III SA/Gd 130/22

III SA/Gd 130/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2022-08-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-01-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Bartłomiej Adamczak
Jacek Hyla /przewodniczący/
Paweł Mierzejewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 2113/22 - Wyrok NSA z 2026-02-19
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 919
art. 1, art. 4 pkt 1, pkt 3,  pkt 6a, pkt 11, art. 5b ust. 1 i 2, art. 7a, art. 8, art. 18 ust. 4a, ust. 4b, art. 92 ust. 10, art. 92a ust. 1 i 3
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Robert Daduń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 grudnia 2021 r. nr BP.501.1692.2020.0949.GD11.3155 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 24 sierpnia 2020 r. nr WITD.Di.0152.XI1218/18/20 wydaną na podstawie art. 92a ust. 1 w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "u.t.d.") Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na T. N. (dalej także jako "przedsiębiorca" albo "skarżący") prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] T. N., karę pieniężną w wysokości 8.800 zł za:
1) wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy (naruszenie opisane pod l.p. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d.) oraz
2) niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie – za każdą zmianę (naruszenie opisane pod l.p. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d.).
W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 31 stycznia 2020 r. około godziny 17.30 przy Porcie Lotniczym im. [...] w G. patrol Policji zatrzymał do kontroli samochód osobowy marki Skoda Fabia nr rej. [...]. Pojazdem kierował Y. B. Z pojazdu wysiadł pasażer, który oświadczył, że skorzystał z odpłatnej usługi przewozu osób za pośrednictwem aplikacji mobilnej [...] w telefonie komórkowym. Organ wskazał dalej, że kontrolowany pojazd nie był oznakowany zgodnie z przepisami jako pojazd "TAXI", nie był wyposażony w taksometr oraz w kasę fiskalną. Konstrukcyjnie przedmiotowy pojazd był przystosowany do przewozu pięciu osób włącznie z kierowcą, co potwierdziły oględziny pojazdu oraz dokumentacja fotograficzna. Podczas kontroli kierowca przedstawił licencję uprawniającą do wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzieloną przez Prezydenta Miasta G. przedsiębiorcy T. N. W trakcie kontroli kierowca okazał nadto umowę zlecenia wiążącą go z przedsiębiorcą.
Organ pierwszej instancji ustalił, że T. N. posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób. Do posiadanego dokumentu nie zgłosił on zatrzymanego do kontroli pojazdu marki Skoda Fabia o numerze rejestracyjnym [...]. T. N. nie widnieje nadto w ewidencji prowadzonej przez Biuro do Spraw Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, co oznacza, że Główny Inspektor Transportu Drogowego nie wydał ww. przedsiębiorcy zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji wspólnotowej oraz zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne w transporcie międzynarodowym.
Organ pierwszej instancji wskazał dalej, że w dniu 9 marca 2020 r. udział w postępowaniu administracyjnym zgłosił pełnomocnik T. N. wskazując, że w dniu 31 stycznia 2020 r. przejazd w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy T. N. wykonywany był w ramach licencji taxi, którą mocodawca posiada od stycznia 2018 r. Pełnomocnik wskazała ponadto, że kierowca Y. B., który nie posługuje się językiem polskim w dniu kontroli okazał funkcjonariuszom Policji niewłaściwą licencję.
W ocenie organu pierwszej instancji w dniu kontroli wykonywany był w imieniu T. N. okazjonalny przewóz drogowy niezgodnie z warunkami określonymi w art. 18 ust. 4a i ust. 4b u.t.d. Kontrolowany pojazd przystosowany był do przewozu pięciu osób oraz nie doszło do zawarcia pisemnej umowy przewozu w siedzibie przedsiębiorstwa. W dniu kontroli kierowca wykonał odpłatną usługę przewozu osób, co dowodzi zarobkowego charakteru działalności. Usługi przewozowe wykonywane przez przedsiębiorcę miały charakter zorganizowany, co potwierdza korzystanie z aplikacji mobilnej, za pomocą której przedsiębiorca "pozyskiwał" klientów. Kierowca do momentu zakończenia kontroli nie okazał żadnego dokumentu dotyczącego uprawnień do wykonywania transportu drogowego, w tym licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Organ pierwszej instancji wskazał jednocześnie, że w realiach sprawy nie można w ogóle przyjąć, że opisany wyżej przejazd wykonywany był w ramach licencji taxi. W dniu kontroli nie stwierdzono w pojeździe zainstalowanego taksometru , kasy fiskalnej oraz innego wyposażenia charakteryzującego pojazd "Taxi" osobowe i wymaganego obowiązującymi przepisami w stosunku do takich pojazdów (rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia oraz uchwały Rady Miasta Gdańska z dnia 28 czerwca 2018 r. nr LV/1610/18 w sprawie wprowadzenia dodatkowych oznaczeń taksówek na terenie Gminy Miasta Gdańska).
