Pełny tekst orzeczenia III SA/Gd 591/24

III SA/Gd 591/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-03-05
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-11-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne
Straż pożarna
Skarżony organ
Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 153, art. 170
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 127
art. 36 ust. 1, art. 38 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Asesor WSA Maja Pietrasik Protokolant: Referent Agnieszka Gross po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2025 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 11 października 2024 r. nr 180/2024 w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe oraz obniżenia dodatku służbowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku z dnia 4 września 2024 r. nr 608/2024.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 23 stycznia 2023 r. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku przeniósł z dniem 24 stycznia 2023 r. starszego ogniomistrza J. K. na stanowisko starszego ratownika [...] w Komendzie Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku.
Decyzję wydano w związku z orzeczeniem Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym Państwowej Straży Pożarnej z dnia 11 stycznia 2023 r., nr OKD.0062.13.2022. W uzasadnieniu wskazano, że strażaka przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Taka kara została wymierzona J. K. na mocy ww. orzeczenia. Niższe stanowisko służbowe zostało wyznaczone z uwzględnieniem wykształcenia J. K., jego kwalifikacji, stażu służby, sytuacji kadrowej oraz potrzeb służby, istniejących w Komendzie Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku. Z uwagi na naruszenie dyscypliny służbowej w czasie czynności służbowych, za które wymierzono strażakowi karę dyscyplinarną, strażakowi obniżono dodatek służbowy do 50 % kwoty otrzymywanego przed obniżeniem dodatku służbowego.
Pomorski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej decyzją z dnia 1 marca 2023 r. nr 72/2023 utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 14 września 2023 r. sygn. akt III SA/Gd 186/23 uchylił powyższe decyzje organów obu instancji.
W uzasadnieniu wyroku WSA w Gdańsku stwierdził, że do oceny prawomocności wydanego orzeczenia dyscyplinarnego znajdują zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania karnego. Orzeczenie odwoławczej komisji dyscyplinarnej z chwilą jego wydania uzyskuje przymiot prawomocności. Prawomocne orzeczenie odwoławczej komisji dyscyplinarnej może zostać zaskarżone do sądu administracyjnego. Okoliczność ta nie odbiera jednak temu orzeczeniu waloru prawomocności. Do orzeczenia dyscyplinarnego wydanego na podstawie przepisów ustawy o PSP nie znajduje zastosowania obowiązująca w postępowaniu administracyjnym reguła, zgodnie z którą decyzja staje się ostateczna, jeżeli nie przysługuje od niej środek odwoławczy, a prawomocna staje się w sytuacji, gdy nie przysługuje od tej decyzji prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Orzeczenie odwoławczej komisji dyscyplinarnej nie zostało przez ustawodawcę zrównane z decyzją administracyjną, która po upływie terminu do wniesienia odwołania lub po rozpatrzeniu odwołania uzyskuje walor ostateczności. Za niezasadny Sąd uznał zarzut braku uzyskania stanowiska związku zawodowego. Przepisy o ochronie związkowej nie mogą mieć zastosowania - przeniesienie na inne stanowisko służbowe następuje w wykonaniu orzeczenia dyscyplinarnego, a ewentualny sprzeciw organizacji związkowej nie mógłby uniemożliwiać wykonania orzeczenia dyscyplinarnego.
Z uwagi na mianowanie skarżącego na stanowisko ratownika specjalisty aktem z dnia 19 czerwca 2017 r. wykonanie kary powinno nastąpić przez przeniesienie na niższe stanowisko. Organ pierwszej instancji przenosząc skarżącego na stanowisko starszego ratownika nie wyjaśnił przyczyn przeniesienia na to właśnie stanowisko, czy jest ono stanowiskiem bezpośrednio niższym, czy stanowiskiem niższym o kilka stopni zaszeregowania. Organ odwoławczy poczynił rozważania, ustalił jakie kwalifikacje i staż pracy ma skarżący i wskazał, że stanowisko starszego ratownika mieściło się w medianie możliwego przeniesienia, które dopuszczają przepisy, bez uszczerbku dla kwalifikacji i wykształcenia strażaka. Stwierdzenie to nie sanuje braków decyzji organu pierwszej instancji. Organ nie wyjaśnił, czy stanowisko na jakie został przeniesiony skarżący jest stanowiskiem bezpośrednio niższej kategorii zaszeregowania, ani nie określił elementów zbioru, na podstawie którego wspomniana mediana została ustalona. Nadto w wydanej decyzji ustalono odwołującemu się nowe uposażenie, obniżając skarżącemu dodatek służbowy o 50% i nie zawierając orzeczenia, na jaki okres następuje obniżenie dodatku. Obniżenie dodatku mające charakter stały było niedopuszczalne, bowiem mogło nastąpić na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy.
Sąd wskazał, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji prawidłowo zastosował art. 124d ustawy o PSP, zgodnie z którym w razie rozwiązania stosunku służbowego w toku postępowania dyscyplinarnego postępowanie toczy się nadal. Wynik postępowania dyscyplinarnego może mieć wpływ na wymiar uzyskanego przez skarżącego świadczenia emerytalnego, w związku z czym celowe jest jego zakończenie.
Decyzją z dnia 1 lutego 2024 r. nr 47/2024 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku przeniósł z dniem 24 stycznia 2023 r. starszego ogniomistrza J. K. na stanowisko starszy ratownik [...] w Komendzie Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku, a nadto określił wynagrodzenie zasadnicze, dodatek za stopień oraz dodatek służbowy (na okres 6 miesięcy tj. od dnia 24 stycznia 2023 r. do dnia 24 lipca 2023 r.) w wysokości 305 zł, zaś na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes służby.
Decyzją z dnia 29 lutego 2024 r. nr 60/2024 Pomorski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W skardze na powyższą decyzję wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. K. wskazał m.in., że w dniu 31 stycznia 2023 r. przeszedł na zaopatrzenie emerytalne.
Wyrokiem z dnia 16 maja 2024 r. sygn. akt III SA/Gd 97/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił powyższe decyzje.
W ocenie Sądu przełożony dyscyplinarny ma obowiązek wykonania kary wyznaczenia na niższe stanowisko orzeczonej wobec skarżącego. Zwolnienie skarżącego ze służby na podstawie decyzji Komendanta Miejskiego PSP w Gdańsku z dnia 2 stycznia 2023 r. nie ma w tym względzie znaczenia. Z art. 124d ustawy o PSP wynika , że nawet po rozwiązaniu stosunku służbowego w toku postępowania dyscyplinarnego postępowanie toczy się nadal. W ramach tego postępowania powinno również się toczyć postępowanie dotyczące wykonania orzeczonej kary dyscyplinarnej, jako konieczna kontynuacja orzeczniczego etapu postępowania dyscyplinarnego. Sąd stwierdził jednak, że organ nie zastosował się w pełni do oceny zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sygn. akt III SA/Gd 186/23, przy jednoczesnym braku zmiany stanu prawnego i faktycznego, które mogłyby uzasadnić odstąpienie do tej oceny.
W ocenie Sądu organy, przenosząc skarżącego na niższe stanowisko nadal nie wyjaśniły, dlaczego przeniesienie nastąpiło właśnie na stanowisko starszego ratownika, a nie inne stanowisko spośród pozostałych stanowisk dzielących to stanowisko od stanowiska ratownika specjalisty.
