III SA/Gl 1210/25

III SA/Gl 1210/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2026-07-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-12-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Gołuch
Barbara Brandys-Kmiecik /przewodniczący/
Magdalena Jankiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia WSA Adam Gołuch, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 lipca 2026 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 22 października 2025 r. nr F-ZWO/13/O/25/TS w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania zaległego wynagrodzenia oraz świadczeń wypłacanych w związku ze zwolnieniem ze służby oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr F-ZWO/13/O/25/TS z 22 października 2025r. Komendant Wojewódzki Policji rozpoznając odwołanie skarżącego S. K. od decyzji Komendanta Miejskiego Policji w S. nr [...] z 11 września 2025r.:
1) utrzymał w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, zaskarżoną decyzję Komendanta Miejskiego Policji w S. nr [...] z 11 września 2025 r. w części dotyczącej odmowy wypłaty wyrównania kwoty 695,52 zł brutto tytułem niewypłaconego wyrównania zaległego wynagrodzenia za styczeń i luty 2023 r., kwoty w wysokości 4173,12 zł brutto tytułem wyrównania odprawy emerytalnej, kwoty, w wysokości 1126,08 zł brutto tytułem wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, kwoty w wysokości 73,55 zł brutto tytułem wyrównania nagrody rocznej,
2) uchylił, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy wypłaty ustawowych odsetek za opóźnienie od kwot wymienionych w pkt. 1 niniejszej decyzji i w tym zakresie umorzył postępowanie pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że 5 sierpnia 2025 r. strona reprezentowana przez pełnomocnika skierowała do Komendanta Miejskiego Policji w S. wezwanie do zapłaty:
- kwoty 695,52 zł brutto tytułem niewypłaconego wyrównania zaległego wynagrodzenia za styczeń 2023 roku wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 2 stycznia 2023 roku do dnia zapłaty,
- kwoty 695,52 zł brutto tytułem niewypłaconego wyrównania zaległego wynagrodzenia za luty 2023 roku wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 18 lutego 2023 roku do dnia zapłaty,
- kwoty w wysokości 4173,12 zł brutto tytułem wyrównania odprawy emerytalnej wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 18 lutego 2023 roku do dnia zapłaty,
- kwoty w wysokości 1126,68 zł brutto tytułem wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 18 lutego 2023 roku do dnia zapłaty,
- kwoty w wysokości 73,55 zł brutto tytułem wyrównania nagrody rocznej wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od 18 lutego 2023 roku do dnia zapłaty.
Argumentując zasadność swojego wystąpienia, strona przywołała treść art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022 roku, poz. 2666 z późn. zm.) - zwanej dalej ustawą okołobudżetową. Rozwiązania wynikające z treści przywołanych wyżej przepisów ustawy okołobudżetowej przewidujące, iż do obliczania uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od 1 stycznia 2023 roku do 28 lutego 2023 roku, przyjęto dotychczasową kwotę bazową w wysokości 1 614,69 zł, ustaloną w art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022 z 17 grudnia 2021 roku (Dz. U. z 2022 roku poz. 270), a nie wyższą, wynoszącą 1 740,64 zł, kwotę bazową wynikającą z zapisów art. 9 ust. 1 pkt 2 ppkt d ustawy budżetowej na rok 2023 z 15 grudnia 2022 roku (Dz. U. z 2023 roku, poz. 256) - w ocenie strony - naruszyły zasadę równości wynikającą z art. 32 Konstytucji RP i zasadę pewności prawa. Strona wskazała m.in. tę zasadę jako jedną z podstaw uzasadniających odmowę zastosowania tych przepisów prawa, które nakazywały wyłączenie, w stosunku do funkcjonariuszy Policji, którzy zostali zwolnieni ze służby w okresie od 1 stycznia do 28 lutego 2023 roku, waloryzacji ich uposażeń z zastosowaniem kwoty bazowej przewidzianej na 2023 rok, a wynoszącej 1 740, 64 zł.
W związku z wnioskiem KMP wszczął postępowanie administracyjne, które zakończył decyzją z 11 września 2025r. odmawiając skarżącemu wypłaty żądanych kwot, która stała się przedmiotem odwołania do KWP, a który rozpoznał je wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą decyzję KMP w zakresie kwot głównych oraz uchylającą ją w części obejmującej odsetki i umarzającą postępowanie w tej części.
Organ stwierdził, że czynności organu związane z niektórymi uprawnieniami bądź obowiązkami mogą mieć albo formę czynności materialno-technicznych – gdy organ w pełnym zakresie uwzględnia żądanie strony albo formę decyzji administracyjnej – jeśli odmawia jego uwzględnienia, co ma na celu umożliwienie stronie poddania takiej decyzji kontroli organu odwoławczego, a następnie ewentualnie sądu administracyjnego. Stąd wypłata dla policjantów świadczeń takich jak uposażenie (czy też jego wyrównanie) nie wymaga wydania decyzji administracyjnej i odbywa się w drodze czynności materialno-technicznej, obejmującej naliczenie i wypłatę świadczeń. Odmowa zaś zrealizowania takiej wypłaty powinna być rozstrzygnięta poprzez wydanie stosownej decyzji administracyjnej.
