III SA/Gd 550/05

III SA/Gd 550/05 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-02-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-09-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Kowalik-Grzanka
Felicja Kajut /sprawozdawca/
Joanna Zdzienicka-Wiśniewska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie WSA Felicja Kajut (spr.), WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Beata Kaczmar, po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 31 maja 2005r., nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. uchyla zaskarżoną decyzję i zasądza od Dyrektora Izby Celnej [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 585 zł ( pięćset osiemdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 31 maja 2005 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U.
z 2005 r., Nr 8, poz. 60) w związku z art. 73 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622) oraz art. 23 § 1 i 9 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), Dyrektor Izby Celnej [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia 18 marca 2003 r., nr [...] uznającą za nieprawidłowe zgłoszenie celne nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru.
Podstawą rozstrzygnięcia dyrektora izby celnej był następujący stan faktyczny:
W dniu 4 kwietnia 2000 r. A. B. zgłosił do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym samochód osobowy używany, uszkodzony, niekompletny, marki [...], rok produkcji 1994, nr nadwozia [...]. Do przedmiotowego zgłoszenia załączono Deklarację Wartości Celnej oraz rachunek nr [...]
z dnia 30.03.2000 r. opiewający na kwotę 10 000 DEM.
Naczelnik Urzędu Celnego [...] decyzją z dnia 18 marca 2003 r. uznał ww. zgłoszenie za nieprawidłowe i określił kwotę wynikającą z długu celnego.
Od powyższej decyzji odwołanie złożył A. B. Podniósł, że organ celny jako podstawę określenia wyższej wartości celnej towaru przyjął kwotę 31 800 DEM wynikającą
z umowy sprzedaży z dnia 2 marca 2000 r. zawartej pomiędzy odwołującym się a "A" odmawiając tym samym uznania rachunku nr [...] z dnia
30 marca 2000 r. wystawionego przez "B" na kwotę 10 000 DEM. Zdaniem strony przyjęte przez organ celny ustalenia nie zostały poprzedzone wyjaśnieniem wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, w szczególności wyjaśnieniem powodów wystawienia dwóch dokumentów potwierdzających sprzedaż tego samego samochodu, przez dwa różne podmioty, za różną cenę. Wniósł o przyjęcie jako podstawy wymiaru zadeklarowanej wartości transakcyjnej i uznanie zgłoszenia celnego za prawidłowe.
Dyrektor Izby Celnej [...], po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 16 czerwca
2003 r., [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Powyższa decyzja zaskarżona została do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 28 października 2004 r., sygn. akt 3 I SA/Gd 999/03 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej [...]. Wskazał, że organy celne nie wyjaśniły w sposób nie budzący wątpliwości kwestii wartości celnej przedmiotowego samochodu, naruszając przepis art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego. Nadto, Sąd stwierdził,
iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, tj. nie zostały wskazane fakty, które organy uznały za udowodnione, dowody, którym dały wiarę oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówiły wiarygodności. Poza przedstawieniem treści zeznań świadków i wyjaśnień skarżącego uzasadnienie nie zawiera informacji pozwalającej na przyjęcie, że organy celne ustaliły prawidłowy stan faktyczny w sprawie w zakresie umożliwiającym odrzucenie wartości transakcyjnej z rachunku
nr [...] z dnia 30.03.2000 r. wystawionego przez A. K. na kwotę 10 000 DEM. Organy celne odrzucając wartość transakcyjną wynikającą z tego rachunku nie wskazały czy odmówiły wiarygodności temu dowodowi, a jeżeli tak to z jakich powodów. Zdaniem Sądu kwestia ta wymagała szczegółowego wyjaśnienia w świetle zeznań K. S., opinii technicznej
i rewizji celnej, które to dowody wskazywały, że zgłoszony w dniu 4 kwietnia 2000 r. samochód był samochodem uszkodzonym i poważnie zdekompletowanym.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Izby Celnej [...] w całości podtrzymał rozstrzygnięcie naczelnika urzędu celnego.
Na wstępie dyrektor izby celnej podniósł, że stosownie do art. 83 Kodeksu celnego, po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny może z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia celnego w celu sprawdzenia prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym. W szczególności, organ celny może kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również późniejszych operacji handlowych dotyczących tych towarów. Jeżeli wynik kontroli zgłoszenia celnego potwierdza, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny stosuje wówczas odpowiednio art. 65 § 4 pkt 2 lit. b) Kodeksu celnego, uznając zgłoszenie celne za nieprawidłowe określa kwotę wynikającą z długu celnego. Zgodnie z art. 85 § l Kodeksu celnego należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Wartością celną towaru – zgodnie z art. 23 § 1 Kodeksu celnego – jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny. W świetle przepisu art. 23 § 9 Kodeksu celnego ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonanej lub mającej zostać dokonaną przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedawcy za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży towarów kupującemu albo płatności dokonane lub mające być dokonane przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedawcy.
Organ odwoławczy stwierdził, że naczelnik urzędu celnego zasadnie poważył wiarygodność złożonego przez stronę zgłoszenia celnego wypełnionego na podstawie spornego rachunku z dnia 30.03.2000 r.
