Lexedit
Wróć do analizy orzeczenia
Pełny tekst orzeczenia

III SA/Gl 396/25

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

III SA/Gl 396/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-07-29
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Pawlyta /sprawozdawca/
Barbara Brandys-Kmiecik /przewodniczący/
Beata Machcińska
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Prezes Sądu
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 2 ust. 1 u.d.i.p.; art. 3 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p.
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 107 par. 3 k.p.a.; art. 7 k.p.a.; art. 11 k.p.a.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 199 p.p.s.a.; art. 200 p.p.s.a.; art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 204 p.p.s.a.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Beata Machcińska, Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2025 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w G. z dnia 25 lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzja Prezesa Sądu Rejonowego w Z. z 15 stycznia 2025 r. nr [...], 2) zasądza od Prezesa Sądu Okręgowego w G. na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem z 6 grudnia 2024 r. (data złożenia za pośrednictwem ePUAP) S. S. (dalej: skarżący; strona; wnioskodawca) wystąpił na podstawie art. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019, poz.1429 ze zm.; dalej: u.d.i.p.) do Prezesa Sądu Rejonowego w Z. (dalej: organ I instancji) o udostępnienie mu w ramach dostępu do informacji publicznej: "spraw jakie toczyły się przed Sądem Rejonowym w Z. w sprawach o wykroczenia z art. 92a mających miejsce w dniach 1.05.2022 — 11.07.2023 (data wykroczenia) - z użyciem urządzenia pomiarowego: Videorapid 2a - zainicjowanych przez Policję (lub ewentualnie inne służby jeśli używały urządzenia: Videorapid 2a). Proszę o podanie: numeru akt sprawy, imię i nazwisko sędziego referenta oraz rozstrzygnięcie w sprawie. Jeśli była apelacja to też proszę o taką informację kto wnosił o apelacje i jaki był rezultat tej apelacji".
Pismem z 19 grudnia 2024 r. znak: [...] (doręczonym skarżącemu 27 grudnia 2024 r.) organ I instancji uznał, że wnioskowana informacja ma charakter przetworzony i wezwał stronę do wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, który uzasadniałby udostępnienie stronie takiej informacji.
W odpowiedzi na ww. wezwanie skarżący pismem z 3 stycznia 2025 r. (data złożenia za pośrednictwem ePUAP) argumentował, że udostępnienie żądanej informacji publicznej jest uzasadnione szczególnie istotnym interesem publicznym. Jest nim, jak dalej przekonywał skarżący, rzetelność i sprawność działania administracji publicznej, gdyż przyczyniłoby się to do podniesienia poziomu rzetelności funkcjonowania sądów.
Szczególnie interesującym z punktu widzenia publicznego są, w ocenie strony, sprawy wykroczeniowe które z reguły traktowane są "z góry" przez Sądy, a zwłaszcza wykroczenia dotyczące przekroczenia prędkości. Tym samym uzyskanie żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, bowiem ich uzyskanie pozwoli poznać istotną sferę życia publicznego, co jest niezbędne do publicznej dyskusji o jej funkcjonowaniu i ewentualnie zmiany praktyki. Zatem uzyskanie tych informacji pozwoli, jak dalej wskazywał skarżący, szczegółowo zapoznać się ze skalą jaka występuje w przedmiotowej kwestii, aby "można podjąć debatę publiczną j ustalić dalsze działania". Dlatego szczególnie interesujące są informacje z wykorzystaniem konkretnych urządzeń trafiających na wokandę Sądu i jakie są w tej sprawie rozstrzygnięcia z podziałem na poszczególnych sędziów, gdzie w dalszej kolejności będzie możliwe sprawdzenie czy postępowanie przez konkretnego sędziego było prowadzone w sposób niezależny, bezstronny i niezawisły (m.in. istotne też będzie czy była sprawdzana legalność tych urządzeń podczas procesu).
Następnie skarżący wskazał, że przedmiot wniosku z 6 grudnia 2024 r. pozostaje również w związku z interpelacją poselską "w sprawie policyjnych radarów", a także pozostaje w zainteresowaniu mediów. Strona podała przy tym kilka artykułów, które w ostatnim czasie zostały opublikowane na temat objęty jego wnioskiem. Strona motywowała przy tym, że – cyt.: "Przedmiotowe dane będą służyć także do napisania artykułu prasowego oraz do debaty publicznej w studiu telewizyjnym w programie publicystycznym zajmującym kontrolą działania organów państwa np. Policji czy Sądów - na okoliczność postępowań dotyczących przestępstw i wykroczeń (m.in. wykroczeń polegających na przekroczeniu prędkości ujawnionych za pomocą różnych mierników prędkości). Już raz brałem udział w jednym z takich programów publicystycznych i obecnie zbierane są informacje do jednego z kolejnych odcinków, który możliwe że będzie także z udziałem posła, a zatem osoby mającej realny wpływ na usprawnienie funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego".
Zdaniem skarżącego na gruncie przedmiotowego wniosku o udzielenie informacji publicznej w zakresie spraw dotyczących wykroczeń ujawnionych za pomocą urządzenia Videorapid 2a ma jeszcze większe znaczenie, gdyż w okresie 1.05.2022 - 11.07.2023 urządzenie Videorapid 2a nie posiadało ważnej decyzji zatwierdzenia typu i tym samym szczególnie istotne z punktu widzenia interesu publicznego są rozstrzygnięcia sądowe w tym zakresie. Dostęp do tych informacji, jak następnie wskazał skarżący, umożliwi obywatelom kontrole działań organów publicznych oraz przyczyni się także do poprawy przejrzystości działań instytucji i organów władzy publicznej.
