Pełny tekst orzeczenia III SA/Gl 926/25

III SA/Gl 926/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-11-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-10-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Barbara Brandys-Kmiecik /przewodniczący/
Magdalena Jankiewicz /sprawozdawca/
Marzanna Sałuda
Symbol z opisem
6260 Statut
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 1153
art. 91 ust.1, ust. 5
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1530
art. 11 ust. 2
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych
Dz.U. 2016 poz 283
§ 11
Rozporządzenie Prezesa Rady Ministów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Starszy referent Katarzyna Pisula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2025 r. sprawy ze skargi Miasta Ruda Śląska na rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody Śląskiego z dnia 1 sierpnia 2025 r. nr NPII.4131.1.509.2025 w przedmiocie uchwały w sprawie nadania statutu urzędowi pracy oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżonym rozstrzygnięciem nadzorczym z 1 sierpnia 2025 r. nr NPII.4131.1.509.2025 Wojewoda Śląski stwierdził nieważność uchwały Nr PR.0007.78.2025 Rady Miasta Ruda Śląska z 26 czerwca 2025 r. w sprawie nadania Statutu Powiatowemu Urzędowi Pracy w Rudzie Śląskiej, w części określonej w:
1) § 2 ust. 3 Załącznika do uchwały, jako niezgodnej z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1530 ze zm.), dalej jako "ustawa";
2) § 3 ust. 2 i ust. 4-7 Załącznika do uchwały, jako niezgodnej z art. 11 ust. 2 ustawy;
3) § 4 ust. 1 Załącznika do uchwały, jako niezgodnej z art.11 ust. 2 ustawy w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz art. 36 ust. 1 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 107 ze zm.) w związku z art. 92 ustawy o samorządzie gminnym;
4) § 4 ust. 2, 3 i 4 Statutu, jako niezgodnej z art. 11 ust. 2 ustawy;
5) § 5 ust. 4 i 6 Załącznika do uchwały, jako niezgodnej z art. 11 ust. 2 ustawy;
6) § 5 ust. 5 Załącznika do uchwały, w zakresie wyrażenia "a także z innych źródeł określonych w ustawie o rachunkowości" wraz z poprzedzającym go przecinkiem, jako niezgodnej z art. 11 ust. 2 ustawy;
7) § 7 ust. 1 Załącznika do uchwały, jako niezgodnej z art. 87 Konstytucji RP.
W uzasadnieniu wskazał, że w podstawie prawnej uchwały wskazano m.in. art. 11 ust. 2 i ustawy oraz art. 92 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym.
Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy, jednostka budżetowa działa na podstawie statutu określającego w szczególności jej nazwę, siedzibę i przedmiot działalności, co oznacza, że mogą w nim być uregulowane także inne zagadnienia.
W § 2 ust. 1 i 2 Statutu Rada Miasta określiła zadania Powiatowego Urzędu Pracy. Z kolei w § 2 ust. 3 Statutu wskazała, iż Urząd wykonuje inne zadania wynikające z odrębnych przepisów prawa. Tym samym Rada Miasta stworzyła otwarty i nieskonkretyzowany katalog zadań Powiatowego Urzędu Pracy. Odwołała się bowiem do bliżej nieokreślonych przepisów prawa, czyniąc tym samym regulacje uchwały w tym zakresie zupełnie nieczytelne dla przeciętnego adresata jej norm, co narusza zasadę poprawnego prawotwórstwa, a w konsekwencji istotnie narusza art. 11 ust. 2 ustawy w zw. z art. 2 Konstytucji RP.
Następnie organ nadzoru wskazał, że Rozdział 4 Statutu (winno być 3 – przyp. Sądu) zatytułowany "Zarządzanie i organizacja Urzędu" zawiera regulacje, które wykraczają poza materię statutową. W § 4 Statutu Rada Miasta wskazała, iż: Zasady funkcjonowania Urzędu, strukturę organizacyjną i szczegółowe zadania poszczególnych komórek organizacyjnych określa "Regulamin Organizacyjny" ustalony przez Dyrektora Urzędu i zatwierdzony przez Prezydenta Miasta.
