III SA/Gl 328/25

III SA/Gl 328/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-10-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Dorota Fleszer
Krzysztof Wujek /przewodniczący sprawozdawca/
Magdalena Jankiewicz
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Kara administracyjna
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 859
art. 6 ust. 1, art. 21 ust. 3
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Protokolant Specjalista Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2025 r. sprawy ze skargi C sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 14 lutego 2025 r. nr 2401-IOA.4823.56.2024.AR w przedmiocie kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 14 lutego 2025 r. nr 2401-IOA.4823.56.2024.AR Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej jako: Organ odwoławczy lub DIAS) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego (dalej jako: Organ I instancji) w K. z 7 listopada 2024 r. nr [...], nakładającą na C Sp. z o.o. w W. (dalej jako: Spółka, Strona Skarżąca lub podmiot odbierający) karę pieniężną w kwocie 54 157,00 zł z tytułu niedopełnienia przez podmiot odbierający obowiązku o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz.U. z 2020 r. poz. 859 ze zm. – dalej: "ustawa SENT"), w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli.
W uzasadnieniu decyzji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy.
12 maja 2020 r., na autostradzie A1 w miejscowości G., o godzinie 15:28 funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. przeprowadzili kontrolę przewozu drogowego towarów dokonywanego samochodem ciężarowym i naczepą o numerach rejestracyjnych odpowiednio: [...] i [...]. W trakcie kontroli kierujący przedstawił międzynarodowy list przewozowy CMR nr [...], wypis z licencji nr [...] dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, dowód dostawy - zamówienie nr [...], świadectwo analizy/zgodności nr [...], dokument z mycia cysterny nr [...] i nr [...]oraz dowody rejestracyjne ciągnika samochodowego oraz naczepy. Kierujący nie przedstawił numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie.
Z informacji zawartych w sporządzonym 12 maja 2020 r. protokole z kontroli nr [...] wynika, że towar dopuszczono do dalszego przewozu po dokonaniu 13 maja 2020 r. zgłoszenia w systemie monitorowania SENT pod numerem [...]. Do protokołu nie zgłoszono żadnych uwag.
W wyniku przeprowadzonych czynności ustalono, że ww. środkiem transportu przewożony był towar o nazwie [...] (dalej jako: Wyrób) w ilości 23880 kg brutto z deklarowanym kodem CN 3824 99 92, podlegający obowiązkowej rejestracji w systemie SENT. Podmiotem wysyłającym towar była spółka C, Italy, podmiotem odbierającym była strona skarżąca, zaś przewoźnikiem była firma W i U Sp.J. z siedzibą w O. Towar przewożony był z Włoch (załadunek: C, Italy) do Polski (miejsce dostarczenia: [...]).
Postanowieniem z 20 sierpnia 2024 r., nr [...] Organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z naruszeniem przepisów wynikających z ustawy SENT. Pismem z tej samej daty wezwał Spółkę do wskazania czy występują okoliczności potwierdzające ważny interes przewoźnika, które uzasadniałyby odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej oraz o przedłożenie dokumentów finansowych za lata 2021-2023.
Następnie pismem z 27 lipca 2024 r. Organ wezwał Spółkę do nadesłania wyjaśnień, w tym dokumentu potwierdzającego wartość brutto przewożonego towaru.
Odpowiadając na te wezwania Strona Skarżąca przysłała pismo z 16 września 2024 r. podnosząc, że ze względu na treść przepisów ustawy SENT oraz ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1542) w odniesieniu do transportu towaru o nazwie [...], klasyfikowanego do kodu CN 3824 99 92, nie ciążył na niej obowiązek wynikający z art. 6 ust. 1 ustawy SENT. Wskazała, że zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy SENT przewóz towarów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. "d" i "j" podlega systemowi monitorowania przewozu i obrotu, o ile towary te są wymienione w Załączniku Nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym tj. "Wykaz wyrobów akcyzowych". Przewożony towar nie jest wyrobem wymienionym w załączniku nr 1 do tej ustawy, gdyż zakładany i zrealizowany cel jego wykorzystania był inny niż przeznaczenie napędowe czy opałowe, a zatem wyrób ten jest wyłączony spod obowiązków ustawy SENT.