W dniu 15 stycznia 2023 r. organ I instancji wydał decyzję, znak: [...] (doręczoną wnioskodawcy 26 stycznia 2025 r.) o odmowie udostępnienia informacji publicznej żądanej we wniosku z 6 grudnia 2024 r. "ze względu na brak wykazania przez wnioskodawcę istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej". W jej uzasadnieniu argumentowano, że rozpoznanie wniosku musiało skutkować wydaniem decyzji odmownej, gdyż wnioskodawca, mimo skierowania do niego wezwania, nie wykazał, na czym miałaby polegać szczególna istotność dla interesu publicznego w uzyskaniu informacji publicznej przetworzonej. W ocenie organu I instancji wnioskodawca nie przedstawił, chociażby pośrednio, że działa w interesie publicznym. Zaznaczono przy tym, że "co prawda wnioskodawca wskazuje, że pozyskane przez niego informacje mają zostać wykorzystane do napisania artykułu prasowego i do przeprowadzenia debaty telewizyjnej, jednakże jego słowa nie są niczym poparte. Nie wskazuje on bowiem, by jego atrybuty podmiotowe dawały mu realną możliwość na wywołanie takiej debaty. Co więcej, powołując się na napisanie artykułu prasowego wnioskodawca w żaden sposób nie wskazuje, by był przedstawicielem prasy w rozumieniu ustawy z 26 stycznia 1984 roku Prawo prasowe".
Od ww. decyzji z 15 stycznia 2025 r. odwołanie w dniu 7 lutego 2025 r. (data złożenia za pośrednictwem ePUAP) złożył wnioskodawca. W jego uzasadnieniu podniesiono zarzut m.in. błędnej kwalifikacji informacji jako przetworzonej, jak również nieuzasadnionej odmowy uznania szczególnego interesu publicznego, a dalej naruszenia prawa do pozyskiwania informacji publicznej (art. 61 Konstytucji RP), naruszenia zasady praworządności (art. 7 Konstytucji RP), jak również sporządzenie wadliwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji (art. 107 § pkt 6 oraz ust. 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, tekst jedn. z 2 kwietnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej: k.p.a.). W konsekwencji strona domagała się uchylenie decyzji Prezesa Sądu Rejonowego w Z. z 16 stycznia 2025 r. w całości, jak również zobowiązanie Prezesa Sądu Rejonowego w Z. do udostępnienia żądanych informacji publicznych w zakresie wskazanym we wniosku z 6 grudnia 2024 r.
Decyzją z 25 lutego 2025 r., znak: [...] (doręczoną wnioskodawczy za pośrednictwem ePUAP 11 marca 2025 r.) Prezes Sądu Okręgowego w G. (dalej: organ II instancji; organ odwoławczy) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W jej podstawie prawnej wskazano: art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z 127 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów naruszenia (ograniczenia, lekceważenia i nierównego traktowania podmiotu wnioskującego) prawa do informacji publicznej organ odwoławczy w pierwszej kolejności zwrócił uwagę, że prawo to nie ma nieograniczonego charakteru. Następnie organ II instancji zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że wniosek z 6 grudnia 2024 r. dotyczy informacji przetworzonej. Dlatego też, jak przyjęto w uzasadnieniu decyzji z 25 lutego 2025 r., udzielenie informacji przetworzonej winno być skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego. Zaznaczono przy tym, że prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma zatem jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. "uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej".
Organ odwoławczy argumentował dalej, że: "W realiach niniejszej sprawy, Wnioskodawca, mimo skierowania do niego wezwania, nie wykazał, na czym miałaby polegać szczególna istotność dla interesu publicznego w uzyskaniu przez niego informacji publicznej przetworzonej w rzeczonym wyżej zakresie, a jedynie kwestionował kwalifikacje wnioskowanej informacji jako przetworzonej. Samo bowiem powołanie się na potencjalność działań, w szczególności przedstawienie informacji prasowych dotyczących wnioskowanej informacji, nie wskazuje na działalność w interesie publicznym. Działanie takie musi być bowiem realne". W ocenie organu odwoławczego, sporządzone uzasadnienie zaskarżonej decyzji I instancji jest prawidłowe, gdyż spełnia wymogi ustawowe (art. 107 ust. 3 k.p.a. w zw. z art. 107 ust. 1 pkt 6 k.p.a.). W konsekwencji, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z 25 lutego 2025 r., wobec uznania, że: "wnioskodawca nie wskazał w jakim zakresie udzielenie informacji publicznej przetworzonej miałoby być szczególnie istotne dla interesu publicznego, pomimo skierowania do niego wezwania w tym przedmiocie, należało dokonać odmowy udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p, w zw. z art. 104 k.p.a. i art. 107 k.p.a.".
