III SA/Gl 710/20

III SA/Gl 710/20 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2021-03-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-11-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Krzysztof Wujek /przewodniczący/
Małgorzata Herman
Małgorzata Jużków /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 1945/21 - Wyrok NSA z 2023-10-19
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2140
art. 92a ust.1, ust. 3, ust. 7 pkt 1 i 2, lp. 10.2.4. i 10.3.2 załącznika nr 3 do ustawy
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 marca 2021 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 - zwanej dalej kpa), art. 4 pkt 22 lit. o, art. 87 ust. 1 pkt 3 lit d, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7 pkt 1 i 2 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 - zwanej dalej utd), lp. 10.2.4 i 10.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64 ust. 1 pkt 3, art. 64c, art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 - zwanej dalej prd), § 3 ust. 1 pkt 2, § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm., dalej rozporządzenie), po rozpatrzeniu odwołania A sp. z o.o. z siedzibą w C. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego ([...]WITD) z [...] r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] złotych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.
[...]r. w R. został zatrzymany do kontroli samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] nr rej. [...] (6 osi). Zespołem pojazdów kierował D.M., który wykonywał przewóz dźwigaru sprężonego (ładunek niepodzielny) na trasie B. – S.. Wg kierowcy długość nie przekraczała 30m dla zespołu pojazdu o skrętnych osiach a szerokość 4 m. Rzeczywista masa całkowita nie przekraczała 60 ton. Przewoźnik posiadał zezwolenie kat. [...] nr [...]z [...]r. na przejazd pojazdu nienormatywnego i licencję na międzynarodowy zarobkowy przewóz drogowy rzeczy nr [...], do której kontrolowany pojazd był zgłoszony. Podczas ważenia okazało się, że nacisk na oś podwójną napędową został przekroczony o 3,5 tony, natomiast pozostałe osie były niedoważone, co wskazywało na niewłaściwe rozmieszczenie ładunku. Nadto długość pojazdu członowego z ładunkiem wynosiła 19,53m, co przekraczało dopuszczalną długość o 3,3m (18,263%), gdyż rozporządzenie w przypadku pojazdu członowego dopuszcza długość 16,50 m (§ 2 ust. 1 pkt 4), a masa całkowita pojazdu członowego wynosiła 57,2 t co stanowiło przekroczenie o 17,2 t (43%), gdyż dopuszczalna masa całkowita takiego pojazdu nie może przekraczać 40 t (§ 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia). Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z [...]r.
Ustalenia kontroli stanowiły podstawę wszczęcia [...] r. postępowania w sprawie naruszenia ustawy o transporcie drogowym.
Postepowanie zakończyło się wydaniem [...]r. decyzji o nałożeniu na przewoźnika kary pieniężnej w kwocie łącznej [...] zł na podstawie art. 92a ust. 1 utd, w związku z naruszeniem przepisu lp.10.2.4 załącznika nr 3 do ustawy ([...]) oraz lp.10.3.2 załącznika nr 3 do utd ([...]zł). Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego zespołem pojazdów z przekroczeniem dopuszczalnych parametrów wagowych i długości, co najmniej 20%.
W odwołaniu spółka podniosła, że organ uchybił wymogom z art. 7, art. 77 w zw. z art. 75 kpa, dokonując pomiarów z wykorzystaniem urządzeń niedostosowanych do ważenia pojazdu 7 osiowego i obliczenia masy całkowitej pojazdu polegającego na dokonaniu pomiarów i ważeniu pojazdu w miejscu legitymującym się protokołem pomiaru nachylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z [...] r., które nie może stanowić potwierdzenia prawidłowości parametrów miejsca ważenia. Tym samym poczynienie błędnych ustaleń faktycznych i niezastosowanie art. 92c ust. 1 utd w sytuacji, gdy przyczyna naruszeń może być niewłaściwe rozmieszczenie ładunku przez załadowcę, na co przewoźnik nie miał wpływu. Również protokół kontroli został sporządzony z naruszeniem art. 74 ust. 1 utd, nierzetelnie, gdyż nie odzwierciedla rzeczywistego przebiegu kontroli. Kierowcy nie zapoznano z instrukcją obsługi wag ani możliwością powtórnego ważenia. Samo ważenie dokonano przy użyciu wag [...] a wpisano, że [...]. Stąd wniosek o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. Tych, których użyto nie można używać do wyliczenia masy całkowitej pojazdu skarżącej.
Zaskarżoną decyzją GITD utrzymał w mocy powyższą decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy poinformował, że w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 kpa oraz regulacja wynikająca z art. 189d tej ustawy. Ponadto wskazano, że zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189 kpa, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1.