Do organu celnego pierwszej instancji wpłynęły następujące dokumenty ujawnione przez funkcjonariuszy Referatu Operacyjnego w J. G. w trakcie przeprowadzonej w dniu 07/08.03.2000 r. kontroli celnej samochodu osobowego przekraczającego granicę, na przejściu granicznym w Oddziale Celnym w J. oraz zgromadzone w trakcie prowadzonego przez Urząd Celny we W. postępowania karnego skarbowego o tzw. oszustwo celne:
1. oryginał z dnia 02.03.2000 r. umowy kupna przez A. B. od firmy "A" z siedzibą w M. samochodu marki [...]
o numerze nadwozia [...], za kwotę 31 800 DEM,
2. oryginał z dnia 02.03.2000 r. umowy kupna przez A. B. od firmy "A" z siedzibą w M. samochodu marki [...]
o numerze nadwozia [...], za kwotę 5 900 DEM,
3. oryginał niemieckiego dokumentu Fahrzeugbrief nr [...],
4. oryginał pełnomocnictwa notarialnego udzielonego przez A. B. K.S. w dniu 06.03.2000 r. do przywozu z Niemiec samochodu osobowego marki [...] oraz do załatwienia związanych z przywozem formalności celnych,
5. oryginał niemieckiego dokumentu Internationaler Zulassungsschein wystawiony w dniu 03.03.2000 r. z datą ważności do dnia 17.03.2000 r. oraz oryginał międzynarodowego ubezpieczenia tzw. zieloną kartę na samochód o numerze nadwozia [...] wystawiony dla Pana A. B., również na okres 03-17.03.2000 r.,
6. oryginał niemieckiego dokumentu potwierdzającego fakt wyrejestrowania samochodu
o numerze nadwozia [...] (Abmeldebescheinigung nr [...]), wystawiony w dniu 03.03.2000 r.
Wymienione dokumenty – zgodnie z oświadczeniem złożonym przez kierującego pojazdem K.S. – przekazane mu zostały przez A. B. wraz z upoważnieniem do sprowadzenia przedmiotowego samochodu z M. do kraju.
Wskutek przeprowadzonych w drodze pomocy prawnej przez niemieckie służby celne oraz prokuraturę niemiecką czynności uzyskano dokumenty będące protokołami przesłuchania wskazanych we wniosku osób.
Przesłuchany w dniu 04.07.2001 r., w siedzibie Dochodzeniowego Urzędu Celnego w M., M. C., właściciel firmy "A", zeznał, że samochód [...] o numerze nadwozia [...] został przez jego firmę, w dniu 02.03.2000 r. sprzedany obywatelowi polskiemu A. B. za kwotę 31 800 DEM. Fakt ten został odnotowany w dokumentacji firmy, gdzie znajduje się egzemplarz faktury. W dokumentach firmowych znajduje się również "uzgodnienie" dotyczące uiszczenia kwoty 1 000 DEM ze względu na małe wady pojazdu. Wady te nie odnosiły się do sprawności pojazdu oraz nie były związane z usterkami pojazdu powstałymi wskutek wypadku. Jak zeznał M. C., zawarta przez niego umowa na prowadzenie działalności autohandlu na dzierżawionym terenie posiada zastrzeżenie zabraniające mu handlu pojazdami powypadkowymi. M. C. zaprzeczył jakoby druga z ujawnionych umowa kupna tego samego pojazdu również z dnia 02.03.2000 r., opiewająca na kwotę 5 900 DEM została wystawiona w jego firmie. Do protokołu przesłuchania załączono pochodzącą z jego firmy umowę kupna przez "A" przedmiotowego pojazdu od poprzedniego właściciela N. H.. Umowa została sporządzona w dniu 19.02.2000 r.
i opiewała na kwotę 29 700 DEM.
W dniu 10.07.2001 r. przesłuchany został N. H., który potwierdził, że sprzedał przedmiotowy pojazd firmie M.C. za kwotę 29 700 DEM. Jednocześnie zaznaczył, że
w chwili sprzedaży pojazd nie posiadał żadnych braków i nie był uszkodzony.
W dniu 05.07.2001 r. przez niemiecką policję został przesłuchany A. K. właściciel firmy "B" z siedzibą w I., będącej wystawcą rachunku nr [...] z dnia 30.03.2000 r. opiewającego na kwotę 10 000 DEM. Rachunek ten został załączony do przywołanego wyżej zgłoszenia celnego. A. K.zeznał, że przedmiotowy samochód kupił w dniu 27.03.2000 r. od K. S. za kwotę 9 200 DEM. Samochód był w stanie niekompletnym i najprawdopodobniej uszkodzony, gdyż nie można go było uruchomić. W dniu 30.03.2000 r. samochód został sprzedany w niezmienionym stanie A. B. za kwotę 10 000 DEM. A. K. potwierdził jednocześnie autentyczność rachunku nr [...] z dnia 30.03.2000 r.
Do akt sprawy zostały włączone protokoły przesłuchania A. B. oraz K.S. z dnia 18.04.2003 r.
A. B. wyjaśnił, że samochód o numerze nadwozia [...] zakupił w firmie "A", za kwotę 31 800 DEM. Po zakupie pojazdu, tego samego dnia, w trakcie podróży do granicy, samochód uległ awarii, która wykluczałaby dalszą jazdę. A. B. wrócił więc do firmy, gdzie dokonał zakupu przedmiotowego pojazdu celem reklamowania towaru lub obniżenia jego ceny. W firmie odmówiono uwzględnienia reklamacji, w zamian zaproponowano "lewą" fakturę na ten sam pojazd, wystawioną na kwotę 5 900 DEM. Zgodnie z oświadczeniem A. B., jeszcze w tym samym dniu skontaktował się on z K. S., przebywającym w tym czasie w Niemczech, który zobowiązał się odkupić uszkodzony pojazd. Tego samego dnia zawarto transakcję sprzedaży samochodu za kwotę 16 000 DEM i również w tym dniu A. B. powrócił do Polski. W Polsce A. B. zmienił zdanie i postanowił jednak sprowadzić samochód do kraju. Po dwóch dniach od odkupienia samochodu K. S. powrócił do Polski i poinformował A. B., że po wymontowaniu z samochodu niektórych części odsprzedał auto firmie "B" z siedzibą w I. za 9 000 DEM.
