III SA/Gd 126/26

III SA/Gd 126/26 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2026-06-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-03-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Bartłomiej Adamczak
Jacek Hyla /przewodniczący sprawozdawca/
Maja Pietrasik
Symbol z opisem
6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 151 par 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2026 poz 143
art. 145 par. 1 pkt 2, art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2024 poz 1251
art. 72 ust. 1
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 17 lutego 2026 r., nr SKO Gd/2926/25 w przedmiocie rejestracji pojazdu stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Gdyni z dnia 14 maja 2025 r. nr SLP.5410.2.306.2025.IŁ.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 10 maja 2018 r. nr SLP.5410.24975.208.MP Prezydent Miasta Gdyni, na wniosek P.W. i E.W., zarejestrował samochód marki J. o nr nadwozia [...] i wydał dowód rejestracyjny o nr [...], tablice rejestracyjne nr [...] zalegalizowane znakiem rejestracyjnym oraz nalepkę kontrolną i kartę pojazdu. Podstawą rejestracji była: umowa kupna sprzedaży z dnia 6 lutego 2018 r. wymienionego wyżej samochodu zawarta pomiędzy H.W. (dalej także jako sprzedająca) a P.W. i E.W. (dalej także jako kupujący) oraz dowód rejestracyjny wydany przez Starostę Buskiego na H.W. dotyczący wymienionego wyżej samochodu J., któremu nadano nr rejestracyjny [...].
Pismem z dnia 30 listopada 2024 r. P.W. zwrócił się do Prezydenta Miasta Gdyni o uchylenie powyższej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że P. i E.W. kupując i rejestrując samochód marki J. wiedzieli o tym, że nie był on własnością H.W..
Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2025 r. nr SLP.5410.2.306.2025.IŁ Prezydent Miasta Gdyni wznowił z urzędu postępowanie w sprawie rejestracji wymienionego wyżej samochodu na P.W. i E.W., w którym wydano dowód rejestracyjny o nr [...] i tablice rejestracyjne [...].
Decyzją z dnia 14 maja 2025 r., nr SLP.5410.2.306.2025.IŁ Prezydent Miasta Gdyni na podstawie art. 104 § 1, art. 151 § 1 pkt 2, art. 145 § 1 pkt. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572), dalej jako k.p.a. w związku z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. 2024 r poz. 1251), dalej jako "p.r.d." odmówił zarejestrowania wymienionego wyżej samochodu osobowego J. na P.W. i E.W., uchylając jednocześnie dowód rejestracyjny serii [...], tablice rejestracyjne [...] oraz znaki legalizacyjne serii [...].
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że Starosta Buski decyzją z dnia 14 marca 2025 r. nr KT5410.5.110.2018/2025/MML uchylił decyzję własną z dnia 26 stycznia 2018 r. o rejestracji pojazdu J. o nr rej. [...] na H.W. i odmówił rejestracji przedmiotowego pojazdu, a co za tym idzie wszystkie oznaczenia wydane przez Starostę Buskiego zostały uchylone wraz z dowodem rejestracyjnym serii [...]. Decyzja ta uprawomocniła się w dniu 5 kwietnia 2025 r.
Organ I instancji zaznaczył, że Starosta Buski w uzasadnieniu decyzji z dnia 14 marca 2025 r. wskazał na wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 30 listopada 2023 r. sygn. akt [...] oraz wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 10 października 2024 r. sygn. akt [...], zgodnie z którymi H.W. została uznana za winną posługiwania się w Wydziale Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego w Busku - Zdroju jako autentycznym uprzednio podrobionym dokumentem (umowa z dnia 29 grudnia 2017r.), wprowadzając w błąd pracowników ww. instytucji. Umowa z dnia 29 grudnia 2017 r. stanowiła podstawę rejestracji pojazdu marki J. o nr rej. [...] w Starostwie Powiatowym w Busku-Zdroju. W ocenie organu I instancji powyższe powoduje, że dowód rejestracyjny w oparciu o który pojazd został uprzednio zarejestrowany, nie może stanowić podstawy do jego zarejestrowania
Organ I instancji wskazał, że prócz dowodu rejestracyjnego kolejnym niezbędnym dokumentem do rejestracji pojazdu jest zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 p.r.d. dowód własności pojazdu. W ocenie organu I instancji przedstawiona umowa kupna sprzedaży przedmiotowego samochodu budzi wątpliwości, ze względu na zapadłe wobec H.W. wyroki: Sądu Rejonowego w B. z dnia 30 listopada 2023 r. sygn akt [...] oraz wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 10 października 2024 r. sygn. akt [...]. W świetle tych wyroków H.W. nie była prawowitym właścicielem pojazdu i nie była uprawniona do przeniesienia prawa własności przedmiotowego samochodu, poprzez sporządzenie umowy kupna-sprzedaży z dnia 6 lutego 2018 r. z E.W. i P.W. (kupującymi).
