III SA/Gl 105/23

III SA/Gl 105/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-04-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-02-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Dorota Fleszer
Małgorzata Herman /przewodniczący sprawozdawca/
Marzanna Sałuda
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 779
art. 3 pkt 6
Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - t.j.
Dz.U. 2022 poz 180
art. 92a ust. 1, 3 i 7
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant St. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 sierpnia 2022 r. nr BP.501.687.2022.0164.DL1.257145 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 26 sierpnia 2022 r., nr BP.501.687.2022.0164. DL1.257145, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ II instancji, organ odwoławczy), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji) z dnia 22 marca 2022 r. nr [...], nakładającą na S. Sp. z o.o. w K. (dalej: strona, skarżąca, Spółka) karę pieniężną w kwocie 10 000 zł z tytułu wykonywania przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów.
W podstawie prawnej organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. v), art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f, art. 92a ust. 1, 3 i 7 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 180, dalej: u.t.d.), art. 3 pkt 6 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 779) oraz Ip. 4.7 załącznika nr 3 do u.t.d.
Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 3 września 2021 r. w miejscowości W. funkcjonariusze policji przeprowadzili kontrolę drogową pojazdu marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Kierujący pojazdem okazał do kontroli potwierdzenie wystawienia karty przekazania odpadu w systemie BDO nr [...], z którego wynikało, że przewożono odpady o kodzie 19 12 09 (minerały, np. piasek, kamienie).
Na podstawie oględzin ładunku upoważnieni pracownicy Delegatury Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w L. stwierdzili, że w naczepie znajduje się rozkruszona tłuczka szklana wymieszana z niewielką ilością rozdrobnionych tworzyw sztucznych (fragmenty plastiku i folii opakowaniowej) stanowiąca prawdopodobnie odpad pochodzenia komunalnego, otrzymany po wstępnej obróbce mechanicznej (pokruszeniu) zebranych opakowań szklanych lub szkła o kodzie 15 01 07 i 20 01 02. Przewożony odpad nie odpowiadał materiałowo odpadowi wskazanemu w wygenerowanym potwierdzeniu wystawienia karty przekazania odpadu. Sporządzono dokumentację fotograficzną, a dokonane ustalenia, zawarte w protokole kontroli, stanowiły podstawę do wszczęcia z urzędu wobec skarżącej Spółki postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem przez organ I instancji decyzji z 22 marca 2022 r., nakładającej na Spółkę karę pieniężną w wysokości 10 000 zł tytułem stwierdzonego z Ip. 4.7 załącznika nr 3 do u.t.d.
Wydane rozstrzygniecie zakwestionowała skarżąca Spółka wnosząc odwołanie, w którym domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania
w sprawie, ewentualnie zmiany decyzji i odstąpienia od nałożonej kary lub przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Argumentując zasadność odwołania skarżąca podniosła, że pojazdem nie były przewożone odpady o kodzie 19 12 12, co ma potwierdzać okazana do kontroli karta przekazania odpadów. Nadto nawet zanieczyszczone minerały powinny zostać zaklasyfikowane jako odpad o kodzie odpadu z grupy 19, natomiast odpadów komunalnych dotyczy kod 20 03 01. Organ administracji nie uwzględnił także sprawozdania z badań odpadów i pominął fakt posiadania przez Spółkę decyzji na zbieranie i przetwarzanie odpadów.
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniesionego w sprawie odwołania, zaskarżoną decyzją z 26 sierpnia 2022 r., GITD utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
W pierwszej kolejności uzasadniając zajęte stanowisko organ odwoławczy powołał treść przepisów prawnych stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim wskazał na wynikające z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f u.t.d. obowiązki kierowcy pojazdu samochodowego podczas wykonywania przewozu drogowego w zakresie posiadania i okazania dokumentów, w szczególności dokumentów wymaganych przy przewozie odpadów, w tym w odniesieniu do transportującego odpady wydane przez właściwy organ potwierdzenie posiadania numeru rejestrowego, o którym mowa w ustawie o odpadach, o ile wpis do rejestru jest wymagany.
