III SA/Gl 317/23

III SA/Gl 317/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-09-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-05-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Gołuch
Barbara Orzepowska-Kyć /przewodniczący/
Magdalena Jankiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 92a ust. 5 pkt 3, art. 92c ust. 1, lp. 1.1 i 1.5 załącznika nr 3
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Protokolant St. sekretarz sądowy Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2023 r. sprawy ze skargi H sp. z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 2 marca 2023 r. nr BP.500.67.2022.1103.KA12.374127 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 2 marca 2023 r. nr BP.500.67.2022.1103.KA12.374127 Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 21 lutego 2022 r. nr [...] o nałożeniu na skarżącą H. sp. z o.o. kary pieniężnej w wysokości 25 000,00 zł.
W podstawie prawnej organ powołał m.in. art. 4 pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 6 ust. 1, 4 i 5, art. 7 ust. 3 i 4 pkt 3, art. 11 ust. 4, art. 14 ust. 1, art. 87 ust. 4, art. 92a, art. 92c ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201), Ip. 1.1 oraz Ip. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w siedzibie przedsiębiorcy przeprowadzono kontrolę, która obejmowała okres od 5 listopada 2020 r. do 5 listopada 2021 r. W trakcie kontroli strona okazała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydaną przez Prezydenta Miasta K. z 27 lutego 2020 r.
Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia I instancji stanowiło ustalenie, że skarżąca:
• wykonywała transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji;
• nie zgłosiła w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który wydał zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne, zmiany danych, o których mowa w art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę.
Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 21 lutego 2022 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 25 000,00 zł.
Stwierdził bowiem, że skarżąca wykonywała transport drogowy bez wymaganej licencji, gdyż licencja jaką posiadała obejmowała inny obszar, niż ten, na jakim część przewozów była realizowana, jak również nie zgłosiła zmiany danych – numerów rejestracyjnych wszystkich pojazdów, którymi przewozy były realizowane.
W odwołaniu odnośnie naruszenia Ip. 1.1 załącznika nr 3 do utd strona zarzuciła, że współpracuje z przedsiębiorstwem B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością oraz U. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wykorzystując do wykonywania przewozów drogowych wyłącznie aplikacje mobilne ww. pośredników. W związku z powyższym kierowcy w aplikacjach zaznaczają, iż jedyne kursy jakie przyjmują, to kursy z miasta K. Strona podniosła, iż firmy B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością oraz U. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nawiązując współpracę z przewoźnikiem otrzymały informację o jego licencji oraz wynikających z niej uprawnieniach, a zatem powinny przydzielać zlecenia zgodne z uprawnieniami przewoźnika. Przewoźnik otrzymując zlecenia ma wyłącznie informację o miejscu odbioru pasażera, bez miejsca przeznaczenia, a zatem strona nie ponosi odpowiedzialności za ewentualne naruszenia. Aplikacja dopuszcza także zmianę miejsca docelowego w trakcie wykonywania kursu, co może skutkować odbywaniem się przejazdu poza terenem objętym licencją.
Odnośnie naruszenia Ip. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym strona zarzuciła, iż kontrolujący wskazali 25 przejazdów pojazdów niezgłoszonych do licencji nr [...] z czego aż 20 z nich odbyło się jednego dnia tj. 1 października 2021 r. Tym samym, w ocenie strony powyższy stan faktyczny powinien zostać zaklasyfikowany ewentualnie jako jedno naruszenie.
Organ odwoławczy, rozpoznając wniesione przez skarżącą odwołanie, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Odnośnie naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika lub bez wymaganej licencji, tj. Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym stwierdził, że zgodnie z art. 5b ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.
Stosownie do treści art. 6 ust. 4 i 5 ustawy o transporcie drogowym:
4. Licencja, o której mowa w ust. 1, jest udzielana na określony obszar obejmujący:
1) gminę;
2) gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia;
3) miasto stołeczne Warszawę.
5. Dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru.
Konsekwencją tego rozwiązania jest treść Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy, która karą pieniężną w wysokości 12 000 złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji.
