III SA/Gd 128/23

III SA/Gd 128/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2023-09-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-03-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak
Janina Guść /przewodniczący sprawozdawca/
Paweł Mierzejewski
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2140
art. 92 a
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Protokolant: Starszy asystent sędziego Maja Pietrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2023 r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 grudnia 2022 r., nr BP.501.2336.2021.2058.GD11.344178 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 30 grudnia 2022 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 października 2021 r. nakładającą na T. N. (dalej zwanego także jako "strona" albo "skarżący"), prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą S. T. N. karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa.
Z akt sprawy wynikają następujące okoliczności faktyczne i prawne:
W dniu 16 czerwca 2021 r., około godziny 23:45, w S. na drodze publicznej (ul. [...]) funkcjonariusze Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w S. przeprowadzili kontrolę drogową pojazdu marki Skoda o nr rej. [...]. Pojazdem tym kierował R. S. Kierowca wykonywał przewóz pasażera, który za pomocą aplikacji Uber zamówił przejazd w S. z ul. [...] na ul. [...]. Opłata wyniosła 9,90 zł. Z ustaleń stwierdzonych podczas kontroli wynikało, że pojazd był oznakowany lampą z napisem TAXI, a przewóz wykonywany był przez przedsiębiorcę S. T. N., ul. [...] [...] G1. Kierowca nie posiadał przy sobie licencji na przewóz osób taksówką, wskazał jednak, że prezes firmy zapewnił go, że przewóz jest legalny i okazał w telefonie zdjęcie licencji wystawionej na firmę S. T. N.
Zawiadomieniem z dnia 8 lipca 2021 r. Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego poinformował przedsiębiorcę T. N. o wszczęciu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego oraz wezwał do złożenia pisemnych wyjaśnień, co do stwierdzonego w protokole kontroli naruszenia określonego pod l.p. 1.1. załącznika nr 3 ustawy z dnia 6 września o transporcie drogowym (t. j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako "u.t.d." – to jest wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. T. N., pomimo wystosowanego wezwania, nie wypowiedział się na tym etapie w sprawie.
Wyjaśnień w sprawie udzieliła natomiast firma U. oraz Referat Komunikacji Urzędu Miasta S. W piśmie z dnia 30 lipca 2021 r. firma U. na zapytanie organu wskazała, że kontrolowany przewóz został zlecony przedsiębiorcy S. T. N. jako przewóz osób taksówką, ze wskazaniem, że przedsiębiorca ten posiada licencję na przewóz osób taksówką nr [...] wydaną przez Prezydenta Miasta G. Kierownik Referatu Komunikacji Urzędu Miasta S. poinformował zaś organ, że przedsiębiorca T. N. posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie miasta S., którą wydano jednak dnia 29 czerwca 2021 r.
Decyzją z dnia 26 października 2021 r. (nr WITD.DI.0152.XI0392/37/21/POL Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na T. N. karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za naruszenie określone pod lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., to jest wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.
Mając na uwadze materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, organ przyjął, że w dniu kontroli (16 czerwca 2021 r.) wykonana została usługa przewozowa spełniająca warunki do uznania jej za transport drogowy w zakresie przewozu osób taksówką. Usługa została zamówiona przez pasażera za pomocą aplikacji mobilnej udostępnionej przez firmę U., a przewóz odbył się z ul. [...] w S. na ul. [...] w S. Organ pokreślił, że na dzień kontroli drogowej, przewoźnik, to jest przedsiębiorca T. N., nie posiadał licencji, która uprawniałaby do świadczenia usług na terenie miasta S. Przedsiębiorca stosownie do udzielonej z Urzędu Miasta S. informacji uzyskał bowiem licencję dopiero dnia 29 czerwca 2021 r., czyli 13 dni po przeprowadzonej kontroli drogowej, która miała miejsce w dniu 16 czerwca 2021 r.
Od powyższej decyzji T. N. wniósł odwołanie, zarzucając naruszenie art. 5b ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d. poprzez błędne ustalenie, że wykonywał on kontrolowany przejazd bez wymaganej licencji, w sytuacji gdy przewóz ten został wykonany na podstawie licencji taksówkowej na S. W tym zakresie T. N. stanął bowiem na stanowisku, że z uwagi na udzielenie mu licencji taksówkowej na S. już w dniu 29 czerwca 2021 r., miał prawo oczekiwać, że organ potraktuje przejazd z dnia 16 czerwca 2021 r., jako wykonany na podstawie tej właśnie licencji. Ponieważ tak się nie stało, w ocenie strony, w sprawie doszło do naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Organ nie uwzględnił bowiem okoliczności wyłączającej odpowiedzialność strony za stwierdzone naruszenia w postaci udzielenia stronie, około 13 dni po kontroli, licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie S.
