III SA/Gd 474/24

III SA/Gd 474/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-03-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak /sprawozdawca/
Bartłomiej Adamczak /przewodniczący/
Maja Pietrasik
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Stwierdzono bezskuteczność czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 485
art. 18, art. 19, art. 19a ust. 1
Ustawa z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji
Dz.U. 2024 poz 424
art. 2 usyt. 1 pkt 1, art. 9d ust. 2, ust. 4
Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej
Dz.U. 2024 poz 935
art. 146 par. 1, art. 200, art. 205 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Asesor WSA Maja Pietrasik Protokolant: Starszy Asystent Sędziego Robert Daduń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2025 r. sprawy ze skargi D. S. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia 21 lipca 2024 r. w przedmiocie odebrania broni palnej wraz z amunicją oraz legitymacji posiadacza broni 1. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku na rzecz skarżącego D. S. kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniu 21 lipca 2024 r. Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku dokonał czynności materialno-technicznej , polegającej na odebraniu D. S. (dalej: "skarżący"), za pokwitowaniem, trzech sztuk broni wraz z amunicją oraz legitymacji potwierdzającej legalność posiadania broni. W podstawie prawnej wskazano art. 19a ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.
Na powyższą czynność skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zarzucając naruszenie:
1/ art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 63, art. 78 Konstytucji RP,
2/ art. 19a ust. 1 ustawy o broni i amunicji poprzez niewłaściwe zastosowanie, a w efekcie błędne przyjęcie, że w stosunku do skarżącego zachodzą przesłanki uzasadniające odebranie broni, amunicji i dokumentów potwierdzających legalność posiadanej broni,
3/ art. 7 k.p.a., poprzez brak udzielenia stronie informacji o przysługującym jej prawie zaskarżenia czynności.
W uzasadnieniu skargi skarżący przywołał przesłanki uzasadniające podjęcie zaskarżonej czynności, wymienione w art. 19a ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Skarżący zwrócił uwagę, że nie został poinformowany o okolicznościach, które stanowiły podstawę dokonania zaskarżonej czynności. Wskazał, że może jedynie domniemywać, że okolicznością taką było wszczęcie wobec niego procedury "Niebieskiej Karty" w związku ze zgłoszeniem przez żonę stosowania przemocy psychicznej i ekonomicznej (skarżący przedstawił okoliczności, które w jego ocenie mogły być źródłem zachowania żony, wskazując, że zgłoszenie miało charakter odwetowy i było bezpodstawne). Zaznaczył przy tym, że do dnia 18 sierpnia 2024 r. nie miał możliwości zapoznania się z aktami i zgromadzonymi materiałami. Skarżący wyjaśnił, że w jego miejscu zamieszkania, przed wszczęciem ww. procedury, nie miały miejsca interwencje służb mundurowych. Jest zatrudniony w służbach specjalnych, przeszedł jedną z najbardziej skrupulatnych procedur weryfikacji kandydatów do służby oraz ma nieposzlakowaną opinię. W trakcie dziesięciu lat służby był wielokrotnie nagradzany oraz badany pod kątem sprawności intelektualnej, psychologicznej oraz psychicznej. Nigdy nie zachowywał się w sposób porywczy. Z jego strony nie istniało jakiekolwiek zagrożenie życia żony lub jej zdrowia. Skarżący wyjaśnił, że sam opuścił miejsce zamieszkania, odizolował się w możliwy sposób od żony (rzekomej ofiary), zablokował ją na wszelkich komunikatorach, a mimo to został uznany przez organ za osobę stanowiącą zagrożenie. W jego ocenie działanie takie wynika ze źle wypracowanych procedur Policji, które są w ostatnim czasie nagminnie wykorzystywane w konfliktach dotyczących rozwodu. Skarżący podniósł, że organ działał asekuracyjne, a zaskarżona czynność prowadzi do wielu szczególnie dotkliwych dla niego konsekwencji oraz negatywnie wpływa na jego sytuację zawodową (obowiązek powiadomienia o zdarzeniach pracodawcy). Skarżący podkreślił, że tylko wszczęcie procedury "Niebieskiej Karty" z jednoczesnym istnieniem zagrożenia dla życia i zdrowia osoby doznającej przemocy winno stanowić podstawę do odebrania broni i amunicji. Przepis art. 19a ust. 1 ustawy o broni i amunicji powinien mieć zastosowanie wyłącznie wobec osób stanowiących zagrożenie i nie powinien być stosowany na zasadzie automatyzmu wobec każdej osoby , w stosunku do której została wszczęta procedura "Niebieskiej Karty".