Powyższe organ uznał za sprzeczne z prawem z uwagi na modyfikację art. 36 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, który stanowi, iż: Organizację i zasady funkcjonowania jednostek organizacyjnych powiatu określają regulaminy organizacyjne uchwalone przez zarząd powiatu, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Zatem w mieście na prawach powiatu kompetencja ta należy do Prezydenta Miasta. Natomiast zatwierdzenia regulaminu nie można utożsamiać z jego uchwaleniem (w tym przypadku z jego nadaniem), wobec powyższego regulacja statutowa w powyższym zakresie stanowi istotne naruszenie prawa, tj. art. 11 ust. 2 ustawy w zw. z art. 7 Konstytucji RP oraz art. 36 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym.
Ponadto, jako wykraczającą poza delegację ustawową i jednocześnie naruszającą art. 36 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym organ uznał regulacje § 3 ust. 2 i ust. 4-7 Statutu, gdyż materia ta powinna zostać uregulowana przez Prezydenta Miasta a nie przez Radę Miasta, w treści regulaminu organizacyjnego Powiatowego Urzędu Pracy.
Wskazać również należy, że w § 4 ust. 2, 3 i 4 Statutu Rada Miasta postanowiła, że:
2. Prawa i obowiązki pracowników zatrudnionych w Urzędzie regulują przepisy prawa dotyczące zatrudniania pracowników samorządowych.
3. Kwalifikacje niezbędne do zajmowania stanowisk, zasady zatrudnienia i wynagradzania pracowników Urzędu określają odrębne przepisy.
4. Podział czynności, uprawnień i odpowiedzialności pracowników określają indywidualne zakresy czynności.
Powyższa regulacja, w ocenie organu nadzoru, nie stanowi materii statutowej, bowiem odnosi się do sfery prawa pracy, a nadto posiada charakter wyłącznie informacyjny, podczas gdy w aktach prawa miejscowego winny być zamieszczane jedynie regulacje odznaczające się normatywnością, zatem uznał ją za istotnie naruszającą art. 11 ust. 2 ustawy w zw. z art. 7 Konstytucji RP.
Dalej, Rada Miasta w rozdziale 4 Statutu postanowiła m.in.:
§ 5.
4. Urząd prowadzi gospodarkę finansową na zasadach przewidzianych dla jednostek budżetowych określonych w ustawie o finansach publicznych.
5. Urząd do realizacji swoich celów może pozyskiwać środki finansowe z funduszy celowych oraz środki Unii Europejskiej, a także z innych źródeł określonych w odrębnych przepisach.
6. Urząd prowadzi rachunkowość na zasadach określonych w ustawie o rachunkowości.
Organ nadzoru stwierdził, że regulacje dotyczące prowadzenia gospodarki finansowej jednostki budżetowej wynikają z przepisów ustawy o finansach publicznych oraz aktów wykonawczych. Przepisy te nie stanowią delegacji do podjęcia przez Radę Miasta regulacji statutowych w zakresie gospodarki finansowej jednostki budżetowej. Nadto regulacje zawarte w § 5 ust. 4 i 6 Statutu nie zawierają żadnych norm prawnych, a jedynie odesłanie do bliżej nieokreślonych zasad przewidzianych dla jednostek budżetowych, wobec czego uznał je za sprzeczne z prawem, tj. z art. art. 11 ust. 2 ustawy i art. 7 Konstytucji RP.
Z kolei, określając źródła finansowania działalności Urzędu Rada określiła je w formie katalogu otwartego, co powoduje niejasność i nieprecyzyjność Statutu oraz może sugerować, że istnieją jeszcze inne, nieujęte w uchwale źródła pozyskiwania środków finansowych, a nieprecyzyjność i niejasność uchwały stanowi naruszenie zasady poprawnego prawotwórstwa.
Dalej Wojewoda podniósł, że § 7 ust. 1 Statutu nie da się pogodzić z obowiązującym hierarchicznym systemem źródeł prawa, bo wynika z niej, że w pierwszej kolejności stosuje się Statut, a dopiero w sprawach nieuregulowanych w statucie - odrębne przepisy. Tym samym Rada Miasta przyznała pierwszeństwo przepisom uchwały przed innymi przepisami prawa, w tym ustawami i rozporządzeniami wykonawczymi do ustaw, co stanowi istotne naruszenie przepisu art. 87 Konstytucji RP.