W ocenie strony, w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 86 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne ustalenia faktyczne i niezgromadzenie materiału dowodowego pozwalającego na 1/ zweryfikowanie kiedy T. N. wystąpił z wnioskiem o udzielenie licencji na przewóz osób taksówką na terenie miasta S. 2/ zweryfikowanie kiedy dokładnie udzielono mu tej licencji ponieważ wskazanie "około 13 dni", którym posłużył się organ jest nieprecyzyjne 3/ zgromadzenie środków dowodowych, który posłużyłyby ustaleniu trasy przejazdu z ul. [...] na ul. [...] w S.
W odwołaniu podkreślono, że strona w dniu kontroli miała licencję na przewozy taksówką na terenie G. i G1. Jedynie S. został objęty licencją taksówkową na tym terenie dopiero w dniu 29 czerwca 2021 r. Organ nie sprawdził, czy przed wykonaniem kontrolowanego przejazdu, strona wystąpiła o udzielenie zezwolenia na przewoź taksówką na terenie S. Skoro zaś strona złożyła wniosek o licencję i otrzymała ją w dniu 29 czerwca 2021 r., to miała prawo oczekiwać wydania tej licencji w chwili wykonywania przewozu i nie mogła przewidzieć, ani mieć pewności, kiedy to ostatecznie nastąpi. Szczególnie, że uzyskanie licencji w trakcie pandemii było utrudnione, gdyż urzędy miejskie, w tym urząd w S., ograniczały w tym czasie swoje funkcjonowanie.
W odwołaniu zawarto wnioski o przeprowadzenie dowodu z zeznań skarżącego - na okoliczność określenia daty złożenia wniosku o licencję na przewozy taksówką na terenie S., czasu oczekiwania na licencję i trasy przewozu - oraz dowodu z zeznań pasażera na okoliczność trasy przewozu.
Decyzją z dnia 30 grudnia 2022 r. (nr BP.501.2336.2021.2058.GD11.344178) Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a.", art. 4 pkt 1, 3, 22, art. 5b ust. 1, art. 8 ust 1, 4 i 5, art. 7 ust 4 pkt 3, art. 13b ust 1, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., utrzymał w mocy decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.
Organ odwoławczy ocenił, że w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 k.p.a. art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z przedmiotową sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Swoje rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji oparł na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli oraz w toku postępowania i prawidłowo dokonał jego wszechstronnej oceny. Zebrany w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy ocenił jako spójny i wiarygodny. Wynika bowiem z niego bezspornie, że dnia 16 czerwca 2021 r. kierujący pojazdem wykonywał w imieniu przedsiębiorcy T. N. prowadzącego działalność pod firmą S. T. N., ul. [...] [...] G1, zarobkowy transport drogowy w zakresie przewozu osób, to jest pojazdem marki Skoda o nr rej. [...], bez posiadania uprawnień do wykonywania przewozu na terenie miasta S. Licencję na przewóz osób taksówką na ten obszar T. N. uzyskał bowiem dopiero w dniu 29 czerwca 2021 r.
W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że wbrew zarzutom odwołania, zaistniały stan faktyczny nie wymagał dalszego badania. Organ ocenił, że przeprowadzenie wnioskowanych przez stronę dowodów, jak też przeprowadzenie rozprawy administracyjnej nie wniosłoby nic nowego do sprawy i prowadziło do nieuzasadnionego przesłużenia postępowania. Zaznaczono, że strona nie przedstawiła własnych dowodów w sprawie. W kwestii przeprowadzenia dowodów z zeznań środków wskazano, że przeprowadza się zaś jedynie w sytuacji, w której nie sposób ustalić istotnych w sprawie okoliczności za pomocą innych dowodów. W ocenie organu odwoławczego, tego rodzaju konieczność nie zaistniała. Organ podkreślił, że dla przedmiotowego postępowania istotne pozostaje jedynie to, kiedy strona uzyskała licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką w mieście S. (29 czerwca 2021 r.), a nie kiedy strona złożyła wniosek o wydanie tego uprawnienia. Organ wskazał, że trasa przejazdu została ustalona na podstawie oświadczenia pasażera i okazanego przez niego zrzutu ekranu z aplikacji Uber, który potwierdza trasę przejazdu z ul. [...] w S. na ul. [...] w S.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, organ odwoławczy wskazał, że ustawa o transporcie drogowym wprowadza w przypadku wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, obowiązek posiadania odpowiedniego uprawnienia (art. 5b ust. 1 u.t.d.), a samo wykonywanie przewozu taksówką również sankcjonowane jest określonymi prawem wymaganiami (art. 6 u.t.d.), w tym dotyczącymi obszaru, na jaki wydawana jest licencja (gminy, gmin sąsiadujących - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, miasta stołecznego Warszawy). Zatem wydana licencja obowiązuje jedynie na terenie obszaru, na jaki została wydana. Strona w dniu 16 czerwca 2021 r. nie posiadała licencji obowiązującej na terenie miasta S., a kierowca wykonywał przewóz pasażera z ul. [...] w S. na ul. [...] w S.