Powołując się na art. 3 pkt 6 ustawy o odpadach GITD podkreślił jednocześnie, że przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Nadto wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. v) u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz ustawy o odpadach.
Dalej organ odwoławczy wyjaśnił uregulowane art. 92a u.t.d. zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, a także wskazał na wysokość nakładanych kar za stwierdzone naruszenia. Zaakcentował przy tym, że za wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach nakładana jest kara pieniężna w wysokości 10 000 złotych (Ip. 4.7 załącznika nr 3 do u.t.d.).
W nawiązaniu do stanu faktycznego sprawy organ odwoławczy stwierdził, że całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wskazuje, że przewożony ładunek stanowiły odpady o kodzie 19 12 12 - inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11, nie zaś jak wynikało z okazanego przez kierowcę do kontroli potwierdzenia wystawienia karty przekazania odpadów odpady o kodzie 19 12 09 (minerały, np. piasek, kamienie). Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w protokole kontroli nr [...] sporządzonej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska.
Organ odwoławczy nie dał przy tym wiary przedłożonym przez stronę skarżącą dokumentom w postaci raportu z badań z 25 marca 2021 r. nr [...], sprawozdania z badań z 20 września 2021 r. nr [...] oraz sprawozdania z badań nr [...] wskazując, że z powyższych dokumentów nie wynika, że badania dotyczyły próbek odpadu pochodzących z kontrolowanego ładunku.
Według raportu z badań nr [...] próbka została pobrana przez klienta i przetransportowana przez klienta, czyli skarżącą Spółkę bez wskazania, skąd próbka pochodzi i w jaki sposób została pobrana. Również w sprawozdaniu z badań nr [...] brak jest informacji o miejscu, dacie i sposobie pobrania próbki do badań. Jak wynika natomiast z informacji zawartych w sprawozdaniu z badań nr [...] próbka do badań została pobrana 3 września 2021 r. o godz. 8:50 w S. przy ul. [...], przy czym brak jest informacji o sposobie pobrania próbki i osobie, która próbkę pobrała. Ponadto z akt sprawy wynika, że pojazd został zatrzymany do kontroli 3 września 2021 r. ok. 7:30 w miejscowości W. (notatka służbowa pracowników Delegatury Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w L. z 3 września 2021 r.), z kolei kontrola funkcjonariuszy policji rozpoczęła się o 8:10 (protokół kontroli nr [...]). Następnie pojazd z ładunkiem został skierowany na teren wyrobiska po byłej kopalni [...] ze złoża "[...]" będącego we władaniu K. sp. z o.o. w R. Zatem nie mogło dojść do pobrania próbki odpadu przewożonego w dniu kontroli w miejscu i o czasie wskazanym w tym sprawozdaniu z badań.
GITD wskazał przy tym, że oceny rodzaju przewożonych odpadów dokonali pracownicy Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska - Delegatura w L., a zatem specjaliści w powyższym zakresie. Strona zaś nie przedłożyła dowodu mogącego skutecznie obalić ustalenia, co do uznania odpadu za odpad o kodzie 19 12 12. Również okoliczność w postaci uzyskania przez stronę zezwolenia m.in. na zbieranie odpadów o kodzie 19 12 09 nie przesądza o tym, jaki rodzaj odpadu jest przewożony. Po stronie Spółki leży natomiast obowiązek dołożenia należytej staranności, aby wykonywać przewóz odpadów wyłącznie takiego rodzaju, co do których posiada stosowne zezwolenie. Prowadząc działalność gospodarczą w zakresie zbierania i transportu odpadów winna zatem posiadać stosowną wiedzę umożliwiającą jej określenie prawidłowego kodu przewożonego odpadu.
Organ odwoławczy nie podzielił również pozostałych zarzutów odwołania w zakresie naruszenia zasad postępowania. Organ I instancji dokonał bowiem wszechstronnej oceny stanu faktycznego sprawy, zaś przeprowadzone podczas kontroli dowody nie budzą wątpliwości, co do wiarygodności. Motywy dokonanego rozstrzygnięcia zostały w sposób wyczerpujący wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji,
a w toku postępowania strona miała zapewnione czynny udział na każdym etapie postępowania.
