III SA/Gl 442/21

III SA/Gl 442/21 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2021-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-04-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Barbara Brandys-Kmiecik
Magdalena Jankiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Pyszny
Symbol z opisem
6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne
Oświata
Skarżony organ
Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 58 § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Asesor WSA Piotr Pyszny po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję "A" w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na przeniesienie i uznanie zajęć i zdobytych punktów ECTS postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z 8 marca 2021 r. Z. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję A w K. w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na przeniesienie i uznanie zajęć i zdobytych punktów ECTS.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o odrzucenie skargi. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że rozstrzygnięcia dotyczące studenta np. decyzje dot. skreślenia z listy studentów, odmowy przyjęcia na studia, przyznania świadczeń stypendialnych następują w drodze decyzji administracyjnej natomiast w sprawach, w których nie jest przewidziane rozstrzygnięcie w drodze decyzji administracyjnej pozostawiono ustalenie zasad rozstrzygania do regulacji wewnętrznej uczelni a rozstrzygnięcia takie nie podlegają kognicji sądów administracyjnych. Organ stwierdził, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie przeniesienia i uznawania punktów ECTS leży w kompetencji Dziekana. Nie ma przy tym w tym zakresie przewidzianej procedury odwoławczej i kompetencji Rektora. Brak jest podstaw do zakwalifikowania zaskarżonych pism Dziekana oraz Prorektora za decyzje administracyjne podlegające kontroli sądów administracyjnych. Organ dodał, iż zarówno Dziekan jak i Prorektor nie są organami Uczelni.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej powoływanej jako p.p.s.a., zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej.
Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, gdyż objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.
Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Zgodnie z § 3 sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Stosownie do art. 85 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz.U. z 2021 poz. 478) student ma prawo do przenoszenia i uznawania punktów ECTS – na zasadach określonych w regulaminie studiów. Te zasady reguluje § 19 Regulaminu studiów w A w K. przyjęty uchwałą Senatu uczeni nr [...] r. z [...] r.
Zgodnie z art. 17 ustawy Prawo szkolnictwie wyższym i nauce organem uczelni publicznej jest rada uczelni, senat i rektor. Zgodnie zaś z art. 23 ust. 4 cytowanej ustawy rektor ma prawo wydawania decyzji jako organ pierwszej instancji i służy od nich wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Do sądu administracyjnego zaskarżeniu podlegają akty zakładowe zewnętrzne, czyli rozstrzygnięcia, które mają znaczenie dla praw i obowiązków użytkowników zakładu przesądzające. Rozstrzygnięcia organów szkoły wyższej znajdujące postawę prawną w wewnętrznych źródłach prawa, np. statucie uczelni czy w regulaminie studiów, będą to akty zakładowe wewnętrzne, które dotyczą indywidualnie określonego członka zakładu, które jednak nie odnoszą się do nawiązania, bądź rozwiązania stosunku łączącego go z zakładem. Tego rodzaju aktem opartym na wewnętrznym źródle prawa jest rozstrzygnięcie dziekana o zaliczeniu i przeniesieniu zajęć na warunkach wskazanych w Regulaminie studiów w A, które nie stanowi decyzji administracyjnej podlegającej kontroli sądu.
Podkreślić należy, że ustawodawca w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce przyznając organom uczelni możliwość uregulowania organizacji uczelni i toku studiów, nie poddał kontroli sądów administracyjnych wszystkich rozstrzygnięć podejmowanych przez organy uczelni. W ustawie wskazano wyraźnie przypadki, w których wydawane są decyzje administracyjne. Przyjęte rozwiązanie wynika z przyznania szkołom wyższym autonomii. W konsekwencji kognicji sądów administracyjnych podlegają tylko decyzje organów uczelni mające wyraźną podstawę prawną w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Zgodnie z jej regulacjami w drodze decyzji administracyjnej orzeka się o: odmowie przyjęcia na studia (art. 72 ust. 3), stwierdzeniu nieważności dyplomu (art. 77 ust. 5), świadczeniach pomocy materialnej dla studentów (art. 86 ust. 2 ustawy), skreśleniu z listy studentów (art. 108). Ponadto ustawa dokładnie określa inne sytuacje, w których dopuszczalne jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego, tj.: na rozstrzygnięcie Rektora w sprawie uchylenia aktu wydawanego przez samorząd studencki niezgodnie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, statutu uczelni, regulaminu studiów lub regulaminu samorządu (art. 110 ust. 8); na decyzję Rady Doskonałości Naukowej w sprawie nabycia uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego (art. 226 ust. 5); na prawomocne orzeczenie odwoławczej komisji dyscyplinarnej (art. 318); na rozstrzygnięcie nadzorcze ministra w sprawie stwierdzenia nieważności aktu uczelni niezgodnego z prawem (art. 427 ust. 3). Art. 85 cytowanej ustawy nie przewiduje wydania decyzji administracyjnej, w rozumieniu przepisów K.p.a., w przedmiocie zaliczenia punktów ECTS, a więc decyzji kończącej postępowanie administracyjne. Wprawdzie w § 19 pkt 5 Regulaminu studiów w A, wprowadzonego Uchwałą Nr [...] Senatu A z [...]r. mowa jest o decyzji Dziekana w przedmiocie przeniesienia i zaliczenia zajęć, nie jest to jednak decyzja w rozumieniu art. 104 K.p.a. kończąca postępowanie administracyjne.
Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że sprawa dotycząca przeniesienia i uznania zajęć i zdobytych punktów ECTS nie podlega kognicji sądów administracyjnych. W związku z tym stwierdzić należy, iż na pismo z [...] r. nr [...] skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje, co stanowi przesłankę do odrzucenia skargi będącej przedmiotem niniejszego postępowania.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. skargę należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.
Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 z poźn. zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie Przewodniczący Wydziału zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.