Jednocześnie organ odwoławczy przeanalizował treść art. 6 ust. 5 u.t.d., który dotyczy wyjątków w zakresie wykonywania przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, jednak w sytuacjach przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, organ doprecyzował, że w odniesieniu do analizowanego przepisu wskazano na możliwość dokonania przewozu poza obszarem określonym w licencji tylko gdy kurs co najmniej zaczyna się lub kończy na obszarze objętym licencją (wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2017 r.; sygn. akt II GSK 2142/15). Nie jest zatem tak, że uprawniony z konkretnej licencji taksówkowej może przyjmować na terenie wskazanym w licencji zlecenia na wykonywanie przewozów na terenie nieobjętym licencją, jak również pojechać z terenu wskazanego w licencji na inny teren i przyjmować następne zlecenia na przewozy na jego obszarze, gdyż wykracza to poza uprawnienia wskazane w art. 6 ust. 4 u.t.d. i poza wyjątki z ust. 5 tego przepisu (wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2016 r.; sygn. akt II GSK 1320/15).
Organ podkreślił, że odpowiedzialność administracyjna ma co do zasady charakter obiektywny i opiera się na samym fakcie zaistnienia naruszenia. Przepisy ustawy o transporcie drogowym nakładają na podmiot wykonujący transport drogowy obowiązek posiadania odpowiednich uprawnień. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w ocenie organu odwoławczego, w pełni potwierdził fakt naruszenia przez stronę wskazanych przepisów ustawy o transporcie drogowym, co uzasadniało zastosowanie w sprawie art. 92 a ust. 1, 3 i 7 u.t.d i nałożenie kary. Przepisy te wraz z załącznikiem do ustawy u.t.d. określają zaś w sposób sztywny wysokość kar za poszczególne naruszenia i nie ma możliwości ich miarkowania.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 92c u.t.d. organ stanął na stanowisku, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania ww. przepisu.
Organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 189f § 1 k.p.a., nie znajduje w sprawie zastosowania, gdyż reguluje on przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Natomiast kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.
Od powyższej decyzji T. N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się uchylenia wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów obydwu instancji.
Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
1/ art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8 art. 7, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1, art. 80 oraz 86 k.p.a. polegające na nieuchyleniu decyzji organu pierwszej instancji, pomimo, iż została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa;
2/ art. 7, art. 76 § 2 i 2a, art. 77 § 1, art. 89 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 81a § 1 86 i art. 89 § 1 k.p.a. polegające na nieprzeprowadzeniu rozprawy i nieprzeprowadzeniu wnioskowanych dowodów z zeznań skarżącego oraz pasażera, na skutek czego, wobec braku zgromadzenia odpowiednich dowodów, doszło do błędnego stwierdzenia przez organ, że skarżący w dniu kontroli nie posiadał uprawnień do wykonywania przewozu osób taksówką;
3/ art. 7b k.p.a poprzez niezastosowanie tego przepisu i niezwrócenie się do Naczelnika Wydziału Komunikacji Miasta S. o informację, czy i kiedy wniosek o wydanie ww. licencji został złożony przez skarżącego, celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;
4/ art. 138 § 2 k.p.a poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy organ odwoławczy powinien uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, jako że decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, przez co pozostał konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie;
5/ art. 5b ust. 1 u.t.d. w zw. z art. 92a ust. 1,3 i 7 pkt 1 oraz Ip. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy u.t.d. poprzez przyjęcie, że skarżący wykonywał kontrolowany przewóz bez wymaganej licencji, w sytuacji, gdy ten przewóz został wykonany na podstawie licencji taksówkowej na wykonywanie przewozów taksówką na obszarze S.;
6/ niezastosowanie art. 6 ust. 4 u.t.d. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2020 r. poprzez bezpodstawne uznanie przez organy administracji, że skarżący był zobowiązany do zgłoszenia kontrolowanego pojazdu do licencji taksówkowej, w sytuacji gdy po nowelizacji art. 6 ust. 4 u.t.d. od 1 stycznia 2020 r. stanowi, iż licencję na wykonywanie krajowego transportu osób taksówką udziela się na określony obszar (z treści tego przepisu z końcem dnia 31 grudnia 2019 r. usunięto wymóg wydawania licencji na określony pojazd).