Spółka wniosła również o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej z uwagi na ważny interes strony. Wskazała, że nakładanie kary pieniężnej za brak zgłoszenia w SENT w sytuacji, gdy istnieje wątpliwość co do występowania tego obowiązku i gdy nie doszło do jakiegokolwiek ryzyka wystąpienia uszczupleń należności na rzecz Skarbu Państwa, jest działaniem niesprawiedliwym i godzącym w ważny interes Strony Skarżącej. Zaznaczyła, że była i jest przekonana, że nie miała obowiązku zgłaszać transportu do systemu SENT, przez co nie można jej przypisać celowego i zawinionego lub niedbałego działania.
W wyniku analizy okoliczności faktycznych i prawnych zaistniałych w rozpatrywanej sprawie Organ I instancji, decyzją z 7 listopada 2024 r. nr [...], nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 54 157,00 zł za niedopełnienie obowiązków wynikających z art. 6 ust. 1 ustawy SENT. Ponadto nie stwierdził podstaw prawnych do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 21 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT.
Pismem z 2 grudnia 2024 r. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, po przeprowadzeniu po-stępowania odwoławczego, decyzją z 14 lutego 2025 r. nr 2401-IOA.4823.56.2024. AR, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Na wstępie uzasadnienia zaznaczył, że w sprawie mają zastosowanie przepisy materialne ustawy SENT w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania kontroli drogowej tj. 12 maja 2020 r.
Zdaniem Organu odwoławczego stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Wskazał, że w sprawie spór dotyczy interpretacji przepisów ustawy SENT w zakresie uznania, czy przewożony towar podlega monitorowaniu na zasadach określonych w ww. ustawie. DIAS podzielił stanowisko Organu I instancji i wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. j ustawy SENT systemowi monitorowania przewozu podlega przewóz towaru objętego pozycją CN 3824, jeżeli masa brutto przesyłki towarów przekracza 500 kg lub jego objętość przekracza 500 litrów. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy SENT przewóz towarów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. "d" i "j", podlega systemowi monitorowania przewozu i obrotu, o ile towary te są wymienione w załączniku nr 1 do ustawy akcyzowej, bez względu na ich przeznaczenie. W obowiązującym od 1 września 2019 r. Załączniku Nr 1, w poz. 39a wymienione zostały podpozycje CN 3824, tj. ex 3824 99 86, ex 3824 99 92, ex 3824 99 93 (pozostałe produkty chemiczne i preparaty przemysłu chemicznego lub przemysłów pokrewnych włączając te składające się mieszanin produktów naturalnych), gdzie indziej niewymienione ani niewłączone, jeżeli są przeznaczone do celów opałowych lub napędowych. Organ odwoławczy zgodził się z Organem I instancji, że nie ulega wątpliwości, że przewóz towaru o nazwie [...] w ilości 23880 kg brutto, zaklasyfikowany do kodu CN 3824 99 92 podlegał obowiązkowi zgłoszenia w systemie monitorowania przewozu.
DIAS wyjaśnił, że gdyby intencją ustawodawcy było ograniczenie towarów klasyfikowanych do kodu CN 3824 tylko do towarów przeznaczonych wyłącznie do celów napędowych lub opałowych, to działając racjonalnie nie dodawałby do przepisów ustawy SENT - art. 3 ust. 2a, a jedynie ograniczyłby zakres towarów z kodu CN 3824 poprzez dodanie do art. 3 ust. 1 pkt 1 lit. j) zapisu o przeznaczeniu (zawężając np. przeznaczenia dla celów opałowych lub napędowych).
Odnosząc się do wystąpienia w sprawie ewentualnych przesłanek do odstąpienia od nałożenia na Spółkę przedmiotowej kary pieniężnej, Organ II instancji wskazał, że organy administracji, po ustaleniu, że przewidziane ustawą SENT obowiązki nie zostały wykonane przez osoby do tego zobowiązane, zobligowane są do nałożenia kary pieniężnej. Odstąpić od jej nałożenia mogą tylko w sytuacji określonej w art. 21 ust. 3 ustawy SENT. Mowa w nim o ważnym interesie podmiotu odbierającego lub interesie publicznym. Obie przesłanki są pojęciami niezdefiniowanymi zarówno w ustawie SENT, jak i w innych przepisach prawa, które przewidują możliwość prowadzenia postępowania administracyjnego/podatkowego i wydania decyzji uznaniowej w oparciu o te przesłanki. Obowiązkiem organów prowadzących postępowanie jest zatem ustalenie, czy interesy te bądź jeden z nich występują. Przy tym po ustaleniu, że któryś z tych interesów występuje, muszą także uwzględnić stosowne przepisy dotyczące pomocy, wymienione w art. 26 ust. 3 ustawy SENT.