Organ nadzoru wskazał, że możliwe jest doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem poprzez wyeliminowanie jedynie wyżej wymienionej części uchwały, dlatego stwierdził nieważność uchwały jedynie w tej części.
W skardze na rozstrzygnięcie nadzorcze Gmina zarzuciła naruszenie :
- art. 8 § 2 Kpa poprzez wydanie rozstrzygnięcia odstępując od utrwalonej praktyki dotyczącej treści statutu Powiatowego Urzędu Pracy, jak też statutów innych powiatowych urzędów pracy,
- art. 8 § 1 i art. 10 § 1 Kpa poprzez wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego bez czynnego udziału strony w postępowaniu - co wpłynęło na wynik sprawy,
- art. 11 ust. 2 ustawy o finansach publicznych poprzez uznanie, że zakwestionowane przepisy Statutu wykraczają poza materię statutową.
Powołując się na powyższe zarzuty, Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego i zasądzenie od Wojewody kosztów postępowania.
W uzasadnieniu podniosła, że zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze jest odmienne od dotychczasowej utrwalonej praktyki dotyczącej statutów powiatowych urzędów pracy. Również poprzedni Statut Powiatowego Urzędu Pracy zawierał analogiczne regulacje, jak objęty rozstrzygnięciem nadzorczym, a jego treści organ nie kwestionował. Wskazał także na Statuty PUP obowiązujące w innych miastach o tożsamych zapisach, a nie zakwestionowane przez organ nadzoru.
Wskazał również na to, że organ nadzoru wydał rozstrzygnięcie zanim strona złożyła swoje stanowisko, mimo, że uczyniła to w zakreślonym terminie.
Stwierdził także, że określenie w statucie innych aspektów funkcjonowania urzędu nie może być traktowane jako naruszenie ustawy. Wszak posługując się w art. 11 ust. 2 ustawy określeniem "w szczególności" ustawodawca nie określił zamkniętego katalogu materii regulowanej przez statut jednostki budżetowej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 7 oraz art. 148 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - zwanej dalej ppsa) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, przy czym uwzględniając skargę na akt nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego sąd uchyla ten akt.
Stosownie do art. 91 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
(t.j. Dz. U. z 2025r., poz. 1153) – dalej powoływana jako u.s.g., uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90.
Zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2025r., poz.1483) – dalej u.f.p., jednostka budżetowa działa na podstawie statutu określającego w szczególności jej nazwę, siedzibę i przedmiot działalności.
Wyżej cytowany przepis określa minimalną treść statutu jednostki budżetowej, co oznacza, że może on zawierać także inne regulacje, byleby nie naruszały one prawa.
Organ nadzoru zakwestionował § 2 ust. 3 Statutu stanowiący, że Urząd wykonuje inne zadania wynikające z odrębnych przepisów prawa. Organ trafnie zauważył, że taka treść ust. 3 powoduje, że nie wiadomo, jaki jest ścisły zakres zadań urzędu, a więc wprowadza niepewność i niejasność odnośnie tej kwestii: w jakich sprawach jest on właściwy, dlatego nieprawidłowo realizuje upoważnienie ustawowe do określenia w statucie przedmiotu działalności, co należy rozumieć jako ścisłe określenie tych zadań.