W uzasadnieniu skargi podtrzymano argumentację podniesioną w odwołaniu dla wykazania, że skarżący nie wykonał przewozu bez licencji. Z uwagi bowiem na udzielenie skarżącemu licencji taksówkowej na obszar miasta S. już w dniu 29 czerwca 2021 r., skarżący oczekiwał, że organ administracji potraktuje skontrolowany w S. przewóz z dnia 16 czerwca 2021 r., jako wykonywany na podstawie licencji taksówkowej z dnia 29 czerwca 2021 r. obowiązującej na obszarze S. W efekcie, w ocenie skarżącego, organ bezzasadnie nałożył na skarżącego karę w wysokości 12.000 zł i nie zastosował art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., to jest nie uwzględnił okoliczności wyłączających odpowiedzialność skarżącego za stwierdzone naruszenia w sytuacji, gdy wkrótce po kontroli skarżącemu udzielono licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na terenie S. Skarżący podkreślił, że w chwili przewozu miał prawnie uzasadnione oczekiwanie, że otrzyma licencję taksówkową na miasto S., skoro taki wniosek złożył, a nie mógł przecież przewidzieć, kiedy konkretnie nastąpi rozpoznanie wniosku. W ocenie skarżąceg,o prezentowane przez niego stanowisko w sprawie uzasadnia teza wyrażona w wyroku NSA z dnia 18 września 2019 r., sygn. akt II GSK 582/19, gdzie wskazano, że "w przypadku reglamentowanej działalności gospodarczej oczekiwanie na wydanie (przedłużenie zezwolenia) uzależnione od sprawności działania organu administracji mogłoby prowadzić do wyzucia obywatela z prawa do prowadzenia działalności gospodarczej". W świetle powyższego wyroku, w ocenie strony, za nadużycie uznać należy takie zachowanie organów władzy publicznej, które wymierza skarżącemu karę za przewóz pomimo, iż w zaraz po kontroli skarżący bez problemu otrzymał licencję taksówkową na obszar S., a w chwili wykonywania przewozu miał prawnie usprawiedliwione oczekiwanie, iż licencję taksówkową na S. otrzyma (choć nie mógł przewidzieć kiedy to nastąpi).
Dodatkowo skarżący zaznaczył, że w treści zaskarżonej decyzji wielokrotnie wskazano, że kontrolowany pojazd nie został zgłoszony do licencji, podczas gdy w obecnym stanie prawnym brak jest obowiązku udzielania licencji na wykonywanie transportu drogowego na określony pojazd.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 p.p.s.a., stanowi, że uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, Sąd stwierdził , że rozstrzygnięcie to odpowiada prawu, a wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie rozważań wskazać należy, że zgodnie z art. 5b ust. 1 ustawy z dnia 6 września o transporcie drogowym (w brzmieniu obowiązującym na dzień dokonania kontroli, to jest 16 czerwca 2021 r.; tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 919 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako: "u.t.d." uzyskania odpowiedniej licencji wymaga podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:
1) samochodem osobowym,
2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,
3) taksówką.
Zgodnie z art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (w brzmieniu obowiązującym na dzień dokonania kontroli; tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 450 ze zm.) taksówką jest pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie taksometru albo aplikacji mobilnej.
Przepisy zawarte w § 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 2022 ze zm.) określają zaś wymagania dotyczące wyposażenia taksówki. Jednym z wyróżników wyposażenia jest w tym wypadku dodatkowe światło z napisem "TAXI", barwy żółtej lub białej rozmieszczone na dachu. W dniu przeprowadzonej kontroli pojazdem marki Skoda o nr rej. [...], posiadającym na dachu dodatkowe światło TAXI, wykonywany był przewóz pasażera zamówiony na pomocą aplikacji Uber, przez kierowcę zatrudnionego przez przedsiębiorcę T. N. - S. T. N., ul. [...] [...] G1. Powyższe okoliczności nie były kwestionowane w toku postępowania, podobnie jak okoliczność, że wskazany przejazd był realizowany jako przejazd taksówką. Strona skarżąca w złożonym odwołaniu, a następnie skardze wprost wskazała, że w jej ocenie w sprawie istniały podstawy, aby uznać, że wskazany przejazd był wykonany w oparciu o licencję taksówkową. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy m.in. co do rodzaju pojazdu jakim wykonywany był przejazd, jest spójny. W protokole kontroli wskazano, że pojazd marki Skoda o nr rej. [...] był oznakowany jako taksówka i potwierdza to znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna. Okoliczność, że skontrolowany przejazd stanowił przejazd taksówką, potwierdziły także zawarte w piśmie z dnia 30 lipca 2021 r. wyjaśnienia prokurenta spółki U. Sp. z o.o. który na zapytanie organu pierwszej instancji wskazał, że jak wynika z rejestru zleceń przekazanych przez spółkę w dniu 16 czerwca 2021 r. do wykonania pojazdem o nr rej. [...]: firma przedsiębiorcy, któremu zlecono przewóz to S. T. N., ul. [...] [...] G1. NIP [...], a licencja, o której mowa w art. 5 b ust. 1 pkt 3 u.t.d. na przewóz osób taksówką to w tym przypadku licencja nr [...] wydana przez Prezydenta Miasta G.
