III SA/GD 626/23

III SA/Gd 626/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-03-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Adam Osik
Janina Guść /przewodniczący sprawozdawca/
Jolanta Sudoł
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Inne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Stwierdzono bezskuteczność czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 127a
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2016 poz 1438
§ 5 ust. 5
Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2014 r. w sprawie wzoru oraz trybu wydawania i zwrotu kart  parkingowych.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 146 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Asesor WSA Adam Osik, Protokolant: Specjalista Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2024 r. sprawy ze skargi I. P. na czynność Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Gdańsku z dnia 24 kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania karty parkingowej 1. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności, 2. zasądza od Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Gdańsku na rzecz skarżącej I. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
I. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na czynność Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Gdańsku z dnia 24 kwietnia 2023 r. polegającą na odmowie wydania karty parkingowej.
Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu 3 kwietnia 2023 r. skarżąca złożyła w Miejskim Zespole ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Gdańsku wniosek o wydanie karty parkingowej, załączając do niego orzeczenie datowane na dzień 20 marca 2023 r. o stopniu niepełnosprawności wraz oświadczeniem z dnia 3 kwietnia 2023 r. o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania od przedmiotowego orzeczenia. W pkt 9 orzeczenia wskazano, że skarżąca spełnia przesłanki określone w art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988 ze zm.)
Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Gdańsku pismem z dnia 3 kwietnia 2023 r. zawiadomił skarżącą, że jej wniosek z dnia 3 kwietnia 2023 r. o wydanie karty parkingowej nie może być pozytywnie rozpatrzony ponieważ orzeczenie z dnia 20 marca 2023 r., odebrane 3 kwietnia 2023 r., w dniu złożenia wniosku nie było prawomocne. W tym zakresie organ wyjaśnił, że w świetle przepisów art. 127a, art. 129 § 2 oraz art. 57 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a." - strona nie może skutecznie zrzec się prawa do wniesienia odwołania tego samego dnia, w którym odebrano decyzję, ponieważ termin do wniesienia odwołania biegnie dopiero od dnia następującego po dniu doręczenia decyzji stronie.
W dniu 11 kwietnia 2023 r. skarżąca ponownie złożyła w Miejskim Zespole ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Gdańsku wniosek o wydanie karty parkingowej, załączając do niego oświadczenia datowane na dzień 3 kwietnia 2023 r. (z dopiskiem: "ponownie 11.04.2023 r.") o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania
od orzeczenia z dnia 20 marca 2023 r. o stopniu niepełnosprawności. Jednocześnie skarżąca zawnioskowała, aby dołączyć do przedmiotowego wniosku dokumenty złożone przy wniosku z dnia 3 kwietnia 2023 r. i wykorzystanie zdjęcia, które zostało tam załączone.
Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Gdańsku pismem z dnia 24 kwietnia 2023 r. zawiadomił skarżącą, że jej wniosek z dnia 24 kwietnia 2023 r. o wydanie karty parkingowej nie może zostać uwzględniony. Organ wskazując, że z posiadanych informacji wynika, iż skarżąca nie złożyła w dniu przesłania wniosku zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania (do wniosku została dołączona kserokopia oświadczenia o zrzeczeniu prawa do wniesienia odwołania z dnia 3 kwietnia 2023 r.), powtórzył argumentację zawartą w zawiadomieniu z dnia 3 kwietnia 2023 r., tj. że zgodnie z art. 127a, art. 129 § 2 oraz art. 57 § 1 k.p.a., strona nie może skutecznie zrzec się prawa do wniesienia odwołania tego samego dnia, w którym odebrano decyzję, ponieważ termin do wniesienia odwołania biegnie dopiero od dnia następującego po dniu doręczenia decyzji stronie.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca zarzuciła naruszenie:
1) art. 6 k.p.a., przez działanie organu niezgodnie z przepisami prawa,
2) art. 64 § 2 k.p.a. i § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2014 r. w sprawie wzoru oraz trybu wydania i zwrotu kart parkingowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1438), zwanego dalej "rozporządzeniem", przez brak wezwania strony do uzupełnienia ewentualnych braków formalnych wniosku,
3) § 8 ust. 1 rozporządzenia, przez odmowę przyznania karty w związku z brakami formalnymi wniosku, gdy przepis mówi o możliwej odmowie przyznania karty w przypadku niespełnienia warunków do jej otrzymania, po złożeniu wniosku spełniającego wymogi formalne - błędne zastosowanie prawa,
4) art. 7 k.p.a., przez brak działania, załatwienia sprawy w słusznym interesie obywateli,
5) art. 8 § 1 k.p.a., przez prowadzenie sprawy w sposób podważający zaufanie strony do organu,
6) art. 9 k.p.a., przez brak w zawiadomieniach o odmowie przyznania karty informacji odnośnie dalszego trybu postępowania,
7) art. 12 § 1 k.p.a., przez brak wnikliwości i szybkości działania organu oraz wykorzystania środków prowadzących do załatwienia sprawy,
8) art. 35 § 1 i § 2 k.p.a. - nieuzasadnione zwlekanie z załatwieniem sprawy przez organ;
1) art. 127a § 1 i § 2 k.p.a., bowiem wbrew interesowi strony, nie uwzględniono wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiących, że strona może zrzec się prawa do wniesienia odwołania zaraz po tym jak zostanie jej doręczona lub ogłoszona decyzja oraz wbrew obowiązującej od 12 maja 2023 r. ustawie o zmianie ustaw w celu likwidowania zbędnych barier administracyjnych i prawnych, która w art. 1 ust. 2 wprowadza przedmiotową zmianę do art. 127a k.p.a.,
2) art. 130 § 4 k.p.a., przez niewykonanie decyzji pomimo jej zgodności z żądaniem strony,
3) art. 136 § 2 k.p.a., bowiem w odpowiedzi na skargę i ponaglenie organ odwoławczy nie przeprowadził należycie i wnikliwie analizy przepisów w oparciu, o które organ niższej instancji wydał rozstrzygnięcie, kwalifikując je jako prawidłowe w oparciu o informacje uzyskane od organu niższego rzędu.
