III SA/Gl 1058/25

III SA/Gl 1058/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2026-05-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-11-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Barbara Brandys-Kmiecik /przewodniczący/
Magdalena Jankiewicz /sprawozdawca/
Marzanna Sałuda
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 214
art. 2 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2026 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 11 września 2025 r. nr PSIII.8640.317.2025 w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty M. z dnia 17 lipca 2025 r. nr [...].
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 11 września 2025 r. Nr PSIII.8640.317.2025 Wojewoda Śląski rozpoznając odwołanie skarżącej A. B. od decyzji Starosty M. z 17 lipca 2025 r., Nr: [...] (wydanej po uchyleniu przez Wojewodę Śląskiego dwóch poprzednich decyzji) postanowił:
1. uchylić decyzję organu I instancji w pkt 3 orzekającym o uchyleniu ostatecznej decyzji Starosty M. z 14 grudnia 2020 r., w sprawie utraty prawa do stypendium stażowego od dnia 01 grudnia 2020 r.
i orzec o uchyleniu decyzji w pkt 3 orzekającym o uchyleniu ostatecznej decyzji Starosty M. z 14 grudnia 2020 r., w sprawie przyznania stronie prawa do stypendium w wysokości 1440 zł miesięcznie, w okresie odbywania stażu, od dnia 02 grudnia 2020 r.
2. uchylić zaskarżoną decyzję w pkt 9 orzekającym o odmowie utraty prawa do stypendium z dniem 01 grudnia 2020 r.
i orzec o utracie przez stronę prawa do stypendium z dniem 01 października 2020 r.
3. w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymać w mocy.
W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy.
Wskazał, że decyzja organu I instancji zapadła w postępowaniu wznowieniowym, które ma charakter nadzwyczajny. W rozpatrywanej sprawie organ zatrudnienia, jako przesłankę wznowienia postępowania wskazał art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, stanowiący, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.
Skarżąca została zarejestrowana jako osoba bezrobotna od dnia , a od dnia 1 października 2020r. rozpoczęcia odbywanie studiów w systemie stacjonarnym. Zdaniem organu, okoliczność rozpoczęcia studiów stacjonarnych w czasie, gdy strona była zarejestrowana niewątpliwie potwierdza wystąpienie przesłanki art. 145 § 1 pkt 5 Kpa w sprawach:
- utraty prawa do stypendium stażowego od dnia 01.12.2020 r. zakończonego decyzją z dnia 02.12.2020 r. Nr [...],
- przyznania prawa do stypendium stażowego od dnia 02.12.2020 r. zakończonego decyzją z dnia 14.12.2020 r. Nr [...],
- utraty prawa do stypendium stażowego od dnia 22.01.2021 r. zakończonego decyzją z dnia 27.01.2021 r. Nr [...],
- utraty statusu osoby bezrobotnej od dnia 22.01.2021 r. zakończonego decyzją z dnia 27.01.2021 r. Nr [...],
- uznania za osobę bezrobotną oraz przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 29.07.2022 r. zakończonego decyzją Nr [...],
- decyzji wydłużającej prawo do zasiłku z dnia 6.09.2022 r. Nr [...],
- utraty prawa do zasiłku od dnia 28.07.2024 r. zakończonego decyzją z dnia 1.08.2024 r. Nr [...].
Organ stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie na podstawie art. 433 ustawy z 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz. U. z 2025 r., poz. 620), mają zastosowanie przepisy ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r., poz. 214 z póżn. zm.), która w art. 2 ust. 1 pkt 2 stanowi, że bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.
W myśl zaś art. 33 ust. 4 pkt 1 cyt. ustawy, starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.