Istota sporu w przedmiotowej sprawie wymagała do rozważenia, czy skontrolowany w dniu 16 czerwca 2021 r. przejazd taksówką obywał się w ramach licencji na przewóz osób taksówką, o której mowa w art. 5 b ust. 1 pkt 3 u.t.d.
Stosownie do treści art. 6 ust. 1 u.t.d. licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone ustawą.
Według art. 6 ust. 4 u.t.d., licencja, o której mowa w ust. 1, udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący:
1) gminę;
2) gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia;
3) miasto stołeczne Warszawę.
Z kolei w myśl art. 6 ust. 5 u.t.d. dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru.
Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję albo wypis z licencji (art. 87 ust. 4 u.t.d.). W myśl art. 4 pkt 22 u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy.
Zgodnie z art. 92a u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie (ust. 1). Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 7).
W myśl lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji zagrożone jest karą pieniężną w wysokości 12.000 zł.
Zgodnie z powołanymi przepisami, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, przy czym licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielana jest przedsiębiorcy na określony obszar. Licencja dotyczy zarówno określonego podmiotu (przedsiębiorcy), jak i przedmiotu (określonego obszaru). Wykonywanie transportu drogowego taksówką na podstawie wymaganej licencji oznacza korzystanie z licencji przez uprawniony podmiot na obszarze określonym w licencji. W przypadku, gdy transport drogowy taksówką jest wykonywany na obszarze niewymienionym w licencji, a zatem sprzecznie z treścią udzielonej licencji, dochodzi do wykonywania transportu bez wymaganej licencji.
Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego, będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji, kierowca pojazdu marki Skoda o nr rej. [...] został zatrzymany do kontroli w S. i w chwili zatrzymania wykonywał przewóz pasażera z ul. [...] w S. na ul. [...] w S., zatem poza obszarem objętym licencją nr [...] wydaną przez Prezydenta Miasta G., udzieloną na obszar G.
Cytowany wyżej art. 6 ust. 5 u.t.d. dopuszcza wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru.
Oznacza to, że kurs musi co najmniej zaczynać się lub kończyć na obszarze objętym licencją, a więc w tym przypadku w G. W ramach posiadanego zezwolenia brak jest podstaw do wykonywania przewozu pasażerów poza obszarem objętym licencją w sytuacji, gdy początek i koniec kursu znajduje się poza tym obszarem (tak NSA w wyroku z dnia 30 września 2014 r. sygn. akt. II GSK 1167/13).
W przypadku skarżącego nie zaistniał, opisany w art. 6 ust. 5 u.t.d wyjątek od zasady wykonywania transportu drogowego na określonym w licencji obszarze. Skoro licencja na transport drogowy wykonywany taksówką została udzielona skarżącemu na obszar G., to co do zasady mógł on wykonywać przewóz osób taksówką na tym obszarze, a w drodze wyjątku – poza tym obszarem – jedynie w przypadku, gdy punktem początkowym albo końcowym przewozu byłby obszar G. Przyjmując na obszarze G. zlecenie wykonania usługi przewozu, skarżący mógł wyruszyć z pasażerem do S. i powrócić z S. bezpośrednio na obszar G. z innym pasażerem lub bez niego, bądź też na wezwanie spoza obszaru przewieźć pasażera na teren G. W ramach posiadanej licencji nr [...], wydanej przez Prezydenta Miasta G., skarżący nie był jednak uprawniony do dokonywania przewozu pasażerów taksówką na terenie S., w sytuacji gdy początek i koniec kursu znajdował się w S.
Analogiczne uwagi należy odnieść do twierdzeń skarżącego dotyczących posiadania przez niego także licencji na przewóz osób taksówką na terenie G1.