Mając na uwadze powyższe, skarżąca wniosła o uznanie działań organów pierwszej i drugiej instancji za wadliwe oraz o zobowiązanie Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Gdańsku do wydania karty parkingowej zgodnie z treścią orzeczenia o stopniu niepełnosprawności i jej żądaniem zawartym we wnioskach złożonych do w dniu 11 kwietnia 2023 r. i 3 kwietnia 2023 w zakresie fotografii.
W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła przebieg postępowania oświadczając, że kwestionowane przez organ, w zawiadomieniu z dnia 24 kwietnia 2023 r., oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania złożone przez nią w dniu 11 kwietnia 2023 r. z pewnością było oryginalne, co zostało wnikliwie zweryfikowane przez osobę odbierającą komplet dokumentów.
W odpowiedzi na skargę Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Gdańsku wniósł o jej oddalenie, zaznaczając że dopiero w dniu 12 maja 2023 r. nastąpiła nowelizacja Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym brzmienia art. 127a § 1 k.p.a. W stanie prawnym obowiązującym w dniu składania przez skarżącą wniosku o wydanie karty parkingowej, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, dające skarżącej uprawnienie do ubiegania o wydanie karty parkingowej, nie było prawomocne, skarżąca odebrała je w tym samym dniu, w którym złożyła wniosek o zrzeczeniu się odwołania. Natomiast załączone do wniosku z dnia 11 kwietnia 2023 r. oświadczenie o zrzeczeniu się odwołania jest kolorową kopią uprzednio złożonego zrzeczenia, którego oryginał został dołączony do wniosku o wydanie karty parkingowej z dnia 3 kwietnia 2023 r. z naniesioną odręczną adnotacją dodającą nową datę, tj. 11 kwietnia 2023 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Wskazana w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kategoria obejmuje zaskarżoną czynność. Wydanie karty parkingowej, a także odmowa jej wydania, stanowi bowiem czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień wynikających z przepisów prawa, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i na mocy tego przepisu jest objęta kognicją sądów administracyjnych.
Stosownie do art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Oznacza to, że uwzględnienie skargi na czynność lub akt, o których mowa art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd, że ich podjęcie nastąpiło z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będący związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola zgodności zaskarżonej czynności z prawem wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 20d ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 100), osoba niepełnosprawna, o której mowa w art. 8 ust. 3a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, jest zwolniona z opłaty związanej z korzystaniem z drogi publicznej lub drogi wewnętrznej umożliwiających dojazd bezpośrednio do obiektów użyteczności publicznej, w szczególności budynków przeznaczonych na potrzeby administracji publicznej, wymiaru sprawiedliwości, kultury, kultu religijnego, oświaty, szkolnictwa wyższego, nauki, opieki zdrowotnej, opieki społecznej i socjalnej, obsługi bankowej, handlu, gastronomii, usług, turystyki, sportu, obsługi pasażerów w transporcie kolejowym, drogowym, lotniczym lub wodnym, świadczenia usług pocztowych lub telekomunikacyjnych oraz innych ogólnodostępnych budynków, przeznaczonych do wykonywania podobnych funkcji, w tym także budynków biurowych i socjalnych. Powołana w tym przepisie norma art. 8 ust. 3a Prawa o ruchu drogowym, w dacie składania wniosku i orzekania przez organ, stanowiła w punkcie 2, że kartę parkingową osobie, o której mowa w ust. 3a pkt 1 i 2, wydaje, za opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, przewodniczący powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 573 i 1981 oraz z 2022 r. poz. 558), na podstawie wydanego przez zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, wraz ze wskazaniem, o którym mowa w art. 6b ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
Wobec skarżącej wydano takie orzeczenie w dniu 20 marca 2023 r.