Podsumowując organ I instancji uznał, że strona nie przedłożyła dokumentów przewidzianych prawem niezbędnych do rejestracji przedmiotowego pojazdu.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł P.W. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a w szczególności:
1. naruszenie zasady zaufania do publicznych rejestrów (ewidencji pojazdów), wynikającej z art. 2 Konstytucji RP oraz ogólnych zasad postępowania administracyjnego poprzez bezpodstawne podważenie skutków prawnych czynności dokonanych w dobrej wierze i w oparciu o dane zawarte w oficjalnych rejestrach państwowych;
2. błędne zastosowanie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że nabycie pojazdu i jego rejestracja nastąpiły w oparciu o wiarygodne i w tamtym momencie ważne dokumenty, bez możliwości ustalenia przez nabywców, jakichkolwiek nieprawidłowości;
3. błędne ustalenie stanu faktycznego, poprzez pominięcie okoliczności, że nabycie pojazdu nastąpiło w dobrej wierze, a wszelkie czynności rejestracyjne były dokonywane zgodnie z ówczesnym stanem prawnym i na podstawie dokumentów które w momencie ich przedstawienia były uznawane za legalne i prawidłowe przez organy administracji publicznej.
Decyzją z dnia 17 lutego 2026 r. o sygn. SKO Gd/2926/25 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 79 ust. 1 pkt 1 p.r.d. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdyni z dnia 14 maja 2025 r.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że E.W. i P.W. złożyli wniosek o rejestrację pojazdu, załączając umowę kupna - sprzedaży oraz dowód rejestracyjny. Z umowy wynika, że sprzedającą była H.W., która oświadczyła, że jest właścicielem pojazdu. Była ona również wpisana do dowodu rejestracyjnego jako właściciel pojazdu. Pojazd został zarejestrowany zgodnie z wnioskiem decyzją organu I instancji z dnia 10 maja 2018 r.
Organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy znajduje się wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 10 października 2024r., sygn. akt: [...], którym utrzymano w mocy, wobec H.W., wyrok skazujący, przy ustaleniu, że oskarżona H.W. posłużyła się w dniu 10 stycznia 2018 r. jako autentycznym, uprzednio podrobionym (...) dokumentem datowanym na dzień 29 grudnia 2017 r. zatytułowanym "Umowa kupna - sprzedaży samochodu osobowego marki J. o nr rejestracyjnym (...)" zawartą na jej dane jako kupującej i dane jej męża (...) jako sprzedającego właściciela pojazdu (...) i w ten sposób wyłudziła poświadczenie nieprawdy i jako osoba wyłącznie upoważniona do jego dysponowania uzyskała dokument rejestracji ww. pojazdu na swoje dane, a następnie (...) zbyła przedmiotowy pojazd za kwotę 24 000 złotych na rzecz E.W. i P.W. (...). Do akt dołączono także decyzję Starosty Buskiego z dnia 14 marca 2025 r. nr KT.5410.5.110.2018/2025/MML, którą uchylono decyzję tego organu nr KT.5410.5.110.2018.MML z dnia 26 stycznia 2018 r. dotyczącą rejestracji pojazdu i odmówiono rejestracji pojazdu wobec H.W., w uzasadnieniu której wskazano, że umowa, w związku z którą wydano wobec H.W. wyrok skazujący, stanowiła podstawę rejestracji pojazdu.
Organ odwoławczy wskazał, że artykuł 16 k.p.a statuuje zasadę trwałości decyzji administracyjnych od której istnieją wyjątki, pozwalające na usunięcie, obarczonej szczególną wadą, decyzji z obrotu. Postępowanie, które poprzedziło wydanie decyzji lub sama decyzja mogą posiadać na tyle istotne wady, że nie da się obronić ich istnienia w obrocie prawnym. Wyjątki te przewiduje ten sam art. 16 k.p.a., gdzie ustawodawca postanowił, iż uchylenie lub zmiana takich decyzji (ostatecznych - przyp. Kolegium), stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji a także uchylenie lub zmiana decyzji są więc szczególnymi instrumentami służącymi weryfikacji decyzji ostatecznej. Przesłanki wznowienia postępowania wyznacza przede wszystkim art. 145 § 1 k.p.a. Stosownie do treści § 1 pkt 8 tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Zaistnienie okoliczności regulowanych powyższą normą daje prawo i obowiązek zweryfikowania prawidłowości wydanej w sprawie decyzji.
Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 5 p.r.d. rejestracji pojazdu dokonuje się m. in. na podstawie dowodu rejestracyjnego. Zatem brak dowodu rejestracyjnego uniemożliwia dokonanie rejestracji pojazdu. Organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji wydał w sprawie zgodną z prawem decyzję, właściwie przeprowadzając postępowanie wyjaśniające.
Organ odwoławczy wskazał, że Starosta Buski uchylił własną decyzję nr KT.5410.5.110.2018.MML z dnia 26 stycznia 2018 r. dotyczącą rejestracji stałej pojazdu na rzecz H.W.. Uchylona decyzja była podstawą wydania dowodu rejestracyjnego na imię H.W., którym posłużyły się strony przy rejestracji pojazdu na swoją rzecz. Skoro decyzja o rejestracji stałej pojazdu została uchylona i decyzja ta ma walor decyzji ostatecznej i prawomocnej, to i wydany na jej podstawie dowód rejestracyjny uznać należy za pozbawiony mocy prawnej.
Organ I instancji, wobec tego, że przedłożony dowód rejestracyjny utracił wartość prawną miał obowiązek wznowić uprzednio toczące się postępowanie i doprowadzić do wyeliminowania błędnej decyzji z obrotu i orzec w sprawie merytorycznie.
Organ odwoławczy w odniesieniu do zarzutów odwołania wskazał, że pojazd może stanowić własność stron postępowania, a podstawę własności stanowić może art. 169 § 1 lub 2 k.c. Tym samym organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem, że nie doszło do przeniesienia własności pojazdu na rzecz stron niniejszego postępowania, jednak podkreślił, że nie miało to decydującego znaczenia w sprawie.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że organ I instancji użył w sentencji decyzji pewnych uproszczeń, polegających na postanowieniu o uchyleniu dowodu rejestracyjnego, tablic rejestracyjnych i znaków legalizacyjnych, choć prawidłowym powinno być zastosowanie sformułowania o uchyleniu konkretnej decyzji własnej, która była podstawą powyższych czynności materialno - technicznych. Organ odwoławczy uznał powyższe sformułowanie organu I instancji za niemające wpływu na wynik sprawy skoro decyzja organu I instancji w swoim brzmieniu jest jednoznaczna oraz wynika z jej treści jakie rozstrzygnięcie podjął organ.
P.W. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd powszechny (ustalenie aktualnego statusu własności pojazdu), co doprowadziło do arbitralnego i przedwczesnego rozstrzygnięcia o braku uprawnień skarżącego;
2. naruszenie art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i przyjęcie niedopuszczalnego automatyzmu, wedle którego unieważnienie dokumentów poprzedniego właściciela (na skutek zdarzeń sprzed 8 lat) automatycznie niweczy prawo do rejestracji obecnego posiadacza, bez zbadania wpływu upływu czasu na trwałość tego prawa.
3. naruszenie art. 8 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji RP poprzez złamanie zasady zaufania obywatela do państwa oraz ochrony praw słusznie nabytych, polegające na obciążeniu skarżącego negatywnymi konsekwencjami działań osób trzecich, o których Skarżący nie wiedział i nie mógł wiedzieć w momencie rejestracji pojazdu w 2018 r.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że decyzja o rejestracji pojazdu marki J. została wydana przez Prezydenta Miasta Gdyni w 2018 r. na podstawie kompletu legalnie przedłożonych dokumentów. Skarżący od 8 lat włada pojazdem, opłacając wszelkie należności publicznoprawne i działając w pełnym zaufaniu do organów państwowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy decyzję o uchyleniu rejestracji, oparło się wyłącznie na fakcie sfałszowania umowy nabycia przez jedną z poprzednich właścicielek pojazdu (wyrok [...]). Organ naruszył art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez zaniechanie zawieszenia postępowania, mimo że w sprawie wystąpiło zagadnienie wstępne o charakterze cywilnoprawnym. Skarżący podniósł, że automatyczne przyjęcie przez organ braku legitymacji właścicielskiej na podstawie wyroku karnego dotyczącego osoby trzeciej jest przedwczesne. Kwestia trwałości prawa własności skarżącego (nabytego w warunkach art. 169 Kodeksu cywilnego) stanowi materię, której organ administracji nie może rozstrzygać samodzielnie, a która ma kluczowe znaczenie dla dopuszczalności rejestracji pojazdu.
Uznanie przez organ administracji, że skarżący "nie jest właścicielem", wykracza poza kompetencje organu i rażąco narusza zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.).
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2026 r., poz. 143), dalej jako "p.p.s.a.".
Na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3).