K. S. potwierdził zakup uszkodzonego pojazdu od A. B. Nie pamiętał jednak kiedy przedmiotowy samochód został przez niego kupiony oraz ile za niego zapłacił. Oświadczył, że po wymontowaniu z auta potrzebnych mu części odsprzedał je firmie "B". Mając zaufanie do A. B., z uwagi na kilkukrotne korzystanie z usług naprawy samochodów w należącym do strony warsztacie, nie widział potrzeby dokumentowania przedmiotowej transakcji.
W świetle dokonanych ustaleń organ odwoławczy przyjął, iż A. B. dokonał zakupu przedmiotowego samochodu w dniu 2 marca 2000 r. od firmy "A" za kwotę 31 800 DEM. Zdaniem dyrektora izby celnej jest to jedyna wiarygodna transakcja dokonana przez odwołującego się. Pozostałe podejmowane przez stronę czynności (umowa sprzedaży przedmiotowego samochodu K. S. za kwotę 16 000 DEM, a następnie ponowny jego zakup od "B" za kwotę 10 000 DEM) miały charakter czynności pozornych i zaplanowanych, których celem było zaniżenie wartości celnej sprowadzonego do kraju pojazdu.
Za przyjęciem takiego stanowiska, zdaniem dyrektora izby celnej, przemawiają następujące okoliczności:
Przede wszystkim w toku postępowania przed organami celnymi odwołujący się nie zakwestionował autentyczności umowy z dnia 2 marca 2000 r. (na której widnieje jego podpis), jak również faktu dokonania transakcji w tym dniu. Autentyczność umowy oraz data jej zawarcia została jednoznacznie potwierdzona przez sprzedającego – M. C. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż okoliczność ta była również podkreślana przez samą stronę w postępowaniu celnym, a zakwestionowana została dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego.
A. B. w piśmie procesowym wskazał, że przedmiotowa transakcja miała miejsce w dniu 3 marca 2000 r. (a nie jak ustaliły organy w dniu 2 marca). Oświadczył, iż w dniu 2 marca 2000 r. dokonał jedynie wpłaty zaliczki na poczet ceny. Dyrektor izby celnej odmówił wiarygodności twierdzeniom strony. W ocenie organu przedłożony przez A. B. dokument potwierdzający wpłatę w dniu 2.03.2000 r. zaliczki w kwocie 2 000 DEM za samochód [...] nie dowodzi zawarcia umowy sprzedaży w dniu następnym. Mając zaś na uwadze treść obydwu dokumentów oraz zeznania sprzedającego i – do pewnego momentu – także A. B. dyrektor izby celnej przyjął, iż zarówno wpłata zaliczki, jak i zawarcie umowy sprzedaży nastąpiło tego samego dnia, tj. 2.03.2000 r.
Dyrektor izby celnej odmówił wiarygodności dokonanej pomiędzy odwołującym się
a K. S. – jak ustalono – w dniu 2 marca 2000 r. transakcji sprzedaży przedmiotowego samochodu. Uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie podkreślono, że
w dniu 6 marca 2000 r. odwołujący się udzielił pełnomocnictwa notarialnego K.S., na mocy którego upoważnił go do przywozu pojazdu z Niemiec oraz do załatwienia formalności celnych. Nie budzi zatem wątpliwości, że strona w dniu 6.03.2000 r. wciąż rozporządzała przedmiotowym samochodem, jak również była w posiadaniu oryginalnych dokumentów pojazdu, które powierzyła pełnomocnikowi celem sprowadzenia przez niego pojazdu do kraju. Tym samym K.S. nie mógłby w najmniejszym choćby stopniu korzystać z dobrodziejstw wynikających z nabycia prawa własności samochodu. W świetle dokonanych ustaleń, w ocenie dyrektora izby celnej, odwołujący się w dniu sprowadzenia przedmiotowego samochodu do kraju, tj. 7/8 marca 2000 r. nadal był jego właścicielem. Organ odwoławczy zakup przez stronę pojazdu za kwotę 31 800 DEM, a następnie jego sprzedaż, co istotne, tego samego dnia za kwotę 16 000 DEM uznał również za sprzeczny z doświadczeniem życiowym. Zaznaczył przy tym, że strony nie sporządziły jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego transakcję, a nabywca – K. S. nie pamięta ani dokładnej daty, ani też kwoty, za jaką zakupił samochód. Ponadto, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w dniu 3 marca 2000 r. (a zatem w dniu następnym po sprzedaży samochodu K.S.) A. B. wykupił międzynarodowe ubezpieczenie tzw. zieloną kartę na przedmiotowy samochód. W tych okolicznościach za nieuzasadnione uznać należy ubezpieczenie cudzego już mienia na swoje nazwisko.
Konsekwencją odmowy uznania za wiarygodną sprzedaży przez stronę przedmiotowego pojazdu K. S. była konieczność poddania wnikliwej analizie kolejnych transakcji, tj. sprzedaży samochodu przez K. S. firmie "B" oraz jego ponownego zakupu przez A. B. Zdaniem dyrektora izby celnej towarzyszące powyższym umowom okoliczności pozwalają przyjąć, iż zostały one zawarte dla pozoru w celu obejścia przepisów prawa celnego i podatkowego.