Stwierdzone naruszenie pociąga za sobą konsekwencje wynikające z art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. w zw. z treścią lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d. w postaci nałożenia kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł.
Następnie organ pierwszej instancji wyjaśnił, że przedsiębiorca nie dopełnił obowiązku zgłoszenia pojazdu marki Skoda Fabia nr rej. uchwały Rady Miasta Gdańska z dnia 28 czerwca 2018 r. nr [...] do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym nr [...] wydanej przez Prezydenta Miasta G., gdyż na dzień sporządzenia pisma przez organ wydający licencję, to jest 18 lutego 2020 r., pojazd zatrzymany do kontroli nie widniał w ewidencji prowadzonej przez Wydział Komunikacji Urzędu Miasta G.
Stwierdzone naruszenie pociąga za sobą konsekwencje wynikające z art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. w zw. z treścią lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. w postaci nałożenia kary pieniężnej w kwocie 800 zł za każdą zmianę.
W ocenie organu pierwszej instancji T. N. w toku prowadzonego postępowania nie udowodnił okoliczności objętych hipotezą art. 92c u.t.d. Przewoźnik winien mieć świadomość obowiązków, jakie nakładają na niego przepisy prawa oraz posiadać odpowiednią wiedzę specjalistyczną pozwalającą na prawidłową organizację wykonywanych przez niego przewozów.
W odwołaniu od powyższej decyzji T. N. reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o jej zmianę i umorzenie postępowania podnosząc, że przewóz z dnia 31 stycznia 2020 r. był wykonywany w oparciu o licencję taksówkową i nie stanowił przewozu okazjonalnego. Skarżący po to bowiem uzyskał licencję taksówkową aby na jej podstawie wykonywać przewóz osób. W ocenie wnoszącego odwołanie już samo posiadanie licencji taksówkowej wystarcza do uznania przewozów wykonywanych przez skarżącego za przewozy wykonywane taksówką. Znamiennym jest, że w przypadku, gdy samochód osobowy wykorzystywany do przewozu dokonywanego w oparciu o licencję taksówkową nie spełnia wymagań stawianym taksówkom u.t.d. przewiduje odrębne kary za wykonywanie przewozów taksówką nie spełniającą wymogów. W takich przypadkach kara za brak spełnienia przez taksówkę określonych wymogów jest wielokrotnie niższa niż kara przewidziana za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu mniej niż 7 osób. W ocenie odwołującego się organ pierwszej instancji celowo usiłuje zakwalifikować przewóz taksówką jako przewóz okazjonalny w celu nałożenia wyższej kary. Odwołujący się wskazał dalej, że zgodnie z przepisami obowiązującymi w dniu kontroli i wydania zaskarżonej decyzji aplikacja [...] wykorzystana w taksówce 31 stycznia 2020 r. zastępowała taksometr. Brak taksometru, na który powoływał się organ pierwszej instancji nie mógł więc spowodować, że kontrolowany samochód przestał być taksówką.
Odnosząc się do drugiego z zarzucanych naruszeń T. N. podniósł, że wykonywany przewóz taksówką na podstawie licencji taksówkowej nie wymagał zmian w licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego. Organ pierwszej instancji nie wykazał przy tym z jakich powodów uważa, że termin na dokonanie zmiany upłynął. Na podstawie treści decyzji nie jest zaś możliwe jednoznaczne stwierdzenie kiedy skarżącemu miał upłynąć termin do dokonania zmian w licencji taksówkowej.
Niezależnie od powyższego skarżący wskazał, że z uwagi na stan epidemii organ winien był umożliwić skarżącemu zapoznanie się z aktami sprawy udostępniając je za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej. Wydanie decyzji bez umożliwienia skarżącemu zapoznania się ze zgromadzonym w trakcie stanu epidemii materiałem dowodowym stanowi szczególnie rażący przypadek braku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu.