Organ powołał treść art. 92a ust.1, ust. 7 utd oraz lp.10.3.2 i lp.10.2.3 załącznika nr 3 do ustawy oraz art. 4 pkt 15 utd definiujący przewoźnika drogowego, art. 4 pkt 22 definiujący obowiązku lub warunki przewozu drogowego, które oznaczają: obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz: ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Definicja pojazdu nienormatywnego została zawarta w art. 2 pkt 35a prd i stanowi, że jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 tej ustawy, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, (...) (pkt 1) oraz przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1. Zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II (art. 64 ust. 2). Organ odwołał się do treści § 2 ust. 1 pkt 4 oraz § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia i wskazał, że długość pojazdu w przypadku pojazdu członowego nie może przekraczać 16,5 m a dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej5 osi, w których pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy – 40 ton. Jak wynika z protokołu kontroli normy te nie zostały dochowane.
Organ odwoławczy stwierdził, że w dniu kontroli zespołem pojazdów przewożono dźwigar sprężynowy (ładunek niepodzielny). Stosownie do art. 2 pkt 35 lit. b ładunek niepodzielny, to taki ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Brak jest zatem jakichkolwiek wątpliwości co do niepodzielności przewożonego ładunku.
W wyniku pomiarów długości i masy całkowitej kontrolowanego zespołu pojazdów, stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnej normy:
- długość pojazdu członowego z ładunkiem – 19,53 m – przekroczenie dopuszczalnej długości o 3,3 m (18,363%). Dopuszczalna długość wynosi 16,50 m. Pomiaru dokonano za pomocą przymiaru zwijanego nr [...] oraz przymiaru wstęgowego nr [...]zalegalizowanym świadectwem wzorcowania z [...] r. i świadectwem legalizacji ponownej z [...] r. Powyższe dokumenty okazano przed dokonaniem pomiarów;
- rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego 57,2 t,- przekroczenie o 17,2 t (43%). Pojazd został zważony przy pomocy wag [...]nr [...]i nr [...], zalegalizowanych deklaracja zgodności CE z [...]r.. Dokument okazano kierowcy, który protokół kontroli podpisał bez zastrzeżeń.
Spółka wykonująca przejazd posiadała zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Kategorii [...] nr [...]ważne do [...]r. Oznacza to, że zespół pojazdów winien odpowiadać wymaganiom określonym w lp.6 załącznika nr 1 do ustawy. Warunki te nie zostały jednak spełnione.
Zgodnie z art. 64ea ustawy w przypadku wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, kategorii innej niż wymagana albo na podstawie zezwolenia kategorii VII z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu lub zespołu pojazdów wskazanymi w tym zezwoleniu, pojazdu nienormatywnego uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. Tym samym posiadane przez przewoźnika zezwolenie było niewystarczające, co oznacza, ze przewóz wykonywany był bez zezwolenia.
W ocenie organu odwoławczego zarzuty spółki okazały się niezasadne. Ważenie odbyło się zgodnie z instrukcją użytych wag i przebiegła prawidłowo. Uzyskane wyniki nie budzą wątpliwości, co potwierdzają przywołane zapisy instrukcji producenta. Taki sposób ważenia stosuje ITD i jest akceptowany w orzecznictwie sądowym. Skarżąca nie skorzystała z możliwości ponownego ważenia. Gołosłowne tez były zarzuty co do miejsca prowadzenia ważenia. W świetle zapisów w protokole pomiarów nie ma znaczenia błąd oznaczenia wag w protokole kontroli.
Organ nie dopatrzył się także przesłanek do zastosowania art. 92c ust. 1 utd. Wyjaśnienia przedstawione przez spółkę w piśmie z [...] r. organ uznał za niewiarygodne. Twierdzenie, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć organ uznał za niewiarygodne. Przewoźnik drogowy wykonując transport drogowy, posiadając wiedzę na temat ładunku, który podjął się przetransportować, powinien przedsięwziąć kroki aby pojazd był normatywny na drodze po której wykonuje przejazd. Tymczasem kontrolowany pojazd był nienormatywny na każdej drodze, po której się poruszał. Z uwagi na przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej oraz długości pojazdu członowego.
Art. 92a ust. 7 pkt 2 utd stanowi, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Natomiast stosownie do treści art. 92a ust. 1 utd, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...]złotych za każde naruszenie. Organ wyjaśnił, że wyrok TSUE z 21 marca 2019 r., sygn.. akt C-127/17 w sprawie skargi Komisji Europejskiej przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej nie ma w sprawie zastosowania, gdyż dotyczy innego stanu faktycznego.
