 15 grudnia roku budżetowego; w przypadku dotacji, o której mowa w art. 31 ust. 1 liczba części należnej dotacji jest równa liczbie miesięcy, w których prowadzony jest dany kwalifikacyjny kurs zawodowy. Zgodnie z art. 34 ust. 2 u.f.z.o. dotacje, o których mowa m.in. w art. 29, są przekazywane na każde dziecko objęte wczesnym wspomaganiem rozwoju, ucznia, wychowanka, uczestnika zajęć rewalidacyjno-wychowawczych lub słuchacza kwalifikacyjnego kursu zawodowego, będącego w danym miesiącu roku budżetowego odpowiednio dzieckiem objętym wczesnym wspomaganiem rozwoju, uczniem, wychowankiem, uczestnikiem zajęć rewalidacyjno-wychowawczych lub słuchaczem kwalifikacyjnego kursu zawodowego odpowiednio w placówce wychowywania przedszkolnego, szkole lub placówce, o której mowa w art. 2 pkt 6 - 8 ustawy – Prawo oświatowe.
Z art. 29 ust. 1 u.f.z.o. wynika, że dotacja oświatowa jest wypłacana na wychowanka. Warunkiem wypłaty dotacji jest zatem wykazanie w deklaracji osób rzeczywiście będących wychowankami DWD. Pojęcie wychowanka zostało zaś zdefiniowane w § 73 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem, wychowankami domu wczasów dziecięcych są dzieci i młodzież przebywające w domu wczasów dziecięcych w celu, o którym mowa w § 71 ust. 1, i niekorzystające z pobytu w domu wczasów dziecięcych w ramach:
1) wypoczynku, o którym mowa w art. 92a – 92t ustawy z dnia 07.09.1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2022 r., poz. 2230, dalej: u.s.o.).;
2) krajoznawstwa i turystyki, organizowanych przez publiczne i niepubliczne szkoły i placówki, do których uczęszczają, inne niż dom wczasów dziecięcych, w którym przebywają. Okres pobytu wychowanka w domu wczasów dziecięcych nie może być krótszy niż 5 dni i dłuższy niż 12 tygodni (ust. 2).
Jak trafnie zauważył NSA w powołanych na wstępie wyrokach, z przytoczonej definicji DWD nie wynika, aby placówka taka nie mogła działać także w okresach wakacji lub ferii. Dla otrzymania dotacji warunkiem koniecznym jest, aby w placówce była realizowana działalność o której mowa w § 71 ust. 1 rozporządzenia. W ocenie Sądu podkreślenia wymaga, iż funkcjonowanie domów wczasów dziecięcych także w okresach wakacyjnych lub ferii potwierdza dyspozycja § 77 rozporządzenia. W przepisie tym bowiem wprost wskazano, że dom wczasów dziecięcych prowadzi działalność przez cały rok kalendarzowy, a w organizacji pracy domu wczasów dziecięcych nie przewiduje się ferii szkolnych. Niewątpliwie oznacza to, że realizacja zadań, dla których powołano DWD trwa przez cały rok. Świadczy o tym zwrot normatywny "prowadzi działalność", który to powinien być odnoszony do takiej działalności, dla której utworzono DWD, czyli działalności przewidzianej w § 71 ust. 1 rozporządzenia.
Jak już wyżej wskazano, w § 71 rozporządzenia określono dwa obszary zadań dla realizacji, których funkcjonują DWD. Pierwszym z nich jest organizowanie i prowadzenie kształcenia, zaś drugim – wspieranie i uzupełnianie tego kształcenia. W przepisie tym mamy do czynienia z alternatywą zwykłą (o czym świadczy użyty spójnik "lub"). To zaś oznacza, że prowadzone w DWD zajęcia będą realizowały cel dla którego zostały powołane i tym samym będzie im przysługiwała dotacja, jeżeli będzie realizowany co najmniej jeden obszar, o którym mowa w powyższym przepisie. Wystarczającym będzie wobec tego, że w DWD prowadzone będą zajęcia mające na celu wspieranie i uzupełnianie kształcenia, także po zakończeniu roku szkolnego. Jeżeli uczeń zamierza się kształcić czy też uzupełnić swoją wiedzę w czasie wolnym od zajęć szkolnych (czyli np. właśnie w okresie wakacji), to domy wczasów dziecięcych taką możliwość zapewniają.
Mając na uwadze powyższe rozważania, nie budzi wątpliwości Sądu, że dotacji przyznawanej na podstawie art. 29 ust. 1 i 2 u.f.z.o. podlegają oba opisane wyżej cele realizowane przez domy wczasów dziecięcych. Co więcej, jak już wyżej wskazano, cel polegający na wspieraniu i uzupełnianiu kształcenia, może być realizowany także i po zakończeniu (w przerwie) roku szkolnego.
Odnosząc się do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę, że sam pobyt dzieci i młodzieży w okresie wakacji i ferii w domu wczasów dziecięcych stanowi wypoczynek, a osoby te nie są w tym czasie wychowankami, a jedynie uczestnikami wypoczynku – stwierdzić należy, że stanowisko to nie jest trafne.
Przesłanką pozytywną uznania dzieci i młodzieży za "wychowanków" w rozumieniu przepisu § 73 ust. 1 rozporządzenia, jest przebywanie w DWD w jednym z celów określonym w § 71 ust. 1 rozporządzenia Jeżeli zatem cele te są realizowane, przebywające w DWD dzieci i młodzież będzie uznana za "wychowanków". Jednocześnie w punktach 1 i 2 § 73 ust. 1 wskazano na dwie przesłanki negatywne, które nie pozwalają uznać takich osób za "wychowanków". Pierwszą z nich jest pobyt w DWD w ramach wypoczynku, o którym mowa w art. 92a – 92t u.s.o. Drugą zaś, przebywanie w ramach krajoznawstwa i turystyki organizowanych przez publiczne i niepubliczne szkoły i placówki (...). Definicja "wypoczynku" została zaś zawarta w art. 92a ust. 1 u.s.o., w którym wskazano, że ilekroć jest mowa o wypoczynku należy przez to rozumieć wypoczynek organizowany dla dzieci i młodzieży w celach rekreacyjnych lub regeneracji sił fizycznych i psychicznych, połączony ze szkoleniem lub pogłębianiem wiedzy, rozwijaniem zainteresowań, uzdolnień lub kompetencji społecznych dzieci i młodzieży, trwający nieprzerwanie co najmniej 2 dni, w czasie ferii letnich i zimowych oraz wiosennej i zimowej przerwy świątecznej, w kraju lub za granicą, w szczególności w formie kolonii, półkolonii, zimowiska, obozu i biwaku. Organ w swojej argumentacji zaniechał wzięcia pod uwagę faktu, że – jak już zostało wyżej wskazane – w okresie wakacji uczniowie również mogą się kształcić lub też swoje wykształcenie uzupełniać. Ponadto organ nie wziął pod uwagę brzmienia przepisów art. 92b-92t u.s.o. określających m.in. warunki jakie muszą być spełnione, aby pobyt uczniów mógł zostać za taki wypoczynek uznany. Podkreślić zaś należy, że w § 73 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia znalazło się wyraźne odesłanie do wypoczynku o którym mowa w art. 92a – 92t u.s.o., nie zaś jedynie do art. 92a ust. 1. Oznacza to, że jedynie w przypadku, gdy spełnione będą przesłanki wskazane w tych przepisach, będzie można uznać, że mamy do czynienia z "wypoczynkiem", co może uzasadniać odmowę wypłaty dotacji. Jak podkreślał NSA w przywołanych wyżej wyrokach - aby organ mógł odmówić przyznania dotacji musiałby najpierw ustalić, że strona skarżąca udostępnia swój obiekt, ewentualnie własnych pracowników - celem zapewnienia wypoczynku, w rozumieniu art. 92a – 92t u.s.o. dla dzieci i młodzieży przebywających w DWD. Tymczasem oparł się na błędnym założeniu, że w czasie wakacji lub ferii, uczniowie mogą jedynie wypoczywać i tym samym nie mogą być realizowane cele, dla których utworzone zostały DWD.
Reasumując, przedstawione wyżej rozważania prowadzą do uznania, że zaskarżona czynność naruszała prawo, przez co należało stwierdzić jej bezskuteczność. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 146 par. 1 p.p.s.a.
O kosztach postępowania nie orzeczono wobec cofnięcia wniosku w tym przedmiocie (por. punkt 7 uzasadnienia).