W skardze z 9 kwietnia 2025 r. (data złożenia za pośrednictwem ePUAP) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (WSA w Gliwicach) strona zarzuciła naruszenie:
1. art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych (dalej jako: MPPOIP), który gwarantuje prawo do swobodnego poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania informacji, poprzez jego niezastosowanie i nieuzasadnione ograniczenie dostępu do informacji publicznej;
2. art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 3 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez nieuprawnione ograniczenie konstytucyjnego prawa do informacji, które nie spełnia przesłanek konieczności i proporcjonalności oraz nie znajduje uzasadnienia w ochronie wskazanych w Konstytucji wartości;
3. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.,w zakresie, w jakim przepis ten normuje instytucję informacji przetworzonej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że przedmiotem wniosku była informacja przetworzona; ewentualnie poprzez błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego nie została spełniona w niniejszej sprawie;
4. art. 10 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 4 listopada 1950 r. (dalej; EKPCz) w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie jakim przepisy te zawierają normatywną gwarancję prawa do informacji publicznej, poprzez nieuprawnione ograniczenie tego prawa;
5. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, w szczególności zaś niepodjęcie przez organ niezbędnych korków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czym naruszono zasadę wnikliwego wyjaśnienia sprawy, poprzez niewykazanie, że żądanie dotyczy informacji przetworzonej;
6. art. 11 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a., w zakresie niewyjaśnienia dlaczego żądana informacja jest informacją przetworzoną oraz w wyniku niespełnienia przesłanki formalnej odmowy udostępnienia informacji, poprzez brak właściwego uzasadnienia faktycznego.
Podnosząc powyższe zarzuty strona wnosiła o: (1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Sądu Rejonowego w Z. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, jak również o (2) zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi przekonywano, że organ błędnie zakwalifikował żądaną informację jako przetworzoną. W rzeczywistości informacja ta już istniała w chwili złożenia wniosku, a jej przekazanie wymaga jedynie czynności technicznych, bez konieczności podejmowania działań analitycznych czy interpretacyjnych. Poza tym, zdaniem strony, uzasadnienie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, powinno zostać tak skonstruowane, aby można było ocenić rzetelność twierdzeń organu, że żądana informacja jest rzeczywiście informacją, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nie jest wystarczające, jak dalej naprowadzał skarżący, przytoczenie poglądów doktryny i orzecznictwa sądów administracyjnych oraz potwierdzenie słuszności stanowiska organu pierwszej instancji. Zawarte w uzasadnieniu decyzji organu stwierdzenie jest tymczasem bardzo ogólnikowe, bez jakiegokolwiek odniesienia się do treści konkretnego wniosku skarżącego i zasad gromadzenia informacji przez organ, aby stwierdzić, czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z informacją przetworzoną.
Żądana informacja, zdaniem strony, ma również istotne znaczenie dla debaty publicznej i kontroli społecznej nad działalnością organów państwowych, co wypełnia przesłankę z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Wnioskowany zakres informacji dotyczy bowiem spraw sądowych dotyczących wykroczeń drogowych, które potencjalnie mogą dotyczyć tysięcy uczestników ruchu drogowego, a tym samym szerokiego grona obywateli. Działania organów publicznych w zakresie kontroli prędkości i stosowania urządzeń pomiarowych, takich jak Videorapid 2a, mają bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo oraz sytuację prawną kierowców. Poza tym, jak dalej wskazano, wnioskodawca dąży do ujawnienia potencjalnych problemów związanych z funkcjonowaniem systemu kontroli prędkości oraz orzekania w sprawach wykroczeń drogowych. Analiza spraw sądowych pozwoli na ustalenie, czy stosowanie urządzenia Videorapid 2a spełnia wymogi legalności, rzetelności i precyzji pomiarów, a także czy postępowania sądowe prowadzone są w sposób jednolity i zgodny z zasadami sprawiedliwości proceduralnej. W opinii strony udostępnione informacje pozwolą na ocenę skuteczności oraz legalności działań Policji i innych służb publicznych, a także orzeczeń sądowych w sprawach dotyczących stosowania urządzenia Videorapid 2a.
Poza tym w uzasadnieniu skargi podniesiono, że decyzja Prezesa Sądu Okręgowego w G. nosi cechy standardowego, schematycznego uzasadnienia, w którym organ odwoławczy mechanicznie powiela argumentację sądu pierwszej instancji, bez rzeczywistej i wnikliwej analizy podniesionych zarzutów. W uzasadnieniu decyzji powołano się na różne orzeczenia sądów administracyjnych, jednak ich treść i kontekst nie zostały skonfrontowane z realiami niniejszej sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie jako niezasadnej. Zaznaczono przy tym, że "wnioski skarżącego i dotychczasowy brak wykazania działania skarżącego w interesie publicznym daje podstawy do stwierdzenia, że nadużywa on prawa do informacji publicznej albowiem (na tym etapie) służy jedynie zaspokojeniu indywidualnych potrzeb skarżącego w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych do innych celów".
W piśmie z 5 lipca 2025 r. zatytułowanym jako "Uzupełniające stanowisko do odpowiedzi Prezesa Sądu Okręgowego w G. z 24 kwietnia 2025 r." skarżący podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu skargi, jak również zaprzeczył, aby miał "nadużywać prawa do informacji publicznej". Wskazał przy tym, że organ nie wykazał realnych przeszkód uniemożliwiających udostępnienie żądanej informacji, nie przedstawił konkretnych wyliczeń ani nie rozważył alternatywnych sposób realizacji wniosku. Zdaniem strony organ I i II instancji działał w sposób zmierzający do celowego ograniczenia prawa do informacji publicznej, co stoi w sprzeczności z art. 61 Konstytucji RP oraz art. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 2 u.d.i.p.