Kolejny zarzut dotyczy § 3 ust. 2 i 4-7, obejmujący kompetencje Dyrektora. Słusznie stwierdził Wojewoda, że w tym zakresie właściwy jest Regulamin organizacyjny, a nie Statut. Art. 36 ust. 1 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 107) – dalej u.s.p. stanowi bowiem, że organizację i zasady funkcjonowania jednostek organizacyjnych powiatu określają regulaminy organizacyjne uchwalone przez zarząd powiatu, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Zatem ujęcie tych postanowień w Statucie stanowi naruszenie prawa i to tym bardziej, że spowodowało to zmianę właściwości organu uprawnionego do określenia materii stanowiących przedmiot Regulaminu. Nadanie Statutu należy bowiem do kompetencji Rady, podczas gdy Regulaminu organizacyjnego – organu wykonawczego. Takim organem w mieście na prawach powiatu jest Prezydent Miasta, podczas gdy w niniejszej sprawie - jak wynika z § 4 ust. 1 Statutu - Regulamin organizacyjny jest "ustalony przez Dyrektora Urzędu i zatwierdzony przez Prezydenta Miasta". Nadanie Statutu nie jest równoznaczne w użytym w statucie "zatwierdzeniem", bo zwrot ten sugeruje, że Regulamin nadaje ktoś inny, a Prezydent go jedynie zatwierdza, co stoi w sprzeczności z cytowanym art. 36 ust. 1 u.s.p. Nie ma oczywiście przeszkód prawnych, aby to Dyrektor Urzędu opracowywał projekt Regulaminu organizacyjnego jednostki budżetowej, którą kieruje, ale może to być jedynie wstępny projekt, wersja robocza. Jego nadanie zastrzeżone jest jednak do kompetencji Prezydenta miasta na prawach powiatu.
Pozostałe ust. § 4 zawierają zapisy o charakterze informacyjnym: że prawa i obowiązki pracowników, wymagania kwalifikacyjne i zasady wynagradzania regulują odrębne przepisy, a podział czynności, uprawnień i odpowiedzialności pracowników – indywidualne zakresy czynności. Natomiast jak wynika z § 11 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej"( t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 283) w ustawie nie zamieszcza się wypowiedzi, które nie służą wyrażaniu norm prawnych, a w szczególności apeli, postulatów, zaleceń, upomnień oraz uzasadnień formułowanych norm. Przy czym, na podstawie art. 143 rozporządzenia, zasada ta znajduje zastosowanie także do uchwał.
Zgodnie bowiem z art. 143 rozporządzenia, do projektów aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone (...) w dziale I w rozdziałach 1-7 (...), chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej. Natomiast § 11 znajduje się w dziale I, rozdziale 1.
Analogicznie jest z zapisem § 7 ust. 1 Statutu, stanowiącym, że w sprawach nieuregulowanych Statutem mają zastosowanie odrębne przepisy. Odnośnie tego zauważyć przyjdzie, że nie jest to zapis o charakterze normatywnym, gdyż przepisy prawa wskazane w art. 87 Konstytucji i tak mają charakter powszechnie obowiązujący, niezależnie od cytowanego zapisu Statutu. Poza tym - na co zwrócił uwagę organ nadzoru – mogą sugerować, że Statut znajduje zastosowanie przed przepisami ustaw czy rozporządzeń, co narusza hierarchię aktów prawnych.
Również kwestionowane przez organ nadzoru ust. 4 i 6 § 5 nie mają charakteru normatywnego, lecz informacyjny, gdyż stanowią odpowiednio, że urząd prowadzi gospodarkę finansową na zasadach przewidzianych dla jednostek budżetowych określonych w ustawie o finansach publicznych oraz że prowadzi rachunkowość na zasadach określonych w ustawie o rachunkowości, które przecież i tak znajdują zastosowanie. Natomiast w odniesieniu do § 5 ust. 5 Statutu zachowują aktualność zastrzeżenia sformułowane wcześniej pod adresem § 2 ust. 3 Statutu, tj. że odesłanie do "innych źródeł, określonych w odrębnych przepisach" jako źródeł środków finansowych na działanie Urzędu poza środkami z funduszy celowych i z UE powoduje, że jest to zapis niejasny i nieprecyzyjny, gdyż nie pozwala na jednoznaczne ustalenie źródeł pochodzenia środków na realizację zadań Urzędu.
Podsumowując: część regulacji Statutu wykracza poza materię statutową, gdyż winny być uregulowane w Regulaminie organizacyjnym, do nadania którego jest właściwy inny organ (Prezydent Miasta, a nie Rada Miasta jak w przypadku Statutu) zaś część posiada charakter wyłącznie informacyjny, podczas gdy w Statucie będącym aktem prawa miejscowego winny być zamieszczane jedynie regulacje odznaczające się normatywnością.
Nieuzasadniony okazał się zatem zarzut naruszenia art. 11 ust. 2 u.f.p., gdyż zawarte w nim upoważnienie nie zostało w pełni prawidłowo zrealizowane.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd ich nie podziela.