Stwierdził dalej, że organ pierwszej instancji słusznie uznał, że wezwanie do zapłaty z 5 sierpnia 2025 roku powinno być potraktowane jako wniosek pełnomocnika inicjujący postępowanie administracyjne. Z treści pisma strony wynika bowiem, iż jej żądaniem jest wypłata stronie wyrównania uposażenia zasadniczego wraz ze wskazanymi dodatkami za okres styczeń - luty 2023 roku. Zgodnie zaś z poglądem przyjętym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w głęboko odformalizowanym postępowaniu administracyjnym tytuł wniesionego przez stronę pisma nie ma decydującego znaczenia. Istotna jest natomiast intencja, której oceny dokonuje się na podstawie całokształtu podniesionych okoliczności. Stąd - zdaniem organu odwoławczego - organ administracji pierwszej instancji, załatwiając przedmiotową sprawę poprzez wydanie decyzji administracyjnej, przyjął prawidłową formę jej rozstrzygnięcia. Nie zgodził się z poglądem o błędnym zastosowaniu przepisów ustawy o Policji zamiast Kodeksu pracy stwierdzając, że skoro istnieje pragmatyka służbowa w postaci ustawy o Policji to ona winna być stosowana.
Następnie organ wskazał, że w art. 41 ust. 1 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023, ustawodawca wprowadził w życie rozwiązanie systemowe obejmujące funkcjonariuszy służb mundurowych, zgodne z którym kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej zastosowano do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 roku do dnia 31 grudnia 2023 roku. Ponadto z rozwiązania tego wynikało, iż do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 roku do dnia 28 lutego 2023 roku przyjęto kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 (art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej), tj. w odniesieniu do funkcjonariuszy Policji kwotę bazową w wysokości 1 614,69 zł. I to te omawiane przepisy prawa stanowiły podstawę prawną działań organów Policji, które zostały zakwestionowane wnioskiem strony z 5 sierpnia 2025 roku. Przepis ten jest także przywoływany w przez sądy administracyjne w aktualnie zapadających orzeczeniach na tle spraw o wyrównanie uposażeń za okres 1 stycznia - 28 lutego 2023 roku. Nie można zatem uznać, iż powołanie się na jego treść stanowi, jak wywodzi to pełnomocnik strony, rażące naruszenie prawa.
Wprowadzone przez ustawodawcę rozwiązania prawne gwarantujące podwyżkę w roku 2023 uposażenia żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej objęły swoim zasięgiem tych funkcjonariuszy, którzy pozostawali w służbie na dzień 1 marca 2023 roku.
Odnośnie natomiast odsetek od należności, których wypłaty żądała strona, organ II instancji stanął na stanowisku, iż tzw. kwestia odsetkowa nie ma charakteru sprawy administracyjnej, bowiem rozpoznanie sprawy o odsetki nie może nastąpić poprzez wydanie decyzji administracyjnej uwagi na ich cywilistyczny charakter, a ich dochodzenie jest możliwe jedynie na drodze cywilnoprawnej. Stąd na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa uznał za konieczne uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy wypłaty ustawowych odsetek za opóźnienie w zapłacie poszczególnych należności.
W skardze strona rozstrzygnięciu KWP zarzuciła:
1. Naruszenie art. 1 k.p.a. oraz art. 63 § 1. k.p.a. w zw. z art. 20 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wezwanie do zapłaty stanowi de facto wniosek o przyznanie wyrównań żądanych świadczeń tj. żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania ww. świadczeń, w sytuacji, gdy:
a. Przedmiotem żądania są roszczenia o wyrównanie świadczeń, a kwestia ta nie została uregulowana w pragmatyce służbowej - ustawie o Policji,
b. Niniejsza sprawa jest ściśle powiązana z roszczeniem ze stosunku służbowego w rozumieniu Kodeksu Pracy;
c. Niniejsza sprawa nie może zostać zakwalifikowana jako sprawa administracyjna ze względu na brak upoważnienia z mocy prawa lub na podstawie porozumień organu do załatwiania spraw merytorycznie w przedmiocie wyrównań świadczeń emerytowanych funkcjonariuszy Policji oraz odsetek od tych świadczeń;
d. Brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie, ze względu na brak jakiegokolwiek stosunku prawnego (służbowego) ze skarżącym.
2. Naruszenie art. 1 k.p.a. w zw. z art. 104 §1 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego wskutek skierowania przez skarżącego wezwania do zapłaty oraz wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy w postaci decyzji administracyjnej, w sytuacji gdy nie istniały podstawy prawne do wszczęcia postępowania administracyjnego, a tym bardziej wydania decyzji w niniejszej sprawie, co jednocześnie stanowi naruszenie zasady praworządności poprzez działanie bez podstawy prawnej;
3. Naruszenie art. 105 §1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na braku wydania przez organ I i II instancji postanowienia o umorzeniu postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość.
4. Naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. poz. 2666 z późn. zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy przepis prawa utracił moc z dniem 31 grudnia 2023 r., a więc nie może stanowić podstawy prawnej wydania decyzji;
5. Naruszenie przepisów prawa materialnego- art. 99-101, art. 110, art. 114, art. 115- 115a ustawy o Policji poprzez ich błędne zastosowanie w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy rzeczone przepisy prawa nie dotyczą i nie odnoszą się stricte do kwestii możliwości przyznania wyrównania świadczeń na rzecz funkcjonariuszy Policji.
W oparciu o powyższe zarzuty strona wniosła o:
1. uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach nr F- ZWO/13/O/25/TS z 22 października 2025 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego Policji w S. nr [...] z 11 września 2025 r.
2. dopuszczenie oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentu, a to:
a) rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w S. z 30 grudnia 2022 r. o zwolnieniu ze służby z dniem 17 lutego 2023 r.,
b) decyzji Dyrektora Zakładu E z 7 marca 2023 r. o ustaleniu prawa do emerytury i jej wysokości,
- celem wykazania faktu przejścia skarżącego na emeryturę, braku istnienia stosunku służbowego o charakterze administracyjnym między stronami, braku możliwości zastosowania przepisów ustawy o Policji wobec skarżącego - wobec utraty statusu funkcjonariusza oraz podległości wobec przełożonego, braku możliwości wydania jakiejkolwiek decyzji administracyjnej, rozstrzygającej władczo o przyznaniu wyrównania uposażenia i innych świadczeń oraz odsetek wobec funkcjonariusza, który odszedł ze służby,
3. zasądzenie kosztów postępowania,
4. rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
W uzasadnieniu strona wskazała na szereg wyroków Sądu Rejonowego w Z., na mocy których przyznano wyrównania byłym funkcjonariuszom przechodzącym na emeryturę w okresie stycznia/lutego 2023 r. w tożsamych okolicznościach, co w niniejszej sprawie. Stanowisko to poparte zostało przez Rzecznika Praw Obywatelskich, który przyznał, że istnieją podstawy do przyznania żądanych wyrównań świadczeń, natomiast uzyskanie ich możliwe jest tylko na drodze sądowej przed sądem pracy (sądem powszechnym).
W ocenie skarżącego organ II instancji błędnie intepretuje treść przepisu art. 20 k.p.a. o właściwości rzeczowej organów administracji publicznej. Zgodnie z powyższym, organ administracyjny zobowiązany jest do zbadania z urzędu swojej właściwości, niemniej organ, tak jak ma obowiązek ustalić, czy w zakresie jego kompetencji leży orzekanie w konkretnej sprawie, tak również ma obowiązek zapoznania się z żądaniem strony przedstawionym w piśmie. Żądanie strony nie zawierało sformułowań wskazujących, że jej zamiarem było wszczęcie postępowania administracyjnego. W ocenie strony, organ narzucił jej konieczność uczestnictwa celem obrony swoich praw w postępowaniu, którego skarżący wywołać nie zamierzał. Natomiast dochodzone roszczenie ma charakter majątkowy, wynikający ze stosunku służbowego o cechach wyłącznie zobowiązania cywilnoprawnego. Przekształcenie postępowania cywilnego w postępowanie administracyjne jurysdykcyjne pozostaje nieuprawnione, a jednocześnie stanowi naruszenie prawa do sądu. Strona zarzuciła, że KMP nie posiada ustawowej delegacji ani materialnoprawnej kompetencji do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie oceny zasadności roszczenia majątkowego funkcjonariusza objętego wezwaniem do zapłaty. Jedyną jego kompetencją względem dochodzonego roszczenia było wskazanie na gruncie prawa cywilnego czy wierzytelność uznaje czy też nie, pozostawiając byłemu funkcjonariuszowi możliwość dochodzenia roszczeń przed sądem powszechnym.
Odnośnie przyjętej daty waloryzacji uposażeń strona zarzuciła, że Komendant błędnie przyjął, że świadczenia należne za styczeń i luty 2023 r. powinny być obliczane na podstawie kwoty bazowej z ustawy budżetowej na 2022 r. (1 614,69 zł), podczas gdy zastosowanie powinna znaleźć kwota bazowa z ustawy budżetowej na 2023 r. (1 740,64 zł). Takie różnicowanie prowadzi do dyskryminacji funkcjonariuszy, którzy odeszli w styczniu/lutym 2023 r., wobec tych, którzy pełnili służbę do marca i później. Naruszono tym samym art. 32 Konstytucji RP (zasada równości wobec prawa). Wskazany mechanizm różnicowania pracowników w oparciu o zakazane prawem kryteria narusza także art. 2 Konstytucji RP (zasada zaufania do państwa i ochrona praw nabytych).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko, że właściwym trybem dochodzenia wyrównania jest droga administracyjna i przywołał orzeczenia sądów administracyjnych, w których sądy zajęły takie stanowisko. Co do meritum sprawy oświadczył, że obowiązek wyrównania uposażeń funkcjonariuszom, którzy odeszli ze służby w okresie stycznia i lutego 2023r. nie wynika z żadnych przepisów, a on ma obowiązek stosować się do obowiązującego prawa bez możliwości stosowania uznaniowości.