Uwzględniając zatem, że zarówno początek, jak i koniec kursu miał miejsce w S., organy prawidłowo uznały, że dla jego wykonania konieczne było posiadanie licencji na przewóz osób taksówką na terenie miasta S. Takiej licencji niewątpliwie zaś skarżący w dniu 16 czerwca 2021 r. nie posiadał.
Wbrew stanowisku strony skarżącej, organy prawidłowo ustaliły i oceniły, że skoro w dniu 16 czerwca 2021 r. skarżący nie posiadał licencji na przewóz osób taksówką na terenie miasta S., to nie można uznać aby, skontrolowany przejazd mający swój początek i koniec na obszarze wskazanego miasta był wykonany w ramach licencji taksówkowej.
Należy podkreślić, że skarżący w toku postępowania jednoznacznie przyznał, że w dniu 16 czerwca 2021 r. nie posiadał jeszcze licencji na wykonywanie przewozu osób taksówką na terenie miasta S., która została mu wydana w dniu 29 czerwca 2021 r. W dniu 16 czerwca 2021 r. skarżący nie był zatem uprawniony do realizacji przewozów mających swój początek i koniec na terenie miasta S.
Okoliczność, że skarżący wcześniej złożył wniosek o wydanie licencji uprawniającej do wykonywania przewozów na terenie miasta S. i wniosek ten został rozpatrzony pozytywnie w dniu 29 czerwca 2021 r., pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Wykonywanie przewozów taksówką na określonym obszarze stanowi działalność reglamentowaną, wykonanie przewozu bez posiadania licencji jest działaniem sprzecznym z prawem. Dopóki przedsiębiorca chcący realizować przewozy taksówką na określonym obszarze - w zakresie szerszym niż to wynika z wyjątków określonych w art. 6 ust. 5 u.t.d – nie otrzyma stosownej licencji – nie jest on uprawniony do realizacji tego rodzaju przejazdów, nawet jeśli jest przekonany, że niedługo otrzyma stosowną licencję lub też, że już powinien już ją otrzymać.
Wbrew przekonaniu skarżącego, nie został on pozbawiony możliwości wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozów taksówką. Mógł je bowiem realizować w zakresie posiadanych uprawnień. Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wskazało zaś, że w dniu 16 czerwca 2021 r. skarżący niewątpliwie posiadał licencję taksówkową nr [...] wydaną przez Prezydenta Miasta G., a więc obowiązującą na terenie miasta G. W odwołaniu wskazano, że skarżący posiadał w chwili kontroli także licencję na wykonywanie przewozów taksówką na terenie G1.
Wskazać należy, że tezy zawarte w uzasadnieniu powołanego przez skarżącego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2019 r. sygn. akt II GSK 582/19 nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie. Wyrok ten został wydany w stanie faktycznym, w którym strona przed upływem terminu, na który licencja została udzielona złożyła wniosek o jej przedłużenie. Sąd stwierdził, że fakt, iż w toku trwającego już postępowania upłynie termin, na który licencja została udzielona, nie czyni postępowania administracyjnego bezprzedmiotowym. Skoro bowiem przepisy ustawy o transporcie drogowym przewidują możliwość przedłużenia licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką i strona przed upływem terminu, na który licencja została udzielona złoży taki wniosek, to przedmiot postępowania istnieje aż do prawomocnego zakończenia postępowania w tym przedmiocie, nawet jeżeli termin na jaki stronie udzielono licencji upłynął w toku trwającego postępowania. Strona skarżąca nie złożyła w niniejszej sprawie wniosku o przedłużenie licencji na teren miasta S. lecz na jej udzielenie.
Sąd uznał za niezasadne stanowisko skarżącego, że wykonał sporny przejazd na terenie S. w dniu 16 czerwca 2021 r. w ramach licencji przyznanej mu w dniu 29 czerwca 2021 r. Argumentacja skarżącego, że skoro złożył on wniosek o udzielenie licencji na wykonywanie przewozów taksówką na obszarze S., to mógł wykonywać przejazdy na tym obszarze również przed pozytywnym rozpoznaniem jego wniosku przez Prezydenta Miasta S., a więc niejako "na poczet" przyszłej licencji, nie znajduje oparcia w przepisach prawa.
Licencja uprawniająca do wykonywania określonej działalności jest bowiem pozwoleniem udzielanym na przyszłość. Wymierzenie kary za wykonywanie przewozu bez licencji było prawidłowe. Następcze uzyskanie licencji, niezależnie od tego, w jakim czasie skarżący wystąpił o udzielenie zezwolenia, nie może być uznawane za sankcjonujące wcześniej popełnione naruszenia w zakresie warunków wykonywania przewozów taksówką, określonych w ustawie o transporcie drogowym. Takim naruszeniem jest zaś m.in. wykonywanie przewozu bez stosowanej licencji, co stanowi naruszenie art. 5b ust. 1 u.t.d.