Decyzją z dnia 10 grudnia 2021 r. nr BP.501.1692.2020.0949.GD11.3155 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "k.p.a.") oraz art. 4 pkt 11 i 22 , art. 5b ust. 1, art. 8 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 5, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 2.11 i lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w całości.
Jak wyjaśnił organ odwoławczy, zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny może być wykonywany tylko pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, tymczasem skontrolowany pojazd tego warunku nie spełniał. Przewóz wykonywany w imieniu skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., albowiem warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone w formie umowy pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości lub w formie elektronicznej, lecz przy pomocy aplikacji [...]. Skontrolowany pojazd nie był również własnością skarżącego ani nie był przedmiotem leasingu tego przedsiębiorcy, co ustalono w toku postępowania. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia zatem wątpliwości, że przewóz wykonywany przez skontrolowanego kierowcę był przewozem okazjonalnym wykonywanym z naruszeniem warunków określonych w u.t.d. Pojazd nie był oznakowany jako taksówka, nie był wyposażony w taksometr ani w kasę fiskalną. Co istotne, każdy z analizowanych przewozów wykonywany jest na odmiennych warunkach określonych w ut.d. Pojazd służący do wykonywania przewozów jako taksówka musi spełniać szereg wymogów określonych przepisami prawa w zakresie wyposażenia i oznakowania. Niespełnienie warunków technicznych charakterystycznych dla taksówki stanowi wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego podstawę do uznania przewozu wykonywanego takim pojazdem za przewóz okazjonalny. Istotnym jest nadto wskazanie, że w świetle obowiązujących od dnia 1 czerwca 2020 r. przepisów aplikacja mobilna winna współdziałać z kasą rejestrującą. Skoro przewóz był wykonywany wcześniej przewoźnik nie mógł rozliczać się z klientami przy pomocy aplikacji [...] czy innej aplikacji używanej przez przewoźników.
Wskazując na treść przepisów art. 8 i art. 14 u.t.d. organ odwoławczy stwierdził, że skarżący posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, ważną do dnia 26 lipca 2033 r. Do kontroli kierujący okazał wypis nr 1 z tej licencji, wydany w dniu 26 lipca 2018 r. Co ważne, skontrolowany pojazd marki Skoda Fabia o numerze rejestracyjnym [...] którym kierujący Y. B. w imieniu strony wykonywał przewóz osób w dniu kontroli, nie został zgłoszony do wymienionej licencji. Fakt ten potwierdza pismo z dnia 18 lutego 2020 r. Skarżący wskazał ten pojazd w aplikacji [...] jako pojazd wykorzystywany do wykonywania przewozów osób zamawianych przy pomocy tej aplikacji. Skoro skarżący wskazał ten pojazd w aplikacji to powinien go zgłosić organowi, który udzielił licencji nr [...]. Takie zgłoszenie winno nastąpić w terminie 28 dni od dnia uzyskania od jego właściciela możliwości korzystania z pojazdu. Skarżący ww. pojazdu nie zgłosił do posiadanej licencji. Do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy nie przedłożył również dowodu potwierdzającego przedmiotowe zgłoszenie. Taki obowiązek nakłada na przedsiębiorcę art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d.
Niezależnie od powyższego organ odwoławczy podniósł, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów procedury administracyjnej. O zakończeniu postępowania dowodowego i o uprawnieniach pełnomocnik strony został poinformowany pismem z dnia 24 marca 2020 r. doręczonym w dniu 27 marca 2020 r. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika organ nie miał obowiązku udostępnienia akt administracyjnych za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Organ wskazał, że art. 15zzzzzn pkt 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych wskazuje, że organ może (a nie musi) umożliwić stronie zapoznanie się z aktami sprawy za pomocą środków komunikacji elektronicznej i tylko wtedy gdy urząd administracji obsługujący organ administracji publicznej wykonuje zadania w sposób wyłączający bezpośrednią obsługę interesantów. Pełnomocnik skarżącego nie zażądała przekazania jej akt w formie elektronicznej tak więc organ nie miał obowiązku przekazania akt sprawy w ten sposób.