Dyrektor izby celnej przywołał przebieg wydarzeń opisanych przez odwołującego się, który w dniu 18 kwietnia 2003 r. zeznał do protokołu, iż skontaktował się z K.S. po jego powrocie do kraju, który miał miejsce po dwóch dniach od nabycia przedmiotowego samochodu. Wtedy też dowiedział się, że ww. w Niemczech wymontował z samochodu niektóre części, które następnie sprzedał w Niemczech za cenę 9 000 DEM. Strona zwróciła się z prośbą do K.S. o skontaktowanie się w jej imieniu z osobą, której samochód został sprzedany celem jego odkupienia. K. S. uzgodnił cenę zakupu na kwotę 10 000 DEM i skontaktował A. B. ze swoim kuzynem – K. S., który zgodził się przywieźć pojazd do kraju. Odwołujący się przygotował wszystkie wymagane dokumenty, w tym upoważnienie notarialne (oświadczył przy tym, że nie pamięta kiedy i gdzie zostało ono sporządzone), dokumenty pojazdu, dokumenty dotyczące transakcji pomiędzy A. B. a firmą M. C. oraz uzgodnioną kwotę 10 000 DEM, i przekazał je pełnomocnikowi.
Analizując powyższe, organ odwoławczy zwrócił uwagę, że chociaż strona umiejscawiając poszczególne zdarzenia w czasie nie posługuje się konkretnymi datami, to bez trudu można określić, kiedy miałoby dojść do uzgodnienia transakcji z A. K. W ocenie dyrektora izby celnej zdarzenie to miało miejsce przed udzieleniem pełnomocnictwa K. S. (którego kopia znajduje się w aktach sprawy), zatem przed dniem 6 marca 2000 r. K.S. z oryginałem pełnomocnictwa oraz dokumentami pojazdu wyjeżdżał
z Polski do Niemiec po samochód A. B. w dniu 7/8.03.2000 r. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdził, że skoro wszelkie uzgodnienia dotyczące zakupu przedmiotowego samochodu przez stronę od A. K. zapadły przed dniem 6.03.2000 r. to oczywistym jest, iż późniejsze transakcje pomiędzy K. S a A. K. z dnia 27 marca 2000 r. oraz pomiędzy A. K. a stroną z dnia 30 marca 2000 r. uznać należy za pozorne. Wprawdzie zostały one potwierdzone rachunkami oraz zgodnymi oświadczeniami stron tych umów, to zauważyć należy, że A. K. przed dniem 6 marca 2000 r. uzgadniał warunki sprzedaży towaru, którego jeszcze nie posiadał, zaś A. B. negocjował zakup pojazdu od A. K., który znajdował się
w jego wyłącznej dyspozycji. Dodatkowo negocjacje dotyczące tej transakcji przebiegały przy udziale K. S., który miałby być, w międzyczasie, właścicielem pojazdu.
Końcowo, dyrektor izby celnej podkreślił, że zwrócił się do strony o wyjaśnienie, w jaki sposób zgłoszony do odprawy celnej w dniu 4 kwietnia 2000 r. o godzinie 14:57 poważnie uszkodzony i zdekompletowany samochód mógł w dniu następnym pomyślnie przejść badanie techniczne (co potwierdza zaświadczenie nr [...]), a w dniu 6 kwietnia 2000 r. zostać zarejestrowanym w Urzędzie Miejskim w G. A. B. oświadczył, że na zakup uszkodzonych części silnika oraz brakujących części nadwozia miał około trzech tygodni. Ponieważ prowadzi warsztat samochody nie stanowiło to dla niego problemu. Organ odwoławczy podważył wiarygodność złożonych przez stronę wyjaśnień. Podniósł, że w ich świetle strona dokonywała zakupu części do uszkodzonego silnika od trzech tygodni, nie znając zakresu jego uszkodzeń. Ich rozmiar nie jest znany również A. K. Jednakże brak zainteresowania A. K. stanem przedmiotowego samochodu, według organu nie budzi zdziwienia, w sytuacji gdy od ponad trzech tygodni za ile i komu go sprzeda. Dyrektor izby celnej podniósł, iż odwołujący się od trzech tygodni zaopatrywał się w części do konkretnego modelu [...], który zostanie zakupiony od osoby jeszcze go nieposiadającej.
W tym stanie faktycznym sprawy, mając na uwadze, że A. B. od momentu zakupu pojazdu od firmy "A" przez cały czas zachowywała władztwo nad rzeczą (K.S. nie przekazano oryginałów dokumentów pojazdu, zaś A. K. jeszcze przed jego zakupem wiedział za jaką kwotę i komu będzie musiał go sprzedać) dyrektor izby celnej uznał, że cena faktycznie zapłaconą za przedmiotowy samochód jest kwota 31 800 DEM, która została przez stronę uiszczona.
Skargę na powyższą decyzję wniósł A.B. Zarzucił, iż postępowanie w sprawie przeprowadzone zostało przez organy celne z naruszeniem art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 Ordynacji podatkowej. Podniósł, że nie są kwestią sporną dokonane przez organy celne ustalenia, w świetle których skarżący w dniu 3 (czy też jak chcą organy 2) marca 2000 r. zakupił od "A" przedmiotowy samochód za cenę 31 800 DEM.