W trakcie kontroli ustalono, iż Prezydent Miasta 27 lutego 2020r. wydał stronie licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na obszarze miasta K. i jest to jedyne uprawnienie do wykonywania przewozów, posiadane przez skarżącą. Natomiast w okresie objętym kontrolą organ stwierdził 20 przypadków, w których przewóz wykonywany przez skarżącą rozpoczynał się i kończył poza granicami K., czyli poza obszarem, na który licencja została udzielona.
Zatem biorąc pod uwagę początkowe i końcowe punkty wykonanych przewozów oraz obszar prowadzenia przewozów określony w treści licencji udzielonej przedsiębiorcy, organ podzielił stanowisko organu I instancji co do tego, że doszło w tym przypadku do naruszeń sklasyfikowanych pod Ip. 1.1 zał. nr 3 do ustawy o transporcie drogowym tj. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji.
Odnośnie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę, tj. Ip. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy przypomniał, że w myśl art. 8 ust. 3 pkt 5 ustawy o transporcie drogowym, do wniosku o udzielenie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, dołącza się m.in. wykaz pojazdów zawierający następujące informacje:
a) markę, typ,
b) rodzaj/przeznaczenie,
c) numer rejestracyjny.
d) numer VIN,
e) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem.
Stosownie do art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił:
1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a,
2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8
- nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.
Konsekwencją powyższego jest treść Ip. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje niezgłoszenie takiej zmiany w wymaganym terminie karą pieniężną w wysokości 800 złotych za każdą zmianę.
W trakcie prowadzonej kontroli organ I instancji zweryfikował w Urzędzie Miasta jakie pojazdy, skarżący zgłosił do licencji w okresie od 5 listopada 2020r. do 5 listopada 2021 r. Porównując wykaz pojazdów zgłoszonych z rejestrem zleceń na przewóz osób taksówką przekazanych przewoźnikowi przez U. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością oraz z danymi zawartymi na paragonach z kasy fiskalnej organ wykazał, iż skarżąca wykonywała transport drogowy osób taksówką wykorzystując do tego celu 25 wymienionych w decyzji pojazdów, które nie zostały zgłoszone do licencji nr [...].
Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ odwoławczy uznał, że zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 20 000,00 złotych za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Organ odwoławczy zważył też, iż kara za pierwsze naruszenie wynosi 132 000 zł, a za drugie 20 000 zł, zatem łączna kara za stwierdzone naruszenia wynosi 152 000,00 zł, jednakże z uwagi na treść art. 92a ust. 5 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, została ograniczona do kwoty 25 000,00 zł.
Organ odwoławczy wskazał również, że w przedmiotowej sprawie nie mogą znaleźć zastosowania art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Pierwszy z nich stosuje się wyłącznie w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców, a w niniejszej sprawie takie naruszenia nie zostały stwierdzone. Odnośnie drugiego zauważył, że strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Wręcz przeciwnie - do opisanych naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.
W skardze na tę decyzję strona zarzuciła:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
1.1. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. w zw. z art. 6 ust. 5 u.t.d. poprzez nieodstąpienie od nałożenia kary pomimo, że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
1.2. art. 92a ust. 1 i 5 pkt 3 u.t.d. w zw. z Ip. 1.1 oraz Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. poprzez nałożenie na stronę jednej kary pieniężnej w wysokości 25 000 zł za różne rodzaje naruszeń, a nie wielu odrębnych kar za te naruszenia w wysokości 132 000 zł, i 20 000 zł i następnego ich ograniczenia do wysokości 25.000 zł, czyli wymierzenie kary nieprzewidzianej przez ustawę o transporcie drogowym, która wymaga dokonania odrębnych w sensie materialnoprawnym rozstrzygnięć odnoszących się do każdego ze stwierdzonych naruszeń z osobna i następnie ograniczenia sumy nałożonych kar.
Mając powyższe na uwadze wniosła o:
1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania w całości,
ewentualnie
2. uchylenie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia,
3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259, ze zm. dalej także: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy).