Z uwagi na fakt, iż cyt. powyżej ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie zawiera definicji studiów stacjonarnych i niestacjonarnych, koniecznym jest odwołanie się do przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1571 z późn. zm.). Przepis art. 63 ust. 1 tej ustawy określa formę studiów jako studia stacjonarne i studia niestacjonarne. W myśl zaś art. 63 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy, studia stacjonarne oznaczają formę studiów wyższych, w ramach których co najmniej połowa punktów ECTS objętych programem studiów jest uzyskiwana w ramach zajęć z bezpośrednim udziałem nauczycieli akademickich lub innych osób prowadzących zajęcia i studentów. Zatem odbywanie przez stronę zajęć dydaktycznych w weekendy, co strona podnosiła w złożonych odwołaniach, a co potwierdza również załączony przez nią, m.in. terminarz zjazdów od 01.10.2020 r. do 27.06.2023 r. Akademii [...] w D., nie wpływa na sposób rozstrzygnięcia sprawy. W ujęciu cyt. powyżej ustawy o szkolnictwie wyższym i nauce, studia stacjonarne nie oznaczają studiów dziennych odbywanych tylko w dni nauki szkolnej, tj. od poniedziałku do piątku, ale formę studiów wyższych, w której co najmniej połowa programu kształcenia realizowana jest w postaci zajęć dydaktycznych, wymagających bezpośredniego udziału nauczycieli akademickich lub innych osób prowadzących zajęcia i studentów, a więc nie stoi na przeszkodzie odbywanie zajęć tylko w dni wolne od pracy, jeżeli zostanie zrealizowany program kształcenia.
Organ zwrócił uwagę, iż organy administracji działają na podstawie prawa, w związku z tym nie mogą załatwiać spraw według własnego uznania, poza przypadkami, gdy ustawa wyraźnie tak stanowi. Art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia instytucjach rynku pracy, nie przewiduje żadnych wyjątków w zakresie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej, gdy ta studiuje na studiach stacjonarnych. Oznacza to, że podnoszona przez stronę okoliczność odbywania zajęć wyłącznie w weekendy, czy też zdalnie oniine, a w związku z tym uznania przez nią, że nie odbywały się one w trybie studiów stacjonarnych, nie mogła odnieść skutku.
Strona będąc od 01.10.2020 r. studentką studiów stacjonarnych Akademii [...] w D., nie spełniała od tej daty przesłanek osoby bezrobotnej o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zatem należało orzec o utracie przez nią statusu osoby bezrobotnej z dniem 01.10.2020 r. Niniejsza okoliczność wpływa także na uprawnienia strony do świadczeń uzyskanych z tytułu posiadanego statusu, tj. pobranego stypendium z tytułu odbywania stażu w okresie od 01.10.2020 r. do 30.11.2020 r. i od 02.12.2020 r, do 21.01.2021 r. oraz zasiłku bezrobotnych od 29.07.2022 r. do 27.07.2024 r.
Zatem zasadnym było wznowienie w dniu 14.01.2025 r. postępowania w przedmiocie prawa strony do:
- stypendium z tytułu stażu,
- statusu osoby bezrobotnej na dzień 22.01.2021 r. i 29.07.2022 r., przyznania prawa do zasiłku od 29.07.2022 r.,
- utraty prawa do zasiłku od 28.07.2024 r.
Za przesądzające uznał ustalenia organu I instancji, że studia na Wydziale [...] w D. na kierunku Socjologia odbywają się w formie studiów stacjonarnych, co nie uprawnia strony do posiadania statusu osoby bezrobotnej od dnia ich rozpoczęcia, tj. 01.10.2020 r. Tym samym strona nie była uprawniona do korzystania z formy aktywności zawodowej, jakim jest staż i pobierania z tego tytułu stypendium od dnia rozpoczęcia studiów, tj. od 01.10.2020 r.
Organ nie uznał więc argumentacji strony, że to Uczelnia wprowadziła ją i innych studentów w błąd potwierdzając od samego początku, iż studiuje niestacjonarnie, co potwierdza, m.in. wykaz terminów płatności rat czesnego czy harmonogram zjazdów oraz korespondencja e-mailowa z uczelnią.
Organ stwierdził, że podnoszona przez stronę okoliczność, iż w trakcie studiów zajęcia odbywały się w weekendy i nie ograniczały jej gotowości do pracy, co potwierdzają listy obecności podczas realizacji przez nią stażu, czy wykonując obowiązki w ramach umowy o pracę, nie wpływa na sposób rozstrzygnięcia sprawy, gdyż niewątpliwie pomimo takiego harmonogramu zajęć, realizowane były one w formie studiów stacjonarnych.