W chwili nabycia pojazd był kompletny i zdatny do ruchu. Następnie w dniu 31 marca 2000 r. sprowadził samochód do Polski, zaś w dniu 4 kwietnia 2000 r. zgłosił do odprawy celnej samochód przywieziony na lawecie uszkodzony i w znacznym stopniu niekompletny. Spór natomiast zasadza się na zakwestionowaniu przez organy zadeklarowanej zgodnie z wystawionym przez sprzedawcę – "B" na kwotę 10 000 DEM rachunkiem wartości celnej zgłoszonego do odprawy samochodu osobowego marki [...]. Wskazał, że organy celne odmawiając wiarygodności złożonych przez skarżącego wyjaśnień nie przeprowadzili wnioskowanego przez niego dowodu ze świadków w osobie M. M. i T. Ś. Zaznaczył, że w sprawie nie zachodziły okoliczności uzasadniające nieuwzględnienie jego żądania. Osoby te mogą potwierdzić, iż zakupił samochód wadliwy, który następnie próbował zwrócić sprzedawcy, są świadkami zdarzeń mających miejsce na terenie Niemiec. Strona wskazała, że za pośrednictwem K. S. w dniu 10 marca 2000 r. otrzymała od M. C. zwrot 1 000 DEM tytułem udzielonego rabatu. Fakt ten, który nie pozostaje bez wpływu na określenie kwoty długu celnego, nie został przez dyrektora izby celnej wzięty pod uwagę. Skarżący podkreślił także, że wydanie przedmiotowego samochodu przez M. C. miało miejsce w dniu 3 marca 2000 r., co potwierdza data wystawienia tzw. zielonej karty oraz dokument o wyrejestrowaniu pojazdu. Bez dokonania tej ostatniej czynności sprzedawca nie mógł wydać skarżącemu przedmiotowego samochodu. W tych okolicznościach za datę sprzedaży uznać należy dzień 3 marca 2000 r. Tym samym nie znajduje uzasadnienia postawiona przez organ teza o niemożności sprzedaży pojazdu w dniu jego zakupu. Zdaniem skarżącego fakt, iż K.S. po upływie trzech lat od dnia nabycia od skarżącego samochodu nie pamiętał daty transakcji oraz jej wartości nie przesądza, iż umowa nie została między stronami zawarta. Skarżący podniósł również, że dokumenty dotyczące pojazdu przekazane mu zostały przez K.S., które następnie skarżący przekazał wraz z upoważnieniem K. S.. A. B. podtrzymał swoje wyjaśnienia dotyczące krótkiego okresu pomiędzy sprowadzeniem samochodu, który w dniu odprawy celnej nie mógł być dopuszczony do ruchu ze względu na stan techniczny a uzyskaniem takiego dokumentu i zarejestrowaniem pojazdu we właściwym organie, w świetle których naprawa silnika dla osoby prowadzącej warsztat samochodowy nie stanowi problemu. Skarżący podkreślił także, że postępowanie karnoskarbowe w sprawie popełnienia tzw. oszustwa celnego zostało umorzone prawomocnym postanowieniem z dnia 22 maja 2003 r. Powołane przez skarżącego okoliczności wskazują, że organy celne nie miały podstaw do uznania transakcji, których przedmiotem był sprowadzony przez niego pojazd za pozorne. Dokonane w toku postępowania ustalenia – zdaniem skarżącego – opierają się wyłącznie na bliżej niesprecyzowanych zasadach logiki i doświadczenia życiowego. Nie mają natomiast oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym, zaś sporne w sprawie okoliczności nie zostały wyjaśnione, pomimo wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zawartych w wyroku z dnia 28 października 2004 r. Konsekwencją przyjęcia błędnych ustaleń faktycznych jest naruszenie przez organy celne art. 23 § 1 Kodeksu celnego. Mając na uwadze powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...].
W odpowiedzi na skargę dyrektor izby celnej wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Również skarżący na rozprawie w dniu 23 lutego 2006 r. podtrzymał swoje stanowisko
w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W myśl art. 134 § 1 w/w aktu normatywnego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek jedynie w części Sąd podziela przedstawione w niej zarzuty.
Wskazać należy, iż przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem rozstrzygnięcia organu administracji celnej, utrzymującego w mocy decyzję o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.
Sąd w składzie orzekającym zwraca uwagę, iż kwestia interpretacyjna, czy wartością celną towaru jest jego wartość transakcyjna, czyli cena faktycznie zapłacona lub należna, jeżeli nawet została ustalona lub zapłacona po przyjęciu zgłoszenia celnego w czasie, kiedy towar znajdował się na polskim obszarze celnym była przedmiotem rozstrzygnięcia w wielu wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 03 września 2003r., sygn.V SA 3098/02; 25 maja 2004 r., sygn. GSK53/04,z dnia 13 lipca2004r., sygn. GSK 302/04 oraz z dnia 28 lipca 2004 r., sygn. GSK 310/04).
Kodeks celny potwierdza zaś, że ustawodawca przyjął jako wiążącą taką wartość celną, która jest ceną rzeczywistą, czyli obliczoną w sposób ostateczny, obejmującą przy tym faktyczne płatności jakich nabywca - importer dokonał lub ma dokonać na rzecz eksportera sprzedawcy lub na jego korzyść.
Trzeba przede wszystkim zwrócić uwagę, że przepisy art. 23 § 1 i § 9 Kodeksu celnego odnoszą wartość celną towaru do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny. Ustawodawca kładzie więc nacisk na cenę rzeczywistą, całkowitą i ostateczną, obejmującą wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane w zamian za towar. Kodeks celny ustanawia zatem mechanizm korygowania ex post, w ramach przyjętego zgłoszenia celnego, wartości celnej podanej w zgłoszeniu celnym do wartości celnej mierzonej faktyczną, całkowitą ceną zapłaconą lub należną za towar.