Kryteria wyboru niższego stanowiska służbowego zostały jednoznacznie określone w art. 36 ust.1 ustawy o PSP i ograniczone do posiadanego wykształcenia, kwalifikacji oraz stażu służby lub pracy. Przepis ten nie wprowadza kryteriów innych, takich jak wskazywane w decyzjach organów obu instancji: sytuacja kadrowa oraz potrzeby służby istniejące w Komendzie Miejskiej PSP w Gdańsku. Okoliczności te nie mogą mieć znaczenia w przedmiotowej sprawie, w której decyzje o przeniesieniu na niższe stanowisko kierowane są do skarżącego, który przeszedł na zaopatrzenie emerytalne. Powoływanie się na okoliczność, że niektóre stanowiska służbowe niższe od dotychczas zajmowanego przez skarżącego nie mogły być brane pod uwagę, albowiem wymagałoby to zmiany systemu pełnienia służby ze zmianowego na codzienny nie znajduje uzasadnienia w treści art. 36 ust. 1 ustawy o PSP.
Sąd wskazał na treść rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 lutego 2023 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2023 r., poz. 466). Rozporządzenie to ma tożsame brzmienie odnośnie rozpatrywanych stanowisk służbowych, co obowiązujące w dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji rozporządzenie z dnia 28 stycznia 2020 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2020 r., poz. 280). Rozporządzenie z dnia 13 lutego 2023 r. stanowi w § 2 ust. 1 pkt 3, że stanowiska służbowe w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej, maksymalne stopnie przypisane do poszczególnych stanowisk oraz dodatkowe wymagania kwalifikacyjne dla strażaków pełniących służbę w komendach powiatowych (miejskich) Państwowej Straży Pożarnej są określone w załączniku nr 3 do rozporządzenia. Z załącznika nr 3 wynika, że zarówno stanowisko ratownika specjalisty (dotychczas zajmowane) oraz starszego ratownika (na które został skarżący przeniesiony zaskarżoną decyzją) są stanowiskami, na których obowiązuje zmianowy rozkład czasu służby. Jednak do stanowisk o zmianowym rozkładzie czasu służby należą również wyższe niż stanowisko starszego ratownika stanowiska: dowódcy zastępu, starszego operatora sprzętu, operatora sprzętu, czy dyżurnego stanowiska kierowania. Wśród tych stanowisk znajdują się stanowiska zaliczone do codziennego rozkładu czasu służby: inspektor, młodszy inspektor, starszy technik sztabowy, które w świetle art. 36 ust. 1 ustawy o PSP również powinny być brane pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji.
Wyżej wymienione stanowiska służbowe zostały zaszeregowane odpowiednio wyżej niż stanowisko starszego ratownika, na które przeniesiony został skarżący na mocy zaskarżonej decyzji. Jak wynika bowiem z Tabeli nr 3 załącznika nr 2 do rozporządzenia MSWiA z dnia 13 września 2021 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2021 r., poz. 1750 ze zm.) określającej zaszeregowanie stanowisk służbowych strażaków w komendach powiatowych (miejskich) państwowej straży pożarnej do poszczególnych grup uposażenia zasadniczego, ww. stanowiska służbowe zostały zaliczone do następujących grup uposażenia zasadniczego:- dowódca zastępu – 7,- starszy technik sztabowy – 7,- starszy operator sprzętu – 7,- dyżurny stanowiska kierowania – 6,- inspektor – 6,- operator sprzętu – 6,- młodszy inspektor – 6,a nadto do 6 grupy uposażenia zaszeregowano również stanowisko młodszego operatora sprzętu.
Z kolei stanowisko ratownika specjalisty jest zaszeregowane do 7 grupy uposażenia, a stanowisko starszego ratownika do 5 grupy zaszeregowania, co wynika z treści ww. Tabeli nr 3 załącznika nr 2 do rozporządzenia w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej. Wśród ww. stanowisk, możliwych do rozważenia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, występuje zatem szereg stanowisk niższych od ratownika specjalisty, które jednak zostały zaszeregowane do wyższej grupy uposażenia zasadniczego, niż stanowisko starszego ratownika.
Organy rozważały możliwość przeniesienia skarżącego na stanowiska inspektora i młodszego inspektora (a także starszego technika, technika i młodszego technika – te jednak stanowiska są zaszeregowane do grup tej samej lub niższych niż starszy ratownik, a także dyżurnego stanowiska kierowania – to z kolei wiązało się ze zmianą miejsca pełnienia służby, podczas gdy zgodnie z art. 28a ust. 1 ustawy o PSP strażak pełni służbę w jednostce organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej) jednak bez bliższego uzasadnienia odstąpiły od wyboru jednego z tych stanowisk z powołaniem się jedynie na przeszkodę w postaci konieczności zmiany systemu służby ze zmianowego na codzienny. Z art. 36 ust. 1 ustawy o PSP nie wynika, aby okoliczności wynikające z sytuacji kadrowej czy potrzeb służby, a do takich należy zdaniem Sądu zmiana systemu pełnienia służby, były przesłankami mianowania lub powoływania strażaka na określone stanowisko służbowe.
Wbrew argumentacji organów do rozważania, poza stanowiskiem starszego ratownika, ratownika, młodszego ratownika oraz stażysty, pozostają stanowiska operatora sprzętu i młodszego operatora sprzętu, których organy nie wzięły pod uwagę. Jak oświadczył na rozprawie skarżący mógł być przeniesiony na stanowisko służbowe w systemie pracy dziennej, a nadto spełnia wymagania do objęcia szeregu stanowisk wymienionych jako stanowiska niższe niż ratownik specjalista, a jednocześnie wyższe niż starszy ratownik, ma bowiem stosowne uprawnienia, aby pełnić chociażby stanowisko starszego operatora sprzętu. Stanowiska starszego operatora sprzętu oraz młodszego operatora sprzętu przeznaczone są dla strażaków posiadających co najmniej 3 uprawnienia w zakresie eksploatacji urządzeń i sprzętu występującego w danej jednostce organizacyjnej, a także uprawnienia do kierowania pojazdami określonymi w prawie jazdy kategorii C. Uzasadnieniem dla przeniesienia na stanowisko służbowe zaszeregowane do grupy 5 uposażenia zasadniczego nie może być wyłącznie argumentacja wskazująca na tę grupę jako medianę zbioru zawierającego stanowiska zaszeregowane do grup 4, 5 i 6 uposażenia. Takiego mechanizmu w ramach rozpatrywanego procesu decyzyjnego przepisy ustawy o PSP nie przewidują. W szczególności przyjęty przez organy mechanizm wyliczenia mediany automatycznie eliminuje z możliwych do wzięcia pod rozwagę stanowiska zaszeregowane do 6 grupy uposażenia. Punktem odniesienia powinno pozostawać wyłącznie stanowisko dotychczas zajmowane przez strażaka.
Sąd zaakceptował stanowisko organów obu instancji, że postępowanie dyscyplinarne prowadzone wobec skarżącego, które wykazało nieprzestrzeganie dyscypliny służbowej oraz nieprzygotowanie merytoryczne do uczestnictwa w egzaminie dla kandydatów na szkolenie nurków instruktorów, powinno skutkować przeniesieniem na niższe stanowisko służbowe, które nie ma charakteru specjalistycznego.