W reasumpcji powyższych rozważań organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji zasadnie nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.800 zł za stwierdzone naruszenia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję T. N. zaskarżył powyższą decyzję w całości, zarzucając jej:
1. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest:
a. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8 art. 7, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1, art. 80 oraz 86 k.p.a. polegające na nieuchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i wydanie zaskarżonej decyzji pomimo tego, iż organ pierwszej instancji, a następnie organ odwoławczy, błędnie ustalił, iż pojęcie: "krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym" - zdefiniowany w art. 4 pkt 1 i art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. jest tożsame z pojęciem "przewóz okazjonalny samochodem osobowym" - zdefiniowanym w art. 4 pkt 11 i art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., co doprowadziło do wadliwego przyjęcia przez obydwa organy, iż skarżący wykonywał przewóz okazjonalny, podczas gdy wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na którego podjęcie i wykonywanie posiadał stosowną licencję wydaną na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d.;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:
a. art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 oraz art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym - w tym przypadku skarżący - aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi spełniać warunki przewozu okazjonalnego określone w art. 18 ust. 4a lub ust. 4b pkt 2 u.t.d., podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów powinna prowadzić do wniosku, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym nie musi spełniać tych warunków, podobnie jak osoby posiadające licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (wydaną na podstawie art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d.), co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 u.t.d. w sytuacji, w której przepisy te nie powinny były znaleźć zastosowania;
b. art. 5b ust. 1 w zw. z art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. w zw. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi dodatkowo spełniać wymogi określone w art. 18 ust. 4a lub 4b pkt 2 u.t.d., podczas gdy uwzględnienie wskazanych norm konstytucyjnych przy wykładni ww. przepisów u.t.d. doprowadziłoby do uznania, że wymogi wskazane w art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 u.t.d. nie mają w ogóle zastosowania do przedsiębiorców posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym;
c. ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia zarzutu z pkt II.2b petitum skargi, naruszenie prawa materialnego, tj. art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji RP - poprzez ich niezastosowanie - oraz art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. - poprzez ich bezpodstawne zastosowanie - w sytuacji, w której organy I i II instancji powinny były odmówić zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. ze względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji RP, która to sprzeczność polega na wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych i dyskryminujących dodatkowych wymogów, które muszą spełnić podmioty świadczące usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodami osobowymi, w szczególności w porównaniu do osób świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówkami;
d. ewentualnie, w przypadku uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że przepisy o przewozie okazjonalnym mają zastosowanie do skarżącego, naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji RP - poprzez ich niezastosowanie oraz art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. - poprzez ich bezpodstawne zastosowanie polegające na nieuzasadnionym pominięciu, że określony w art. 18 ust. 4a u.t.d. wymóg, aby przewóz okazjonalny był wykonywany jedynie pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, zaś przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a jest dopuszczalny wyłącznie w przypadku spełnienia dodatkowych wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., stanowi w rzeczywistości niekonstytucyjne, arbitralne i niczym nieuzasadnione kryterium różnicujące sytuację podmiotów, które świadczą usługi przewozu okazjonalnego za pomocą samochodów osobowych oraz podmiotów, które świadczą takie usługi za pomocą pojazdów samochodowych przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co w konsekwencji powinno było prowadzić do odmowy zastosowania wskazanych powyżej przepisów, jako niezgodnych z Konstytucją RP;
e. z ostrożności procesowej – naruszenie art. 7a, art. 8 oraz art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d. oraz lp. 1.5. i lp .12 załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez nich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że skarżący popełnił również naruszenia polegające na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie, skoro bowiem licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym nie uprawniała skarżącego do dokonania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d. i bez spełnienia wymogów z art. 18 ust 4b u.t.d., to skarżący nie miał obowiązku zgłaszania samochodu osobowego, którym dokonany był przewóz pasażera, do powyższej licencji;
f. błędne przyjęcie, że art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b w związku z art. 4 pkt 11 u.t.d. może być zastosowany wobec skarżącego, w sytuacji gdy przedmiotowe przepisy stanowią przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/ WE Parlamentu Europejskiego i Rady, a więc zdaniem TSUE - na taki przepis nie można się powoływać wobec jednostek.
W sytuacji, gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielał stanowiska skarżącego, iż cytowane powyżej przepisy, a w szczególności art. 18 ust 4a i 4b oraz art. 5b ust. 1 u.t.d. stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy nr 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady, skarżący wniósł o zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z prośbą o zbadanie, czy art. 18 ust. 4a i 4b oraz art. 5b ust. 1 u.t.d. stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady, w związku z czym, czy powinny być notyfikowane Komisji Europejskiej oraz czy są zgodne z prawem i praktyką Unii Europejskiej.