Istota sporu w niniejszej sprawie, sprowadzała się do oceny skuteczności oświadczenia skarżącej z dnia 3 kwietnia 2023 r. a następnie z dnia 11 kwietnia 2023 r. o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania od orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z 20 marca 2023 r. Zgodnie bowiem z § 5 ust. 5 rozporządzenia, do wniosku o wydanie karty parkingowej dołącza się oryginał prawomocnego orzeczenia o
stopniu niepełnosprawności wraz ze wskazaniem, o którym mowa w art. 6b ust. 3 pkt 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (spełniania przez osobę niepełnosprawną przesłanek określonych w art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym).
Ocena przez organ skuteczności oświadczenia z dnia 3 kwietnia 2023 r. została dokonana wadliwie.
Przepis art. 127a k.p.a., w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej czynności, stanowił, że w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania strona może zrzec się prawa do wniesienia odwołania wobec organu administracji publicznej, który wydał decyzję (§ 1). Z dniem doręczenia organowi administracji publicznej oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania przez ostatnią ze stron postępowania, decyzja staje się ostateczna i prawomocna (§ 2).
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym art. 127a k.p.a. nie był interpretowany jednolicie. Prezentowane było w nim stanowisko, które przytoczył Miejski Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Gdyni, że zawarte w przepisie art. 127a § 1 k.p.a. wyrażenie "w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania" należy wykładać w korespondencji z normami ogólnymi dotyczącymi sposobu obliczania terminów, zawartymi w k.p.a., w szczególności w zgodzie z uregulowaniem art. 57 § 1 k.p.a., co oznacza, że początek biegu terminu do złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania przypada na dzień następujący po dniu doręczenia decyzji stronie (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 listopada 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 661/18).
Według odmiennego, dominującego obecnie poglądu, art. 127a § 1 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. powinien być rozumiany w ten sposób, że oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania może być złożone przez stronę w dniu doręczenia decyzji po doręczeniu jej decyzji (por. wyroki NSA: z dnia 19 września 2019 r. sygn. akt II OSK 2335/19, z dnia 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 2180/19, z dnia 15 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 2233/19, z dnia 9 września 2021 r. sygn. akt II OSK 181/21).
W wyroku z 19 września 2019 r. sygn. akt II OSK 2335/19, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia. W związku z tym bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczyna się w dniu doręczenia decyzji lub jej ogłoszenia. Natomiast art. 57 § 1 k.p.a. reguluje sposób liczenia terminów określonych w dniach, których początkiem jest pewne zdarzenie, stanowiąc, że przy obliczaniu takich terminów nie uwzględnia się dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Nie oznacza to jednakże, aby użyty w art. 127a § 1 k.p.a. zwrot "w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania" rozumieć w ten sposób, że jest to okres, który rozpoczyna się w dniu następnym po doręczeniu lub ogłoszeniu decyzji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie istnieje żadne racjonalne uzasadnienie, aby w ten sposób rozumieć art. 127a § 1 k.p.a. Natomiast istnieją istotne racje przemawiające za przyjęciem, że strona może zrzec się prawa do wniesienia odwołania zaraz po tym, jak zostanie jej doręczona lub ogłoszona decyzja. Wynikający z art. 127a § 1 k.p.a. warunek skutecznego zrzeczenia się przez stronę prawa do wniesienia odwołania, polegający na tym, że zrzeczenie ma mieć miejsce w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania, służy temu, aby strona podjęła decyzję o zrzeczeniu się prawa do wniesieniu odwołania po zapoznaniu się z decyzją, a więc po tym, kiedy decyzja zostanie jej doręczona lub ogłoszona. Uwzględniając tę okoliczność trudno znaleźć uzasadnienie dla stanowiska, że strona nie może skutecznie zrzec się prawa do wniesienia odwołania od decyzji, której treść jest jej znana, dlatego, że zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a. dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji nie wlicza się do czternastodniowego terminu na wniesienie odwołania. Sposób wykładni art. 127a § 1 k.p.a. polegający na tym, że strona może się skutecznie zrzec prawa do wniesienia odwołania dopiero następnego dnia po dniu, w którym doręczono jej decyzję lub po dniu, w którym ogłoszono jej ustnie decyzję, nie służy żadnemu racjonalnemu celowi.