Natomiast, wbrew argumentacji organów, stanowisko starszego ratownika nie może być rozpatrywane jako pierwsze niższe od ratownika specjalisty stanowisko niespecjalistyczne. Nie znajduje również odzwierciedlenia w treści rozporządzenia z dnia 13 lutego 2023 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej, jak i poprzedzającego go rozporządzenia z dnia 28 stycznia 2020 r. twierdzenie organów, że przeniesienie skarżącego ze stanowiska ratownika specjalisty na stanowisko starszego ratownika, zgodne jest z zakresem przewidzianym w § 3 oraz załączniku nr 3 do rozporządzenia z dnia 28 stycznia 2020 r. Zdaniem Sądu fakt wzięcia przy wydawaniu decyzji pod uwagę wyłącznie stanowisk zaliczonych do korpusu podoficerów budzi wątpliwości, bowiem pomija okoliczność, że dotychczas zajmowane przez skarżącego stanowisko ratownika specjalisty było i jest zaliczone do korpusu aspirantów. Wśród niewziętych przez organy pod uwagę w sposób nieuzasadniony stanowisk służbowych, również zaliczonych do korpusu aspiranckiego, znajdują się stanowiska inspektora lub młodszego inspektora. Jak wynika z art. 36 ust. 6 ustawy o PSP na stanowiska podoficerskie i szeregowych mianuje się strażaka, który posiada kwalifikacje wymagane do wykonywania zawodu strażak. Z kolei z art. 36 ust. 5 tejże ustawy na stanowisko aspiranckie mianuje się lub powołuje się strażaka, który uzyskał tytuł technik pożarnictwa po ukończeniu nauki w szkołach PSP albo uzyskał uznanie kwalifikacji do wykonywania zawodu regulowanego technik pożarnictwa. Skoro dotychczas zajmowane przez skarżącego stanowisko zaliczone było do stanowisk aspiranckich, to dobór puli stanowisk, spośród których organy dokonywały wyboru stanowiska, na które ma zostać przeniesiony skarżący, jedynie ze stanowiska w korpusie podoficerskim, nie znajduje uzasadnienia.
Odnosząc się obniżenia na okres 6 miesięcy dodatku służbowego przysługującego skarżącemu do wysokości 50% dotychczas przysługującego mu dodatku Sąd uznał, że chociaż organy wykonały wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku tutejszego Sądu o sygn. akt III SA/Gd 186/23 określając okres, na jaki został obniżony skarżącemu dodatek służbowy, to jednak rozstrzygnięcie co do wysokości obniżenia dodatku nie zostało uzasadnione z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności prawnych i faktycznych sprawy, a także bez dostatecznego wyważenia słusznego interesu strony. Jedną z przesłanek obniżenia strażakowi dodatku służbowego jest naruszenie dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono strażakowi karę dyscyplinarną - na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, w granicach od 10% do 50% kwoty otrzymywanego przed obniżeniem dodatku służbowego. Rozstrzygnięcie o wysokości obniżenia dodatku służbowego wymagało zwrócenia przez organy uwagi na dwie kwestie natury prawnej. Istotne znacznie ma zawarty w art. 117 ust. 1 ustawy o PSP katalog kar dyscyplinarnych: 1) upomnienie; 2) nagana; 3) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe; 4) obniżenie stopnia; 5) wydalenie ze służby. Kolejność wyliczenia kar w art. 117 ust. 1 ustawy o PSP nie jest przypadkowa - kary wymieniono zaczynając od najłagodniejszej do najsurowszej. Kara dyscyplinarna wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe nie jest najsurowszą karą. Jeżeli w odniesieniu do czynu skarżącego objętego orzeczeniem dyscyplinarnym za adekwatny komisja dyscyplinarna uznała karę wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, a nie karę surowszą obniżenia stopnia, to uzasadnienie dla obniżenia dodatku służbowego w najwyższej dopuszczalnej wysokości 50% z powołaniem się na rażący charakter przewinień dyscyplinarnych budzi uzasadnione wątpliwości co do proporcjonalności zastosowanych środków. Należy mieć też na uwadze, że w związku ze złożonym przez skarżącego raportem o zwolnienie ze służby w PSP decyzją z dnia 2 stycznia 2023 r. Komendant Miejski PSP w Gdańsku zwolnił skarżącego ze służby. W konsekwencji skarżący został objęty zaopatrzeniem emerytalnym. Jak zaś wynika z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tj.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1280 ze zm.) podstawę wymiaru emerytury lub renty inwalidzkiej stanowi uposażenie należne funkcjonariuszowi na ostatnio zajmowanym stanowisku, z zastrzeżeniem ust. 2-4 i art. 33b. Uposażenie natomiast, w świetle art. 3 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy zaopatrzeniowej, oznacza uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym i nagrodą roczną, należne funkcjonariuszowi stosownie do przepisów o uposażeniu i nagrodach funkcjonariuszy. Zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy o PSP dodatkami do uposażenia o charakterze stałym są dodatki ustalone w stawkach miesięcznych. Do tego rodzaju dodatków zalicza się dodatek służbowy, co wynika wprost z § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uposażenia strażaków PSP, zgodnie z którym dodatek służbowy przyznaje się strażakowi w miesięcznej stawce kwotowej powyżej 1% i nie więcej niż 50% sumy otrzymywanego uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień.
Sąd stwierdził, że w stosunku do skarżącego obniżenie dodatku służbowego powinno zostać dokonane - w zakresie wysokości tego obniżenia - z uwzględnieniem dodatkowej dolegliwości polegającej na tym, że skarżącemu w wyniku zwolnienia ze służby świadczenie emerytalne zostało obliczone na podstawie uposażenia, na które składał się również obniżony dodatek służbowy. Zakres obniżenia dodatku służbowego powinien zatem również w tym wymiarze zostać rozważony z uwzględnieniem zasady proporcjonalności w działaniu organów administracji publicznej, wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zakres wprowadzonych ograniczeń powinien być zatem proporcjonalny, tzn. konieczny dla realizacji określonego celu. Zasada proporcjonalności powinna być traktowana również jako zasada stosowania prawa i odczytana jako obowiązek przyjęcia przy wykładni normy prawa materialnego takiej wartości, jak wybór środka ingerencji w prawa jednostki, który byłby dla niej najmniej uciążliwy. Nie jest zatem zgodna z Konstytucją RP taka wykładnia normy prawa materialnego, która wybiera w granicach dopuszczalnych przez prawo środki najostrzejszej ingerencji w prawa jednostki. Sąd zarzucił organom naruszenie art. 153 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartej w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 14 września 2023 r., sygn. akt III SA/Gd 186/23, naruszenie przepisów prawa materialnego i przekroczenie granic uznania administracyjnego. Doszło również do naruszenia określonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP i w art. 8 § 1 k.p.a. zasady proporcjonalności, bowiem organy wydając decyzje w ramach uznania administracyjnego, nie wyjaśniły w oparciu o dokładną analizę stanu prawnego i faktycznego sprawy, dlaczego wybrały rozwiązanie w postaci zarówno przeniesienia skarżącego na stanowisko starszego ratownika, jak obniżenia dodatku służbowego w najwyższej możliwej wysokości.