W związku z powyższym skarżący wniósł o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności, zobowiązanie organu do niezwłocznego zwrotu odebranych przedmiotów oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że ocena, czy istnieje okoliczność faktyczna i stan zagrożenia jest subiektywną oceną funkcjonariusza, przeprowadzoną na podstawie obiektywnych okoliczności. Zanim organ ustali, że obawa, którą powziął, jest rzeczywiście uzasadniona, może dla bezpieczeństwa publicznego skorzystać z uprawnienia art.19 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, czyli odebrać broń i przekazać ją do depozytu. Nadmienił, że regulacje z art. 19a ust. 1 ustawy o broni i amunicji mają na celu bezwzględne zapewnienie bezpieczeństwa osobom doznającym przemocy domowej. Zaskarżone prewencyjne zabezpieczenie broni posiadanej przez skarżącego wraz z amunicją i legitymacją ze względu na wszczętą procedurę "Niebieskiej Karty" miało na celu wyeliminowanie ewentualnego użycia broni niezgodnie z obowiązującymi przepisami oraz ochronę osoby dotkniętej przemocą w rodzinie. Według organu zachodziła obawa, że osoba stosująca przemoc domową może dysponować niebezpiecznym narzędziem, które może stwarzać zagrożenie życia lub zdrowia. Organ podkreślił, że czynność odebrania broni nie jest równoznaczna z cofnięciem pozwolenia na broń i nie należy do żadnego z etapów tego postępowania. Ma ona wyłącznie cel prewencyjny. W ocenie organu uzyskane dotychczas informacje nie pozwalają na przyjęcie kategorycznej pewności w kwestii zdolności skarżącego do dalszego dysponowania bronią. Z tej przyczyny, na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, zobowiązano skarżącego do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz przedstawienia organowi wydanych orzeczeń.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Kontrola ta obejmuje - stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a") – inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 , stwierdza jej bezskuteczność. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio.
Uwzględnienie skargi następuje zatem w przypadku stwierdzenia przez sąd, że czynność materialno - techniczna została dokonana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest czynność odebrania skarżącemu broni palnej wraz z amunicją i dokumentem potwierdzającym legalność posiadania broni , która jest czynnością , o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Tryb zaskarżania takiej czynności do sądu administracyjnego reguluje art. 53 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący dowiedział się o kwestionowanej czynności w dniu jej dokonania, to jest w dniu 21 lipca 2024 r. Skarga została natomiast wniesiona w dniu 18 sierpnia 2024 r. ( prezentata k.2). Zatem termin , o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a., został przez skarżącego dochowany.
Zaistniały pomiędzy stronami spór dotyczył zgodności z prawem odebrania skarżącemu posiadanej broni ( trzech sztuk) wraz z amunicją i dokumentem potwierdzającym legalność posiadania broni.
Konieczne jest podkreślenie na wstępie, że zaskarżona czynność została podjęta w oparciu o art. 19a ust. 1 ustawy o broni i amunicji, co bezpośrednio wynika z pokwitowania dokonania czynności, sporządzonego w dniu 21 lipca 2024 r. Rozstrzygnięcie, czy w przedmiotowej sprawie ziściły się okoliczności do odebrania skarżącemu posiadanej przez niego broni kolekcjonerskiej wraz z amunicją i dokumentem legalności posiadania broni wymaga zatem przeanalizowania przesłanek dopuszczalności zastosowania przez organ przywołanego przepisu.