Zgodnie z art. 8 § 1 K.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.
Odnośnie tego zarzutu zauważyć przyjdzie, że postępowanie nadzorcze nie jest tożsame z jurysdykcyjnym postępowaniem administracyjnym. Wydane w jego wyniku rozstrzygnięcie nadzorcze nie jest bowiem decyzją administracyjną ani postanowieniem, ale rozstrzyga się nim tylko o zgodności lub sprzeczności z prawem uchwał (zarządzeń) organów gminy. Również z art. 91 ust. 5 u.s.g. wynika zasada jedynie odpowiedniego zastosowania przepisów K.p.a. w postępowaniu nadzorczym. Odpowiednie stosowanie przepisów K.p.a. należy rozumieć jako regulację pomocniczą w takim zakresie, w jakim ustawa o samorządzie gminnym nie normuje sposobu i trybu podjęcia rozstrzygnięcia nadzorczego. Dlatego w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że nie stosuje się tu art. 8 § 2 K.p.a. NSA w wyroku z 28 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 4097/18, stanął na stanowisku, że odpowiednie stosowanie art. 8 § 2 K.p.a. w postępowaniu w sprawach nadzoru nad działalnością gminną będzie polegało na wyłączeniu stosowania tego przepisu w tym postępowaniu. Po pierwsze dlatego, że omawiane postępowanie ma diametralnie odmienny charakter od postępowania administracyjnego regulowanego przepisami K.p.a. Przedmiotem tego pierwszego postępowania jest zgodność z prawem uchwał i zarządzeń podejmowanych przez organy gminy. Przy tym organ gminy jest samodzielny w podejmowaniu należących do jego właściwości uchwał i zarządzeń, w tym dotyczących stanowienia prawa oraz nie jest związany uchwałami organów innych jednostek samorządu terytorialnego, jak również rozstrzygnięciami nadzorczymi organów nadzoru, zapadłymi w innych sprawach. Jedynym kryterium ograniczającym swobodę jego działania w toku realizacji ustawowo przyznanych kompetencji jest obowiązek działania zgodnego z prawem.
Pogląd ten podzielił WSA w Opolu, np. w sprawach o sygn. akt I SA/Op 489/25 czy WSA w Gliwicach w wyroku III SA/Gl 192/22.
Skarżąca zarzuciła też naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego w terminie otwartym na przedstawienie stanowiska skarżącej. Stosownie do powołanego przepisu, organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W postępowaniu nadzorczym – które, jak już powiedziano, jest postępowaniem odmiennym od postępowania administracyjnego sensu stricto – organ nadzoru nie gromadzi dowodów ani materiałów, zatem wypowiedź strony nie może dotyczyć odniesienia się do nich czy zgłoszenia nowych wniosków dowodowych, a jedynie stanowić polemikę ze stanowiskiem organu co do oceny prawnej treści uchwały lub zarządzenia. Natomiast zarzut naruszenia powołanego przepisu tylko wtedy może okazać się skuteczny, gdy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy. Jak wskazał NSA w wyroku z 15 marca 2024 r., sygn. akt I GSK 287/23, "sam fakt pozbawienia strony czynnego uczestnictwa w toku postępowania administracyjnego nie oznacza, że decyzja taka, choć naruszająca zasadę postępowania administracyjnego będzie musiała zostać uchylona w trybie sądowej kontroli. Uchylenie bowiem takiej decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy strona skarżąca wykaże, że umożliwienie jej wzięcia udziału w postępowaniu, a w szczególności przedsięwzięcie konkretnych czynności procesowych, mogłoby mieć istotny wpływ na treść wydawanej decyzji. A contrario, nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji sam brak zawiadomienia strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym w sytuacji, gdy jej czynny udział i tak nie mógłby doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia odmiennego niż to wydane bez jej aktywnego uczestnictwa."
Przy czym podkreślić należy, że wcyt. wyrok dotyczy postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem postanowienia, gdzie art. 10 K.p.a. stosuje się wprost, a nie tylko odpowiednio, jak to jest w postępowaniu nadzorczym.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ppsa Sąd orzekł o oddaleniu skargi.