Organ wymierzył skarżącej karę za popełnienie naruszeń przewidzianych w lp. 1.1 i lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym w czasie objętym kontrolą (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 2140 ze zm.) – dalej powoływana jako utd.
Zgodnie z lp.1.1 załącznika nr 3 do utd za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji wymierza się karę w kwocie 12 000 zł.
Zgodnie z art. 5b ust. 1 utd podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:
1) samochodem osobowym,
2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,
3) taksówką
- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.
W myśl art. 6 ust. 4 w zw. z ust. 1 licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego jest udzielana na określony obszar obejmujący:
1) gminę;
2) gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia;
3) miasto stołeczne Warszawę.
Przy czym stosownie do ust. 5 art. 6 utd dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru.
Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że skarżąca posiadała licencję na wykonywanie transportu drogowego, która jednak obejmowała jedynie K. Zatem zgodnie z posiadaną licencją kierowcy mogli realizować przewozy po terenie tego miasta, do innego miasta, ale również tylko z K, w drodze powrotnej albo w razie złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru.
Natomiast w zaskarżonej decyzji organ wymienił 20 kursów, które zarówno zaczynały się, jak i kończyły poza K., przykładowo w kolejności przyjętej w decyzji były to przejazdy po terenie S., B., C., T.
Tym samym wymierzenie kary za 20 przejazdów wykonanych bez licencji było zasadne. Stosownie do lp. 1.1 wykonywanie transportu drogowego bez licencji w dacie wykonywania przewozów zagrożone było karą 12 000 zł, co biorąc pod uwagę ilość naruszeń daje kwotę 240 000 zł, podczas gdy skarżącemu wymierzono karę 132 000 zł. Sąd nie uchylił jednak decyzji z powodu konieczności wyjaśnienia tej rozbieżności, albowiem nie miało to wpływu na wynik sprawy jeśli wziąć pod uwagę, że zgodnie z art. 92a ust. 5 utd suma kar pieniężnych dla podmiotu zatrudniającego od 51 do 250 kierowców nie może być wyższa niż 25 000 zł i taka kara została skarżącej wymierzona.
Odnośnie drugiego z zarzucanych naruszeń, wymienionego w lp. 1.5 załącznika nr 3 do utd, tj. niezgłoszenia organowi w wymaganym terminie zmiany podlegających zgłoszeniu danych, o których mowa w art. 8 utd Sąd stwierdza, że zgodnie z art. 8 ust. 3 pkt 5 utd, do wniosku o udzielenie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2 (tj. na podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób i w zakresie pośrednictwa przy przewozie), dołącza się:
5) wykaz pojazdów zawierający następujące informacje:
a) markę, typ,
b) rodzaj/przeznaczenie,
c) numer rejestracyjny,
d) numer VIN,
e) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem.
Nadto, zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 2 utd, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmianę danych, o których mowa w art. 8 nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.
W toku kontroli organ dokonał porównania listy pojazdów zgłoszonych do organu udzielającego licencji jako przewidzianych do wykonywania przewozów z tymi, przy użyciu których przewozy były faktycznie wykonywane i w oparciu o te dane ustalił, że w 25 przypadkach przewóz został wykonany przy użyciu pojazdów nie zgłoszonych do licencji. Tym samym spełnione zostały przesłanki do wymierzenia za te naruszenia kary przewidzianej w l.p. 1.5 załącznika nr 3 do utd w kwocie 800 zł za każde naruszenie, co łącznie dało kwotę 20 000 zł (25 x 800 zł).
Zgodnie z art. 92a ust. 5 pkt 3 utd suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć 25 000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej powyżej 50 do 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli.
Zatem uwzględniając liczbę zatrudnianych kierowców wynoszącą u skarżącej 72 osoby, kara wynosząca wg wyliczenia organu 152 000 zł (132 000 zł + 20 000 zł) została skarżącej została obniżona do kwoty 25 000 zł.