W piśmie procesowym z 12 lutego 2026r. strona podtrzymała dotychczasowe wnioski i twierdzenia oraz wniosła o:
a) stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji
ewentualnie
b) uchylenie decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego, jako bezprzedmiotowego.
Wniosła także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z szeregu orzeczeń sądów powszechnych na okoliczność tego, że utrwaliła się praktyka rozpoznawania analogicznych spraw wyłącznie przed sądami powszechnymi, w tym w wydziałach cywilnych na okoliczność uznania, iż w niniejszych sprawach droga sądowa jest dopuszczalna wyłącznie w postępowaniu przed sądem powszechnym. Strona wniosła również o uwzględnienie jednolitego orzecznictwa przez Komendy Policji, przez zaniechanie wydawania decyzji i przez umarzanie postępowań administracyjnych w tym przedmiocie.
Tożsamą argumentację strona zawarła w piśmie procesowym z 17 marca 2026r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143, ze zm.) - dalej także: ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy).
Spór w niniejszej sprawie koncentruje się wokół dwóch zagadnień:
- trybu, w jakim wniosek strony winien być procedowany tj. czy organ rzeczywiście naruszył prawo załatwiając wniosek strony poprzez wydanie decyzji administracyjnej,
- zasadności żądania wypłacenia wyrównania.
Analizując zagadnienie pierwsze punktem wyjścia należy uczynić stwierdzenie oczywiste, że wnioskodawca występując z określonym wnioskiem, określa przedmiot swego żądania i wskazuje czego domaga się od jego adresata. Nie należy natomiast do uznania strony ani procedura rozpoznania wniosku (administracyjna albo cywilnoprawna), ani ustalenie organu właściwego (organ administracji czy sąd powszechny). Gospodarzem postępowania jest organ, do którego podanie wniesiono i to on decyduje o przyjętym trybie postępowania. Oczywiście stronie służy uprawnienie do kwestionowania stanowiska organu w drodze odwołania a potem ewentualnie także skargi, ale nie ma ona kompetencji, aby wiążąco narzucić organowi sposób procedowania podania i nie może stanowić o naruszeniu prawa to, że w takim zakresie organ do wniosku strony się nie zastosował.
Po wtóre zauważyć należy, że o kwalifikacji pisma strony nie rozstrzyga jego tytuł, lecz rzeczywista treść żądania i wynikająca z niej potrzeba władczego rozstrzygnięcia przez właściwy organ. Zatem organ był zobowiązany ocenić treść pisma materialnie, a nie wyłącznie formalnie, co odpowiada utrwalonemu w orzecznictwie poglądowi, że mylne oznaczenie pisma nie może wywoływać dla strony skutków ujemnych, jeżeli z jego treści wynika rodzaj i cel żądania; tak przyjął m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 września 2019 r., II FZ 547/19, na który powołał się organ odwoławczy. Skoro treścią żądania były potencjalne uprawnienia wynikające ze stosunku służbowego, to właściwą dla ich rozpoznania drogą była droga postępowania administracyjnego. Sprawa dotyczy bowiem wyrównania świadczeń wynikających ze stosunku służbowego byłego funkcjonariusza Policji, a nie z pracowniczego stosunku zatrudnienia. Skarżący upatrywał źródła żądań w statusie byłego funkcjonariusza Policji oraz w sposobie ustalenia należnych mu świadczeń pieniężnych związanych ze służbą i jej zakończeniem. Skoro zatem sam stosunek łączący stronę i organ miał charakter administracyjny i stanowił tzw. niepracowniczy stosunek służbowy (o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia), to i żądania z niego wywodzone mają charakter tożsamy. Zasadnie zatem organ odwołał się do linii orzeczniczej ukształtowanej na tle spraw dotyczących wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop po wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie K 7/15 oraz do najnowszych orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych odnoszących się już wprost do roszczeń byłych funkcjonariuszy Policji o wyrównanie uposażenia za okres od 1 stycznia do 28 lutego 2023 r. Np. WSA w Łodzi w wyroku z 13 maja 2025 r., III SA/Łd 166/25, oddalił skargę byłego policjanta domagającego się podwyżki uposażenia za styczeń 2023 r., co potwierdza, że sprawa tego rodzaju jest traktowana w praktyce orzeczniczej jako sprawa podlegająca kognicji sądownictwa administracyjnego po uprzednim rozstrzygnięciu jej przez organy Policji.
Teza o tym, że właściwą drogą dochodzenia roszczeń z wniosku o wyrównanie wynagrodzenia i wypłatę należnych środków pieniężnych funkcjonariuszowi i byłemu funkcjonariuszowi Policji jest droga postępowania administracyjnego znajduje potwierdzenie w poglądach i doktryny, i judykatury. W doktrynie prawa administracyjnego wyjaśniono, że charakter prawny stosunku służbowego, w jakim pozostają między innymi funkcjonariusze policji, prowadzi do wniosku, że nie jest to stosunek pracy, lecz wyłącznie stosunek administracyjny, powiązany dodatkowo z pełną dyspozycyjnością funkcjonariusza. W konsekwencji zarówno akt mianowania do służby, akt przekształcający stosunek służbowy oraz zwalniający ze służby, należą do kategorii decyzji administracyjnej, ze wszystkimi konsekwencjami procesowymi w tym zakresie (por. T. Zieliński, Stosunek prawa pracy do prawa administracyjnego, Warszawa 1977, s. 180 i nast. oraz T. Kuczyński, Stosunki służbowe służb zmilitaryzowanych (mundurowych) [w:] R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel (red.), System prawa administracyjnego. Tom 11. Stosunek służbowy, Warszawa 2011, s. 18).