Pismem z 21 lipca 2025 r. zatytułowanym jako "zgłoszenie do sprawy" organ II instancji reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata) zaznaczył, że "popiera stanowisko wyrażone w pisemnej odpowiedzi na skargę z 24 kwietnia 2025 r.", jak również zażądał od skarżącego na swoją rzecz "kosztów zastępstwa procesowego występującego w sprawie adwokata według norm przepisanych" (karta nr: 59 akt sądowych).
Na rozprawie w dniu 29 lipca 2025 r. skarżący podtrzymał w całości stanowisko zawarte w skardze. Poza tym wskazał, że "działa na rzecz jawności procedowania w sprawach dotyczących funkcjonowania urządzeń pomiarowych". W tym celu, jak dalej przekonywał skarżący, współpracuje z politykami RPO i NIK, a także bierze udział w programach telewizji P.. Zaznaczył, że jego działalność jest skoncentrowana na poprawie bezpieczeństwa i praworządnego działania organów i sądów. Natomiast pełnomocnik organu odwoławczego wnosił jak w odpowiedzi na skargę. Zaakcentował zasadność wydanych decyzji, gdyż bezspornie żądana informacja ma charakter przetworzonej, a skarżący w żaden sposób nie wykazał jej szczególnego interesu publicznego (karta nr: 70 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga podlegała uwzględnieniu.
Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. z 19 sierpnia 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. z 23 maja 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przy rozstrzyganiu spraw Sąd nie kieruje się zasadami słuszności, sprawiedliwości społecznej, wyjątkowymi, w ocenie strony skarżącej, okolicznościami, które miałyby uzasadniać niezastosowania jakiegoś przepisu prawa, bądź interpretację sprzeczną z treścią przepisu.
Strona skarżąca argumentowała, że podstawą żądania informacji określonych we wniosku z 6 grudnia 2024 r. są wprost przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 2). Poza tym w toku kontrolowanego postępowania powoływała się na przepisy Konstytucji RP (m.in. art. 61 ust. 1) również jako podstawy prawnej swojego żądania. Natomiast skargę uzupełniła o zarzuty związane z naruszenia przepisów art. 19 ust. 2 MPPOIP oraz art. 10 ust. 1 EKPCz.
Na wstępie przypomnieć zatem należy, że zasada jawności informacji publicznej jest jedną z podstawowych zasad systemu prawnego Rzeczpospolitej Polskiej. Powszechne prawo do informacji wynika z art. 54 i 61 Konstytucji RP, a także przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyrażone w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej pozostaje w związku z ustanowionym w art. 10 ust. 1 Konwencji o ochronie prawa człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284) prawem do otrzymywania i przekazywania wszelkich informacji i może być ograniczane tylko w wyjątkowych przypadkach. Przesłanki przemawiające za nieudostępnieniem informacji publicznej muszą być więc wyczerpująco wyjaśnione i uzasadnione.
Art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Zdaniem Sądu w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości, że Prezes Sądu Rejonowego w Z. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Regulacja ta stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne.
Bezspornym jest także, że wnioskowana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną. W zaskarżonej decyzji, zdaniem Sądu, prawidłowo przy tym wskazano, że żądana przez skarżącą informacja stanowi informację przetworzoną. Przedstawione przez organ zestawienie czynności i sekwencja działań mogą wskazywać, że wnioskowana informacja, stanowi informację przetworzoną. Należy przy tym zauważyć, że informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma tzw. informacji prostych, dostępnych bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej, nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usunięcia danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią z informacji prostej informację przetworzoną, której udzielenie jest skorelowane z potrzebą istnienia przesłanki interesu publicznego. Ponadto przetworzenie informacji może polegać na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ administracji zbiorów dokumentów, które nie zawsze są prowadzone w sposób umożliwiający proste udostępnienie zgromadzonych w nich danych, i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy, choćby poprzez opracowanie prostego zestawienia (por. wyroki NSA z: 20 października 2022 r., III OSK 5668/21, Legalis nr 2796646; z 21 grudnia 2021 r., III OSK 4827/21, Legalis nr 2695918; z 23 stycznia 2015 r., I OSK 315/14, Legalis nr 1218692; z 25 kwietnia 2012 r., I OSK 202/12, LEX nr 1264654).
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem żądania złożonego w trybie informacji publicznej było udostępnienie informacji o sprawach jakie toczyły się przed Sądem Rejonowym w Z. w sprawach o wykroczenia z art. 92a mających miejsce w dniach 1.05.2022 — 11.07.2023 (data wykroczenia) - z użyciem urządzenia pomiarowego: Videorapid 2a - zainicjowanych przez Policję (lub ewentualnie inne służby jeśli używały urządzenia: Videorapid 2a). Skarżący precyzował swój wniosek z 6 grudnia 2024 r., w ten sposób, że domaga się także podania: numeru akt sprawy, imię i nazwisko sędziego referenta oraz rozstrzygnięcie w sprawie (jeśli była apelacja to żądał przy tym o informację kto wnosił o apelację i jaki był rezultat tej apelacji).