Ponadto, na podstawie art. 193 Konstytucji RP skarżący wniósł, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności regulacji zawartych w art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 u.t.d. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, albowiem w ocenie skarżącego regulacje te są sprzeczne ze wskazanymi przepisami Konstytucji.
W oparciu o sformułowane w ten sposób zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako: "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie skarżący uczynił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 grudnia 2021 r., utrzymującą w mocy decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 lipca 2020 r. o nałożeniu na skarżącego kary w wysokości 8.800 zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa.
Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd stwierdził, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa materialnego zawartym w ustawie o transporcie drogowym, a także została podjęta w ramach prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego, to jest w zgodzie z zasadami określonymi w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 919 ze zm.; dalej nadal powoływanej w skrócie jako "u.t.d.").
Zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5.000 złotych do 40.000 złotych za każde naruszenie.
W myśl art. 92a ust. 3 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych.
Jak wynika z art. 92 ust. 10 u.t.d., jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1.
W ocenie Sądu orzekającego w pełni prawidłowe są ustalenia organów orzekających w kwestii charakteru przewozu wykonywanego w dniu 31 stycznia 2020 r. zatem nie ma potrzeby aby w tym miejscu te ustalenia ponownie przytaczać. Należy przy tym wskazać, że materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania nie pozwala w żaden sposób aby uznać, że kontrolowany przewóz wykonywany był taksówką. Organy ustaliły w sposób prawidłowy, że pojazd, którym wykonywano przewóz w dniu kontroli nie spełniał kryterium konstrukcyjnego, określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. (naruszenie opisane w pkt 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.). Ponadto organy prawidłowo uznały, że w realiach sprawy doszło także do naruszenia określonego w lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d., to jest do niezgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym w wymaganym terminie – za każdą zmianę.
W oparciu o powyższe ustalenia na skarżącego została nałożona kara pieniężna za następujące naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego:
1) wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. (l.p. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d.), 2) niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie – za każdą zmianę – (l.p. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d.);
Odnosząc się w pierwszej kolejności do drugiego ze stwierdzonych naruszeń wskazać należy, że licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 i 2, udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, po uiszczeniu opłaty, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 (art. 8 ust. 1 u.t.d.). Wniosek, o którym mowa w ust. 1 zawiera określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego - w przypadku wykonywania transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 (art. 8 ust. 2 pkt 6 u.t.d.). Do wniosku o udzielenie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2 dołącza się wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: a) markę, typ, b) rodzaj/przeznaczenie, c) numer rejestracyjny, d) numer VIN, e) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem (art. 8 ust. 3 pkt 5 u.t.d.). Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania (art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d.).
W przedmiotowej sprawie kierowca dnia 31 stycznia 2020 r. wykonywał przewóz osób samochodem osobowym marki Skoda Fabia nr rej. [...], który to pojazd – jak wynikało z pisma Prezydenta Miasta G. - nie został jednak zgłoszony do licencji posiadanej przez skarżącego. Stosowne zmiany powinny zostać zgłoszone organowi, który udzielił licencji nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Stwierdzone naruszenie uzasadniało zatem nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 800 zł (l.p.1.5. załącznika nr 3 do u.t.d.).
Sąd nie podzielił podniesionego przez pełnomocnika skarżącego zarzutu błędnego zastosowania przez organy l.p. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d., to jest niezgłoszenia organowi udzielającemu licencji zmiany danych pojazdu, którym skarżący wykonywał kontrolowany przewóz. Zdaniem pełnomocnika skarżącego w sytuacji, gdy organ drugiej instancji uznał, że posiadana przez skarżącego licencja nie uprawniała skarżącego do wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d. to w tej sytuacji nie wymagało to także zgłoszenia do licencji pojazdu wykonującego przewóz oraz wyposażenia kierowcy w wypis z tej licencji.
Powyższa argumentacja pełnomocnika skarżącego jest błędna. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 u.t.d. ustawa ta określa m.in. zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego oraz określa odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.). Z kolei art. 4 pkt 1 u.t.d. definiuje "krajowy transport drogowy" jako podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie w pkt 3 ww. przepisu stwierdza się, że pojęcie "transportu drogowego" obejmuje m.in. krajowy transport drogowy. Idąc dalej należy zauważyć, iż pod pojęciem "przewozu drogowego" ustawodawca rozumie m.in. transport drogowy (art. 4 pkt 6a u.t.d.). W konsekwencji powyższych zależności definicyjnych wypada zatem dostrzec, że przewóz drogowy oznacza również przewóz osób. Konstatacja ta jest o tyle istotna, że zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d. "przewóz okazjonalny" definiowany jest właśnie jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Skoro zatem przewóz okazjonalny jest przewozem osób, a przewóz taki jest definicyjnym składnikiem krajowego transportu drogowego, to należy przyjąć, że wykonywanie przewozu okazjonalnego jest zawsze realizacją krajowego transportu drogowego. Pamiętać trzeba, że zgodnie z art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 4 pkt 17 u.t.d. licencja to decyzja administracyjna, wydana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego.