Decyzją z dnia 4 września 2024 r. nr 608/2024 Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku przeniósł z dniem 24 stycznia 2023 r. starszego ogniomistrza J. K. na stanowisko starszego ratownika [...] w Komendzie Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku. Ponadto organ przyznał skarżącemu z dniem 24.01.2023 r. uposażenie , dodatek za stopień oraz dodatek służbowy (na okres 3 miesięcy tj. od dnia 24 stycznia 2023 r. do dnia 24 kwietnia 2023 r.) w wysokości 305 zł. W podstawie prawnej wskazano art. 38 ust. 1 pkt 1, art. 36 ust. 1 i 2 oraz art. 124d i art. 124m ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 roku o Państwowej Straży Pożarnej, § 6 ust. 2 i § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 listopada 1997 r. w sprawie szczegółowej organizacji komisji dyscyplinarnych oraz szczegółowych zasad wykonywania kar dyscyplinarnych wobec strażaków Państwowej Straży Pożarnej. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Organ wskazał, że skarżący dopuścił się rażącego naruszenia przepisów prawa, obowiązków służbowych i dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej w trakcie egzaminów dla kandydatów na szkolenie nurków instruktorów. Nie przygotował się do egzaminu, bezpodstawnie podważał autorytet członków komisji egzaminacyjnej oraz sposób przeprowadzania egzaminu. Postępowanie dyscyplinarne wobec skarżącego wykazało m.in. nieprzestrzeganie dyscypliny służbowej oraz nieprzygotowanie się merytoryczne do uczestnictwa w egzaminie. Dyscyplina i przygotowanie merytoryczne są niezmiernie istotne w działaniach specjalistycznych. Komendant Miejski PSP w Gdańsku realizując orzeczenie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej przy Komendancie Głównym PSP, tj. wyznaczenie na niższe stanowisko, zważył charakter przewinienia jak i jego okoliczności, w szczególności fakt, że dotyczyły one sytuacji podnoszenia kwalifikacji związanych ze Specjalistyczną Grupą [...]. Stanowisko, na które powinien zostać wyznaczony skarżący , nie powinno mieć charakteru specjalistycznego tj. związanego z działalnością Specjalistycznej Grupy [...] Gdańsk, bowiem związane jest ono z posiadaniem stosownych kompetencji i uprawnień. Stąd wyznaczono stanowisko niższe tj. pierwsze niespecjalistyczne: starszy ratownik jakie może objąć skarżący . Ponadto kierowano się medianą stanowisk możliwych do objęcia przez strażaka. Stanowisko starszego ratownika zgodnie z rozporządzeniem MSWiA z dnia 28 stycznia 2020 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2020 poz. 280) należy do grupy stanowisk podoficerskich w komendzie powiatowej/miejskiej Państwowej Straży Pożarnej. Zgodnie z załącznikiem nr 3 do tego rozporządzenia stanowisko to należy do stanowisk zmianowych, a konieczne jest do jego zajmowania posiadanie kwalifikacji podoficerskich, o których mowa w art. 36 ust. 6 ustawy o PSP. Ponadto niezbędne jest posiadanie minimum pięcioletniego stażu służby. Przeniesienie strażaka ze stanowiska ratownika specjalisty na stanowisko starszego ratownika zgodne jest z zakresem przewidzianym w § 3 oraz załączniku nr 3 do rozporządzenia MSWiA z dnia 28 stycznia 2020 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych PSP. W grupie tych stanowisk ustawodawca nie przewidział żadnych dodatkowych wymagań lub ograniczeń umożliwiających takie ukształtowanie sankcji dyscyplinarnej. Biorąc pod uwagę charakter przewinienia dyscyplinarnego oraz uzasadnienie orzeczeń Komisji Dyscyplinarnych, organ zdecydował się na wymierzenie sankcji "uśrednionej", tj. przeniesienia strażaka na stanowisko kształtujące się w medianie możliwego przeniesienia, które dopuszczają ww. przepisy bez uszczerbku dla kwalifikacji i wykształcenia strażaka. Przeniesienie na przywołane stanowisko skutkuje zmianą grupy uposażenia w rozumieniu zapisów rozporządzenia MSWiA z dnia 13 września 2021 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej z grupy 7 na grupę 5 - co w kontekście mnożnika kwoty bazowej wskazanego w załączniku nr 1 do przedmiotowego rozporządzenia powoduje zmianę w wysokości jedynie 50 zł, co nie może zostać uznane za sankcję nadmierną (przy uposażeniu zasadniczym wynoszącym 3110,00 zł jest to spadek jedynie o 1,61 %).
Organ przenosząc strażaka na stanowisko starszego ratownika wziął pod uwagę dostępne stanowiska służbowe w korpusie podoficerskim. Tabela Nr 3 rozporządzenia MSWiA z dnia 13 września 2021 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej określa zaszeregowania stanowisk służbowych strażaków w Komendach Powiatowych (Miejskich) Państwowej Straży Pożarnej do poszczególnych grup uposażenia. Wśród niższych stanowisk służbowych znajdują się m.in.: dyżurny stanowiska kierowania - grupa 6, inspektor - grupa 6, operator sprzętu - grupa 6, specjalista dziedzinowy - grupa 6, młodszy inspektor - grupa 6, młodszy operator sprzętu - grupa 6, młodszy ratownik specjalista - grupa 6, absolwent aspirant - grupa 5, starszy ratownik - grupa 5, starszy ratownik - kierowca - grupa 5, starszy technik – grupa 5, starszy ratownik medyczny służby - grupa 5, ratownik - grupa 4, ratownik kierowca - grupa 4, ratownik medyczny służby - grupa 4, technik - grupa 4, młodszy ratownik - grupa 3, młodszy ratownik kierowca - grupa 3, młodszy technik - grupa 3, stażysta - grupa 1. Zgodnie z Regulaminem Organizacyjnym Komendy Miejskiej PSP w Gdańsku brak jest ujętych stanowisk specjalisty dziedzinowego, a także starszego ratownika medycznego służby.
Skarżący spełnia kwalifikacje na stanowiska w systemie codziennym takie jak inspektor, młodszy inspektor, starszy technik, technik i młodszy technik. Stanowiska te, zgodnie z Regulaminem Komendy Miejskiej PSP w Gdańsku, są przypisane do wydziałów: kadrowo-organizacyjnego, finansowego, operacyjno- szkoleniowego (obecnie planowania operacyjnego) i kontrolno-rozpoznawczego (obecnie przeciwdziałania zagrożeniom). Skarżący nie posiadał żadnego doświadczenia ani wykształcenia (Uniwersytet [...], licencjat o specjalności "metody analizy danych"), które mogłoby mu pozwolić na pełnienie służby w jakimkolwiek wydziale tut. komendy. Przeniesienie skarżącego na stanowisko w systemie codziennym nie jest możliwe, bowiem zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 grudnia 2005 r. w sprawie pełnienia służby przez strażaków Państwowej Straży Pożarnej (tj. Dz. U. z 2023 r., poz.451) ustalony harmonogram pełnienia służby podaje się do wiadomości strażaków nie później niż 7 dni przed rozpoczęciem okresu rozliczeniowego (01.01 - 30.06.2023 r.). Strażakowi ustalono harmonogram pełnienia służby w systemie zmianowym i zgodnie z w/w przepisami podano do jego wiadomości z zachowaniem terminu ustawowego. Ponadto zmiana harmonogramu z systemu zmianowego na system codzienny spowodowałaby zmianę wymiaru czasu pracy i tym samym niedoszacowaniem nominału miesięcznego o 8 godzin. Skarżący wielokrotnie wyrażał swoje stanowisko, iż przeniesienie go do pełnienia służby w systemie codziennym będzie pogorszeniem jego warunków pracy, na co nie wyrazi zgody. Uwzględniając powyższe, tj. opinię strażaka, iż przeniesienie go do systemu codziennego będzie dla niego niekorzystne, organ odstąpił od przeniesienia skarżącego na stanowisko w codziennym rozkładzie czasu służby.
Stanowisko młodszego ratownika specjalisty jest stanowiskiem przewidzianym dla członka grupy specjalistycznej. Pozostają stanowiska starszego ratownika, ratownika, młodszego ratownika oraz stażysty (przy czym ostatnie dwa stanowiska należą do stanowisk w korpusie szeregowych). Zakres stanowisk, zbieżnych z kwalifikacjami skarżącego, przy jednoczesnym pozostawieniu go w systemie pełnienia służby zmianowej i w korpusie podoficerskim, obejmował stanowiska: młodszego ratownika specjalistę, dyżurnego stanowiska kierowania, operatora sprzętu, młodszego operatora sprzętu - 6 grupa uposażenia, starszego ratownika, starszego ratownika kierowcę - 5 grupa uposażenia oraz ratownika, ratownika kierowcę - 4 grupa uposażenia. Nie jest możliwe obniżenie stanowiska służbowego do stanowiska młodszego ratownika specjalisty, gdyż odniosłoby to negatywny skutek w zakresie działania Specjalistycznej Grupy [...], natomiast obniżenie stanowiska o 3 grupy byłoby zbyt wysokim wymiarem kary.