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( tj. Dz.U. z 2024r., poz. 485) stanowi w art. 19a ust.1 :
Osobie posiadającej broń, amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni Policja, a w przypadku żołnierza pełniącego czynną służbę wojskową Żandarmeria Wojskowa, odbiera za pokwitowaniem broń, amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni w przypadku:
1) wszczęcia wobec tej osoby procedury "Niebieskie Karty" w związku z zagrożeniem życia lub zdrowia osoby doznającej przemocy domowej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1249 oraz z 2023 r. poz. 289, 535 i 1606);
2) zatrzymania tej osoby w związku ze stosowaniem przez nią przemocy domowej;
3) wydania wobec tej osoby nakazu natychmiastowego opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia i zakazu zbliżania się do wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia, zakazu zbliżania się do osoby doznającej tej przemocy na wyrażoną w metrach odległość, zakazu kontaktowania się z osobą doznającą przemocy domowej lub zakazu wstępu na teren szkoły, placówki oświatowej, opiekuńczej lub artystycznej, obiektu sportowego lub miejsca pracy, i przebywania na tym terenie, o których mowa w art. 15aa ust. 1 i art. 15aaa ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145);
4) wydania wobec tej osoby nakazu natychmiastowego opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia i zakazu zbliżania się do wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia, zakazu zbliżania się do osoby doznającej tej przemocy na wyrażoną w metrach odległość, zakazu kontaktowania się z osobą doznającą przemocy domowej lub zakazu wstępu na teren szkoły, placówki oświatowej, opiekuńczej lub artystycznej, obiektu sportowego lub miejsca pracy, i przebywania na tym terenie, o których mowa w art. 18a ust. 1 i art. 18aa ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o Żandarmerii Wojskowej i wojskowych organach porządkowych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1266 i 1860);
5) powiadomienia przez sąd o wydaniu wobec tej osoby w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 11a i art. 11aa ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia lub postanowienia zobowiązującego do opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia lub zakazu zbliżania się do mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia lub zakazu zbliżania się do osoby doznającej tej przemocy na wyrażoną w metrach odległość lub zakazu kontaktowania się z osobą doznającą przemocy domowej lub zakazu wstępu na teren szkoły, placówki oświatowej, opiekuńczej lub artystycznej, obiektu sportowego lub miejsca pracy, i przebywania na tym terenie.
Jak wynika z przywołanego wyżej art. 91a ust.1 ustawy o broni i amunicji, czynności odebrania za pokwitowaniem broni, amunicji oraz dokumentów potwierdzających legalność posiadania broni dokonuje się w pięciu różnych przypadkach, opisanych szczegółowo w punktach od 1 do 5 wskazanego przepisu. Z pokwitowania nie wynika, który z punktów art. 91a ust.1 ustawy o broni i amunicji stanowił podstawę materialnoprawną dokonanej czynności. Zgodzić się wobec tego należy ze skarżącym, że jedynie można domniemywać, że chodziło o punkt 1 art. 91a ust.1 w/w ustawy.
Przemawia za tym treść pism, znajdujących się w przedłożonych Sądowi aktach: Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w R. z dnia 20 czerwca 2024 r., skierowanego do Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku oraz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia 9 lipca 2024 r., skierowanego do Komendanta Powiatowego Policji w W.
W pierwszym z tych wskazano, że wobec skarżącego została wszczęta procedura "Niebieskiej Karty" w związku z podejrzeniem stosowania przemocy wobec K. S., w drugim - na wszczęcie wobec D. S. procedury "Niebieskiej Karty".
Dodatkowo w drugim z pism podkreślono, że należy zabezpieczyć broń w związku z zaistnieniem okoliczności wymienionych w art. 19 ust.1 oraz art. 19a ust.1 ustawy o broni i amunicji.
Zauważyć zatem należy, że przepis art. 19a ust.1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji nie uzależnia odebrania broni, amunicji i stosownych dokumentów jedynie od wszczęcia wobec osoby posiadającej broń procedury "Niebieskie Karty"( jak prawidłowo brzmi nazwa tej instytucji), lecz od wszczęcia tej procedury w związku z zagrożeniem życia lub zdrowia osoby doznającej przemocy domowej.
Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej (tj .Dz. U. z 2024r. , poz. 424 ze zm., dalej jako "u.p.p.d.") stanowi w art. 9d ust.2, że procedura "Niebieskie Karty" obejmuje ogół czynności podejmowanych i realizowanych przez osoby, o których mowa w art. 9a ust. 11-11d, w związku z uzasadnionym podejrzeniem stosowania przemocy domowej.