Podsumowując, powyższe zestawienie przepisów wskazuje jednoznacznie, że skoro podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób zawsze wymaga licencji, a w sprawie nie znajdują jednocześnie zastosowania przepisy dotyczące uzyskania zamiast licencji zezwolenia (wymaganego w przypadku przewozów regularnych, regularnych specjalnych i wahadłowych oraz okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym– vide art. 18 ust. 1 i 2 u.t.d.), to przewóz okazjonalny, jako forma realizacji krajowego transportu drogowego, wymaga licencji.
Przenosząc to na grunt niniejszej sprawy prowadzi to do wniosku, że każdy przewóz okazjonalny dla jego realizacji wymaga licencji, a zatem każdy pojazd osobowy, którym taki przewóz jest wykonywany, wymaga zgłoszenia do tej licencji. Jak wynika z akt skarżący dysponował licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Oznacza to w świetle powyższych rozważań, że w warunkach faktycznych sprawy obligowało go to do zgłoszenia pojazdu, którym realizowano kontrolowany przewóz, do tejże licencji. W ocenie Sądu zaniechanie tego obowiązku było bezsporne, co podważa zasadność podniesionego w tym zakresie zarzutu skargi i jednocześnie potwierdza zasadność wymierzenia skarżącemu z tego tytułu kary administracyjnej, określonej l.p. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. , w kwocie 800 zł.
W odniesieniu natomiast do pierwszego z zarzucanych skarżącemu naruszeń Sąd miał na względzie, że w myśl art. 4 pkt 3 u.t.d., przez transport drogowy należy rozumieć krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również:
a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4;
b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy;
c) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie osób.
Jak wynika z art. 4 pkt 11 u.t.d., przez przewóz okazjonalny należy rozumieć przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.
Zgodnie z treścią art. 5b ust.1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:
1) samochodem osobowym,
2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,
3) taksówką
- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.
W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.
Zgodnie z treścią art. 18 ust. 4b u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny:
1) pojazdami zabytkowymi,
2) samochodami osobowymi:
a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,
b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości,
c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa
- niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.
Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie prawidłowo organy obu instancji uznały, że w dacie zatrzymania do kontroli kierowca pojazdu wykonywał w imieniu i na rzecz skarżącego przewóz okazjonalny osób w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. pojazdem nie spełniającym wymogów określonych w art. 18 ust. 4a u.t.d. Jak wynika bowiem z materiału dowodowego sprawy samochód ten został zarejestrowany i przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. W sprawie nie wystąpiła też żadna z okoliczności, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d., uprawniająca wykonywanie przewozu okazjonalnego bez spełnienia wymogu konstrukcyjnego pojazdu, opisanego w art. 18 ust. 4a u.t.d. W szczególności nie została spełniona przesłanka określona w ustępie 4b punkt 2b, gdyż nie doszło do zawarcia pisemnej umowy na przewóz osób w lokalu przedsiębiorstwa, ponieważ jak wynika z zeznań świadka – pasażera pojazdu w dniu zatrzymania do kontroli, usługa wykonanego przewozu została zamówiona za pośrednictwem aplikacji [...], a następnie rozliczona bezgotówkowo po wykonanym przejeździe.
W ocenie Sądu powyższe okoliczności świadczą, że działalność polegająca na organizowaniu przez skarżącego usług przewozu przez aplikację [...] miała charakter zorganizowany, zarobkowy i ciągły, a usługa była świadczona w imieniu skarżącego na terenie Rzeczpospolitej Polskiej, przy czym dla nałożenia kary na podstawie art. 92a u.t.d. wystarczające było ustalenie, że skarżący faktycznie odpłatnie świadczy nawet jednorazowo usługę przewozu osób, odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 ust. 1 u.t.d.