Mechanizm ten jest bowiem niezbędny w sytuacji, gdy po dniu przyjęcia zgłoszenia celnego wartość celna z tego dnia okazała się być inna od wartości transakcyjnej, to znaczy faktycznej ceny towaru. Organ celny po zwolnieniu towarów może z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia celnego i jeżeli z tej kontroli wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane (art. 83 § 1 - 3 Kodeksu celnego).
W rezultacie, na podstawie art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego wydaje z urzędu lub na wniosek strony decyzję, w której m.in. uznając zgłoszenie celne za nieprawidłowe w całości lub w części zmienia elementy zawarte w tym zgłoszeniu (w tym wartość celną towarów).
Właśnie ustalenie wartości celnej importowanego przez skarżącego samochodu stanowi podstawową sporną kwestię w rozpatrywanej przez organy celne sprawie.
Mając na uwadze powyższe założenia należy stwierdzić, iż organ odwoławczy - mając na uwadze wskazania zawarte w wyroku Sądu z dnia 28 października 2004r. - właściwie zweryfikował zebrane dowody i wykazał z jakiej przyczyny jedynie w oparciu o cenę ustaloną pomiędzy stronami umowy z dnia 2 marca 2000r. można było ustalić wartość celną towaru. Zdaniem organu wartość ta wynosiła 31 800 DEM, nie zaś 10000 DEM, jak wynika ze zgłoszenia celnego z dnia 4 kwietnia 2000r. i dołączonego do niego rachunku. Zdaniem Sądu przyjętą przez organ wartość celna towaru nie jest właściwa.
Bezsporne jest w sprawie, że skarżący dokonał w marcu 2000r. zakupu samochodu marki [...] od firmy "A" za kwotę 31 800 DEM. Sporną kwestią jest natomiast dokładna data zakupu samochodu, co w świetle rozważań zawartych w zaskarżonej decyzji, ma istotne znaczenie w sprawie. Organy celne opierając się na fakturze wystawionej skarżącemu przez firmę "A" uznały, że fakt ten miał miejsce w dniu 2 marca 2000r. Potwierdził powyższe przesłuchiwany w dniu 4 lipca 2001r. w charakterze świadka M. C., który zeznał, że samochód został sprzedany w dniu 2 marca 2000r., nadto pytany w kwestii przebiegu płatności ceny kupna zeznał, że płatności dokonano gotówką, nie wspominając przy tym o zaliczce i dokonaniu zapłaty pozostałej kwoty w dniu następnym.
Skarżący początkowo daty przeniesienia własności samochodu nie kwestionował ani w toku postępowania w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, ani też w prowadzonym prze Urząd Celny we W. postępowaniu w sprawie przeciwko A. B. i K. S. o przestępstwo skarbowe. Podkreślenia wymaga, że skarżący potwierdził datę zakupu pojazdu w dniu 2 marca 2000r. w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, jak również w swojej skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z 16 czerwca 2003r. Do zakwestionowania w/w daty przez skarżącego doszło na etapie postępowania sądowoadministracyjnego ( w sprawie o sygn. akt 3 ISA/Gd. 999/03), gdzie w piśmie procesowym wskazał, że przedmiotowa transakcja miała miejsce w dniu 3 marca 2000 r. Oświadczył, iż w dniu 2 marca 2000 r. dokonał jedynie wpłaty zaliczki na poczet ceny, na dowód czego dołączył kopie i tłumaczenie pokwitowania zaliczki. Poinformowany przez organ drugiej instancji w dniu 17 maja 2005r. o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, skarżący do tej kwestii się nie odniósł.
Dyrektor izby celnej odmówił wiarygodności twierdzeniom strony, powołując się na treść obydwu dokumentów tj. faktury i dowodu uiszczenia zaliczki oraz zeznania sprzedającego i – do pewnego momentu – także skarżącego dyrektor izby celnej przyjął, iż zarówno wpłata zaliczki, jak i zawarcie umowy sprzedaży nastąpiło tego samego dnia, tj. 2.03.2000 r. Zdaniem organu nieoczekiwana zmiana stanowiska skarżącego spowodowana była próbą usprawiedliwienia wykupienia w dniu 3 marca 2000r. międzynarodowego ubezpieczenia ( zielona karta) na samochód na imię i nazwisko skarżącego.
W skardze z dnia 9 sierpnia 2005r. skarżący fakt zakupu samochodu w dniu 3 marca 2000r. wskazał jako - jego zdaniem – niesporny. Tymczasem na stronie 6 swojej skargi skarżący sam stwierdza, że : "W przedmiotowej sprawie jedynie bezspornym jest sporządzenie przez sprzedającego umowy sprzedaży z datą 2 marca 2000r. oraz wpłacenie w tym dniu przez kupującego zaliczki w kwocie 2.000 DEM.(...) W niniejszej sprawie z całą pewnością zapłata różnicy ceny przez kupującego i wydanie samochodu przez sprzedawcę miało miejsce w dniu 3 marca 2000r." Tym samym, zdaniem skarżącego rzeczywista transakcja sprzedaży samochodu miała miejsce w dniu 3 marca 2000r.
Dokując analizy akt sprawy, w tym zgromadzonych w nich dokumentów, jak również zeznań skarżącego i świadków Sąd stwierdza, że nie podziela zarzutów skargi dotyczących powyższej kwestii. Sąd aprobuje stanowisko organu odwoławczego, zdaniem którego fakt wpłaty w dniu 2 marca 2000r. zaliczki nie dowodzi o zawarciu umowy sprzedaży w dniu następnym. Nie sposób nie zauważyć, że ani skarżący ani żaden ze świadków w trakcie prowadzonego od dnia 28 lutego 2003r. postępowania nie wspomniał o tak istotnym dla sprawy fakcie, podobnie jeżeli chodzi o prowadzone od dnia 12 marca 2001r. dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe. Powyższe pozwala za słuszne uznać twierdzenie organu odwoławczego, że nagła zmiana stanowiska skarżącego odnośnie daty transakcji została spowodowana próbą usprawiedliwienia wykupienia w dniu 3 marca 2000r. międzynarodowego ubezpieczenia samochodu, nadto w świetle tego co Sąd stwierdził wyżej, ta zmiana stanowiska jest niewiarygodna.