Organ wyjaśnił, że zgodnie z przepisami prawa w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1481), która weszła w życie 3 września 2018 r., następuje niezależne sankcjonowanie naruszeń dotyczących przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdów, ich długości i szerokości, popełnionych przez przewoźników drogowych wykonujących transport drogowy, od sankcjonowania naruszeń przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym w zakresie przejazdu po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami dla tego zezwolenia. Wprowadzenie tej regulacji wynikało z konieczności dostosowania przepisów krajowych do wymogów rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.3.2016, str. 8) i ma to związek z koniecznością kwalifikowania i ewidencjonowania naruszeń określonych w załączniku I do ww. rozporządzenia, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego.
Organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 kpa. Zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Nadto oparł się na protokole kontroli, który stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 kpa.
Nie zgadzając się z orzeczeniem spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga została zarejestrowana pod sygn. VI SA/Wa 1847/20 ale postanowieniem tego Sądu z 11 września 2020 r. sprawa została przekazana wg właściwości do WSA w Gliwicach i zarejestrowana pod sygn. III SA/GL 710/20.
W skardze spółka zarzucił organowi naruszenie art. 7 i art. 77 oraz art. 75 kpa przez uznanie, ze poczynione przez organ I instancji ustalenia faktyczne są prawidłowe, podczas gdy ważenia pojazdu dokonana za pomocą urządzenia niedostosowanego do ich wykonania dla pojazdu 7 osiowego., tj. pojazdu o 3 osiach i naczepy o 4 osiach. Dla tego rodzaju pojazdu należy użyć 4 par wag [...]; czynienie ustaleń na podstawie dowodów, co do których zastrzeżeń strony organ nie uwzględnił, naruszeniem art. 7 i 8 kpa czyli podstawowych zasad postępowania administracyjnego i wydanie decyzji niekorzystnej dla spółki bez uwzględnienia wątpliwości na jej korzyść.
Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie powyższych zarzutów z przywołaniem orzeczeń sądów administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej przekazanie wg właściwości do WSA w Gliwicach a co do meritum o oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. dalej: "ppsa"), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego (zarządzenie z 15.02.2021 r.), jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...]r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z [...]r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w kwocie łącznej [...]zł. Badając legalność zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.
W podstawie materialnoprawnej zaskarżonej decyzji wskazano m.in. przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w tym art. 92a-92c i załącznik nr 3 do tej ustawy poz.: lp. 10.2.4 i 10.3.2 oraz § 3 ust. 1 pkt 2 i § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia.
Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 2 utd, podmioty wykonujące przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem ponoszą odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Wskazać należy na liczne orzeczenia sądów administracyjnych, które dotyczą naruszenia tożsamych regulacji w zakresie masy całkowitej pojazdu czy jego długości (por. Wyro WSA w Łodzi z 17.02.2021 r., wyrok WSA w Warszawie VIII SA/Wa 267/17 z 17.11.2017 r., publ. CBOIS).
Obowiązki lub warunki przewozu drogowego to - zgodnie z art. 4 pkt 22 tej ustawy - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz przepisów innych ustaw, przepisów Unii Europejskiej i wiążących Polskę umów międzynarodowych, wymienionych w art. 4 pkt 22 litera a-y utd.
Natomiast art. 92a ust. 1 utd stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] zł za każde naruszenie.
Stosownie do art. 92a ust. 7 utd wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 (pkt 1), popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 (pkt 2)- załącznika nr 3 do ustawy. Kary pieniężne określone w załączniku nr 3 do utd zostały ustalone w sposób sztywny.
Wskazane regulacje prawne oznaczają, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia w czasie kontroli drogowej naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ - co do zasady - zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości nie wyższej, niż wynikająca z art. 92a ust. 5 utd.
Podstawą nałożenia kary pieniężnej w zaskarżonej decyzji była treść lp. 10.2.4 załącznika nr 3 do ustawy, który karą pieniężną w wysokości [...] zł sankcjonuje dopuszczenie do wykonywania drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 t, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona – co najmniej 20% oraz lp.10.3.2 stanowiąca o karze pieniężnej w kwocie [...] zł, za dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczana długość została przekroczona powyżej 2% do mniej niż 20%.
Natomiast odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz przewoźnika z odpowiedzialności możliwe jest jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c utd.
Dopuszczalne wymiary, masy i naciski osi pojazdu uregulowane zostały natomiast w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Stosownie do z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...]złotych za każde naruszenie.
Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 2 wymienionego rozporządzenia, dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów, złożonego z zespołu pojazdów mających co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy – 40 t, a stosownie do § 2 ust. 1 pkt 4 tego rozporządzenia długość pojazdu czołowego z ładunkiem nie może przekroczyć 16,5 m.