Zwrócić należało także uwagę, że skarżący posiadał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, do której jednak nie zgłosił pojazdu marki Skoda Fabia nr rej. [...] oraz licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że również do tej licencji skarżący nie zgłosił ww. pojazdu. Co więcej, z ustaleń organów wynikało także, że kontrolowany pojazd nie był oznakowany jako pojazd "Taxi", nie został również wyposażony w taksometr i kasę fiskalną, a na pojeździe nie znajdowały się widoczne informacje o wysokości opłat za usługę przewozu. W świetle zatem całokształtu powyższych ustaleń uzasadnione było przyjęcie przez organy, że kontrolowany przejazd miał charakter przewozu okazjonalnego osób w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d., który został jednak wykonany pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., co w konsekwencji uzasadniało nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł (l.p. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d.).
Sąd, mając powyższe na uwadze, za niezasadne uznał zarzuty skargi co do naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego i procesowego, sprowadzające się w zasadzie do tezy, że skarżący, który legitymuje się aktualną licencją na wykonywanie przewozu osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym, nie jest zobowiązany do spełnienia ustawowych wymogów przewozu okazjonalnego, określonych w art. 18 ust. 4a lub 4 b pkt 2 u.t.d.
Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącego, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 20 w zw. z art. 22, art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.). Zgodnie z art. 20 Konstytucji RP społeczna gospodarka rynkowa oparta na wolności działalności gospodarczej, własności prywatnej oraz solidarności, dialogu i współpracy partnerów społecznych stanowi podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast stosownie do jej art. 22 ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Z kolei art. 31 ust. 3 Konstytucji RP stwierdza, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Natomiast art. 32 stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.
Wskazać należy, że porównanie, czy dane rozwiązania prawne nie stanowią regulacji naruszających zasadę równości wobec prawa może nastąpić tylko w stosunku do podmiotów charakteryzujących się tą samą cechą relewantną i następuje tylko wówczas, gdy mimo posiadania tej samej cechy, są one traktowane odmiennie. Nie zachodzi zatem naruszenie równości wobec prawa w sytuacji, gdy jedni przewoźnicy posiadają licencję na przewóz osób taksówką, a inni nie. Warunki udzielenia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (art. 6 u.t.d.) oraz samochodem osobowym i przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób wraz z kierowcą (art. 5c u.t.d.) są różne. Porównanie obu regulacji prowadzi do wniosku, że podmiot, który chce uzyskać licencję na taksówkę musi spełnić więcej warunków niż podmiot uzyskujący licencję na przewozy osób samochodem osobowym lub pojazdem przeznaczonym dla więcej niż 7 osób. Art. 6 u.t.d. wskazuje m.in. na wymóg niekaralności kierowcy za określone przestępstwa, ukończenie odpłatnego szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, w przypadku gmin liczących powyżej 100.000 mieszkańców potwierdzonego zdanym egzaminem, powtarzanym nie rzadziej niż raz do roku. Na mocy innych przepisów obowiązany jest także do posiadania taksometru i kasy fiskalnej.
W przypadku, gdy wszystkie te wymogi nie ciążą na przewoźniku świadczącym usługi w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, trudno mówić, że konieczność wykonywania przewozów osób na określonych innych zasadach stanowi kryterium dyskryminujące przewoźników działających na podstawie licencji na przewóz osób samochodami osobowymi. Wręcz przeciwnie, zasady te mają na celu wyrównanie pozycji rynkowej obu grup przewoźników w sytuacji, gdy określone wymogi muszą spełnić jedynie przedsiębiorcy świadczący usługi taksówką, a także ścisłe rozgraniczenie obu rodzajów przewozów. Wskazuje na to także art. 18 ust. 5 u.t.d. stanowiący, że przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: umieszczania i używania w pojeździe taksometru; umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi; umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.
Podkreślenia wymaga również, że wolność działalności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego i oznacza, że każdemu wolno podejmować każdą działalność gospodarczą i że nie podlega ona żadnej reglamentacji, bo doprowadziłoby to do oczywistego chaosu, lecz tak, że każdy ma równy dostęp do wykonywania działalności po spełnieniu jednakowych dla wszystkich wymagań. Nie można bowiem utożsamiać wymogów regulujących podejmowanie określonej działalności z ograniczeniem swobody działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu ma to na celu zabezpieczenie interesu ogólnego poprzez wykonywanie działalności gospodarczej przez osoby posiadające konieczne kompetencje, przy zachowaniu wymogów szczególnie istotnych z punktu widzenia charakteru prowadzonej działalności.