Podkreślić przy tym należy, że T. N. wymierzono karę nie za to, że nie zgłosił określnych pojazdów do licencji posiadanej na obszar miasta S., ale za to, że w dniu 16 czerwca 2021 r., takiej licencji w ogóle nie posiadał.
W realiach sprawy, organy orzekające w oparciu o zebrany materiał dowodowy, prawidłowo ustaliły, że skarżący w dniu 16 czerwca 2021 r. nie posiadał licencji na wykonywanie przewodów taksówką na obszarze miasta S., a skontrolowany w tym dniu przejazd, w całości miał miejsce na obszarze miasta S.
W ocenie Sądu, wbrew przekonaniu skarżącego, w sprawie zgromadzono wystarczające dowody dla wykazania, na jakiej trasie odbywał się kurs. W zaskarżonej decyzji prawidłowo w tym zakresie wskazano, że trasa przejazdu została ustalona na podstawie protokołu kontroli, oświadczenia pasażera oraz okazanego przez niego zrzutu ekranu z aplikacji Uber, który potwierdzał trasę przejazdu z ul. [...] w S. na ul. [...] w S.
Strona nie przedstawiła dowodów przeczącym temu ustaleniu, ani też nie wskazała aby przejazd miał inny przebieg niż to ustalono na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów. Zastrzeżenia, co do konieczności ustalenia przebiegu trasy złożono dopiero w odwołaniu. W toku postępowania dowodowego przed organem pierwszej instancji, strona skarżąca pomimo wezwania przez organ nie przestawiła żadnych wniosków dowodowych w tym zakresie. Trasa przejazdu nie budziła zatem wadliwości, a dowód w postaci zrzutu ekranu uznać należało za obiektywny i wiarygodny materiał dowodowy.
Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania argumentów kwestionujących ustalenia organu w zakresie okoliczności faktycznych stanowiących podstawę nałożenia kary, wskazać należy, że w protokole kontroli, który został sporządzony przez funkcjonariuszy Policji (funkcjonariusze Policji zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.t.d. uprawnieni są do przeprowadzenia kontroli w zakresie objętym niniejszym postępowaniem), jednoznacznie wskazano miejsce rozpoczęcia przewozu – ul. [...] w S., i miejsce zakończenia przewozu – ul. [...] w S. Kierowca pojazdu podpisując przedmiotowy protokół nie zakwestionował tych ustaleń. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Protokół taki może być podważony jedynie przez konkretny dowód, iż dane w nim zgromadzone są nieprawdziwe (zob. w tej materii m.in. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r.; sygn. akt II GSK 1062/09). Treść protokołu kontroli znajdowała przy tym potwierdzenie w dokumentacji fotograficznej - zdjęciu zrzutu ekranu z aplikacji Uber oraz pisemnym oświadczeniu pasażera.
W rozpoznawanej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby obalić wiarygodność tego dokumentu, wnioskując w odwołaniu o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania skarżącego i przesłuchania pasażera. Organ zaniechał przeprowadzenia tych dowodów.
Zgodnie z art. 78 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy (§ 1). Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy (§ 2). Zatem, w świetle art. 78 k.p.a., jeżeli zgromadzone dowody nie nasuwają wątpliwości co do ustaleń faktycznych, to nie ma potrzeby poszukiwania lub gromadzenia innych dowodów dla potwierdzenia istotnych dla sprawy okoliczności.
Z protokołu kontroli wynika, że kierowca wykonywał przewóz taksówką a początek jak i koniec kursu, znajdowały się na terenie S. Skarżący, który nie był osobą wykonującą przewóz, nie posiadał bezpośrednich wiadomości o trasie przejazdu. Natomiast pasażer złożył pisemne oświadczenie o trasie przejazdu, które organ słusznie uznał za wystarczające, wobec potwierdzenia jego treści materiałem fotograficznym - zdjęciem zrzutu ekranu z aplikacji Uber. Organ słusznie ocenił, że okoliczności dotyczące złożenia wniosku o wydanie licencji nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i brak jest podstaw do przeprowadzania dowodu z zeznań skarżącego na te okoliczności. W tej sytuacji organ odwoławczy prawidłowo uznał, że przeprowadzanie kolejnych dowodów zawnioskowanych w odwołaniu było zbędne.
W ocenie Sądu, materiał dowodowy został zgromadzono w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy i wyczerpujący, organy właściwie oceniły całokształt zebranego materiału dowodowego i dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych na jego podstawie. W sprawie nie było konieczne przeprowadzanie rozprawy, bowiem okoliczności sprawy ustalono na podstawie dowodów nie budzących wątpliwości. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wszystkim wymogom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a.