Organ zwrócił uwagę, iż strona została pouczona o obowiązku zawiadomienia w ciągu 7 dni powiatowego urzędu pracy m.in. o okoliczności powodującej brak gotowości do pracy, czego nie uczyniła, stąd konieczne stało się wznowienie postępowania i wydanie decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej i związanych z tym uprawnień do zasiłku i korzystania ze stażu.
W skardze na to rozstrzygnięcie, strona zarzuciła:
I. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
1. art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1409 z późn. zm.; dalej: "u.p.z.") w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 85 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię tj. dokonanie przez organ wyłącznie literalnej wykładni ww. przepisów, podczas gdy odwołanie się do wykładni celowościowej i systemowej było w niniejszej sprawie konieczne do osiągnięcia celów wskazanych w art. 1 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy tj. promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej,
2. art. 33 ust. 4 pkt 1 u.p.z. poprzez jego błędne zastosowanie i pozbawienie jej statusu bezrobotnego z powodu niespełnienia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z., podczas gdy warunki te zostały przez nią spełnione.
II. Naruszenie przepisów postępowania tj.:
1. art. 7 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.; dalej "k.p.a.") poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracji publicznej, nie mając na względzie słusznego interesu obywatela,
2. art. 77 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez organy obydwu instancji całego przedstawionego materiału dowodowego, a także brak dokładnego zbadania okoliczności faktycznych sprawy,
3. art. 81a k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie na jej korzyść wątpliwości faktycznych w zakresie rzeczywistej formy studiów w jakiej był prowadzony kierunek studiów, na który uczęszczała w czasie posiadania statusu osoby bezrobotnej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Na rozprawie strona oświadczyła, że podjęła studia zachęcona przez przełożonego z PUP, bo pozwoliłoby to na zawarcie z nią umowy o pracę. Nie miała na celu oszukania kogokolwiek. Na stażu bywała codziennie i wykonywała swoje obowiązki. Zwróciła uwagę, że na dokumentach przesyłanych jej przez uczelnię widniała jako studentka studiów niestacjonarnych. Swe stanowisko zawarła w piśmie stanowiącym załącznik do protokołu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, ze zm.) - dalej także: ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy).
Na wstępie zauważyć należy, że Sąd nie podzielił zarzutów strony co do nieustalenia czy błędnego ustalenia stanu faktycznego co do tego, w jakim systemie studiowała. Faktem jest, że uczelnia wykazała w tym względzie daleko idącą niefrasobliwość wystawiając dokumenty co do tego zagadnienia wzajemnie sprzeczne. Np. przesłała stronie różne dokumenty, w tym np. harmonogramy zjazdów właściwe dla studiów niestacjonarnych (karta 13 i 14 akt sądowych), rozkład zajęć również dla studiów niestacjonarnych (karta 15), czy korespondencję e-mailową z 8 i 16 października 2020r. oraz 4 grudnia 2021r. (karta 16 i 17 oraz 18), z której wynika, że strona studiowała na studiach niestacjonarnych, a jednocześnie w zaświadczeniu z 27 listopada 2024r. (karta 368 akt adm.) uczelnia oświadczyła, że studia miały jednak charakter stacjonarny. Brak konsekwencji w tym względzie nie może jednak obciążać organu, który – biorąc pod uwagę jednoznaczną informację co do charakteru studiów wynikającą z ww. zaświadczenia oraz dyplomu ukończenia studiów (karta 362 akt adm.) - nie naruszył prawa przyjmując, że studia miały charakter stacjonarny.
W sytuacji bowiem, gdy zgromadzone dowody są z sobą sprzeczne, organ przyjmując jako stan faktyczny sprawy to, co wynika z jednych dowodów, ustala jednocześnie ten stan odmiennie od wynikającego z drugich. Jedyną powinnością, jaka na nim w takiej sytuacji ciąży, przewidzianą w art. 107 § 3 Kpa jest to, aby uzasadnić dlaczego oparł się na tych właśnie dowodach innym odmawiając wiarygodności i mocy dowodowej, co w niniejszej sprawie organ uczynił.
W związku z powyższym nie doszło do zarzucanego w skardze naruszenia art. 81a § 1 Kpa, a organ zasadnie przyjął, że strona studiowała na studiach stacjonarnych w rozumieniu przyjętym w Prawie o szkolnictwie wyższym i nauce, (podkr. Sądu), ale błędnie uznał, że ma to znaczenie także na gruncie przedmiotowej sprawy.