Z tego samego względu nie jest niekonstytucyjne i arbitralne kryterium dopuszczające wykonywanie przewozów okazjonalnych pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. O ile bowiem w przedmiotowej sprawie przewóz był wykonywany typowym samochodem osobowym, jakie powszechnie są używane dla potrzeb prywatnych (i tak jest z reguły w przypadku przewozów zamawianych przez aplikację [...], co jest powszechnie wiadome), o tyle charakter i wielkość pojazdu przeznaczonego do przewozu powyżej 7 osób znacznie ogranicza możliwość ubocznego i dodatkowego używania tego pojazdu do zarobkowego przewozu osób, a służy on w zasadzie celom prywatnym.
Poza tym nie można przyjąć, że wykonywanie przewozów okazjonalnych samochodem osobowym jest wykluczone, gdyż wymaga jedynie spełnienia dodatkowych wymogów, określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., to jest zawarcia umowy pisemnej lub w formie elektronicznej w lokalu przedsiębiorstwa, po ustaleniu opłaty ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu i jej uregulowaniem (co do zasady) w formie bezgotówkowej. Zatem ustawa zawiera regulacje zapewniające przewoźnikowi możliwość wyboru jednej lub drugiej formy wykonywania działalności. Natomiast celem zróżnicowania możliwości wykonywania przewozów na różnych zasadach (trzy odrębne licencje, odmienne pojazdy) jest – jak już wyżej wskazano - zapewnienie w praktyce realizacji przewozów przez różnych przewoźników.
Z podanych wyżej względów Sąd uznał za nieuzasadnione występowanie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym.
Odnośnie technicznego charakteru przepisów ustawy o transporcie drogowym, która nie była notyfikowana Komisji Europejskiej zauważyć należy, że dyrektywa 98/34/WE została zastąpiona dyrektywą (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z 9 września 2015 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.2015.241.1 z 17 września 2015 r.), która to dyrektywa w art. 1 ust. 1 lit. b definiuje pojęcie "usługa" jako każdą usługę społeczeństwa informacyjnego, to znaczy każdą usługę normalnie świadczoną za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług oraz "przepisy techniczne" - art. 1 ust. 1 lit. f jako specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub korzystania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 7, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu lub stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług.
Usługa przewozu w tej definicji się nie mieści, gdyż polega na wykonaniu przewozu przy wykorzystaniu odpowiedniego pojazdu i nie ma znaczenia okoliczność sposobu zawarcia umowy przy użyciu aplikacji B. W wyroku z 20 grudnia 2017 r., sygn. C 434/15, Trybunał Sprawiedliwości UE stwierdził, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon (smartphone), między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Skoro TSUE potraktował firmę pośredniczącą jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to tym bardziej skarżący, jako realizator tej usługi (przewóz pasażerów) również wykonuje niepodlegającą Dyrektywie usługę transportową (zob. w tej materii m.in.: wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach: z dnia 1 kwietnia 2019 r.; sygn. akt II SA/Gl 1048/18; z dnia 10 marca 2020 r.; sygn. akt III SA/Gl 37/20; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lutego 2018 r.; sygn. akt VI SA/Wa 2358/17; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku: z dnia 17 października 2019 r.; sygn. akt III SA/Gd 501/19 oraz z dnia 28 listopada 2019 r.; sygn. akt III SA/Gd 668/19; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zatem wniosek o zwrócenie się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w tej kwestii okazał się również niezasadny.
W rozważanych w niniejszej sprawie kwestiach podobne stanowisko zajęły: Wojewódzki Sądy Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 19 stycznia 2021 r. (sygn. akt III SA/Łd 872/20), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 września 2020 r. (sygn. akt VI SA/Wa 622/20) czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach z dnia 10 marca 2020 r. (sygn. akt III SA/Gl 37/20; wszystkie orzeczenia prawomocne; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).
W konsekwencji w ocenie Sądu w postępowaniu zakończonym wydanymi i kontrolowanymi decyzjami fakty niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy, a przede wszystkim fakty istotne z punktu widzenia zastosowania art. 92a ust. 1 u.t.d., zostały przez organy Inspekcji Transportu Drogowego należycie ustalone, ocenione i wyjaśnione w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, a zatem podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przez organy przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 86 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a. należało uznać za chybione.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił wniesioną skargę, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.