Wskazano, że przepisy ustawy SENT nie wyłączają odpowiedzialności pod-miotu odbierającego nawet za uchybienia, które popełnione zostały wskutek błędów, pomyłek, niedopatrzenia czy też nieznajomości regulacji wynikających z ustawy SENT.
Jednocześnie Organ odwoławczy wskazał, że Spółka nie udokumentowała istnienia swojego "ważnego interesu" lub "interesu publicznego", które zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy SENT mogłyby stanowić podstawę do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 21 ust. 1. Zaznaczył, że dokonane przez Organy obu instancji ustalenia pozwalają przyjąć, że nałożona kara pieniężna nie stanowi zagrożenia dla interesów Spółki i jej bytu, jak też nie determinuje sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy.
Mając na uwadze powyższe, Organ II instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja Organu I instancji odpowiada prawu, w sprawie nie doszło bowiem do naruszenia przepisów postępowania czy prawa materialnego, które obligowałoby Organ odwoławczy do jej uchylenia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Strona Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Podtrzymując argumenty odwołania, Spółka zarzuciła kwestionowanej decyzji naruszenie przepisów prawa mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 6 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. j) oraz ust. 2a ustawy SENT przez uznanie, że przewóz towaru o nazwie handlowej [...], klasyfikowanego do kodu CN 3824 99 92, niestanowiącego wyrobu akcyzowego w rozumieniu przepisów ustawy o podatku akcyzowym, podlega zgłoszeniu do rejestru, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy SENT;
2. art. 21 ust.3 ustawy SENT przez nieodstąpienie przez organ od nałożenia na Spółkę kary pieniężnej w sytuacji, gdy nałożenie kary pieniężnej doprowadzi do naruszenia ważnego interesu strony;
3. art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz.U. z 1997r. nr 78 poz. 483), przez nałożenie na Spółkę niewspółmiernej i zbyt surowej kary względem popełnionego przewinienia, co w konsekwencji narusza konstytucyjną zasadę proporcjonalności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zajął w tej sprawie następujące stanowisko.
Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Podstawą prawną nałożenia kary na Skarżącą są następujące przepisy:
- art. 6 ust. 1 ustawy SENT: W przypadku przewozu towaru z terytorium państwa członkowskiego albo z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju podmiot odbierający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźników;
- art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. j) i ust. 2a ustawy SENT: Systemowi monitorowania przewozu i obrotu podlega przewóz:1) towarów objętych pozycjami CN (...) 3824 jeżeli masa brutto przesyłki towarów objętych tymi pozycjami przekracza 500 kg lub jej objętość przekracza 500 litrów; o ile towary te są wymienione w załączniku nr 1 do ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, bez względu na przeznaczenie;
art. 21 ust. 1 ustawy SENT: W przypadku niewykonania obowiązku określonego w art. 5 ust. 1 albo art. 6 ust. 1, odpowiednio na podmiot wysyłający albo podmiot odbierający nakłada się karę pieniężną w wysokości 46% wartości brutto towaru przewożonego podlegającego obowiązkowi zgłoszenia, nie niższej niż 20 000 zł.
Przesłanki faktyczne wydania decyzji takiej, jak zaskarżona są tego rodzaju, że dochodzi do przewozu towaru z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, towar objęty jest systemem monitorowania przewozu i obrotu, podmiot odbierający towar, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, nie przesłał do rejestru zgłoszenia, nie uzyskał numeru referencyjny dla tego zgłoszenia, a zatem nie przekazał go przewoźnikowi.
Spór dotyczy w sprawie jednej kwestii, czy towar podlegał systemowi monitorowania przewozu i obrotu, pozostałe okoliczności faktyczne są bezsporne i odpowiadają dyspozycji tych przepisów. Swe przeświadczenie o tym, że towar ten nie podlega systemowi monitorowania przewozu i obrotu Spółka wywodzi z tego, że nie jest to towar akcyzowy, ponieważ Załącznik Nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym (w pozycji 39a) wymienia towary objęte kodem CN 3824 tylko wtedy, gdy są one przeznaczone do celów opałowych lub napędowych. Przewożony dla Skarżącej towar nie był przeznaczony do celów opałowych ani napędowych, a zatem nie był to towar akcyzowy wymieniony w Załączniku Nr 1.