Jednocześnie GITD wyjaśnił, że w niniejszej sprawie powołany przez skarżącą art. 189f k.p.a. nie może mieć zastosowania, z uwagi na normę kolizyjną określoną w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., która stanowi, że w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych dotyczących m.in. odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się. W przypadku decyzji administracyjnych o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie art. 92a u.t.d. w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione są w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d, a w odniesieniu do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku - także w art. 92b ust. 1 u.t.d. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania art. 92c, również w toku postępowania sama skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów na istnienie takich okoliczności.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Rozstrzygnięciu zarzuciła:
1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 §3 k.p.a. w związku z art. 10 i art. 11 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz.U. 2021 r. poz. 162), poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na:
- uznaniu, że skarżąca Spółka wykonywała przewóz drogowy jako transportujący odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów,
o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach, podczas gdy stosowne dokumenty zostały przez stronę przedstawione,
- dokonaniu błędnej kwalifikacji transportowanych odpadów,
- nieodniesieniu się do wyjaśnień strony skarżącej prezentowanych w toku postępowania, co spowodowało ustalenie stanu faktycznego jedynie z perspektywy organu, bez wzięcia pod uwagę stanowiska Spółki, a wręcz powołanie się na zupełnie nieistniejący stan sprawy, w którym - na str. 11 decyzji w części dolnej - organ przywołuje kwestię "szybkiego usunięcia naruszenia" poprzez wykonanie przeglądu okresowego pojazdu po kontroli, co wskazuje na to, że organ I instancji wydał decyzję w sposób automatyczny a nie indywidualny, odnosząc się do zupełnie innego postępowania,
2. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 7a, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w związku z art. 8 ustawy Prawo przedsiębiorców - poprzez pominięcie słusznego interesu skarżącej, a w konsekwencji wydanie decyzji
w oparciu o fragmentaryczny materiał dowodowy oceniony jednostronnie, selektywnie i nieobiektywnie,
3. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem reguł wskazanych w art. 107 §1 i 3 k.p.a. w związku z art. 8 ustawy Prawo przedsiębiorców, co miało istotny wpływ na wynik sprawy - polegającym na dowolnym i niepełnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji,
4. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 189d pkt 1, 2 i 5 w zw. z art. 189f §1 ust. 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, jeśli uznać, że faktycznie należało nałożyć administracyjną karę pieniężną na skarżącą,
5. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 92a u.t.d. poprzez uznanie, że skarżąca Spółka wykonywała przewóz drogowy jako transportujący odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, podczas gdy stosowne dokumenty zostały przez stronę przedstawione,
6. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. 9xaa pkt 2 u.c.p.g. (brak rozwinięcia skrótu), poprzez nałożenie na stronę skarżącą administracyjnej kary pieniężnej, podczas gdy istniały okoliczności uzasadniające odstąpienie od jej nałożenia.
W rozwinięciu zarzutów skargi pełnomocnik Spółki podniósł, że żadne przepisy prawa materialnego nie wskazują na to w jakim procencie odpady mogą być zanieczyszczone innymi odpadami. W niniejszej sprawie okoliczność w jakim stopniu odpady były zanieczyszczone w ogóle nie została ustalona, zaś samo twierdzenie inspektora Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, który sklasyfikował odpady pod kodem 19 12 12, jest niewystarczające bowiem ocena klasyfikacji odpadów wymaga przeprowadzenia badań morfologicznych odpadów przez odpowiednie laboratorium.