W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, że nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od wszczęcia lub umorzenia postępowania w przedmiocie wymierzenia kary.
Stosownie do art. 92c ust. 1 utd, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub
3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
W sprawie nie zachodzi przesłanka trzecia, gdyż nieprawidłowości zostały ujawnione w związku z kontrolą przeprowadzoną na podstawie upoważnienia z 4 listopada 2021r. i zakończoną protokołem z 21 stycznia 2022r., zaś decyzja organu odwoławczego została wydana 2 marca 2023r., a więc 13 miesięcy po dniu ujawnienia naruszenia.
Nie została także spełniona przesłanka druga, a przynajmniej strona na taką okoliczność się nie powołała.
Pozostaje zatem do rozważenia ewentualne spełnienie pierwszej z ww. przesłanek egzoneracyjnych. Po przeprowadzeniu tej analizy Sąd doszedł do przekonania, że także ona w sprawie nie zachodzi.
Trudno zgodzić się z zawartą w odwołaniu argumentacją skarżącej, że nie ponosi winy za powstanie naruszenia z tego powodu, że kurs wybierany jest przez aplikację. Wszak aplikacja to jedynie narzędzie służące zamówieniu przejazdu, a to przedsiębiorca decyduje, czy dany kurs zrealizuje. Jeśli zamówienie opiewa na obszar, na który przedsiębiorca nie posiada licencji, to do niego należy decyzja czy zrezygnuje z jego wykonania czy też zrealizuje go, biorąc tym samym na siebie odpowiedzialność za wykonywanie przewozów bez licencji. Jeśli zaś do naruszenia tego przyczyniły się działania zatrudnionych kierowców, to za ich działania odpowiada podmiot, który ich zatrudnia, a zatem także skarżąca. Natomiast innych okoliczności, których nie mogła przewidzieć albo na które nie miała wpływu strona nie wykazała.
Tym samym nie mógł odnieść skutku zawarty w pkt. 1.1 skargi zarzut naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 utd poprzez nałożenie kary pomimo tego, że skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, bo decyzja co do wykonania kursu pomimo braku licencji na obszar danej gminy należała wyłącznie do strony, podobnie jak tylko strona jest odpowiedzialna za aktualizację pojazdów zgłoszonych do licencji.
Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu naruszenia art. 92a ust. 1 i ust. 5 pkt 3 utd poprzez nałożenie jednej kary za różne rodzaje naruszeń a nie wielu odrębnych kar i dopiero następczego ich ograniczenia do wysokości 25 000 zł czyli wymierzenia kary nieprzewidzianej przez utd, Sąd go nie podziela.
Zauważyć bowiem przyjdzie, że wszczęcie postępowania w przedmiocie kary pieniężnej zapoczątkowuje jedną sprawę administracyjną. Wynika z tego, że sprawa jest jedna, podobnie jak kara jest jedna za wszystkie stwierdzone naruszenia utd. Również sposób wyliczenia kary określony w ustawie wskazuje, że stanowi ona sumę kar za poszczególne naruszenia, ale nie może przekraczać górnej granicy, określonej ustawą.
Zresztą niezależnie od tego, czy organ wymierzyłby dwie kary: 132 000 zł i 20 000 zł, które następnie obniżyłby do 25 000 zł czy też wymierzył jedną karę już z uwzględnieniem ograniczenia wynikającego z art. 92a ust. 5 pkt 3 utd, to kwota kary ciążącej na stronie byłaby w obu przypadkach taka sama, zatem przyjęta metodologia jej obliczenia nie ma znaczenia dla sprawy. Natomiast z decyzji organów obu instancji ponad wszelką wątpliwość wynika za jakie, szczegółowo opisane w decyzji, działania i zaniechania została stronie wymierzona kara oraz jak i w oparciu o jakie przepisy została ustalona jej wysokość. Nie można zatem zgodzić się ze stwierdzeniem, że jest to kara nie przewidziana przez ustawę.
Podsumowując, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, zatem na podstawie art. 151 ppsa orzekł o oddaleniu skargi.