Komendant uznał też za niewłaściwe przeniesienie na stanowisko dyżurnego stanowiska kierowania, które wymaga specyficznych umiejętności zawodowych i interpersonalnych związanych z obsługą i koordynacją akcji ratowniczych na terenie m. Gdańska. Dyżurny jest odpowiedzialny m.in. za odbieranie zgłoszeń, ich analizę oraz nadzór nad przebiegiem akcji. W związku z tym w pragmatyce służbowej przygotowanie strażaka do pełnienia służby na stanowisku kierowania, obejmujące weryfikację jego umiejętności, odbywa się w czasie służb pełnionych z doświadczonymi dyżurnymi w charakterze nieetatowej obsady Stanowiska Kierowania Komendanta Miejskiego. Kolejnym stanowiskiem, na które strażak mógłby zostać przeniesiony jest stanowisko operatora sprzętu lub młodszego operatora sprzętu. Skarżący posiadał uprawnienia takie jak prawo jazdy kat. C, szkolenie z dekontaminacji, kurs stermotorzysty i napełnianie zbiorników przenośnych, które pozwalałyby na objęcie stanowiska operatora. Jednak oprócz uprawnień wymagane są aktualne badania na kierowcę samochodu uprzywilejowanego, których skarżący nie posiadał. Nie ma on żadnego doświadczenia w tym obszarze, nie był też zaznajomiony ze sprzętem, który musiałby obsługiwać. To wykluczyło mianowanie skarżącego na stanowisko operatora sprzętu czy młodszego operatora sprzętu. Komenda Miejska PSP w Gdańsku działa w strukturach określonych regulaminem organizacyjnym (zatwierdzonym przez Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiego PSP w Gdańsku), który określa strukturę organizacyjną Komendy, w tym precyzuje ilość danych stanowisk w poszczególnych komórkach organizacyjnych. Skarżący, przed mianowaniem na stanowisko ratownika specjalisty, w czasie swojej służby obejmował następujące stanowiska: stażysta (04.12.2006 - 30.06.2008), młodszy ratownik (01.07.2008 - 31.03.2011), ratownik (01.04.2011 - 31.01.2012), starszy ratownik (01.02.2012-30.06.2017). Stąd też przełożony dyscyplinarny zdecydował się wymierzyć strażakowi sankcję w postaci przeniesienia na stanowisko starszego ratownika, uwzględniając doświadczenie zawodowe funkcjonariusza, w tym ponad 5-letnie doświadczenie na stanowisku starszego ratownika. Niższe stanowisko służbowe na jakie przenoszony jest skarżący zostało wskazane w oparciu o przesłanki przewidziane w art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, tj. przede wszystkim w oparciu o jego wykształcenie, kwalifikacje, staż służby. Skarżący posiada ukończony kurs podoficerski oraz ogólne kwalifikacje wyższe w postaci wykształcenia licencjackiego, a także co najmniej 17-letni staż służby. Tym samym posiada kwalifikacje i staż konieczny do zajmowania stanowiska starszego ratownika. Na dzień mianowania strażaka na stanowisko ratownika specjalisty (tj. z dniem 01.07.2017 r.) zgodnie z rozporządzeniem MSWiA z dnia 20 maja 2016 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U 2016 poz. 724) stanowisko to znajdowało się w korpusie podoficerskim (załącznik nr 3). Natomiast poprzez aktualizację przepisów, tj. wejście w życie rozporządzenia MSWiA z dnia 28 stycznia 2020 r. r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. 2020 poz. 280), stanowisko to przesunięto do korpusu aspiranckiego. Pomimo, iż skarżący nie spełniał wymagań posiadania kwalifikacji technika pożarnictwa, zachował stanowisko służbowe zgodnie z § 4 ust. 1 w/w rozporządzenia - "Strażacy mianowani lub powołani na stanowiska służbowe przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zachowują dotychczasowe stanowiska pomimo niespełniania wymagań kwalifikacyjnych określonych w niniejszym rozporządzeniu". Na dzień przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko nie możliwe było zachowanie korpusu aspiranckiego, bowiem funkcjonariusz nie posiadał stosownego wykształcenia pożarniczego.
Obniżenie stanowiska jest równoznaczne z obniżeniem grupy uposażenia. Biorąc pod uwagę przesłanki tj. naruszenie dyscypliny służbowej w czasie czynności służbowych, za które wymierzono strażakowi karę dyscyplinarną, obniżono dodatek służbowy do 50% kwoty otrzymywanego przed obniżeniem dodatku służbowego (podstawa: § 5 ust. 4 pkt. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 13 września 2021 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej tj. Dz. U. z 2021 r. poz.1750). Wymierzenie kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe w kontekście dokonanych rażących przewinień dyscyplinarnych uzasadniało zastosowanie najwyższej dopuszczalnej wysokości 50% obniżenia dodatku służbowego. Obniżenie dodatku służbowego nastąpiło zgodnie z § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej, czego podstawą było ukaranie dyscyplinarne. Ustawodawca wskazuje możliwość obniżenia dodatku w granicach od 10% do 50% kwoty otrzymywanej przed obniżeniem dodatku służbowego. Z uwagi na charakter i naganność popełnionego czynu organ obniżył dodatek o 50%. Obniżenie następuje na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Wymierzona kara dyscyplinarna spowodowała, iż dotychczasowy zakres czynności strażaka uległ zmianie. Szeroki zakres zagadnień związanych z czynnym udziałem w Specjalistycznej Grupie [...] nie miał zastosowania po przeniesieniu skarżącego na stanowisko starszego ratownika. Nie ulega również wątpliwości, iż przesłanki mające wpływ na dodatek służbowy takie jak: dyspozycyjność, odpowiedzialność oraz wykonywanie złożonych zadań miały również znaczenie przy podjęciu decyzji o obniżeniu dodatku służbowego o 50 %. Przynależność do specjalistycznej grupy [...] wiąże się z wykonywaniem konkretnych zadań właściwych tylko dla tej grupy.
Decyzja strażaka o odejściu ze służby podyktowana była chęcią uniknięcia kary po zwolnieniu ze służby. Raport o zwolnienie ze służby z dniem 31 stycznia 2023 r. został złożony w dniu 8 listopada 2022 r., kilka dni po otrzymaniu przez skarżącego orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej z dnia 10 października 2022 r. o ukaraniu karą dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Dobrą wolą organu było przychylenie się do wnioskowanej daty zwolnienia ze służby strażaka, gdyż zgodnie z art. 43 ust. 2 pkt.5 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej strażaka zwalnia się ze służby w przypadku zgłoszenia przez niego pisemnego żądania zwolnienia - w terminie do 3 miesięcy. Organ uwzględnił żądanie strony i zwolnił go ze służby w terminie przez niego określonym, tj. przed upływem terminu 3 miesięcy. Strażak po zwolnieniu ze służby nie złożył wniosku o emeryturę za pośrednictwem tutejszej jednostki. Obniżenie dodatku służbowego następuje na konkretny okres , tj. okres 3 miesięcy, a w przypadku ewentualnego powrotu do służby funkcjonariusza zostanie po upływie tego terminu przywrócony do pełnej wysokości. Według organu strażak działał na własną niekorzyść decydując się opuścić szeregi Państwowej Straży Pożarnej. W innym przypadku jego dodatek służbowy po upływie 3 miesięcy wróciłby do poprzedniego stanu. Własnym działaniem wpłynął na potencjalną wysokość ewentualnej emerytury. Obniżenie dodatku służbowego na krótki okres oraz o najniższą wartość, tj. 10% spowodowałoby realne obniżenie pensji, której dodatek służbowy jest jednym ze składników o ok. 61 zł. Byłaby to wartość, która nie odzwierciedla charakteru przewinienia i uniemożliwia rzeczywiste ukaranie go za przewinienie dyscyplinarne. Skarżący miał dodatek służbowy w wysokości 11,25 % sumy otrzymywanego uposażenia zasadniczego i dodatku za stopień. Zatem obniżenie go o 50% nie jest w istocie dotkliwą karą jaką przewiduje ustawodawca. Organ kierował się również istotną zmianą zakresu obowiązków służbowych strażaka. Wartość dodatku po obniżeniu stanowiska to jedynie spadek o 95 zł. Obniżenie dodatku służbowego nastąpiło jedynie na okres 3 miesięcy z uwagi na zasadę proporcjonalności kary.