W następstwie uznania tego rodzaju stosunku nie za stosunek cywilnoprawny (stosunek pracy), lecz za stosunek o charakterze administracyjnoprawnym (nazywany także niepracowniczym stosunkiem zatrudnienia lub niepracowniczym stosunkiem służbowym), należy przyjąć, że sprawy o roszczenia wynikające z takiego stosunku nie są sprawami cywilnymi, lecz sprawami administracyjnymi rozpoznawanymi w drodze postępowania administracyjnego z ewentualną skargą do sądu administracyjnego. Dla kategorii niepracowniczego zatrudnienia typu administracyjnoprawnego charakterystyczna jest rezygnacja z generalnych odesłań do prawa pracy i prawa cywilnego w sprawach nieuregulowanych w poszczególnych pragmatykach. Stosowanie do niepracowniczego stosunku służbowego przepisów powszechnego prawa pracy ma wyraźnie określony zakres przedmiotowy sprowadzający się do ustawowego wskazania, które instytucje mogą być zastosowane do tego stosunku. Jest to równoznaczne z uznaniem, że instytucja odesłania nie podlega wykładni rozszerzającej. Ze względu na domniemanie zupełności regulacji objętych daną pragmatyką brak jest podstaw do konstruowania odesłania do prawa pracy i prawa cywilnego w innych sprawach niż objęte wyraźnym odesłaniem. Sprawy te powinny podlegać wykładni w ramach pojęć prawa administracyjnego (por. T. Kuczyński, tamże, s. 19 - 21). Tego rodzaju pogląd prezentowany jest także w doktrynie prawa pracy, gdzie wskazuje się, że stosunek służbowy kreuje zatrudnienie administracyjnoprawne, więc jest stosunkiem o charakterze administracyjnoprawnym. Szczególny status prawny funkcjonariuszy jest uregulowany ustawami zaliczanymi do źródeł prawa administracyjnego. Ustawa regulująca status funkcjonariusza (np. ustawa o Policji), żeby posiadała przymiot pragmatyki służbowej w zakresie regulacji sytuacji prawnej funkcjonariuszy określonej służby mundurowej, nie może zawierać ogólnych odesłań do kodeksu pracy i pozakodeksowego prawa pracy (por. J. Dobkowski, Charakter prawny stosunku służbowego [w:] K.W. Baran (red.) System prawa pracy. Tom XII. Zatrudnienie administracyjnoprawne, s. 32-36). Oczywiście mogą występować odesłania szczegółowe, ale ogólna regulacja jest regulacją o charakterze administracyjnoprawnym. W konsekwencji przepisy prawa nie przewidują co do zasady możliwości wyboru prawnej formy działania przez podmiot administrujący. Określony typ sprawy jest zatem załatwiany w przewidzianej prawem formie, co do zasady w formie decyzji administracyjnej, lecz także w formie aktu lub czynności, o których stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. M. Wincenciak, Metodologia wykładni norm dotyczących zatrudnienia [w:] K.W. Baran (red.), System prawa pracy. Tom XII. Zatrudnienie administracyjnoprawne, s. 98-99 oraz 103).
Stąd wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Sąd ocenił jako pozbawiony podstaw.
Strona podnosiła również zarzut pozbawienia strony prawa do sądu poprzez orzekanie w sprawie w trybie decyzji administracyjnej.
Zarzut ten jest oczywiście nieuzasadniony. Zgodnie z art. 127 § 1 Kpa, od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji.
Stosownie zaś do cytowanego już art. 3 § 2 pkt 1 ppsa, sądy administracyjne orzekają o zgodności z prawem decyzji administracyjnych. Wreszcie po myśli art. 175 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe.
Powyższe przepisy wskazują organy właściwe i tryb, jaki może wykorzystać jednostka celem zweryfikowania niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia, wydanego w formie decyzji administracyjnej. Wynika z nich, że może ona dochodzić swych praw w dwóch instancjach administracyjnych, a następnie przed sądami administracyjnymi dwóch instancji, które – zgodnie z art. 175 ust. 1 Konstytucji – sprawują wymiar sprawiedliwości na równi z sądami powszechnymi, z czego wynika, że także w przypadku załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej strona ma zagwarantowane prawo do sądu. Wreszcie najlepszym dowodem na potwierdzenie tezy, że strona nie została pozbawiona prawa do sądu, jest przedmiotowa sprawa.