Wobec powyższego nie sposób zgodzić się z zajmowanym przez skarżącego stanowiskiem, że do udostępnienia żądanej przez niego informacji wymagane jest wyłącznie proste sięgnięcie do dokumentów źródłowych, gdyż przeczy temu już literalna treść wniosku strony z 6 grudnia 2024 r. Niewątpliwie organ administracji dysponuje najpełniejszą wiedzą co do swoich możliwości technicznych, w tym zwłaszcza sprzętu jakim dysponuje i czasu jaki jest wymagany do realizacji wniosku skarżącego. Dlatego też, zdaniem Sądu, należy co do zasady podzielić argumentację organu odwoławczego zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i powtórzoną w odpowiedzi na skargę, że tak sformułowane przez stronę żądanie wymaga podjęcia intelektualnego wkładu osób przygotowujących informację, w postaci analizy akt wielu spraw celem selekcji dokumentów i usunięcia danych chronionych prawem, a zatem chodzić może o działania pracochłonne i ponadstandardowe, wykraczające poza zwykłe zadania tych osób (pracowników organu administracji), absorbujące znacznie ich czas i siły.
Z tego też powodu Sąd, co do zasady, nie podzielił zarzutu formułowanego w skardze o naruszeniu przez organ odwoławczy art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, w szczególności zaś niepodjęcie przez organ niezbędnych środków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czym naruszono zasadę wnikliwego wyjaśnienia sprawy, poprzez niewykazanie, że żądanie dotyczy informacji przetworzonej (pkt 6 petitum skargi), oraz nie podzielił w części zarzutu strony co do naruszenia przez organ odwoławczy art. 11 k.p.a. tj. w zakresie niewyjaśnienia dlaczego żądana informacja jest informacją przetworzoną (pkt 7 petitum skargi).
Sąd nie podziela również stanowiska skarżącego, prezentowanego w skardze, aby w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy administracji miały naruszyć art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 7 Konstytucji RP. Skład orzekający zauważa bowiem, że proces bezpośredniego stosowania Konstytucji RP nie może być rozumiany jako możliwość orzekania na podstawie Konstytucji zamiast orzekania na podstawie ustawy (argument z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP). Tryb i zasady udzielania informacji publicznej (w tym także ich odmowa) są natomiast określone w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Przepisy tej ustawy, co wynika z treści zaskarżonych decyzji, były rozważane przez orzekające w sprawie organy I i II instancji i stanowiły postawę zaskarżonych decyzji – tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 27 czerwca 2023 r., II SAB/Bd 50/23, Legalis nr 2955960; wyrok WSA we Wrocławiu z 5 czerwca 2014 r., IV SA/Wr 9/14, Legalis nr 1411559).
Nie sposób natomiast zaakceptować stanowiska organów I i II instancji w zakresie braku wykazania przez skarżącego szczególnie istotnego interesu publicznego, co z kolei uzasadniało wydanie negatywnego rozstrzygnięcia w sprawie udzielenia informacji publicznej. Na szczególny interes publiczny, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., składają się trzy przesłanki:
1) działanie wnioskodawcy dla szerszej grupy osób, bowiem wnioskodawca musi wskazać, że działanie organów i innych podmiotów realizujących zadania publiczne wywołało lub wywoła skutki dotyczące potencjalnie dużego kręgu adresatów,
2) jego działanie służy społecznie akceptowalnym celom związanym z naprawą istniejących struktur administracyjnych lub społecznych,
3) możliwości rzeczywistego wykorzystania informacji w taki sposób, aby miała ona wpływ na określone działania lub sytuację (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2014 r., I OSK 2111/13, Legalis nr 951959; wyrok NSA z 3 sierpnia 2010 r., I OSK 787/10, Legalis nr 293495; wyrok NSA z 7 grudnia 2011 r., I OSK 1737/11, Legalis nr 1945187; wyrok NSA z 5 marca 2013 r., I OSK 3097/12, Legalis nr 760459).
Prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej (por. wyrok WSA w Szczecinie z 7 grudnia 2022 r., II SA/Sz 856/22, Legalis nr 2843174). Wnioskodawca powinien posiadać obiektywne i autentyczne, a nie tylko potencjalne, możliwości posłużenia się informacją przetworzoną do podjęcia działań dla poprawy sytuacji określonej grupy społecznej lub naprawy instytucji publicznych (por. wyrok WSA w Warszawie z 14 września 2017 r., II SA/Wa 447/17, Legalis nr 1710178). Przy czym w przypadku, gdy zdaniem podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej żądane dane zawierają w istocie wniosek o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej powinien on zwrócić się do wnioskodawcy o wykazanie, że jego działanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego - art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Jeżeli wnioskodawca tego nie uczyni, wówczas wniosek o udostępnienie informacji przetworzonej winien zostać rozpoznany zarówno, gdy brak w nim będzie jakiegokolwiek uzasadnienia "szczególnego interesu publicznego", jak również, kiedy wnioskodawca w ogóle nie zareaguje na wezwanie, by ten interes wykazać. W takiej sytuacji podmiot zobowiązany powinien samodzielnie zbadać przesłanki przemawiające za istnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego. Jeżeli uzna, że takie przesłanki wystąpią wówczas powinien udzielić informacji" (wyrok NSA z 18 października 2022 r., III OSK 5382/21, Legalis nr 2796844).