Ponieważ funkcjonariusz naruszył nie tylko przepisy prawa, ale również obowiązki służbowe, dyscyplinę służbową oraz zasady etyki zawodowej oraz treść roty ślubowania, została mu wymierzona kara w maksymalnej wysokości, gdyż celem kary jest dolegliwość dla sprawcy. Z uwagi na fakt, że funkcjonariusz złożył raport o zwolnienie ze służby z dniem 31 stycznia 2023 r. , skutki wymierzonej kary dotyczą go w niewielkim wymiarze, gdyż jedynie przez krótki okres pobierał on dodatek w niższej niż dotychczas wysokości, co będzie miało wpływ w nieznacznym stopniu na jego ewentualne świadczenie emerytalne. W ocenie organu, w związku z odejściem ze służby funkcjonariusza kara nie została wykonana w całości, nie można zatem mówić o sytuacji, że jest ona zbyt dotkliwa. Skoro organy dyscyplinarne uznały za stosowne orzeczenie wobec podwładnego jednej z najsurowszych kar dyscyplinarnych, kierując się m.in. rangą, charakterem i skutkami popełnionego przewinienia - to właściwe było obniżenie dodatku służbowego w maksymalnym wymiarze, przewidzianym w przepisach obowiązującego prawa.
Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadnione jest ważnym interesem służby, który jest tożsamy z interesem społecznym, w szczególności charakterem popełnionego przez funkcjonariusza przewinienia dyscyplinarnego oraz koniecznością niezwłocznego wdrożenia decyzji w życie (art. 108 § 1 k.p.a.).
Zaskarżoną decyzją Pomorski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że postępowanie dyscyplinarne wykazało nieprzestrzeganie przez skarżącego dyscypliny służbowej oraz nieprzygotowanie merytoryczne do uczestnictwa w egzaminie. Zajmowanie jakiegokolwiek stanowiska związanego z funkcjonującymi w Państwowej Straży Pożarnej grupami specjalistycznymi wymaga posiadania stosownych kompetencji i uprawnień, które zostały podważone w postępowaniu dyscyplinarnym. Stąd też dokonano wyboru pierwszego niespecjalistycznego stanowiska służbowego w korpusie podoficerskim, a nie aspiranckim, z uwagi na to, że skarżący nie posiada kwalifikacji aspiranckich. Nie został on mianowany na stanowisko aspiranckie, a zajmował je z uwagi na zmianę rozporządzenia w sprawie stanowisk służbowych w PSP. Skarżący nie posiadał kwalifikacji aspiranckich pod rządem rozporządzenia MSWiA z dnia 28.01.2020 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. poz. 280), jak i obecnie obowiązującego rozporządzenia. J. K. zachował zgodnie z wcześniejszym rozporządzeniem MSWiA z dnia 20 maja 2016 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. poz. 724) stanowisko ratownika specjalisty (wówczas przypisane do korpusu podoficerskiego, na skutek wejścia w życie nowego rozporządzenia - do korpusu aspiranckiego), z uwzględnieniem zapisu § 4 ust. 1 następnego rozporządzenia MSWiA z dnia 28.01.2020 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej), który stanowił, że strażacy mianowani lub powołani na stanowiska służbowe przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia zachowują dotychczasowe stanowiska mimo niespełniania wymagań kwalifikacyjnych określonych w niniejszym rozporządzeniu. Skarżący nie posiada tytułu technika pożarnictwa uzyskanego w wyniku ukończenia szkoły aspirantów PSP lub zdania egzaminu eksternistycznego, niezbędnego do zajmowania stanowisk aspiranckich. Nie było zatem możliwe przeniesienie go na niższe stanowisko służbowe w korpusie aspiranckim. Organ odwoławczy wskazał, że po przeprowadzeniu szczegółowych rozważań odnoszących się do możliwych przeniesień służbowych zgodnie z rozporządzeniem MSWiA z dnia 28.01.2020 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2020 r., poz. 280) dokonano wyboru stanowiska starszy ratownik. Organ pierwszej instancji wykazał, z jakich względów nie wybrano stanowisk w systemie codziennym np.: inspektor, młodszy inspektor (obydwa stanowiska aspiranckie), starszy technik sztabowy, starszy technik, technik, młodszy technik. Wykazano także powody pominięcia stanowiska dyżurny stanowiska kierowania. Uzasadniono wyeliminowanie stanowiska starszego operatora sprzętu, operatora sprzętu i młodszego operatora sprzętu oraz stanowiska specjalisty dziedzinowego (ostatnie stanowisko nie występuje w Komendzie). Wskazano także, z jakich powodów nie zdecydowano się przenieść strażaka na stanowisko starszego ratownika-kierowcy (stanowisko starszy ratownik medyczny służby nie występuje w Komendzie). Nie brano pod uwagę stanowisk starszy technik sztabowy oraz starszy operator sprzętu jako stanowisk równorzędnych do stanowiska ratownik specjalista z uwagi na tożsamość grupy uposażenia, tj. 7 grupy wg rozporządzenia uposażeniowego. Stanowisko służbowe starszego ratownika ustalono w oparciu o posiadane kwalifikacje i staż służby skarżącego oraz potrzeby organizacyjne Komendanta Miejskiego PSP w Gdańsku. Stanowisko to, zgodnie z aktualnym rozporządzeniem MSWiA z dnia 28 stycznia 2020 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej należy do grupy stanowisk podoficerskich w komendzie powiatowej/miejskiej Państwowej Straży Pożarnej. Zgodnie z załącznikiem nr 3 do tego rozporządzenia stanowisko to należy do stanowisk zmianowych, a konieczne do jego zajmowania jest posiadanie kwalifikacji podoficerskich, o których mowa w art. 36 ust. 6 ustawy o PSP, a także pięcioletniego stażu służby. Skarżący ukończył kurs podoficerski oraz ma wykształcenie licencjackie, a także co najmniej 17 letni staż służby. Tym samym posiada kwalifikacje i staż konieczny do zajmowania stanowiska starszego ratownika. Do stanowiska tego przypisana jest 5 grupa uposażenia zgodnie z rozporządzeniem MSWiA z dnia 13.09.2021 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 1750). Organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji prawidłowo wyjaśnił powody obniżenia dodatku służbowego przysługującego strażakowi o 50% jego wartości dotychczasowej, a obniżony dodatek służbowy został ustalony jedynie na 3 miesiące. Po upływie tego okresu dodatek zostaje przywrócony do poprzedniego wymiaru. W tym kontekście zdaniem organu przeprowadzono prawidłowy i wyczerpujący wywód odnoszący się konkretnego wybranego stanowiska docelowego i ustalonego uposażenia. Organ wskazał, że przy ustalaniu obsady służbowej w siatce etatowej jednostki organizacyjnej PSP na konkretnych obowiązujących stanowiskach służbowych znaczenie mają nie tylko kwalifikacje, czy też cechy i predyspozycje, a także preferencje samego strażaka, ale przede wszystkim potrzeby służby Komendanta Miejskiego PSP w Gdańsku, który jest zobowiązany do zapewnienia bezpieczeństwa na terenie miasta Gdańska. Obowiązujące od 23.03.2023 r. rozporządzenie MSWiA z dnia 13.02.2023 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. poz. 466 ze zm.) ma taką samą treść odnośnie wymagań dla stanowiska starszy ratownik, jak w obowiązującym uprzednio rozporządzeniu MSWiA z dnia 28.01.2020 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych PSP. W obu przypadkach należy posiadać kwalifikacje podoficerskie oraz 5-letni staż służby, zgodnie z załącznikiem nr 3 do obu rozporządzeń. Powyższe zatem nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji wskazano , że dokonano również "ważenia" innych stanowisk podoficerskich, jednak wykazano niezasadność ich uwzględnienia. Organ II instancji przyjął ustalenia organu I instancji w tym