Także fakt, że aktualnie skarżącego nie łączy z organem żaden stosunek prawny o charakterze administracyjnym nie pozbawia sprawy wyrównania charakteru sprawy administracyjnej. Przecież zgłaszane żądania są konsekwencją służby skarżącego w Policji i wynikają z tego, że - zdaniem strony – nie otrzymała w pełnej wysokości świadczeń należnych jej z tego właśnie tytułu o charakterze stosunku służbowego. Innymi słowy podstawą do żądania tych należności jest stosunek kiedyś łączący skarżącego i organ, i to stosunek o charakterze administracyjnym. Tym samym Sąd nie podzielił poglądu strony, jakoby nie było podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej.
Konsekwencją tego ustalenia jest bezzasadność zarzutu naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. poprzez niewydanie postanowienia o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego (pkt 3 skargi). Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wtedy, gdy brak jest przedmiotu rozstrzygnięcia administracyjnego, tymczasem w sprawie istniało konkretne i indywidualne żądanie strony odnoszące się do świadczeń pieniężnych wynikających z ustawy o Policji oraz aktów wykonawczych regulujących wysokość uposażenia i świadczeń pochodnych, a zagadnienia te – jak wyżej wskazano – podlegają procedurze administracyjnej. Sama okoliczność, że skarżący oceniał swe roszczenie jako cywilnoprawne i sformułował pismo jako wezwanie do zapłaty, nie prowadziła automatycznie do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy prawidłowo wyjaśnił, dlaczego w części dotyczącej należności głównych istniał przedmiot sprawy administracyjnej, a tylko w części dotyczącej odsetek brak było podstawy materialnoprawnej do rozstrzygnięcia decyzją.
Zatem kończąc wątek trybu, w jakim winien być załatwiony wniosek skarżącego, Sąd stwierdził, że skoro organ otrzymał wniosek strony, który odnosił się do łączącego strony zatrudnienia administracyjnoprawnego, to z tego względu musiał on być procedowany w trybie Kpa, co zasadnie przyjęły organy obu instancji.
Wobec tego Sąd uznał, że te wszystkie zarzuty skargi, które odnosiły się do niewłaściwego – zdaniem strony - rozpoznania jej żądania w trybie administracyjnym poprzez wydanie decyzji administracyjnej okazały się nieuzasadnione.
Zatem Sąd przystąpił do analizy drugiego spornego zagadnienia, tj. zasadności żądania wypłacenia wyrównania.
Zasady ustalania wysokości uposażenia przysługującego policjantowi określają przepisy rozdziału 9 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 1882). Stosownie do treści art. 99 ust. 2 ww. ustawy, z tytułu pełnienia służby policjant otrzymuje uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie. Przepis art. 100 ustawy o Policji zawiera wyliczenie składników uposażenia policjanta, stanowiąc, że składa się ono z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Stosownie do art. 99 ust. 1 ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. W myśl zaś art. 106 ust. 3 ustawy o Policji, prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub zaistniały inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. Przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa (art. 99 ust. 3 ustawy). Przez przeciętne uposażenie, o którym mowa w ust. 3, należy rozumieć uposażenie wraz z miesięczną równowartością nagrody rocznej (art. 99 ust. 3a ustawy). Wielokrotność kwoty bazowej, o której mowa w ust. 3, określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia (art. 99 ust. 4 ustawy). Zgodnie zaś z treścią art. 101 ust. 1 ustawy o Policji, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania, jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat.
Art. 101 ust. 2 ustawy zawiera delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych, który w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość uposażenia zasadniczego policjantów, uwzględniając grupy zaszeregowania i odpowiadające im stawki uposażenia, zaszeregowanie stanowisk służbowych do poszczególnych grup i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, warunki podwyższania tego uposażenia, a także sposób ustalania jego wzrostu z tytułu wysługi lat. Wreszcie stosownie do treści art. 102 ustawy, minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, uwzględniając rodzaje okresów służby, pracy i innych okresów podlegających zaliczeniu do wysługi, sposób jej dokumentowania oraz tryb postępowania w tych sprawach.
Na podstawie powyższych upoważnień Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z 28 lutego 2023 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz.U. z 2023 r. poz. 385). Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia, w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 ze zm.) załącznik nr 1 do rozporządzenia otrzymuje brzmienie określone w załączniku do niniejszego rozporządzenia. Określa on wysokość mnożników kwoty bazowej dla poszczególnych grup zaszeregowania. Rozporządzenie to weszło w życie 1 marca 2023 r.
Natomiast w myśl art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z 15 grudnia 2023 r. w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy z 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2022 r. poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1 740,64 zł.
Zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. z 2022r., poz. 2666), kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 270).
Stosownie natomiast do treści art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej z dnia 17 grudnia 2021 r. na rok 2022, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1658) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1 614,69 zł.
Z powyższych przepisów wynika - w ocenie Sądu - jednoznacznie, że nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, obowiązywała do obliczenia uposażeń w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. natomiast w okresie od 1 stycznia 2023 do 28 lutego 2023 r. do obliczenia uposażeń obowiązywała kwota bazowa w wysokości 1 614,69 zł ustalona w ustawie budżetowej na rok 2022 z 17 grudnia 2021 r.