Wyjaśniając powyższe wskazać należy, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywała ustawa z 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz.U. z 2025r., poz. 620). Jednak stosownie do jej art. 433 ust. 1 postępowania w sprawach indywidualnych, wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ustawy, są prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Owe przepisy to ustawa z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2025r., poz. 214) – dalej powoływana jako ustawa.
Zgodnie z jej art. 2 ust. 1 pkt 2 zawierającym legalną definicję osoby bezrobotnej, oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g oraz i-m oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3, 4 i 4a, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkołach dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły oraz uczącej się w branżowej szkole II stopnia i szkole policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, pod warunkami określonymi w lit. a do m, które Sąd pominął, gdyż nie mają znaczenia dla sprawy.
Z powyższej definicji wynika, że jest to osoba dyspozycyjna, zdolna do podjęcia zatrudnienia i – co istotne w badanej sprawie – nie ucząca się w szkole za wyjątkiem studiów niestacjonarnych.
Ustawa nie zawiera definicji legalnej studiów stacjonarnych, zatem należało ustalić zakres znaczeniowy tego pojęcia w oparciu o inne źródła. Nie zawiera jednak także żadnego odesłania, w oparciu o jakie przepisy należałoby oceniać, czy dane studia mają charakter studiów stacjonarnych czy też nie.
Zdaniem Sądu, w sytuacji braku definicji legalnej oraz wyraźnego odesłania do innych przepisów, zasadne jest ustalenie treści normy prawnej w oparciu o znaczenie, jakie użyte słowa posiadają w języku potocznym. Przypomnieć bowiem należy, że zasadą jest stosowanie w pierwszej kolejności wykładni językowej, która ma bezwzględne pierwszeństwo. Polega ona na ustaleniu znaczenia przepisu w oparciu o reguły gramatyczne, językowe oraz słownikowe, oparte zarówno na powszechnym języku polskim jak i języku prawniczym. Dopiero jeśli wynik takiej wykładni nie jest jasny i jednoznaczny, stosuje się inne jej rodzaje, w tym wykładnię systemową, polegającą na analizie przepisu w kontekście całego aktu prawnego oraz innych aktów prawnych i innych gałęzi prawa. Wykładnia systemowa jest stosowana dopiero wówczas, gdy wykładnia językowa jest niewystarczająca lub prowadzi do absurdu.
Natomiast stosownie do Słownika języka polskiego "stacjonarny" to tyle co
"1. niezmieniający miejsca pobytu lub swego położenia; stały;
2. dotyczący trybu nauki polegającego na codziennym uczestniczeniu w zajęciach prowadzonych na uczelni; niezaoczny." (Internetowy Słownik języka polskiego).
W ocenie Sądu to właśnie to słownikowe znaczenie określenia "stacjonarny" jest właściwe dla wykładni definicji bezrobotnego art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Takie znaczenie określenia "stacjonarny", jak wynikające ze znaczenia potocznego – w przeciwieństwie do wynikającego z Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce - odnosi się do bardzo istotnej cechy osoby bezrobotnej, tj. jej dyspozycyjności i dostępności czasowej oraz gotowości do podjęcia zatrudnienia, która w przypadku osoby uczącej się w trybie polegającym na codziennym uczestniczeniu w zajęciach prowadzonych na uczelni jest właściwie zupełnie wyłączona. Natomiast skarżąca studiowała – jak się okazało – w trybie co prawda stacjonarnym w znaczeniu przyjętym w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, ale jednocześnie w trybie niestacjonarnym w potocznym i słownikowym znaczeniu tego słowa, gdyż zajęcia odbywały się wyłącznie w weekendy. Zatem mimo tego, że tryb studiów skarżącej był stacjonarny, to jednak pozostawała ona w gotowości do pracy i przez 4 miesiące bez przeszkód pracę tę świadczyła w ramach stażu, a następnie przez ponad siedem kolejnych miesięcy w ramach umowy o pracę (karta 218 akt adm.), zatem była faktycznie gotowa do pracy i odbywanie studiów w żaden sposób tego nie zmieniło.