zakresie za własne. Ustalenia i rozważania dotyczące nowego uposażenia strażaka, w tym wysokości dodatku służbowego organ odwoławczy uznał za prawidłowe. Obniżenie wysokości dodatku służbowego znajduje pełne oparcie w uzasadnieniu orzeczenia Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej. W przedmiotowej sprawie dokonano miarkowania tej dolegliwości i uznano, że zmiana dodatku służbowego powinna być dokonana jedynie na 3 miesiące. Ewentualne obniżenie świadczenia emerytalnego związanego z obniżeniem uposażenia wywołanego zaskarżoną decyzją będzie miało charakter bagatelny (obniżenie dodatku służbowego bowiem nastąpiło o kwotę 305 zł brutto w stosunku do całego uposażenia 5.667,80 zł brutto). Świadczenie emerytalne z kolei stanowi odpowiedni procent tego uposażenia wyliczane przez Zakład Emerytalno-Rentowy MSWiA. W tym kontekście ustalenie nowego dodatku służbowego w pełni wypełnia aspekt zachowania konstytucyjnej zasady proporcjonalności w zakresie uznania administracyjnego. Organ II instancji nie potwierdził argumentacji skarżącego, że domagał się on przeniesienia do systemu codziennego służby. Nigdy nie złożył raportu o woli zmiany formy pełnienia służby, który powinien zostać rozpatrzony przez przełożonego. W aktach osobowych strażaka brak jest wzmianki o praktyce w Powiatowym Stanowisku Kierowania Komendy Powiatowej PSP w O. oraz praktyce w Miejskim Stanowisku Kierowania Komendanta Miejskiego PSP w O.1. Organ uznał także prawidłowość nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia 11 października 2024 r. skarżący J. K. wniósł o stwierdzenie, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, uchylenie decyzji organów obu instancji , stwierdzenie ich nieważności i stwierdzenie nieważności rygoru natychmiastowej wykonalności. Skarżący wskazał, że w niniejszej sprawie zapadły już dwa prawomocne wyroki WSA w Gdańsku i w każdym z nich sąd wskazał wyraźnie organom, co należy zrobić przy rozstrzyganiu sprawy. Organy nie stosują się do wytycznych WSA w Gdańsku. Oba wyroki WSA w Gdańsku stwierdziły o nieważności rygoru natychmiastowej wykonalności, bo organy nie wykazały przesłanek wynikających z możliwości użycia rygoru natychmiastowej wykonalności, a mimo to organy dalej wydają decyzje z rygorem natychmiastowej wykonalności, wbrew orzeczeniom prawomocnych wyroków. Odnosząc się do uzasadnień decyzji stwierdził, że "jest to praktycznie kopiuj wklej z poprzednich decyzji".
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Na wstępie należy przypomnieć, że organ drugiej instancji wydając zaskarżoną decyzję, jak również organ pierwszej instancji, działały w warunkach związania oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wynikającymi z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 97/24, jak i z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 września 2023 r., sygn. akt III SA/Gd 186/23, stosownie do art. 153 p.p.s.a.
W myśl tego przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a tym samym organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Kwestia, czy po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podporządkował się wskazaniom sądu i jego ocenie prawnej stanowi główne kryterium kontroli poprawności nowowydanego aktu administracyjnego. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2011 r., II OSK 729/10, A. Skoczylas, P. Szustakiewicz (red.), P.p.s.a. Komentarz, C.H. Beck 2016, t. 6 do art. 153 i powołane tamże orzecznictwo).
Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznawania sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2014 r., sygn. akt II FSK 2523/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W konsekwencji, stanowisko sądu pierwszej instancji, który rozpoznaje skargę strony od ponownego orzeczenia organu administracyjnego powinno co do zasady odpowiadać ocenie prawnej tego sądu wyrażonej w poprzednim orzeczeniu, a sąd ten nie może formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z wyrażonym wcześniej poglądem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 886/07),
Natomiast art. 170 p.p.s.a. wyraża istotę mocy wiążącej prawomocnych orzeczeń, która sprowadza się do tego, że organy państwowe i sądy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających. Innymi słowy, moc wiążąca orzeczenia oznacza, że wskazane podmioty muszą przyjąć, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu – a co za tym idzie nie może być już ponownie badana w następnych postępowaniach. Związanie wyrokiem nie dotyczy jednak wyłącznie prawa, ale rozciąga się również na ocenę stanu faktycznego sprawy (por.: M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2013 r., s. 625; B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 889-891). Wartości, które stanowią podstawę tej instytucji opierają się na założeniach pewności i stabilności decyzji sądowych, a tym samym bezpieczeństwa prawnego jednostki. Ponadto ratio legis tego przepisu polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2022 r., sygn. akt I FSK 141/20; z dnia 3 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 4400/21; z dnia 12 maja 2021 r., sygn. akt III FSK 3060/21; z dnia 19 stycznia 2021 r., sygn. akt II FSK 2588/18; z dnia 1 października 2017 r., sygn. akt II FSK 2428/15; z dnia 23 czerwca 2017 r., sygn. akt I FSK 1474/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dostrzec przy tym również należy, że wynikająca z art. 171 p.p.s.a. powaga rzeczy osądzonej obejmuje nie tylko sentencję wyroku, ale również jego uzasadnienie w takich granicach, w jakich stanowią one konieczne uzupełnienie rozstrzygnięcia.
Ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się zatem do kontroli, czy organ lub organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w poprzednim wyroku, oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku. Te natomiast kwestie, które były już przedmiotem oceny sądu, i co do których sąd nie dopatrzył się uchybień w działaniu organu administracji, ponownie oceniane być nie mogą.
Takie stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w prawomocnym wyroku z dnia 16 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 97/24 i jest ono nadal aktualne przy obecnej ocenie wydanych przez organy obu instancji decyzji.
Dodać jedynie należy, że w sytuacji , gdy strona nie zgadza się z wyrażonym przez sąd stanowiskiem , jedyną możliwością wykazania swojej racji jest kwestionowanie takiego orzeczenia w drodze skargi kasacyjnej. Strona nie może zatem kwestionować stanowiska sądu , o ile nie korzystała z drogi wniesienia skargi kasacyjnej, przy rozpoznaniu której Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się z jej poglądem.
Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonych skargą decyzji stwierdzić należy, że organy także przy kolejnym rozpatrzeniu sprawy nie zastosowały się w pełni do oceny zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 maja 2024 r. sygn. akt III SA/Gd 97/24 , mimo braku zmiany stanu prawnego i faktycznego.
Przypomnieć należy, że art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy o PSP , w oparciu o który wydane zostały decyzje organów obu instancji stanowi, że strażaka przenosi się na niższe stanowisko służbowe w razie wymierzenia kary dyscyplinarnej wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.