W ocenie Sądu orzekającego w sprawie, nawet gdyby ocenić sposób oznaczenia szczególnie istotnego interesu publicznego przez skarżącego jako dość ogólnego, to i tak organy administracji dokonując jego oceny powinny uwzględnić charakter i cele na które wprost powoływał się skarżący w piśmie z 3 stycznia 2025 r. Tym samym Sąd podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie, zgodnie z którym charakter czy też pozycja podmiotu, który występuje z żądaniem udzielenia informacji publicznej przetworzonej, a zwłaszcza realne możliwości przyszłego wykorzystania przez ten podmiot tak uzyskanych danych, ma wpływ na ocenę istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego udzielenie żądanych informacji (por. wyroki NSA: z 13 stycznia 2022 r., III OSK 690/21, Legalis nr 2664738; z 3 grudnia 2021 r., III OSK 702/21, Legalis nr 2637500; z 18 kwietnia 2018 r., I OSK 2436/17, Legalis nr 1790311; z 17 marca 2017 r., I OSK 1503/15, Legalis nr 1708879; także: wyrok WSA w Łodzi z 22 czerwca 2022 r., II SA/Łd 366/22, Legalis nr 2769257).
Sąd zwraca również uwagę na deklarację strony zawartą w piśmie z 3 stycznia 2025 r. co do wykorzystania żądanych informacji, tj. "do napisania artykułu prasowego oraz do debaty publicznej w studiu telewizyjnym w programie publicystycznym zajmującym kontrolą działania organów państwa np. Policji czy Sądów - na okoliczność postępowań dotyczących przestępstw i wykroczeń (m.in. wykroczeń polegających na przekroczeniu prędkości ujawnionych za pomocą różnych mierników prędkości)". Do tej argumentacji skarżący odwołał się również na rozprawie 29 lipca 2025 r., a Sąd ocenił ww. stanowisko jakie wiarygodne. Skarżący przedstawił bowiem, jako uzupełnienie swojego stanowiska prezentowanego zarówno na etapie postępowania administracyjnego, a następnie sądowego, że pozyskuje analogiczne informacje publiczne (dane statystyczne; orzeczenia sądów powszechnych itp.) również z innych sądów powszechnych, a czyni to w celu weryfikacji poprawności działania m.in. urządzenia Videorapid 2a, na co zwrócił skarżący w swoim wniosku z 6 grudnia 2024 r. określając ww. kwestię jako "kluczową". Poza tym skarżący uwiarygodnił swoje stanowisko przedstawiając do akt sądowych odpis orzeczenia sądu powszechnego z 19 listopada 2024 r., [...] wraz z uzasadnieniem, gdzie wskazywano na problem, czy użyte do pomiaru prędkości urządzenie Videorapid 2a posiadało ważną decyzję o zatwierdzeniu typu. Tymczasem trzeba dostrzec, że właśnie do takiej motywacji swojego działania konsekwentnie odwoływał się skarżący w toku prowadzonego postępowania administracyjnego zestawiając potrzebę pozyskiwania żądanych informacji z zasadą praworządności i z zasadą demokratycznego państwa prawa.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdza, że wydając decyzje o odmowie udostępnienia skarżącej informacji publicznej organy administracji naruszyły art. 3 ust. 1 pkt 1 in fine u.d.i.p. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało ich uchylenie.
Sąd nie zgadza się również z przyjętą przez organ I i II instancji stanowiskiem prezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji oraz argumentacją pełnomocnika organu prezentowaną na rozprawie w dniu 29 lipca 2025 r., że skarżący "nie udowodnił", że żądane jego wnioskiem z 6 grudnia 2024 r. informacje są szczególnie istotne dla interesu publicznego. W ocenie Sądu prawidłowa wykładnia art. 3 ust. 1 pkt 1 in fine u.d.i.p. w zw. z art. 5 u.d.i.p. nie dotyczy konieczności udowodnienia ww. przesłanki (ustawa nie odwołuje się wprost do takiej przesłanki/do takiego obowiązku wnioskodawcy), a jedynie do uwiarygodnienia, że ma taki interes. "Wykazanie" to zatem zaprezentowanie przez wnioskodawcę takiej argumentacji, która uwiarygadnia jego stanowisko co do możliwości wykorzystania żądanych informacji z uwzględnieniem deklarowanych celów, a zatem właśnie do celów publicznych; to również zapewnienie strony, że pozyskane informacje zostaną realnie wykorzystane w celu ochrony interesu publicznego lub usprawnienia funkcjonowania organów państwa. Innymi słowy, wnioskodawca powinien posiadać obiektywne i autentyczne, a nie tylko potencjalne, możliwości posłużenia się informacją przetworzoną do podjęcia działań dla poprawy sytuacji określonej grupy społecznej lub naprawy instytucji publicznych (por. wyrok NSA z 12 grudnia 2024 r., III OSK 1229/23, Legalis nr 3160434).
Co więcej, zdaniem Sądu, w takim przypadku obowiązkiem organów administracji jest uważne zbadanie, czy stanowisko strony jest wiarygodne i czy stwarza możliwość jej wykorzystania z uwzględnieniem argumentacji strony. W realiach niniejszej sprawy, pomimo pozornej obszerności uzasadnienia decyzji II instancji, organ odwoławczy praktycznie nie odniósł się do podnoszonych przez stronę w piśmie z 3 stycznia 2025 r. oraz w odwołaniu zagadnień, że żądane przez nią informacje są "szczególnie istotne dla interesu publicznego". W tym zakresie wypowiedź organu II instancji jest niezmiernie lakoniczna – cyt. in extenso: "Wnioskodawca, mimo skierowania do niego wezwania, nie wykazał, na czym miałaby polegać szczególna istotność dla interesu publicznego w uzyskaniu przez niego informacji publicznej przetworzonej w rzeczonym wyżej zakresie, a jedynie kwestionował kwalifikacje wnioskowanej informacji jako przetworzonej. Samo bowiem powołanie się na potencjalność działań, w szczególności przedstawienie informacji prasowych dotyczących wnioskowanej informacji, nie wskazuje na działalność w interesie publicznym. Działanie takie musi być bowiem realne". Sąd zwraca przy tym uwagę na zróżnicowaną argumentację skarżącego jaką zawarł w uzasadnieniu jego pisma z 3 stycznia 2025 r. dla uzasadnienia istnienia szczególnego interesu w pozyskaniu właśnie tego typu informacji publicznych. Skarżący przy tym powołał się na duże zainteresowanie mediów, czy też polityków, a swoje stanowisko uwiarygodnił prezentacją kilku artykułów publicystycznych jakie w ostatnim czasie zostały opublikowane w internecie. Do tych kwestii organ odwoławczy natomiast merytorycznie nie ustosunkował się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Zdaniem Sądu organ odwoławczy w istocie uchylił się od obowiązku zindywidualizowania sprawy, na co słusznie zwracał uwagę skarżący w skardze, oraz podnosił jako zarzut w odwołaniu od decyzji I i instancji. W szczególności brak jest dostatecznego rozważenia w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji I i II instancji argumentacji skarżącego zawartych w jego wniosku z 6 grudnia 2024 r. oraz w piśmie z 3 stycznia 2025 r. co do przesłanki istnienia szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 in fine u.d.i.p.). Jeżeli organ administracji twierdzi, że skarżący nie wykazał tego interesu to wtedy powinien szczególnie wnikliwie zbadać argumentację podawaną przez stronę, jak również przedstawić własne i przede wszystkim zindywidualizowane do realiów badanej sprawy okoliczności, przytoczyć fakty ustalone z uwzględnieniem zebranego materiału dowodowego. Z całą pewnością nie może być to podsumowane nader ogólnym stwierdzeniem, że strona nie wskazała na działalność w interesie publicznym, albowiem "działanie takie musi być bowiem realne".
Trzeba również dostrzec, że w piśmie z 3 stycznia 2025 r. skarżący konkretyzował w nim swoje stanowisko również w ten sposób, że twierdził, że "w przedmiotowym przypadku karanie obywatela na podstawie pomiaru urządzeniem, które w chwili czynu nie posiadało aktualnego zatwierdzenia typu przez Główny Urząd Miar, nie spełnia instytucjonalnych gwarancji praworządności". Jednak do tej argumentacji organ odwoławczy w ogóle nie ustosunkował się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Sąd nie zgadza się również z argumentacją jaka została w tej kwestii zaprezentowana w uzasadnieniu decyzji I instancji, że cyt. in extenso: "Co prawda Wnioskodawca wskazuje, że pozyskane przez niego informacje mają zostać wykorzystane do napisania artykułu prasowego i do przeprowadzenia debaty telewizyjnej, jednakże jego słowa nie są niczym poparte. Nie wskazuje on bowiem, by jego atrybuty podmiotowe dawały mu realną możliwość na wywołanie takiej debaty. Co więcej, powołując się na napisanie artykułu prasowego, Wnioskodawca w żaden sposób nie wskazuje, by był przedstawicielem prasy w rozumieniu ustawy z dnia 26 stycznia 1984 roku Prawo prasowe (tj. z dnia 14 września 2018 roku, Dz. U. z 2018, poz. 1914)".
Otóż, po pierwsze z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., wynika, że każdemu przysługuje, prawo dostępu do informacji publicznej, a ewentualne ograniczenia w tej kwestii wynikają wyłącznie z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, którego egzemplifikację stanowi art. 5 u.d.i.p. Prawidłowe rozumienie ww. przepisu, w ocenie Sądu, nie jest zatem związane z istnieniem niesprecyzowanych zresztą przez organ I instancji "atrybutów podmiotowych", które skarżący powinien wykazać, a czego – zdaniem organu I instancji – ostatecznie nie uczynił. Po drugie, przepisy ustawy o udostępnieniu informacji publicznej przewidują tryb wnioskowy pozyskiwania informacji (publicznych), o ile wcześniej nie zostały udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej (argument z art. 10 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p.). W treści wniosku z 6 grudnia 2024 r. skarżący, jako podstawę swojego żądania, uczynił treść art. 2 u.d.i.p., co sugeruje, że właśnie w tym trybie domagał się jego realizacji. Natomiast skarżący nie wywodził, że swoje żądanie udostępnienia informacji opiera o przepisy prawa prasowego, jak również w ogóle nie argumentował, że w tej sprawie działa jako dziennikarz. Samo powołanie się przez skarżącego na jego zamiar napisania "artykułu prasowego" nie oznacza już, że działa on jako dziennikarz w rozumieniu prawa prasowego (por. pomocniczo: wyrok WSA w Gliwicach z 29 stycznia 2025 r., III SA/Gl 440/23, Legalis nr 3175225). W ocenie Sądu organ I instancji błędnie zatem zidentyfikował wniosek skarżącego, jako wniosek składany w trybie ustawy Prawo prasowe, a organ odwoławczy pomimo argumentacji odwołania, nie ustosunkował się do tej kwestii.
W myśl zasady ustalonej w art. 8 § 1 k.p.a. organy zobowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co wyraża się m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny. Zasada ta wiąże się z zasadą przekonywania sformułowaną w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organy powinny wyjaśniać zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy. W odniesieniu do tych dwóch zasad doniosłą rolę pełni z kolei uzasadnienie decyzji, które nie może być sformułowane ogólnikowo i powinno służyć przekonaniu strony do tego, że rozważono wszystkie istotne okoliczności faktyczne w kontekście obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. istotny element decyzji administracyjnej stanowi uzasadnienie faktyczne i prawne (pkt 6). Przepis art. 107 § 3 k.p.a. konkretyzuje, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu decyzji należy zatem przedstawić - w sposób pełny, logiczny i wyczerpujący - tok rozumowania organu. Dopiero wówczas możliwe będzie dokonanie weryfikacji zajętego przez organ stanowiska. Tylko tak sporządzone uzasadnienie stanowi o spełnieniu warunku wydania decyzji o przekonującej treści.
W ocenie Sądu, organy administracji nie sprostały powyższym obowiązkom, ponieważ odmowa udostępnienia wnioskowanych przez skarżącego informacji nie została należycie i przekonująco uzasadniona, co stanowi o naruszeniu wymogów z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 11 k.p.a.
Odnosząc się natomiast do stanowiska organu odwoławczego prezentowanego po raz pierwszy w odpowiedzi na skargę, że skarżący w istocie nadużywa prawa do informacji publicznej trzeba natomiast wskazać, że odpowiedź na skargę nie może uzupełniać uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, jak również zastępować stanowiska organ zajętego wobec wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Kompetencja sądu administracyjnego obejmuje bowiem kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego aktu, a nie stanowiska organu wyrażonego w pismach procesowych. W orzecznictwie przyjmuje się, że podniesienie dopiero w odpowiedzi na skargę okoliczności, które powinny być zamieszczone w uzasadnieniu danego aktu (decyzji) wydanego przez organ, należy uznać za wadę postępowania skutkującą wyeliminowaniem wadliwego aktu z obrotu prawnego. Strona zostaje bowiem pozbawiona możliwości ustosunkowania się do tych okoliczności (por. np. wyroki NSA z: 31 stycznia 2017 r., I OSK 2574/15, Legalis nr 1722532; 11 maja 2010 r., II GSK 586/09, Legalis nr 289960).
Natomiast w kwestii wniosku pełnomocnika organu co do zasądzenia od skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego jaki zawarł w piśmie z 21 lipca 2025 r. trzeba wskazać, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stosownie do art. 199 p.p.s.a., ogólną zasadą jest ponoszenie przez strony kosztów postępowania związanych z ich udziałem w sprawie. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez Sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
W ustawie p.p.s.a. zasądzenie kosztów na rzecz organu ma miejsce w przypadkach przewidzianych w art. 203 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt p.p.s.a. tj. jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę kasacyjną organu lub jeżeli oddalono skargę kasacyjną, którą zaskarżono wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę.
Profesjonalny pełnomocnik z racji posiadanego wykształcenia winien mieć wiedzę, że z brzmienia powyższych przepisów wynika, że organowi nie należy się zwrot kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego) przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, a jedynie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Wskazać przy tym należy, że organ administracji co do zasady nie ponosi kosztów postępowania przed sądem I instancji innych niż ewentualne wynagrodzenie pełnomocnika, natomiast udział pełnomocnika na tym etapie postępowania nie jest elementem niezbędnym.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i lit. "c" p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 (pierwszym) sentencji wyroku.
Orzeczenie o kosztach postępowania zostało wydane na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 200 zł z tytułu uiszczonego wpisu od skargi, o czym orzeczono w punkcie 2 (drugim) sentencji wyroku.
Ponownie rozpoznając wniosek strony, organ zastosuje się do wyżej przedstawionej wykładni przepisów u.d.i.p. (art. 153 p.p.s.a.). Organ oceni wniosek strony z 6 grudnia 2024 r. oraz argumentację strony skarżącej zawartą w piśmie z 3 stycznia 2025 r. również z uwzględnieniem okoliczności, które zdaniem strony świadczą o istnieniu szczególnego interesu prawnego w domaganiu się tego typu informacji publicznych i w zależności od jej wyniku, albo przekaże wnioskodawcy interesujące go dane w formie czynności materialno – technicznej albo wyda decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Organ przy tym uwzględni, że obowiązek wydania przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej decyzji administracyjnej wynika wprost z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., a jej uzasadnienie powinno realizować wymagania objęte art. 107 § 3 k.p.a. (uzasadnienie faktyczne i prawne), a także spełniać postulat objęty dyspozycją art. 11 k.p.a. tj. wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi organ kieruje się przy załatwieniu sprawy. Chodzi zatem przede wszystkim o wnikliwe rozważenie przez organ administracji stanu faktycznego sprawy, tj. odniesienie się do konkretnych twierdzeń, argumentów i zarzutów strony, podawanych dla uzasadnienia jej wniosku składanego w trybie informacji publicznej (obowiązek organu indywidualizacji sprawy).