W przypadku pojazdu uczestniczącego w ruchu drogowym podstawą sprawdzenia wymagań, o których mowa w ust. 1, są wartości rzeczywiste wymienionych mas (§ 3 ust. 3 cyt. rozporządzenia). Skarżąc kwestionuje prawidłowość ważenia pojazdu i ustalenia masy całkowitej. Jednakże w świetle przywołanych przez organy okoliczności odzwierciedlających przebieg dokonanych pomiarów opisanych w protokołach pomiaru i w protokole kontroli nie budzą one wątpliwości. Urządzenia wykorzystywane do pomiarów były zalegalizowała, co wskazano wyżej a sama metoda była wskazana przez ich producenta. Należy podkreślić, że protokół kontroli jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 kpa, który korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń (porównaj: wyrok NSA z 9.07.2019 r., sygn. akt II GSK 1944/17, publ. CBOIS). Stosownie do przepisu art. 76 § 1 k.p.a. dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Istotne przy tym jest to, że procedura pomiaru odbyła się z udziałem kierowcy, który nie zgłaszał żadnych uwag co do sposobu przeprowadzenia dokonanych pomiarów oraz sprawności urządzeń. Urządzenia i miejsce pomiaru posiadały aktualne certyfikaty i legalizacje.
Z zebranego materiału dowodowego wynika, że [...]r. skarżąca wykonywała przewóz drogowy zespołem o liczbie osi 7. Rzeczywista masa całkowita pojazdu wynosiła 57,2 tony, a więc przekroczyła o 17,2 tony dopuszczalną masę całkowitą co stanowi przekroczenie o 43 % dopuszczalnej wartości. Uzasadnione było zatem wymierzenie kary pieniężnej w wysokości [...] zł (lp. 10.2.4 załącznika nr 3 do utd. Całkowita długość pojazdu członowego z ładunkiem wynosiła 19,53 m, co przekraczało dopuszczalna długość o 3,3m 18,363%. Zatem kara wymierzona w kwocie [...] zł była zasadna.
Wbrew zarzutom skargi zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, nie budzi wątpliwości i nie wymaga uzupełnienia. Jego ocen została dokonana zgodnie z wymogami kpa i bez przekroczenia granicy swobodnej oceny. Przedstawione w skardze zarzuty nie znajdują uzasadnienia i nie podważają prawidłowości poczynionych ustaleń.
Zdaniem Sądu, rację mają organy, że wyjaśnienia skarżącego nie stanowią dowodów świadczących o tym, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Przewoźnik drogowy nie ma wpływu na powstanie naruszenia, w sytuacji gdy niezależnie od jego zachowania i tak doszłoby do powstania naruszenia. W szczególności sytuacja taka może mieć miejsce, jeżeli do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego dochodzi z powodu działania siły wyższej lub zachowania osób trzecich, którym podmiot wykonujący przewozy nie był w stanie się przeciwstawić. Przewoźnik wiedział jaki ładunek będzie przewoził i winien podjąć takie działania aby jego przewóz był zgodny z prawem czyli wymogami ustawy o transporcie drogowym.
Podkreślić należy, że kary wymierzane na podstawie ustawy o transporcie drogowym za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego mają na celu zapobieganie naruszaniu przez podmioty wykonujące przewozy drogowe obowiązków nałożonych tą ustawą. Cel tej regulacji jest inny, inny interes prawny podlega na podstawie tych przepisów ochronie. Kara wymierzana jest co do zasady profesjonalnemu podmiotowi gospodarczemu. Jej celem jest wymierzenie sankcji przewoźnikowi, który przy wykonywaniu działalności nie stosuje się do wymogów wynikających z przepisów prawa, co może, jak wskazano w uzasadnieniu projektu ustawy wprowadzającej zmianę do ustawy o transporcie drogowym, prowadzić, zgodnie z unormowaniami unijnymi, do utraty przez przewoźnika drogowego dobrej reputacji. Dobrem chronionym jest w tym przypadku prawidłowość prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie transportu. W analizowanym przypadku zawyżania masy ładunku, długości pojazdu ochrona prawidłowości prowadzenia działalności transportowej wiąże się bezpośrednio z ochroną uczciwej konkurencji, niewątpliwym jest bowiem, że zawyżanie wagi transportowanego towaru ponad dopuszczalne normy prowadzić może do realizacji transportu po niższych cenach.
Nadto w ocenie Sądu organy obu instancji podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Także ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie wyrażonego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Zapewniono również skarżącemu udział w postępowaniu. Dlatego też nie można dopatrzyć się zarzucanego przez skarżącą naruszenia przepisów kpa.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.