Nadto pełnomocnik zaakcentował, że odpad w postaci minerałów (bez względu na to czy będzie klasyfikowany pod kodami z grupy 19 czy innym kodem), nawet pomimo zanieczyszczenia odpadami innych frakcji należy klasyfikować pod kodem odpowiednim dla minerałów, a nie kodem przewidzianym dla odpadów o charakterze zmieszanym. W przeciwnym wypadku posługując się chociażby przykładem odpadów komunalnych, w praktyce wszystkie odpady odbierane z gospodarstw domowych musiałyby być klasyfikowane z góry jako odpad o kodzie 20 03 01 z uwagi na swoje zanieczyszczenie, które wzrasta w szczególności w przypadku odpadów odbieranych z nieruchomości wielolokalowych. Tak samo musiałoby to mieć miejsce w przypadku odpadów powstających w wyniku przetwarzania odpadów, w którym to przypadku byłoby konieczne każdorazowe nadanie takim odpadom kodu 19 12 12. Pełnomocnik zwrócił również uwagę, że na skład
i klasyfikację odpadów wskazuje także decyzja z 9 października 2015 r. nr [...], udzielona przez Prezydenta Miasta S. na rzecz skarżącej Spółki, jako na wytwórcę przedmiotowych odpadów oraz analiza laboratoryjna odpadów. Nie jest zatem możliwe, aby Spółka mogła dokonać innej klasyfikacji przedmiotowych odpadów niż w sposób wskazany w treści tej decyzji.
Pełnomocnik skarżącej Spółki zakwestionował także stanowisko organu odwoławczego w zakresie możliwości zastosowania w niniejszej sprawie art. 189f k.p.a. W tym kontekście powołał się m.in. na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 marca 2018 r. sygn. VI SA/Wa 2349/17, w którym to uznano słuszność posłużenia się wskazanym przepisem w kontekście nałożenia administracyjnych kar pieniężnych tytułem naruszenia prawa, o którym mowa w ustawie o transporcie drogowym. Nadto w rozdziale 11 ustawy o transporcie drogowym nie ma regulacji analogicznej do omawianej, zatem wbrew twierdzeniem GITD, przepis art. 189 k.p.a. powinien być stosowany w postępowaniu o wymierzanie administracyjnych kar pieniężnych określonych w tym rozdziale.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne są powołane do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259, ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji, według powyższych kryteriów wykazała, że wydane rozstrzygnięcie odpowiada prawu.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiła powołana na wstępie ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, która reguluje zasady podejmowania i wykonywania transportu drogowego (krajowego i międzynarodowego) jak i określa odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego (art. 1 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 pkt 2).
W świetle art. 4 pkt 22 lit. v) u.t.d, obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r. poz. 699, 1250 i 1726).
Z kolei, według art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (ust. 3).
Załącznik nr 3 do u.t.d. określa wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń.
W kontrolowanej sprawie organy obu instancji stwierdziły, że Spółka naruszyła warunki przewozu drogowego, określone pod lp. 4.7 ww. załącznika. W toku kontroli pojazdów skarżącej Spółki stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, co podlega karze pieniężnej w wysokości 10.000 zł (lp. 4.7). Szczegółowe wymagania dla transportu odpadów określa rozporządzenie Ministra Środowiska z 7 października 2016 r. (Dz.U. z 2016r., poz. 1742). Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia, odpady transportuje się wraz z dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów, a w przypadku odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości - wraz z dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów oraz nazwę gminy, z terenu której są odbierane odpady.
Dokumentem, o którym mowa w ust. 1, jest:
1) karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;
2) faktura sprzedaży odpadów;
3) podstawowa charakterystyka odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach;
4) dokument dotyczący transgranicznego przemieszczania odpadów, o którym mowa w załączniku IB lub załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006, str. 1, z późn. zm.);
5) inny dokument potwierdzający rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów, jeżeli transportujący odpady nie posiada dokumentów, o których mowa w pkt 1-4.
Zdaniem skarżącej, przedłożone organowi dokumenty wskazują na rodzaj transportowanych odpadów, a ponadto kwestionuje klasyfikację odpadów przyjętą przez organ.