Zgodnie natomiast z 9d ust.4 u.p.p.d. wszczęcie procedury "Niebieskie Karty" następuje przez wypełnienie formularza "Niebieska Karta" w przypadku powzięcia w toku prowadzonych czynności służbowych lub zawodowych podejrzenia stosowania przemocy wobec osób doznających przemocy domowej lub w wyniku zgłoszenia dokonanego przez świadka przemocy domowej.
Zgodnie z zawartą w art. 2 ust.1 pkt 1 u.p.p.d. definicją , przez przemoc domową należy rozumieć jednorazowe albo powtarzające się umyślne działanie lub zaniechanie, wykorzystujące przewagę fizyczną, psychiczną lub ekonomiczną, naruszające prawa lub dobra osobiste osoby doznającej przemocy domowej, w szczególności:
a) narażające tę osobę na niebezpieczeństwo utraty życia, zdrowia lub mienia,
b) naruszające jej godność, nietykalność cielesną lub wolność, w tym seksualną,
c) powodujące szkody na jej zdrowiu fizycznym lub psychicznym, wywołujące u tej osoby cierpienie lub krzywdę,
d) ograniczające lub pozbawiające tę osobę dostępu do środków finansowych lub możliwości podjęcia pracy lub uzyskania samodzielności finansowej,
e) istotnie naruszające prywatność tej osoby lub wzbudzające u niej poczucie zagrożenia, poniżenia lub udręczenia, w tym podejmowane za pomocą środków komunikacji elektronicznej.
Należy wobec powyższego zauważyć, że procedura "Niebieskie Karty" może być wszczęta z różnych przyczyn, nie tylko z powodu zagrożenia życia lub zdrowia osoby doznającej przemocy domowej. Z przedłożonych Sądowi akt wynika natomast, że zaskarżona czynność została podjęta jedynie na skutek uzyskania informacji o wszczęciu wobec skarżącego procedury "Niebieskie Karty", co wynika choćby z pisma Komendanta Komisariatu Policji w R., które wpłynęło do Komendy Wojewódzkiej Policji w Gdańsku w dniu 9 września 2024 r. Wskazano w nim , że decyzja o podjęciu odebrania broni została podjęta w związku z prowadzoną procedurą Niebieskie Karty , która była wystarczającą przesłanką do zabezpieczenia broni do czasu ustalenia stanu bezpieczeństwa.
Organ dokonał kwestionowanej czynności tylko i wyłącznie ze względu na wdrożenie procedury "Niebieskie Karty" uznając bezpodstawnie, że jest to wystarczająca przesłanka do jej dokonania. Z przedstawionych Sądowi dokumentów nie wynika, by do wszczęcia tej procedury doszło w związku z zagrożeniem życia lub zdrowia osoby doznającej przemocy domowej, o czym mowa jest w art. 19a ust.1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. Nie można zatem mówić o spełnieniu przesłanek z art. 19a ust.1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji do odebrania skarżącemu broni, amunicji i dokumentu potwierdzającego legalność posiadania broni.
Dodać trzeba, że z przekazanych Sądowi akt nie wynika również, by spełnione zostały przesłanki z art. 19 a ust.1 pkt 2-5 ustawy o broni i amunicji, to jest by doszło do zatrzymania skarżącego w związku ze stosowaniem przez niego przemocy domowej, wydania wobec skarżącego nakazu natychmiastowego opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia i zakazu zbliżania się do wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia, zakazu zbliżania się do osoby doznającej przemocy na wyrażoną w metrach odległość, zakazu kontaktowania się z osobą doznającą przemocy domowej lub zakazu wstępu na teren szkoły, placówki oświatowej, opiekuńczej lub artystycznej, obiektu sportowego lub miejsca pracy, i przebywania na tym terenie, powiadomienia przez sąd o wydaniu wobec skarżącego w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 11a i art. 11aa u.p.p.d. postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia lub postanowienia zobowiązującego do opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia lub zakazu zbliżania się do mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia lub zakazu zbliżania się do osoby doznającej tej przemocy na wyrażoną w metrach odległość lub zakazu kontaktowania się z osobą doznającą przemocy domowej lub zakazu wstępu na teren szkoły, placówki oświatowej, opiekuńczej lub artystycznej, obiektu sportowego lub miejsca pracy, i przebywania na tym terenie.