Podkreślić też należy, że przepisy dotyczące kształtowania wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej nie gwarantują corocznej waloryzacji wynagrodzeń od początku roku kalendarzowego. Ustawodawca dysponuje znaczną swobodą w określaniu terminu oraz zasad wprowadzania podwyżek, a Konstytucja nie nakłada obowiązku ich wprowadzania od 1 stycznia danego roku.
W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że organy Policji prawidłowo uznały, że wobec skarżącego nie mógł mieć zastosowania art. 41 ust. 1 ustawy okołobudżetowej, który to przepis wiąże możliwość zastosowania wyższej kwoty bazowej jedynie z uposażeniami funkcjonariuszy w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. W tym czasie skarżący nie pozostawał już w służbie w Policji, gdyż rozkazem personalnym z 30 grudnia 2022 r. został zwolniony ze służby w Policji z dniem 17 lutego 2023 r. (okoliczność bezsporna). W odniesieniu do sytuacji skarżącego musiał zatem mieć zastosowanie art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej, co też prawidłowo wywiodły organy. Wyliczając uposażenie skarżącego za styczeń i luty 2023 r. organy miały zatem obowiązek uwzględnić obowiązujące od 1 stycznia 2023 r. zapisy ustawy okołobudżetowej, w tym art. 41 ust. 2 cyt. ustawy, wskazując że obowiązującą w tym czasie dla uposażeń za okres od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. funkcjonariuszy Policji jest kwota bazowa wysokości 1 614,69 zł. Organy prawidłowo zatem zastosowały wyżej powołane przepisy i zasadnie odmówiły skarżącemu wypłaty wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r. oraz pozostałych świadczeń związanych z zakończeniem służby w Policji z dniem 17 lutego 2023 r.
Analogiczne spory stały się przedmiotem ostatecznych rozstrzygnięć Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lipca 2025r., o sygn. akt III OSK 2540/25, III OSK 2539/25, III OSK 585/26, III OSK 53/25, III OSK 643/26, III OSK 593/26, III OSK 2175/25, III OSK 434/26. Sprawy te dotyczyły odmowy wypłaty byłym funkcjonariuszom Policji wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r. oraz odpowiedniego przeliczenia odprawy emerytalnej, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop i nagrody rocznej po wejściu w życie podwyżki uposażeń funkcjonariuszy, obowiązującej od 1 marca 2023 r. NSA wskazał w nich, że uposażenie policjanta oraz świadczenia związane ze zwolnieniem ze służby ustala się według przepisów obowiązujących w dniu zwolnienia ze służby. Skoro funkcjonariusze zakończyli służbę przed 1 marca 2023 r., nie mogli korzystać z podwyżki uposażeń obowiązującej od 1 marca 2023 r. Przepisy nie przewidywały mechanizmu ponownego przeliczenia wcześniej ustalonych i wypłaconych świadczeń.
Wskazuje to, że zarzut z pkt. 4 skargi nie zasługuje na uwzględnienie.
Zauważyć także należy, że skarżący otrzymał uposażenie za styczeń i luty 2023 r. na takich samych zasadach, jakie obowiązywały w tym czasie ogół funkcjonariuszy. Wysokość uposażenia - wobec wszystkich bez wyjątku uposażeń wpłacanych za styczeń i luty 2023 r.- zawsze była bowiem zdeterminowana dla wszystkich funkcjonariuszy taką samą wysokością kwoty bazowej na poziomie 1 614,69 zł w związku z art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej. Tym samym nie doszło też do naruszenia zasady równości. Nie może świadczyć o naruszeniu tej zasady to, że wzrost kwoty bazowej, jaki nastąpił od marca 2023r. nie objął już skarżącego skoro nie pozostawał on już w służbie i nie łączył go z Policją żaden stosunek prawny. Ów wzrost nie objął również wszystkich innych funkcjonariuszy, którzy nie pozostawali w służbie na dzień 1 marca 2023r. i to niezależnie od tego, kiedy ją zakończyli. Po prostu z uwagi na zwolnienie ze służby przed 1 marca 2023 r. skarżący nie został objęty regulacjami uprawniającymi do zastosowania podwyżki uposażenia, które obowiązywały w odniesieniu do wyliczania uposażeń w 2023 r. dopiero począwszy od 1 marca 2023 r. Sąd nie dostrzega żadnego tytułu prawnego, jaki miałby skarżący do żądania podwyższenia należności pobranych zgodnie z zasadami obowiązującymi w dniu zakończenia służby.
Podsumowując, w ocenie Sądu nie doszło do naruszenia zasady równości, bo nakazuje ona równe traktowanie podmiotów znajdujących się w takiej samej sytuacji prawnej i faktycznej. Sytuacja skarżącego i funkcjonariuszy pełniących służbę po 1 marca 2023r. nie jest taka sama. W tym dniu skarżący nie pełnił już służby w Policji, był emerytem i nie łączył go z Policją żaden stosunek prawny, podczas gdy te osoby, których wynagrodzenia zostały obliczone z uwzględnieniem wyższej kwoty bazowej pozostawały w służbie.