Sąd stwierdził również, że organ odwoławczy w sposób przekonywujący przedstawił swoje stanowisko w odniesieniu do autentyczności transakcji sprzedaży przez skarżącego przedmiotowego samochodu K. S. w dniu 2 marca 2000r. Po dokonaniu szczegółowej analizy okoliczności transakcji ustalonych na podstawie zeznań skarżącego i K.S. organ wskazał na sprzeczności wynikające z tejże analizy. Zwrócił uwagę na mający podstawowe znaczenie dla tej kwestii fakt udzielenia przez skarżącego w dniu 6 marca 2000r. pełnomocnictwa K. S. do przywozu z Niemiec samochodu osobowego Marki [...] oraz do załatwienia formalności celnych. Wynika z tego, że skarżący w tej dacie rozporządzał pojazdem, jak również był w posiadaniu oryginalnych dokumentów pojazdu. Ujawnienie powyższych faktów miało miejsce w nocy 8 marca 2000r. w trakcie rewizji celnej na przejściu granicznym w OC J. K. S. na pytanie funkcjonariusza służby celnej stwierdził, że dokumenty otrzymał od skarżącego, który upoważnił go do sprowadzenia samochodu do kraju, a samochód znajduje się w M. Powyższe świadczy zdaniem organu nadto o tym, że K. S., nie dysponując w/w dokumentami, nie mógł dokonać dalszej odsprzedaży samochodu. Należy przy tym zauważyć, że posiadał on również żadnego dowodu potwierdzającego jego prawo własności pojazdu, bowiem jak bezspornie ustalono, nie sporządzono pisemnej umowy sprzedaży pojazdu przez skarżącego K. S..
Skarżący przeczy powyższym ustaleniom podnosząc w skardze, że do sprzedaży samochodu K. S. zmusiły go mające miejsce później zdarzenia. Po przyjeździe do kraju i ponownym przeanalizowaniu sprawy skarżący, jak stwierdził zdał sobie sprawę z irracjonalności swojego działania i tak szybko jak to było możliwe podjął działania. Skarżący przyznał jednak, że przekazał K. S. w/w dokumenty, pełnomocnictwo i rachunki. Stwierdził przy tym, że dokumenty dotyczące samochodu przekazał mu podczas spotkania K.S.
Odnosząc powyższe twierdzenia zawarte w skardze, do dokonanych w toku postępowania dowodowego ustaleń należy stwierdzić, że dokonując prostego porównania dat w których miały miejsce poszczególne zdarzenia tj. sprzedaż samochodu K, S, udzielenie pełnomocnictwa K. S., sprzedaż samochodu przez K. S. firmie "B", a następnie odkupienie go od tej firmy przez skarżącego, z ich interpretacją przedstawioną przez skarżącego, należy stwierdzić, że nie jest ona wiarygodna. Sam skarżący przyznaje, że nie potrafi wyjaśnić rozbieżności w dacie sprzedaży auta firmie "B".
Sąd pragnie zauważyć, że ponadto w toku postępowania dowodowego, jak również w swoim odwołaniu skarżący twierdzi, że najpierw doszło do sprzedaży samochodu przez K. S., po czym skarżący uzgodnił z nim odkupienie samochodu, co z kolei spowodowało, że skarżący udzielił pełnomocnictwa K. S. Jak skarżący stwierdził, w dacie udzielenia w/w pełnomocnictwa znał on stopień uszkodzenia samochodu, jak również cenę za jaką go zakupi, wręczył bowiem K. S. kwotę 10 000 DEM. Jak wskazano wyżej pełnomocnictwo zostało udzielone w dniu 6 marca 2000r., a więc na długo przed mającym miejsce faktem sprzedaży auta A. K., co miało miejsce w dniu 27 marca 2000r. – przeczy to przestawionej przez skarżącego wersji wydarzeń. Na powyższe zwrócił uwagę również organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wskazując, że w/w transakcje potwierdzone są wystawionymi i prawidłowo zaksięgowanymi fakturami, jednakże nie mają one nic wspólnego z wolnorynkowym obrotem gospodarczym. Organ zasadnie uznał bowiem, że skoro wszelkie uzgodnienia dotyczące ponownego zakupu miały zapaść przed 6 marca 2000r. tym samym wszystkie późniejsze transakcje były umowami pozornymi. Nadto jeszcze raz wymaga podkreślenia fakt, że, jak wynika z twierdzeń skarżącego, jeszcze przed dniem 6 marca 2000r. ponownie otrzymał on dokumenty pojazdu, tym samym staje możliwość jego dalszej sprzedaży przez K. S. wydaje się niemożliwa.
W skardze zanegowano również przedstawiony w decyzji pogląd, że potwierdzeniem słuszności stanowiska organu jest fakt, że skarżący po dokonaniu w dniu 4 kwietnia 2000r. w godzinach popołudniowych odprawy celnej poważnie uszkodzonego pojazdu, już w dniu 6 kwietnia 2000r. zarejestrował ten pojazd. Pytany na tę okoliczność skarżący udzielił wyjaśnień z których wynikało, że kupował części do naprawy samochodu przez ok. trzy tygodnie, a jako osoba prowadząca warsztat samochody mógł w krótkim czasie dokonać naprawy samochodu. To również zdaniem organu świadczyło o pozorności dokonywanych wcześniej czynności.