Określenie niższego stanowiska pozostawione jest uznaniu organu będącego przełożonym dyscyplinarnym strażaka, przy czym decyzje wydane w granicach uznania administracyjnego nie są wyłączone spod obowiązku ich uzasadnienia na zasadach ogólnych, określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 16 maja 2024 r. sygn. akt III SA/Gd 97/24 zawarł cały szereg wskazówek dla organów, którymi miały się one kierować przy wyborze i uzasadnieniu wyboru wykonania orzeczenia Komisji Dyscyplinarnej , na mocy którego skarżącemu wymierzono karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe, a którymi organy były związane.
Zadaniem organów w niniejszej sprawie było dokonanie wyboru stanowiska niższego i prawidłowego uzasadnienia tego wyboru. Stanowisko starszego ratownika, na które nastąpiło przeniesienie skarżącego, z całą pewnością nie jest stanowiskiem bezpośrednio niższym od dotychczas zajmowanego przez niego stanowiska ratownika specjalisty.
Choć w obecnie kontrolowanych decyzjach ustalenia i rozważania organów są znacznie obszerniejsze od tych, które znalazły się w decyzjach kontrolowanych wcześniej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, to jednak organy nie zastosowały się do wiążącego je stanowiska Sądu, że jedynymi kryteriami, którymi organy mogą się kierować przy wyborze niższego stanowiska służbowego skarżącego są, zgodnie z treścią art. 36 ust.1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej ,
posiadane przez niego wykształcenie, kwalifikacje i staż służby lub pracy. Sąd w wiążącym organy wyroku wyraźnie wykluczył możliwość dokonania wyboru niższego stanowiska służbowego w oparciu o takie kryteria, jak sytuacja kadrowa oraz potrzeby Komendy Miejskiej PSP w Gdańsku.
Dotyczy to także kwestii niebrania pod uwagę niektórych stanowisk służbowych , niższych od dotychczas zajmowanego przez skarżącego, a wymagających zmiany systemu pełnienia służby ze zmianowego na codzienny.
Tymczasem w zaskarżonych decyzjach wyraźnie wskazano, przy uzasadnieniu wyboru stanowiska starszego ratownika, jako niższego stanowiska służbowego , także na sytuację kadrową, potrzeby Komendy Miejskiej PSP w Gdańsku oraz wykluczono możliwość przeniesienia skarżącego na stanowisko w codziennym rozkładzie czasu służby , dokonując wyboru jedynie ze stanowisk w systemie pełnienia służby zmianowej.
Dodać należy, odnosząc się do ustaleń organu odwoławczego, że skarżący nigdy nie wnosił o przeniesienie do systemu codziennego służby, że teza organu , że skarżący wielokrotnie twierdził, że przeniesienie go do pełnienia służby w systemie codziennym będzie pogorszeniem jego warunków pracy, nie znajduje jakiegokolwiek oparcia w zgromadzonym materiale. Nie jest to jednak o tyle istotne, że zgodnie ze wskazaniami Sądu organy miały dokonać wyboru stanowiska niższego jedynie w oparciu o kryteria przewidziane w art. 36 ust.1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, nie zaś także w oparciu o preferencje skarżącego.
Ponadto, mimo że WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 16 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Gd 97/24 wskazywał wyraźnie, że uzasadnieniem dla przeniesienia na stanowisko służbowe zaszeregowane do grupy 5 uposażenia zasadniczego nie może być argumentacja wskazująca na tę grupę jako medianę zbioru zawierającego stanowiska zaszeregowane do grup 4, 5 i 6 uposażenia, bowiem takiego mechanizmu przepisy ustawy o PSP nie przewidują, organ I instancji ponownie wskazał, że zdecydował się na wymierzenie sankcji "uśrednionej", tj. przeniesienia strażaka na stanowisko kształtujące się w medianie możliwego przeniesienia, a organ odwoławczy stanowisko to zaakceptował .
Taki pogląd jest sprzeczny zarówno z wytycznymi Sądu, jak i treścią art. 36 ustawy o PSP, który nie uzależnia wyboru niższego stanowiska służbowego od tak określonego kryterium.
Stwierdzić zatem należy, że niezastosowanie się przez organy w pełni do wytycznych Sądu nie pozwala na przyjęcie, że przeniesienie skarżącego na stanowisko starszego ratownika spełnia wymogi przeniesienia go na niższe stanowisko służbowe w rozumieniu przyjętym i wyjaśnionym już wcześniej przez sądy orzekające w sprawie przeniesienia skarżącego na niższe stanowisko służbowe.
Należy natomiast, co do zasady, zgodzić się z argumentacją organu , dotyczącą obniżenia skarżącemu dodatku służbowego na okres trzech miesięcy o 50 %.
Zgodnie z § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 września 2021 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej ( Dz.U. z 2021 r., poz.1750 ze zm.) , w przypadku obniżenia strażakowi dodatku służbowego z uwagi na naruszenie dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono strażakowi karę dyscyplinarną - obniżenie następuje na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, w granicach od 10% do 50% kwoty otrzymywanego przed obniżeniem dodatku służbowego.
W wydanej obecnie decyzji okres obniżenia dodatku został skrócony do trzech miesięcy. Słusznie nadto organ wskazał, że skarżący, dokonując takiego, a nie innego wyboru momentu zakończenia służby w PSP , sam przyczynił się do tego, że wysokość jego potencjalnej emerytury będzie niższa. Należy zgodzić się też z wywodem organu dotyczącym obniżenia omawianego dodatku o 50 %. Organ wskazując na konkretne wielkości wykazał, że dolegliwość ta dla skarżącego nie będzie w istocie dotkliwa, a ponadto miała ona swoje uzasadnienie w wadze przewinienia dyscyplinarnego. W ocenie Sądu organy wyczerpująco i przekonująco uzasadniły okres i wysokość obniżenia skarżącemu dodatku służbowego, nie naruszając zasady proporcjonalności, określonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP i w art. 8 § 1 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że organy przy wskazaniu w kwestionowanych decyzjach niższego stanowiska służbowego, na które nastąpiło przeniesienie skarżącego, naruszyły art. 153 p.p.s.a. oraz art. 38 ust. 1 pkt 1 i art. 36 ust. 1 ustawy o PSP poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej i wskazań w tej mierze co do dalszego postępowania zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 maja 2024 r. sygn. akt III SA/Gd 97/24. Skutkowało to także naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dodać należy, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 1 pkt 2 k.p.a., z uwagi na rażące naruszenie prawa. Rażące naruszenie prawa występuje w sytuacji, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, a charakter tego naruszenia powoduje przy tym, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. zaakceptowanie rozstrzygnięcia jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Naruszenie przez organy prawa w niniejszej sprawie nie miało takiego charakteru.
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z treści uzasadnienia niniejszego wyroku i sprowadzają się przede wszystkim do ponownego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem oceny prawnej dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 16 maja 2024 r. sygn. akt III SA/Gd 97/24 odnośnie do wyboru niższego stanowiska służbowego.
Rzeczą organu będzie ustalenie i ocena istotnych okoliczności faktycznych sprawy w zakresie wyboru niższego stanowiska służbowego, na które skarżący powinien być przeniesiony, a następnie ich rozważenie w kontekście prawidłowego zastosowania art. 38 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 36 ust. 1 ustawy o PSP oraz prawidłowe i wyczerpujące umotywowanie swojego stanowiska, stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. Następnie organ dokona oceny aktualności swego stanowiska w zakresie wysokości obniżenia dodatku służbowego poprzez pryzmat wielkości liczbowej obniżenia dodatku.
Mając na uwadze powyższe Sąd, stwierdzając naruszenie przez organy prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy , na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).