Kolejnym argumentem przemawiającym przeciwko stanowisku prezentowanemu przez skarżącego jest fakt, że wyrównanie takich wypłaconych już uposażeń wg kwoty bazowej nieobowiązującej jeszcze w dacie ustania służby stanowiłoby naruszenie zasady niedziałania prawa wstecz. Oczywistym jest bowiem, że prawo do uposażenia oraz do świadczeń jednorazowych związanych ze zwolnieniem ze służby (odprawa, ekwiwalent za urlop, nagroda roczna) powstaje i jest realizowane według stanu prawnego i faktycznego obowiązującego w chwili zaistnienia zdarzenia, z którym prawo to jest związane czyli wg stanu prawnego obowiązującego w dniu zwolnienia ze służby, co wynika z zasady tempus regit actum. Faktem jest, że ustawodawca czasem decyduje się na rozwiązanie polegające na nadaniu ustawie wstecznej mocy obowiązującej w sytuacji, gdy chodzi o przyznanie podmiotom prawa uprawnień. Jednak takie odstępstwo musi wyraźnie wynikać z treści przepisu prawa. Organ, który – zgodnie z zasadą legalizmu wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP - obowiązany jest działać na podstawie i w granicach prawa, nie jest uprawniony do dowolnego odstępowania od tej zasady.
Powyższe prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami, które zarzuca jej skarżący. Postępowanie, jakie poprzedziło jej wydanie przeprowadzono w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, a organ kierował się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 Kpa).
Należy zauważyć i to, że stosownie do art. 12 § 1 Kpa, organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.
Skoro do organu wpłynął wniosek strony, organ – mając świadomość administracyjnoprawnego charakteru żądania - procedował go w trybie administracyjnym.
Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut strony jakoby o cywilnoprawnym charakterze roszczenia decydowały takie okoliczności, jak to, że ustawa o Policji nie przewiduje wyrównania świadczeń, sprawa związana jest ze stosunkiem służbowym w rozumieniu Kodeksy pracy i brak jest stosunku prawnego (służbowego) ze skarżącym (pkt. 1 i 5 skargi).
Odnośnie tego zauważyć trzeba, że wyrównanie nie jest samoistnym rodzajem świadczenia, takim jak uposażenie zasadnicze czy dodatki do uposażenia (art. 100 ustawy o Policji). Jest to po prostu czysto faktyczna, rachunkowa różnica pomiędzy świadczeniami wypłaconymi funkcjonariuszowi, a rzeczywiście należnymi. Z tego powodu w oczywisty sposób nie było potrzeby omawiania tej kwestii w ustawie o Policji.
Co do upoważnienia organu do załatwiania tego rodzaju spraw, którego brak zarzucił skarżący (pkt 1c skargi), trudno dociec kto i w jakim trybie miałby upoważnić organ do załatwienia spraw wyrównań. Przecież skarżący wystąpił z takim wnioskiem do KMP dlatego, że w czasie, gdy pełnił służbę, to on był jego przełożonym służbowym, odpowiedzialnym za zgodne z prawem ustalenie i wypłacenie mu uposażenia.
Natomiast zarzut wyrażony w pkt. 4 skargi jest oczywiście bezzasadny. Strona zarzuca w nim, że art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej utracił moc 31 grudnia 2023r., a więc nie może stanowić podstawy prawnej wydania decyzji. W tej kwestii pełnomocnik zdaje się zapominać o zasadzie, że do oceny skutków zdarzeń prawnych stosuje się przepisy materialne obowiązujące w dniu ich zaistnienia. (Wspomniana już zasada tempus regit actum). Skoro skarżący domaga się wypłacenia należności ze stosunku służbowego za okres, gdy jeszcze był czynnym funkcjonariuszem, to oznacza, że oceny takiego wniosku należy dokonać wg stanu prawnego obowiązującego w czasie, w którym rzekomo miały powstać. W przeciwnym razie doszłoby albo do naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz, (gdyby organ zastosował przepisy wprowadzone później, tak jak domaga się tego strona), albo do działania bez podstawy prawnej (gdyby zastosował przepisy, które wcześniej utraciły moc).
O kwestii naruszenia prawa materialnego art. 99-101, art. 110, art. 114, art. 115-115a ustawy o Policji (zarzut z pkt. 5 skargi), poprzez rozstrzygnięcie o nieprzyznaniu wyrównania w oparciu o przepisy ustawy o Policji, które nie zawierają regulacji w zakresie owego wyrównania, Sąd już się wypowiadał wcześniej, stwierdzając, że nie stanowi to naruszenia prawa, gdyż wyrównanie nie stanowi samoistnego składnika wynagrodzenia funkcjonariuszy i jest po prostu matematyczną różnicą pomiędzy świadczeniami przewidzianymi w przepisach ustawy, a faktycznie wypłaconymi. Stąd do rozstrzygnięcia o ich zasadności przepisy ustawy o Policji jako pragmatyki służbowej regulującej w pełnym zakresie zagadnienia wynagrodzeń funkcjonariuszy niewątpliwie znajdują zastosowanie.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd – na podstawie art. 151 ppsa - orzekł o oddaleniu skargi.