Skarżący w skardze jeszcze raz stwierdził, że naprawa samochodu nie stanowiła dla niego dużego problemu i nie powinno to było wzbudzać podejrzeń organu celnego. Nadto skarżący wskazał, że fakt rejestracji samochodu w dniu 6 kwietnia 2000r. jest jedynie potwierdzeniem dopuszczenia samochodu do ruchu, co nie zawsze musi świadczyć o całkowitej kompletności i sprawności rejestrowanego samochodu.
W tym miejscu Sąd stwierdza, że nie może się z takim stanowiskiem zgodzić, albowiem z przepisów o ruchu drogowym wyraźnie wynika, że rejestracja pojazdu samochodowego jest równoznaczna z dopuszczeniem takiego pojazdu do ruchu, a zatem musiał on być sprawny( art. 71 ust. 1 ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.). Pojazd taki winien był odpowiadać warunkom technicznym, o których mowa w art. 66 cyt. wyżej ustawy. O tym, że tak było również w przypadku przedmiotowego pojazdu świadczy fakt uzyskania przez skarżącego już w dniu 5 kwietnia 2000r. Zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu, z którego wynika, że pojazd został dopuszczony do ruchu. Fakt, że pojazd nie został dopuszczony do ruchu warunkowo świadczy o tym, że nie stwierdzono w nim usterek, które stwarzałyby bezpośredniego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub środowiska ( § 14 ust. 2 pkt 1 i 2 lit a) rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 7 września 1999 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów przy tym stosowanych, Dz. U. Nr 81, poz. 917). Wynika zatem z powyższego, że już w dniu następnym po dokonaniu odprawy celnej pojazd samochodowy był naprawiony i znajdował się w dobrym stanie technicznym.
Powyższe rozważania pozwalają na zanegowanie twierdzenia skarżącego, jakoby organ celny "ustalił" stan faktyczny nie w oparciu o cały materiał dowodowy, ale w oparciu o bliżej nie sprecyzowane przez ów organ zasady doświadczenia życiowego i logiki.
W tym miejscu Sąd stwierdza, iż zgodnie z art. 262 ustawy – Kodeks celny do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepis art. 12 oraz przepisy działu IV ustawy - Ordynacja podatkowa.
W świetle art. 121 § 1 w/w aktu normatywnego postępowanie celne powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów administracji celnej.
Z kolei w myśl art. 122 w toku postępowania organy celne podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zgodnie zaś z art. 187 § 1 w/w aktu prawnego organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
W/w zasada prawdy obiektywnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego, a wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą stanowi przesłankę warunkującą trafne zastosowanie przepisu prawa.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 1984 r. (II SA 1205/84, publ. ONSA 1984/2/98) na gruncie przepisów art. 7 i 77 k.p.a., stanowiących unormowania analogiczne do art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ciąży na organie prowadzącym postępowanie administracyjne; nie oznacza to, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza iż nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Co ważne, organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; rozumieć przez to należy uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych lub możliwych do przeprowadzenia w postępowaniu, jak również uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, mających znaczenie dla oceny ich mocy oraz wiarygodności.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż postępowanie organu administracji celnej przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy. Sąd nie dopatrzył się przy tym naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej, co skarżący podnosił w skardze, bowiem okoliczności, które miałyby być przedmiotem dowodów, o których mowa w skardze, zostały wystarczająco stwierdzone innymi dowodami.
W końcu odnosząc się do ostatniego zarzutu skargi tj. naruszenia przepisu art. 23 § 1 Kodeksu celnego, to Sąd może się z nim zgodzić jedynie odnośnie braku uwzględnienia przez organ celny przy ustalaniu wartości celnej pojazdu udzielonego w dniu 10 marca 2000r. przez firmę "A" upustu ceny w kwocie 1000 DEM, na który to fakt organ wielokrotnie się powoływał.
Sąd w składzie orzekającym podziela pogląd, że upust od ceny zakupu, udzielony po dostarczeniu towaru nabywcy ma związek z jego ceną i przez to winien być brany pod uwagę przy ustalaniu wartości transakcyjnej i wartości celnej towaru. Cena jest bowiem elementem istotnym treści umowy sprzedaży. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że organ odwoławczy w sposób błędny ustalił wartość celną przedmiotowego pojazdu nie obniżając jej o wysokość udzielonego skarżącemu rabatu. Fakt, iż w rzeczywistości skarżący, jak twierdzi, rabatu tego nie otrzymał, nie ma znaczenia w sprawie. Istotne jest bowiem, że sprzedający udzielając rabatu potwierdził tym samym, że wartość transakcyjna samochody winna była, ze względu na małe wady pojazdu ( jak twierdził sprzedający) ulec obniżeniu.
Sąd, odsyłając do przedstawionych wyżej wywodów, nie podziela zarzutu naruszenia art. 23 § 1 Kodeksu celnego w pozostałym zakresie, bowiem organ w sposób dogłębny wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji niemożliwość ustalenia wartości celnej towaru w wysokości 10 000 DEM i Sąd takie stanowisko organu zaaprobował.
Reasumując powyższe Sąd stwierdził, że organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia przepisu art. 23 § 1 Kodeksu celnego i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, a o kosztach postępowania orzekł w myśl art. 200 cytowanej ustawy. Na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a. Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.