Organ z kolei wywodzi, że przeznaczenie towaru nie ma znaczenia, co wynika wprost z treści art. 3 ust. 2a ustawy SENT.
W sporze tym Sąd przyznał słuszności organowi. Towary objęte kodem CN 3824 są wymienione w Załączniku Nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym w jego poz. 39a. Pozycja ta odnosi się do towaru klasyfikowanego do kodu CN 3824 99 92 z dopiskiem ex, który oznacza, że towar ten zostanie towarem akcyzowym tylko wówczas, gdy będzie przeznaczony do celów opałowych lub akcyzowych. Nie zmienia to jednak faktu, że towar ten jest wymieniony w Załączniku Nr 1 do ustawy, a to, czy będzie towarem akcyzowym, nie ma znaczenia dla objęcia go systemem monitorowania przewozu i obrotu towarem, bowiem przepis art. 3 ust. 2a ustawy SENT stanowi w tym zakresie, że przeznaczenie towaru wymienionego w Załączniku Nr 1 do ustawy akcyzowej nie ma znaczenia. Gdyby wolą ustawodawcy było objęcie systemem monitorowania przewozu i obrotu towarów klasyfikowanych do kodu CN 3824 99 92 wyłącznie wtedy, gdy są przeznaczone do celów opałowych lub napędowych, to w przepisie art. 3 ust. 2a ustawy SENT nie znalazłby się zapis bez względu na przeznaczenie.
Z tego względu Sąd nie podzielił pierwszego z zarzutów skargi o naruszeniu przez orzekające w sprawie organy prawa materialnego – przepisów art. 6 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 1 lit. j) oraz ust. 2a ustawy SENT przez ich wadliwą wykładnię i w efekcie nieprawidłowe zastosowanie.
Sąd nie podzielił również drugiego zarzutu skargi o naruszeniu zaskarżoną decyzja przepisu art. 21 ust. 3 ustawy SENT:
W przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu (...) odbierającego, (...) lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu (...) podmiotu odbierającego, (...) lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2d, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.
Skarżącą Spółka podkreśla w tym zarzucie trzy aspekty: swój brak zawinienia w naruszeniu prawa, brak szkody w postaci uszczupleń podatkowych i nieproporcjonalność kary do zawinienia.
Ocena, czy doszło do naruszenia przepisu art. 21 ust. 3 ustawy SENT musi być poprzedzona uwagami o charakterze decyzji wydanej na podstawie tego przepisu. Otóż jest to decyzja uznaniowa, co polega na tym, że nawet przy spełnieniu przesłanek do wydania decyzji, uznaniu organu pozostawiono rozstrzygnięcie o tym, czy ją podjąć, czy nie. W takiej sytuacji ocena legalności decyzji uznaniowej przez sąd polega na ustaleniu, czy przesłanki podjęcia decyzji mieszczą się w porządku prawnym, a to, na bliższym poziomie konkretyzacji, oznacza w pierwszej kolejności ocenę, czy organ prawidłowo zinterpretował przesłanki wydania decyzji uznaniowej wynikające z konkretnego przepisu. W przypadku przepisu art. 21 ust. 3 ustawy SENT przesłanki te określone zostały terminami niedookreślonymi, ogólnymi, ich wypełnienie treścią również należy do orzekającego organu i jest elementem uznaniowości decyzji. Ingerencja sądu w taką decyzję jest uzasadniona wówczas, gdy organ przekracza granice uznaniowości, orzeka z uwzględnieniem przesłanek, których przepis nie przewiduje lub z uwzględnieniem przesłanek, które są sprzeczne z ratio legis konkretnego przepisu lub ustawy albo też orzeka na podstawie wadliwie ustalonych faktów. Respektowanie przez sąd przyznanego organowi uznania znalazło swój wyraz w przepisie art. 145a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, w skrócie jako "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, uchylając decyzję sąd może wskazać organowi sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, ale nie wtedy, gdy rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu.