Sąd w składzie rozpoznającym sprawę opowiada się za stanowiskiem wyrażonym w powyższym wyroku i podziela przywołaną w jego uzasadnieniu argumentację. Wykładnia ta jest racjonalna i zgodna z celem regulacji art. 127a § 1 k.p.a. Przepis art. 127 a k.p.a. został wprowadzony w interesie strony postępowania, której zależy na szybszym uprawomocnieniu się korzystnego dla niej rozstrzygnięcia organu administracji. I tak należało go interpretować w sprawie, w której strona, w związku ze stwierdzoną niepełnosprawnością, ubiegała się o wydanie karty parkingowej, należnej jej jako osobie niepełnosprawnej, legitymującej się prawomocnym orzeczeniem o niepełnosprawności, wydanym przez ten sam organ, do którego złożono wniosek.
Wskazać należy, że w sytuacji możliwej różnej wykładni przepisu prawa, przed wyborem, która z wykładni winna znaleźć w sprawie zastosowanie, za celową i właściwą uznać należy refleksję w zakresie skutków tego wyboru. W szczególności, dotyczy to sytuacji, w której organ dokonuje wyboru wykładni niekorzystnej dla strony postępowania. Organ, dokonując tego wyboru nie powinien abstrahować od tego w jakiej sprawie przepis obowiązującego prawa stosuje. Zważywszy na przedmiot postępowania, w którym osoba niepełnosprawna ubiega się o wydanie karty parkingowej, za niedopuszczalne i krzywdzące dla strony postępowania uznać należy takie działanie organu, które zamyka stronie uzyskanie należnego jej uprawnienia, z powołaniem na wykładnię przepisu proceduralnego, uznaną w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego za błędną i nieracjonalną. Potwierdzeniem słuszności stanowiska wyrażonego w orzeczeniu z 19 września 2019 r. sygn. akt IIOSK 2335/19, jest zmiana przez ustawodawcę unormowania art. 127a § 1 k.p.a. Aktualne brzmienie przepisu nie budzi już wątpliwości. Przepis ten stanowi bowiem, że przed upływem terminu do wniesienia odwołania strona może zrzec się prawa do wniesienia odwołania wobec organu administracji publicznej, który wydał decyzję. Wbrew stanowisku organu, zmiana dokonana w maju 2023 r. nie stanowiła wprowadzenia nowego stanu prawnego, lecz miała na celu usunięcie wątpliwości interpretacyjnych zaistniałych w związku z treścią przepisu art. 127a § 1 k.p.a.
Organ nie dokonała analizy w tym zakresie i nie wyjaśnił dlaczego dokonał wyboru takiego kierunku wykładni.
Czynność polegająca na złożeniu pisma zawierającego oświadczenie o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania mogła być zatem dokonana w dniu doręczenia decyzji, po zapoznaniu się z jej treścią.
W związku z powyższym, Sąd uznał za uzasadniony zarzut skargi naruszenia przez organ art. 127a § 1 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i stwierdzenie, że oświadczenie strony o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania złożone w dniu doręczenia orzeczenia o stopniu niepełnosprawności było nieskuteczne.
Reasumując, w sytuacji gdy skarżąca, w dniu doręczenia jej orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zrzekła się prawa do wniesienia odwołania, to oświadczenie takie było skuteczne, a orzeczenie o stopniu niepełnosprawności w dacie pojęcia przez organ czynności w dniu 24 kwietnia 2023 r. było niewątpliwie prawomocne.
W sprawie brak było zatem, wskazywanej przez organ, podstawy do odmowy wydania karty parkingowej.
Organ wskazywał nadto na okoliczność, że skarżąca nie dołączyła do wniosku z dnia 11 kwietnia 2023 r. oryginału oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania.
W ocenie Sądu, ze znajdującego się w aktach organu dokumentu nie wynika by stanowił on kserokopię wcześniejszego dokumentu z dnia 3 kwietnia 2023 r. Przeciwnie, porównanie sposobu wypełnienia druku oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania w zakresie daty i numeru decyzji, wyraźnie wskazuje na odmienność obu tych dokumentów. Stanowisko organu, że skarżąca dołączyła do wniosku kolorowe ksero oświadczenia z dnia 3 kwietnia 2023 r. z dopiskiem "ponownie 11.04.2023 r." jest zatem nieuzasadnione.
Podkreślić należy, że organ w rozpoznawanej sprawie nie wykazał się ani należytą wnikliwością ani wrażliwością, jakiej należałoby oczekiwać od organu, którego przedmiotem działania jest realizacja uprawnień osób niepełnosprawnych.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni ocenę i wskazania zawarte w treści niniejszego uzasadnienia.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej kwotę 200 zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.
Nadmienić należy, że zarzuty skarżącej dotyczące nieprawidłowości w zakresie nadzoru nad działaniem Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Gdańsku były przedmiotem orzeczenia w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 596/23. Natomiast kwestia odmowy przez Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Pomorskim stwierdzenia bezczynności Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Gdańsku w sprawie wydania skarżącej karty parkingowej była rozstrzygana w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 542/23.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).