W trakcie kontroli, kierowca okazał potwierdzenie wystawienia karty przekazania odpadów w systemie BDO z wpisanym kodem 19 12 09 – Minerały (piasek, kamienie). Tymczasem upoważnieni inspektorzy z WIOŚ naocznie stwierdzili, że faktycznie przewożone są inne odpady o kodzie 19 12 12 (rozkruszona stłuczka szklana z tworzywem sztucznym. Organ prawidłowo stwierdził, że dostarczona później dokumentacja (sprawozdanie z badań) nie mogła skutecznie podważyć oględzin i ustaleń dokonanych w czasie kontroli. Nie wiadomo bowiem jakiego materiału dotyczyła. Ponadto nie zmienia faktu, że kierowca okazał kartę przekazania odpadów innych, niż stwierdzone w czasie kontroli.
Przewożony przez skarżącego towar stanowił odpad podlegający procedurze przemieszczania odpadów. Zgodnie z art. 69 ust. 1a ustawy o odpadach, kierujący środkiem transportu, którym są transportowane odpady, jest obowiązany posiadać w trakcie transportu potwierdzenie wygenerowane z Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, umożliwiające weryfikację informacji zawartych w karcie przekazania odpadów ze stanem rzeczywistym.
Zdarzeniem determinującym odpowiedzialność skarżącej Spółki za transport odpadów bez spełniania wszystkich wymogów jest stwierdzenie w wyniku kontroli organoleptycznej przez organy kontrolujące faktu przewozu odpadów, bez dokumentu potwierdzającego ich rodzaj. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie, wbrew postawionym zarzutom, organy przeprowadziły postępowanie z zachowaniem reguł procesowych, w zakresie wystarczającym dla rozstrzygnięcia sprawy i dokonały prawidłowej subsumpcji. Sąd przedstawione w zaskarżonej decyzji stanowisko w pełni akceptuje i uważa za prawidłowe. Dlatego też zarzuty w przedmiocie naruszenia procedury w powyższym zakresie, w szczególności dotyczące błędnej kwalifikacji transportowanych odpadów są bezzasadne. Decyzja organu zawiera wszystkie konieczne elementy, a w tym pełne uzasadnienie faktyczne i prawne.
O odpowiedzialności skarżącej wykonującej przewóz drogowy rzeczy przesądza art. 92a ust. 1 u.t.d. Przy czym odpowiedzialność ta nie jest uzależniona od winy, czy dobrej lub złej woli, gdyż dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Wyjątek od tej zasady przewiduje art. 92c ust.1 u.t.d. Treść tego uregulowania nie pozostawia wątpliwości, że za stwierdzone naruszenia odpowiada podmiot wykonujący przewozy, chyba że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot ten nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Ponadto zwolnienie z tej odpowiedzialności następuje, gdy za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Żadna z wymienionych powyżej przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika w tej sprawie nie wystąpiła. W rozpoznawanej sprawie skarżąca to profesjonalny podmiot, który powinien znać regulacje prawne dotyczące przemieszczania rzeczy, w tym odpadów i posiadać wiedzę umożliwiającą dokonanie oceny statusu przewożonego towaru. Jako przewoźnik ma obowiązek przestrzegać przepisów prawa z zakresu transportu. Skarżąca nie wykazała obiektywnych, nieprzewidywalnych, nadzwyczajnych okoliczności, które mogły być podstawą do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. i uwolnienia od odpowiedzialności wynikającej z art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz obowiązku poniesienia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie.
Organ słusznie stwierdził, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 189 f k.p.a., a to z uwagi na treść art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. Należy wskazać, że przepis art. 92c ust. 1 u.d.t., jako odrębny w relacji do przepisów Działu IVa k.p.a., reguluje zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189 f k.p.a. Konsekwencją jego zastosowania jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika tego nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. Stosowanie art. 92c u.d.t. w praktycznym wymiarze ma bowiem w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana. Dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w § 2 art. 189a k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych. Nie jest przy tym istotne to, że zakres unormowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny.
W tym stanie rzeczy, z uwagi na bezzasadność podniesionych przez skarżącą zarzutów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.