Oceniając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd nie znajduje podstaw do zarzucenia organowi naruszenia art. 21 ust. 3 ustawy SENT przez jego wadliwe zastosowanie. Przesłanki odmowy odstąpienia od nałożenia kary zostały szeroko omówione w uzasadnieniach decyzji odwoławczej i pierwszo-instancyjnej. Organy uwzględniły tu szereg aspektów sprawy. Podkreśliły, że celem wprowadzenia w życie ustawy SENT było zapobieżenie nielegalnym praktykom w obrocie towarami "wrażliwymi", wymienionymi w art. 3 ustawy SENT, poprzez kontrolę ich transportu. Z tego powodu ustawa ma charakter restrykcyjny, jej "instrumenty" mają wymusić na podmiotach gospodarczych postępowanie określone w ustawie. Sankcje za naruszenie zasad kontroli przewidziane w ustawie są oderwane od kwestii zawinienia, a ten argument został podniesiony przez skarżącą Spółkę, jako przemawiający za uzasadnionym interesem podmiotu odbierającego. Można dodać, że na podmiocie gospodarczym ciąży obowiązek zapoznania się z obowiązującymi przepisami i ich przestrzegania z zachowaniem szczególnej staranności w tym zakresie.
Kwestia braku narażenia na uszczuplenie należności podatkowych, nie jest warunkiem, który można by umiejscowić wśród głównych przesłanek z art. 21 ust. 3 ustawy SENT. Głównym celem tej ustawy jest zapewnienie możliwości kontroli przewozu i obrotu towarami wrażliwymi, co wynika z przepisu art. 1 ustawy. W dalszej kolejności służy to uszczelnieniu systemu podatkowego, ale żaden przepis ustawy nie uzależnia nałożenia kary od doprowadzenia do uszczuplenia należności podatkowych. Poza tym, w praktyce wygląda to tak, że to skuteczna kontrola i jej efekty doprowadzają do dostosowania stanu faktycznego do stanu prawnego, a zatem do sytuacji, w której można już wykluczyć uszczuplenie należności podatkowych.
Nie można twierdzić, że "wielkość przewinienia" przesądza o nieproporcjonalności kary. Przewinienie popełnione przez Spółkę jest z gatunku zasadniczych. Spółka w ogóle nie dokonała zgłoszenia przewozu towaru, a to oznacza, że wszelkie cele, których osiągnięciu służyć miała ustawa, zostały zaprzepaszczone.
Oceniając kwestie proporcjonalności kary do przewinienia trzeba mieć na uwadze i to, że sam ustawodawca wyznaczył wysokość kary w sposób zamknięty i wskazał, że wynosi ona 46% wartości brutto towaru przewożonego podlegającego obowiązkowi zgłoszenia, nie niższej niż 20000 zł. zł. Nie ma tu miejsca na jej miarkowanie we wskazanym przedziale od - do. Ustawa przewiduje więcej tego typu kar, za różne przewinienia, zróżnicowanych co do wysokości, co oznacza, że kwestia proporcjonalności kary w stosunku do konkretnego przewinienia została przesądzona przez ustawodawcę. Twierdzenie w takiej sytuacji, że kara jest nieproporcjonalnie wysoka w stosunku do przewinienia adresowane jest do ustawodawcy jako postulat de lege ferenda, a nie do organu stosującego dany przepis.
Organy odniosły się także do kwestii takich, jak kondycja finansowa przedsiębiorcy, wykluczając ewentualny wpływ orzeczonej kary na jego byt ekonomiczny. Sąd nie podziela poglądu wyrażonego w skardze o tym, że przekroczone zostały granice uznania administracyjnego i decyzja nie jest swobodna, a dowolna. Generalnie Sąd nie widzi podstaw do ingerowania w sferę uznania administracyjnego orzekających w tej sprawie organów, które zajęły jednoznaczne stanowisko w tej kwestii, umotywowane wyczerpująco i wszechstronnie. Przedstawione przez nie motywy uznania mieszczą się w granicach wynikających z ustawy i jej przepisu art. 21 ust. 3.
Odpowiedź na trzeci zarzut skargi wynika częściowo z tego, co tu już Sąd nadmienił. Wobec Skarżącej zastosowano karę w wysokości wynikającej wprost i w sposób sztywny z przepisu ustawy. Orzeczenie kary było uzasadnione, nie zachodziły przesłanki do odstąpienia o nałożenia kary. W takim stanie nie można, zdaniem Sądu, mówić o naruszeniu przepisów Konstytucji - art. 2 oraz z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie przepisu ar. 151 p.p.s.a.