Natomiast organ odwołał się do ustawy z 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz. U. z 2024r., poz. 1571).
Stosownie do art. 63 ust. 1 tej ustawy, studia są prowadzone w formie:
1) studiów stacjonarnych, w ramach których co najmniej połowa punktów ECTS objętych programem studiów jest uzyskiwana w ramach zajęć z bezpośrednim udziałem nauczycieli akademickich lub innych osób prowadzących zajęcia i studentów;
2) studiów niestacjonarnych wskazanych w uchwale senatu, w ramach których mniej niż połowa punktów ECTS objętych programem studiów może być uzyskiwana z bezpośrednim udziałem nauczycieli akademickich lub innych osób prowadzących zajęcia i studentów.
Zatem w myśl Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce rozróżnienie pomiędzy studiami stacjonarnymi i niestacjonarnymi opiera się na liczbie punktów ECTS uzyskiwanych z bezpośrednim udziałem nauczycieli akademickich, co z punktu widzenia zagadnień bezrobocia wydaje się nie mieć żadnego znaczenia.
W sprawie istotny jest także art. 7a § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025r., poz. 1691) – dalej powoływany jako Kpa.
Stosownie do wskazanego przepisu, jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ.
W ocenie Sądu, przesłanki do zastosowania cyt. przepisu zostały w sprawie spełnione.
Wykładnia terminu "studia stacjonarne" praktycznie determinuje rozstrzygnięcie sprawy. Wykładnia dokonana przez organ w oparciu o Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz druga możliwa interpretacja, wynikająca z potocznego jego znaczenia prowadzi do krańcowo odmiennych wniosków. Zatem w świetle treści art. 7a Kpa organ winien był przyjąć wykładnię korzystniejszą dla strony i uznać, że studia realizowane wyłącznie w systemie weekendowym i zdalnym nie stanowią studiów stacjonarnych w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia.
Zwłaszcza, że nie zachodzą przesłanki negatywne do zastosowania art. 7a Kpa, a wręcz przeciwnie – potwierdzają konieczność jego uwzględnienia.
I tak, zgodnie z art. 7a § 2 Kpa, przepisu § 1 nie stosuje się:
1) jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny, w tym istotne interesy państwa, a w szczególności jego bezpieczeństwa, obronności lub porządku publicznego;
2) w sprawach osobowych funkcjonariuszy oraz żołnierzy zawodowych.
Zatem żadna z tych przesłanek nie jest spełniona, a dokładnie przeciwnie: ważny interes państwa wręcz potwierdza konieczność zastosowania art. 7a Kpa i w konsekwencji przyjęcia, że studia odbywane przez stronę nie stanowią studiów stacjonarnych w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia.
Niewątpliwie zbieżne z ważnym interesem państwa jest bowiem podnoszenie poziomu wykształcenia obywateli, co czyniła skarżąca niewątpliwie dużym nakładem pracy pracując i studiując jednocześnie. Również istotne jest to, że podjęcie studiów i pracy potwierdza podnoszoną na rozprawie determinację strony w podniesieniu kwalifikacji, poprawieniu swych szans na rynku pracy, co kolei jest zbieżne z celami ustawy o promocji zatrudnienia.
Wreszcie takie działania będące wyrazem aktywnej postawy w poprawie sytuacji życiowej i zawodowej poprzez dążenie do podniesienia kwalifikacji, co w dalszej perspektywie przynajmniej potencjalnie przekłada się na odciążenie funduszy publicznych ze względu na konieczność wypłaty różnego rodzaju zasiłków i zapomóg winno spotkać się z poparciem, a nie utrudnieniami ze strony służb zatrudnienia, choć ten ostatni argument jest oczywiście jedynie posiłkowy i nie determinował treści rozstrzygnięcia.
Podsumowując, Sąd stanął na stanowisku, że wydając zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą, organy zatrudnienia dokonały błędnej wykładni art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, zwłaszcza w zakresie użytego w nim pojęcia "studiów stacjonarnych". Wydając decyzję pominął także art. 7a § 1 Kpa, czym naruszył także przepisy procesowe.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ppsa Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach Sąd nie orzekał, gdyż skarżąca działała osobiście, a sprawa korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych.