Pełny tekst orzeczenia III SA/Kr 137/26

III SA/Kr 137/26 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2026-07-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-01-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Michał Niedźwiedź /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne
Inspekcja sanitarna
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
oddalono sprzeciw
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
Art. 151a par. 2, art. 64d par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Niedźwiedź po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu I. N. od decyzji Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia 19 grudnia 2025 r., znak: NP.9081.2.29.2025 w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej oddala sprzeciw
Uzasadnienie
Sprzeciw I. N. został wniesiony na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 19 grudnia 2025r., nr NP.9081.2.29.2025, którą uchylono decyzję organu l instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji, wydaną na skutek rozpatrzenia odwołania A. M. Dyrektora Sądu Okręgowego w T. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tarnowie z 11 września 2025r, nr 14/2025 w przedmiocie stwierdzenia u I. N. choroby zawodowej: choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa - zakażenie wirusem SARS COV-2, wymienionej w póz. 26 wykazu chorób zawodowych.
Decyzja objęta sprzeciwem zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tarnowie wydał decyzję z 11 września 2025r., nr 14/2025 w przedmiocie stwierdzenia u I. N. choroby zawodowej: choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa - zakażenie wirusem SARS COV-2. Swoje rozstrzygnięcie organ l instancji oparł na niżej wymienionych dowodach:
1. Przebiegu zatrudnienia I. N. od 15 kwietnia 2004 r. do chwili obecnej w Sądzie Okręgowym w T. na stanowisku inspektora, starszego inspektora, specjalisty ds. administracyjnych.
2. Ocenie narażenia zawodowego udokumentowanej kartą oceny narażenia zawodowego z dnia 16 czerwca 2025 r.
3. Orzeczeniu lekarskim Małopolskiego Ośrodka Medycyny Pracy w Krakowie Nr [...] z dnia 4 sierpnia 2025 r. o rozpoznaniu u I. N. choroby zawodowej: choroby zakaźne lub pasożytnicze i ich następstwa: Covid- 19 {poz. 26 wykazu chorób zawodowych).
5. Protokole przesłuchania strony I. N. z dnia 10 czerwca 2025 r.
W dniu 2 października 2025 r. do MPWIS wpłynęło odwołanie A. M. Dyrektora Sądu Okręgowego w T. od decyzji organu l instancji, w którym zarzucono naruszenie:
- art. 235' § 1 k.p. poprzez błędne przyjęcie, że rozpoznane schorzenie stanowi chorobę zawodową, mimo że nie wykazano związku przyczynowego między warunkami pracy, a powstaniem jednostki chorobowej, naruszenie § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób
zawodowych poprzez uznanie, że spełnione zostały przesłanki dla stwierdzenia choroby zawodowej, mimo iż organ nie ustalił rzeczywistego czasu i stopnia narażenia na czynniki szkodliwe;
* art. 7 k.p.a. poprzez brak podejmowania wszelkich niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i załatwienia jej zgodnie z prawem oraz interesem społecznym, polegającym na oparciu się wyłącznie na uproszczonej karcie oceny narażenia zawodowego;
* art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności pominięcie dokumentacji BHP, zarządzeń pracodawcy w zakresie ochrony pracowników Biura Obsługi Interesanta oraz pomiarów środowiska pracy;
* art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów oraz pominięcie istotnych okoliczności sprawy, takich jak wdrożenie przez pracodawcę systemowych środków ochrony;
-art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób niewystarczający.
Odwołująca wniosła o przeprowadzenie dowodów z dołączonej do odwołania dokumentacji (Zarządzenia Dyrektora Sądu Okręgowego obowiązujących w czasie pandemii).
Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, organ II instancji wydał decyzję z dnia 19 grudnia 2025r, o której mowa na wstępie. W ocenie organu odwoławczego, PPIS w Tarnowie wydał przedmiotową decyzję przedwcześnie, nie dopełniając obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a więc bez zachowania norm wynikających z przepisów art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Zebrany materiał dowodowy powinien być kompletny, wyczerpujące zaś rozpatrzenie materiału dowodowego wymaga ustosunkowania się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów, z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych.
W ocenie organu odwoławczego, rozpatrując sprawę ponownie, organ l instancji powinien:
1. Ponownie przeprowadzić ocenę narażenia zawodowego na stanowiskach pracy I. N. z okresu zatrudnienia w Sądzie Okręgowym w T., ze szczególnym uwzględnieniem:
- wykazania kontaktu z osobą chorą (pracownikiem, klientem);
- wykluczenia zachorowania wśród domowników w okresie poprzedzającym zachorowanie;
- oceny ryzyka zawodowego na zajmowanym stanowisku pracy.
2. Nowy materiał dowodowy przesłać jednostce orzeczniczej tj. Małopolskiemu Ośrodkowi Medycyny Pracy, celem ewentualnej weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego.
3. Dokonać wyjaśnienia treści wydanego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 4 sierpnia 2025 r., w którym to w uzasadnieniu wskazano cyt: "...w miejscu pracy miała kontakt z zakażonymi pacjentami.", w kontekście miejsca zatrudnienia I. N. oraz wykonywanych czynności.
4. Na postawie zgromadzonego materiału dowodowego, zweryfikowanej oceny narażenia zawodowego, opinii jednostki orzeczniczej w tym uwzględniając odwołanie z dnia 24 września 2025 r. oraz dodatkowe oświadczenie z dnia 29 października 2025 r. wydać stosowną decyzję administracyjną w przedmiocie choroby zawodowej.
Od powyższej decyzji I. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sprzeciw, w którym zaskarżonej decyzji zarzuciła:
1. naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, w której zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał na wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego przez organ II instancji, a wskazywane uchybienia mogły zostać usunięte w trybie postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ odwoławczy, bez uchylania decyzji i przekazywania sprawy do ponownego rozpoznania;
2. naruszenie art. 15 k.p.a. przez pozorne urzeczywistnienie zasady dwuinstancyjności, polegające na uchyleniu decyzji organu l instancji mimo niewykazania, że organ odwoławczy nie mógł samodzielnie uzupełnić materiału dowodowego lub zlecić jego uzupełnienia w trybie art. 136 k.p.a.;
3. naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez przerzucenie na stronę obowiązku wykazania w sposób absolutnie pewny źródła zakażenia wirusem SARS- CoV-2, w tym poprzez wymaganie wskazania skonkretyzowanej osoby zakażonej oraz rekonstrukcji pełnego łańcucha transmisji, mimo że taki standard dowodowy nie wynika z przepisów prawa administracyjnego ani z regulacji dotyczących stwierdzania chorób zawodowych;
4. naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, polegającą na pominięciu znaczenia okoliczności znanych organowi z urzędu, w tym występowania innych zakażeń SARS-CoV-2 w tym samym środowisku pracy, oraz odmowie nadania im waloru dowodowego przy jednoczesnym powoływaniu się na nie w uzasadnieniu decyzji;
5. naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji korzystnej dla strony wyłącznie z przyczyn proceduralnych, bez wykazania, że wskazane uchybienia mogły mieć rzeczywisty wpływ na treść rozstrzygnięcia;
6. naruszenie zasady proporcjonalności przez zastosowanie środka procesowego w postaci uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, mimo istnienia możliwości uzupełnienia materiału dowodowego przez organ II instancji.
7. naruszenie prawa materialnego art. 2351 k.p. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że stwierdzenie choroby zawodowej COVID-19 wymaga wykazania kontaktu z osobą chorą posiadającą pozytywny wynik testu, jako warunku stwierdzenia choroby zawodowej COVID-19.
W uzasadnieniu sprzeciwu, skarżąca przedstawiła uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów i wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zobowiązanie organu administracji do ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku sądu.
W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026r, poz. 143 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl z kolei art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Instytucja sprzeciwu od decyzji kasacyjnej organu odwoławczego uregulowania została w przepisach art. 64 a - 64 e p.p.s.a. W myśl art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu zostało znacznie uproszczone: organ administracji nie musi udzielać odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3), sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1). .
Stosownie do art. 64e pip.s.a, rozpoznając sprzeciw od decyzji; sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Z kolei w myśl art. 151 a § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
W świetle powyższych przepisów kontrola sądowa w zakresie rozpoznania sprzeciwu polega na dokonaniu oceny, czy w okolicznościach danej sprawy organ II instancji w uzasadniony sposób wykorzystał możliwość wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezzasadnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Obowiązkiem sądu administracyjnego, który rozpoznaje sprzeciw od decyzji kasacyjnej jest ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy.
Zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wybór takiego właśnie wyniku rozpoznania odwołania nie zależy od swobody uznaniowej organu. Możliwość ta, stosownie do przywołanego art. 138 § 2 k.p.a., ma bowiem zastosowanie jedynie w ściśle określonej sytuacji, a mianowicie gdy decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Użycie w art. 138 § 2 k.p.a. spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą. W takim przypadku niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie". Sytuacja taka będzie miała miejsce, np. gdy w trakcie rozpoznawania sprawy niezbędne okaże się przeprowadzenie
postępowania dowodowego w znacznym zakresie, a wątpliwości organu odwoławczego, co do stanu faktycznego sprawy nie będą możliwe do wyeliminowania w trybie art. 136 § 1 k.p.a., w myśl którego organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.
Dlatego też należy przyjąć, że przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie będzie niezbędne w sytuacji, gdyby wydanie decyzji merytorycznej naruszyło zasadę dwuinstancyjności, np. ze względu na konieczność przeprowadzenia dowodów mających charakter podstawowy i rozstrzygający w danej sprawie. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przeprowadzenia określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność wydania decyzji kasacyjnej.
Pamiętać także należy, że zasada dwuinstancyjności wyrażona w art. 15 k.p.a. jest jedną z podstawowych zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Zgodnie z nią każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta przez organ pierwszej instancji podlega w wyniku wniesienia przez legitymowany podmiot środka zaskarżenia, ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Zatem istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie przez organ wyższego stopnia. Kontrola instancyjna przez niego przeprowadzona obejmuje zarówno legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ pierwszej instancji, jak i dokonaną przez ten organ ocenę stanu faktycznego sprawy. Organ drugiej instancji nie może więc ograniczyć się wyłącznie do kontroli pierwszoinstancyjnego orzeczenia, lecz ma obowiązek rozpatrzenia sprawy we własnym zakresie. Oznacza to, że organ odwoławczy jest obowiązany ocenić prawidłowość decyzji pierwszoinstancyjnej nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej tą decyzją (wyrok NSA z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II FSK 658/08, publ. LEX nr 532803). Zatem w sytuacji, gdy postępowanie pierwszoinstancyjne dotknięte jest wadami, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a. merytoryczne rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy, po uprzednim znacznym uzupełnieniu postępowania dowodowego, naruszyłoby tą zasadę.
W orzecznictwie NSA przyjmuje się, że art. 64e oraz art. 151a. § 1 p.p.s.a. należy wykładać w ten. sposób, że określony w tych przepisach zakres rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny na skutek sprzeciwu od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. nie. może obejmować oceny tej decyzji w zakresie, w jakim przesądzałoby to o prawach podmiotów, które z uwagi na treść.:art. 64b § 3 p.p.s.a. nie mogą brać udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Tak przyjęto w wyroku z 7 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1319/18. Pogląd ten został zaakceptowany m.in. w wyroku NSA z 30 września 2020 r.T sygn. akt II OSK 1984/20, w wyroku N$A z 5 listopada 2019 r., sygn, akt II OSK 3238/1'9, w wyroku NSA z 29 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 2030/19, w wyroku NSA z 3 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3552/1 oraz w wyroku NSA z 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt l OSK 2182/18. Ponadto wskazany sposób wykładni art. 64e oraz art. 151a § 1 p.p.s.a. został zaaprobowany w doktrynie prawa (Paweł Daniel, glosa do pierwszego ze wskazanych wyroków, opublikowana w OSP zeszyt 4 z 2019 r, póz. 42).
Pomimo, że instytucja sprzeciwu ma charakter formalny i ograniczony, gdyż służy wyłącznie do zbadania prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy ustawowych przesłanek decyzji kasacyjnej określonych w art. 138 § 2 k.p.a., to jednak ocena ta nie może abstrahować od przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie, jako że to przepisy prawa materialnego z reguły determinują zakres postępowania wyjaśniającego (por. wyrok WSA w Krakowie z 14 stycznia 2022 r, sygn. akt III SA/Kr 1827/21).
Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy o PIS w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej stosuje się przepisy k.p.a. Chociaż więc tryb postępowania w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest szczególnym rodzajem postępowania administracyjnego, to jednak organy mają obowiązek stosować w nim przepisy k.p.a., a regulacje procesowe zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2022 r., póz. 1836) nie modyfikują zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w k.p.a. Przepisy procesowe rozporządzenia są przepisami szczególnymi wobec przepisów k.p.a. i jedynie uzupełniają ogólne regulacje k.p.a. przez ich uszczegółowienie i dostosowanie do specyfiki rozpatrywanych spraw. W pozostałym, nieuregulowanym przez rozporządzenie zakresie, do postępowania tego znajdują zastosowanie zasady postępowania administracyjnego, które nakładają na
organy szereg obowiązków związanych z ustalaniem stanu faktycznego sprawy, jak i jego oceną (por.: wyrok o sygn. akt IM SA/Gd 256/24 - dostępny w CBOSA).
Zgodnie zatem z art. 7 k.p.a. organy inspekcji sanitarnej winny podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Zobowiązane są również w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Materiałem tym są w szczególności dane zawarte w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 8 ust. 1 rozporządzenia), natomiast jeśli państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w § 8 ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału (§ 8 ust. 2 rozporządzenia). To ostatnie uprawnienie organu jest konkretyzacją wymogu z art. 75 § 1 k.p.a. dopuszczenia jako dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ocena zebranego materiału dowodowego powinna być natomiast dokonana według wymagań z art. 80 K.p.a., tj. na podstawie całokształtu materiału dowodowego i powinna znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, które winno realizować zasadę przekonywania określoną w art. 11 K.p.a. i odpowiadać regulacji z art. 107 §3 K.p.a.
Mając na uwadze powyższe uznać należy, że sprzeciw wniesiony od decyzji Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 19 grudnia 2025r. w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej, nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Sądu, trafnie podniósł organ odwoławczy, że analizowany przypadek nie dotyczy pracownika z branży medycznej, tylko stanowiska - specjalisty ds. administracyjnych w Sądzie Okręgowym w T. Zatem ocena narażenia zawodowego pod kątem wirusa SARS-CoV-2 powinna zostać przeprowadzona w sposób szczegółowy, a w przypadku uznania, przez organ choroby zawodowej, ocena narażenia zawodowego powinna być w taki sposób przeprowadzona, aby został uprawdopodobniony związek przyczynowo-skutkowy, pomiędzy rozpoznaną chorobą a wystąpieniem narażenia na wirus SARS-CoV-2 w trakcie wykonywania
czynności służbowych pracownika, czyli powinien zostać potwierdzony kontakt z osobą chorą, posiadającą pozytywny wynik testu antygenowego.
Nie można tracić z pola widzenia, że (wydruk z systemu EWP, Protokół przesłuchania Strony, orzeczenie lekarskie), aktywna infekcja wirusem SARS-COV-2 u skarżącej została potwierdzona testem antygenowym w dniu 17 grudnia 2021 r. W protokole przesłuchania strony z dnia 10 czerwca 2025 r, oświadczyła ona, iż od marca 2020 r. do chwili obecnej pracuje na , stanowisku specjalisty ds. administracyjnych w biurze obsługi interesantów, ma cały czas kontakt z osobami przychodzącymi z zewnątrz w celu ;załatwienia spraw. Ponadto ww. podała, iż w grudniu 2021 r. wystąpiły takie objawy jak osłabienie, kaszel, duszności, gorączka, problemy ż oddychaniem, a 17 grudnia 2021 r. wykonany wymaz w kierunku Covid- 19 dał wynik pozytywny. Dodatkowo ww. oświadczyła, że nie jest w stanie określić od kogo się zaraziła, jednak w jej ocenie zakażenie jest wynikiem kontaktów z klientami przychodzącymi wówczas do sądu.
Zauważenia wymaga, że PPIS w Tarnowie w karcie oceny narażenia zawodowego z dnia. 16 czerwca 2025 r. w punkcie 12 dotyczącym charakterystyki wykonywanej pracy (rodzaj wykonywanych czynności) umieścił tyko informację,; iż podczas zatrudnienia (od marca 2020 do nadal) ww. wykonuje prace w biurze [...], mając, cały czas kontakt z klientem zewnętrznym. Na wymienionym stanowisku pracy wykonuje czynności takie jak: [...]. W punkcie 13 ww. karty, w którym podaje się nazwę czynnika, który wskazuje się jako przyczynę choroby zawodowej, organ l instancji, wskazał zakażenie wirusem SARS-CoV-2.
W przedmiotowej karcie, jak i w aktach. sprawy brak jest jakichkolwiek informacji dotyczących kontaktu pracownika, z osobami chorymi z pozytywnym wynikiem testu na SARS-CoV-2, W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ l instancji podał tylko, że ww, zatrudniona od 15 kwietnia 2004 r. do chwili obecnej w Sądzie Okręgowym w T. wykonuje pracę w narażeniu na czynniki biologiczne, w tym wirus SARS-CoV-2 (od marca.2020 r., do nadal), a praca ta polega na obsłudze [...].
W świetle powyższego, zasadnie ziałem uznał organ l! instancji, że PPIS w Tarnowie nie ustalił w sposób bezsporny, czy występuje związek przyczynowo-skutkowy między ekspozycją, a zachorowaniem skarżącej.
Ponadto, w badanym przypadku zasadnym jest ustalenie prawdopodobieństwa, czy kontakt z wirusem mógł nastąpić w związku z procesem pracy, a nie był związany z ogólną sytuacją epidemiologiczną. W tym zakresie organ
I instancji winien także ustalić, jakie w dacie "potencjalnego zarażenia obowiązywały zabezpieczenia w miejscu pracy i jak przebiegał kontakt z klientem zewnętrznym.
Słusznie zauważa organ l! instancji, że PPIS w Tarnowie tylko w piśmie z dnia
2 października 2025 r. przekazującym odwołanie wraz 2 aktami nadmienił, iż: "faktem powszechnie znanym jest, że nosicielami wirusa SARS-CoV-2 były także osoby bezobjawowe, zasadne było w opinii organu l instancji uznanie, jeśli nie bezspornie to z wysokim prawdopodobieństwem,- że do zakażenia doszło w miejscu pracy I. N. Dodatkowo należy podnieść, że z faktów znanych organowi z urzędu wynika, że w tożsamym czasie potwierdzenie zarażenia wirusem SAR5-CoV-2 odnotowano u osoby zatrudnionej: na podobnym stanowisku pracy i w tym samym budynku Sądu".
Jednakże dowodów na powyższe stwierdzenie organ nie przedstawił w trakcie prowadzonego postępowania /administracyjnego, a przed wydaniem zaskarżonej decyzji.
Zasadnie uznał organ II instancji, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ l instancji w celu ustalenia, czy w zakładzie warunki pracy stwarzały, bądź nie stwarzały ryzyka powstania choroby zawodowej - choroby zakaźnej lub pasożytniczej albo ich następstwa - COVID
19, powinien uzupełnić ocenę narażenia zawodowego skarżącej, biorąc pod uwagę ustalenia w zakresie jej kontaktu z osobą zakażoną (pracownik, klient) w środowisku pracy. Co więcej, postępowanie wyjaśniające powinno obejmować analizę zapisów systemów EWP, SEPIS, celem ustalenia, czy w środowisku pracy występowały ogniska COVID-19 lub czy ww. systemach widnieją osoby będące pracownikami Sądu Okręgowego w T. Niezbędnym jest także wykluczenie zachorowania wśród domowników skarżącej, w okresie poprzedzającym zachorowanie.
Powyższych ustaleń należy dokonać mając na uwadze okres inkubacji choroby, celem oceny czy istnieje związek czasowy pomiędzy zachorowaniem skarżącej, a ewentualnymi ustalonymi danymi osób. Ponadto pomocnym elementem w ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym będzie analiza oceny ryzyka zawodowego na stanowiskach pracy zajmowanych przez skarżącą z uwzględnieniem stosowanych środków profilaktycznych.
Z powyższego wynika, że specyfika postępowania w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej, tj. konieczności pełnego zebrania materiału dowodowego,: na co wskazano powyżej, przemawia za słusznością stanowiska organu odwoławczego o braku podstaw do zastosowania art. 136 k.p.a. i uzupełnienia postępowania dowodowego na etapie postępowania przed organem odwoławczym. Takie działanie zdaniem Sądu naruszyłoby zasadę dwuinstancyjności postępowania.
Sąd zaznacza końcowo, że w decyzji objętej sprzeciwem organ odwoławczy w sposób klarowny zawarł zalecenia dla organu l instancji, co do czynności, które ten; powinien wykonać w toku ponownego rozpoznania sprawy. W ocenie Sądu wskazania te są trafne.
Zatem w ocenie Sądu organ odwoławczy nie naruszył normy zawartej w art. 138 § 2 k.p.a. uchylając decyzję organu i instancji, gdyż zaistniały .przesłanki warunkujące jego zastosowanie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił sprzeciw, działając na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 64d § 1 p.p.s.a.