Sąd uznał zatem za nieuzasadnione podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania art. 7, art. 8, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 86 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy nie naruszył także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący dopuścił się naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego, za które organy administracji wymierzyły karę pieniężną w wysokości 12.000 zł. Wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów ustawy i załącznika do ustawy o transporcie drogowym.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 92a ust. 1 pkt 1 u.t.d. wskazać należy, że zgodnie z dyspozycją art. 92a ust. 1 u.t.d., kara pieniężna może być nałożona na podmiot wykonujący przewóz, a więc w rozpoznawanej sprawie na przedsiębiorcę, który w ramach prowadzonej działalności realizuje przewozy drogowe. Przepis ten ustanawia odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GSK 2460/11). Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą zdarzenia. Natomiast sama ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Jej celem jest zapewnienie przestrzegania przez przedsiębiorców przepisów służących bezpieczeństwu powszechnemu, to jest zapewnieniu wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Należy wskazać, że nałożona zaskarżoną decyzją sankcja administracyjna ma przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje (zob. w tej materii m.in.: wyrok NSA z dnia 6 lipca 2011 r.; sygn. akt II GSK 716/10). Przepis ten ustanawia domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych prawem obowiązków. Domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy możliwe jest do obalenia w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 u.t.d. W kontrolowanej sprawie art. 92b ust. 1 u.t.d. nie będzie miał zastosowania bowiem stwierdzone w toku kontroli naruszenie przepisów nie dotyczyło czasu pracy kierowcy.
Z kolei w myśl art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 pkt 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Treść tego uregulowania nie pozostawia wątpliwości, że za stwierdzone naruszenia odpowiada podmiot wykonujący przewozy, chyba że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot ten nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Za prawidłową należy przyjąć taką wykładnię art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., według której przepis ten dotyczy okoliczności wyjątkowych, nadzwyczajnych oraz niezależnych od przedsiębiorcy.
Reasumując tę część rozważań stwierdzić należy, że prawidłowo organy przyjęły, że w sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Należy przy tym podkreślić, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w art. 92c u.t.d. spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, bowiem to on musi wykazać, że dołożył należytej staranności i nie miał wpływu na powstałe naruszenia przepisów transportu drogowego, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Chcąc wykazać, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, podmiot ten musi wskazać na konkretne okoliczności, które będą w tym zakresie rozważone przez organ. Okoliczności te muszą być wsparte dowodami (zob.: wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2021 r.; sygn. akt II GSK 1462/18).
Skarżący nie wskazał na jakiekolwiek nadzwyczajne okoliczności mogące wykluczyć jego odpowiedzialność. Wskazał bowiem jedynie, że w chwili kontroli (16 czerwca 2021 r.) oczekiwał na wydanie licencji, która uprawniałaby go do wykonywania transportu taksówką także na obszarze miasta S. i że licencja ta w niedługim czasie została mu udzielona (29 czerwca 2021 r.) Nawet długie oczekiwanie na wydanie licencji, nie oznacza by działanie skarżącego można było uznać za usprawiedliwione. Skarżący jako przedsiębiorca posiadający obowiązujące na innych obszarach licencje taksówkowe, powinien wiedzieć, że wykonywanie przewozów taksówką poza tymi obszarami w podstawowy sposób narusza przepisy ustawy o transporcie drogowym. Takiej nadzwyczajnej okoliczności nie stanowi więc błędne przekonanie skarżącego, że samo złożenie wniosku o licencję obejmującą dany obszar, usankcjonuje później z mocą wsteczną wszystkie wykonane na tym obszarze wcześniej przewozy, wykonane bez licencji. W takiej sytuacji nie można przyjąć, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia.
Reasumując, Sąd podzielił ocenę organów, że w niniejszej sprawie wystąpiły podstawy faktyczne i prawne do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 92a u.t.d. i jednocześnie brak było przesłanek do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d.. W toku prowadzonego postępowania w sposób prawidłowy i wyczerpujący ustalono okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do zarzutów strony i prawidłowo wyjaśnił podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia. Wbrew stanowisku skarżącego, nie przedstawił on argumentów, pozwalających na uznanie, że skontrolowany w dniu 16 czerwca 2021 r. w S. przewóz taksówką, został wykonany – jak podnosi się w skardze - na podstawie licencji taksówkowej na wykonywanie przewozów taksówką na obszarze S. Wskazana licencja została bowiem uzyskana przez skarżącego dopiero w dniu 29 czerwca 2021 r.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji (zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.).
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił wniesioną skargę.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).