Odnosząc się do argumentacji organu, przedstawionej w odpowiedzi na skargę należy zauważyć, że dotyczy ona zupełnie innych podstaw prawnych dokonania kwestionowanej czynności odebrania skarżącemu broni, amunicji i stosownego dokumentu – art. 19 ust. 1 pkt 1 i art. 19 ust.1a ustawy o broni i amunicji.
Wskazane podstawy prawne nie znajdują oparcia w pokwitowaniu , wystawionym podczas dokonania zaskarżonej czynności, w którym wskazano art. 19a ust.1 ustawy o broni i amunicji.
Z powyższego względu brak jest podstaw do zaakceptowania stanowiska organu.
Nadmienić jedynie należy, że choć w piśmie organu do Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia 9 lipca 2024 r. wskazano na zaistnienie okoliczności wymienionych w art. 19 ust.1 ustawy o broni i amunicji , wskazana podstawa prawna nie znalazła odzwierciedlenia w pokwitowaniu z czynności.
Dodać trzeba, że art. 19 ust.1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji stanowi, że osobie posiadającej broń zgodnie z przepisami ustawy Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem odebrać broń i amunicję oraz dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni w przypadku ujawnienia: okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1-2 i 4 oraz ust. 5, w zakresie broni palnej- a zwłoka zagrażałaby bezpieczeństwu publicznemu. W art. 18 w/w ustawy wskazano na następujące okoliczności : osoba, której wydano pozwolenie na broń nie przestrzega warunków określonych w pozwoleniu na broń, należy do osób z zaburzeniami psychicznymi lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej, wykazujących istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego, uzależnionych od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych, nieposiadających miejsca stałego pobytu na terytorium RP, stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. przemieszcza się z rozładowaną bronią albo nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego, narusza obowiązek rejestracji broni, obowiązek poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, obowiązek zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu, zasady przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, wymogi uzyskania zgody na wywóz broni i amunicji za granicę, zasady używania broni palnej oraz innej broni zdolnej do rażenia celów na odległość w celach szkoleniowych i sportowych tylko na strzelnicach, zakaz użyczania broni osobie nieupoważnionej.
Poza formalnym przywołaniem art. 19 ust.1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji organ nie tylko nie wykazał, ale nawet nie wskazał, by zaistniały jakiekolwiek konkretne przesłanki z tego przepisu, uprawniające organ do jego zastosowania.
Należy mieć na uwadze, że Sąd, dokonując kontroli zaskarżonej czynności bierze pod uwagę okoliczności, którymi kierował się organ przy jej podejmowaniu oraz podstawę prawną wskazaną przy jej dokonaniu.
Wyżej przedstawione rozważania doprowadziły Sąd do konkluzji , że nie zostały spełnione przesłanki z art. 19a ust.1 , w tym ust.1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji do dokonania zaskarżonej czynności.
Sąd oddalił wnioski skarżącego dotyczące dołączenia całości dokumentacji "Niebieskie Karty" , bowiem sąd administracyjny co do zasady nie prowadzi postępowania dowodowego , orzekając na podstawie akt sprawy i wydając rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy. Z tego też względu Sąd nie odnosił się do zarzutów skarżącego dotyczących m.in. konieczności poddania się przez niego badaniom lekarskim na podstawie art. 19a ust. 4 ustawy o broni i amunicji.
Sąd nie znalazł też podstaw do skierowania pytania do Trybunału Konstytucyjnego o zgodność z Konstytucją RP przepisów ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej.
Wyjaśnić też należy, że sposób uwzględnienia skargi na czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. został unormowany w art. 146 §1 p.p.s.a. i przewiduje on stwierdzenie bezskuteczności czynności. Nie jest zatem możliwe zawarcie w wyroku postanowienia o zobowiązaniu organu do niezwłocznego zwrotu skarżącemu odebranych mu przedmiotów.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznając, że organ naruszył przepisy prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 146 §1 p.p.s.a. stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności ( pkt 1. sentencji wyroku ).
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 §1 p.p.s.a. ( pkt 2. sentencji wyroku).