W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem działania organu administracji publicznej, a nie tylko zgodność z przepisami, których naruszenie zarzucono w skardze
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 17 lutego 2026 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdyni z dnia 14 maja 2025 r., którą organ I instancji "odmówił zarejestrowania samochodu osobowego marki J. o nr rej. [...], nr identyfikacyjnym nadwozia (podwozia) [...], rok produkcji 2007 na E.W., zam. w G. i P.W. , zam. w G. uchylając dowód rejestracyjny serii [...], tablice rejestracyjne o wyróżniku [...] szt. 2 oraz znaki legalizacyjne serii [...]".
Decyzja Prezydenta Miasta Gdyni dnia 14 maja 2025 r. została wydana w wyniku wznowienia postępowania w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W rozpoznawanej sprawie, wbrew oczywistej treści przytoczonego przepisu organ pierwszej instancji wydał decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy bez uprzedniego uchylenia dotychczasowej decyzji.
Kodeks postępowania administracyjnego w art. 104 § 1 k.p.a. nie definiuje wprost pojęcia "decyzja", jednakże zaznacza, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Ponadto w art. 107 k.p.a. wymienia elementy składowe decyzji. Zgodnie z powołanym przepisem decyzja powinna zawierać m.in. powołanie podstawy prawnej (pkt 4), rozstrzygnięcie (pkt 5) oraz uzasadnienie faktyczne i prawne (pkt 6).
Rozstrzygnięcie, to wiążące ustalenie wywiedzione na podstawie przepisu prawa materialnego mającego zastosowanie w sprawie, w tym sensie decyzja rozstrzyga sprawę administracyjną co do jej istoty (art. 104 k.p.a.). Rozstrzygnięcia nie można domniemywać ani wyprowadzać z treści uzasadnienia decyzji i innych okoliczności sprawy, albowiem powinno być ono wyrażone expressis verbis w sentencji decyzji, musi być ono jednoznaczne i nie budzić jakichkolwiek wątpliwości. Wypełnienie dyspozycji art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. następuje wyłącznie wtedy, gdy rozstrzygnięcie jest sformułowane w sposób kategoryczny co do zawartego tam władczego uregulowania przez organ sytuacji prawnej strony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 75/23).
Postępowanie w sprawie rejestracji pojazdu następuje na podstawie art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251) dalej jako "ustawa" i kończy się decyzją administracyjną. Zgodnie ze wskazanym przepisem rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu własności pojazdu, dowodu rejestracyjnego, jeżeli pojazd był zarejestrowany. Natomiast zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy rejestracji pojazdu dokonuje, na wniosek właściciela pojazdu, starosta właściwy ze względu na miejsce jego stałego zamieszkania (siedzibę) lub czasowego zamieszkania, wydając decyzję o rejestracji pojazdu, dowód rejestracyjny i zalegalizowane tablice (tablicę) rejestracyjne.
W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że wydanie dowodu rejestracyjnego, tablic rejestracyjnych lub innych dokumentów jest jedynie czynnością materialno-techniczną o charakterze następczym w stosunku do rejestracji dokonywanej w drodze decyzji administracyjnej (uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 24 września 2001 r., sygn. akt OPS 6/01 i uchwała składu 5 sędziów NSA z dnia 15 listopada 1999 r., sygn. akt OPK 25/99). Przepis art. 73 ust. 1 ustawy stanowi bowiem o dwóch czynnościach organu rejestracyjnego, tj. o dokonaniu rejestracji oraz o wydaniu dowodu rejestracyjnego i tablic rejestracyjnych. Jak wielokrotnie podkreślano w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanie dowodu rejestracyjnego, karty pojazdu, czy tablic rejestracyjnych jest czynnością materialno-techniczną. Czynność ta nie wyznacza sytuacji prawnej jednostki, gdyż zawsze musi być ona poprzedzona rozstrzygnięciem przez dany organ, czy w konkretnej sytuacji osoba ubiegająca się o rejestrację danego pojazdu spełnia wszystkie określone wymagania ustawowe. Potwierdza to przepis art. 71 ust. 1 i 2 ustawy, z którego wynika, że co do zasady tylko pojazdy zarejestrowane są dopuszczane do ruchu, a dokumentem to stwierdzającym jest właśnie dowód rejestracyjny. Dowód rejestracyjny jest zatem zewnętrznym przejawem oświadczenia woli organu administracji, rozstrzygającego sprawę rejestracji pojazdu, potwierdzającym wydanie decyzji o zarejestrowaniu pojazdu, a jednocześnie jest dokumentem potwierdzającym dopuszczenie zarejestrowanego pojazdu do ruchu.
W związku z powyższym jedynie decyzja o rejestracji lub odmowie rejestracji ma bezpośredni wpływ na sytuację prawną jednostki i na faktyczną możliwość użytkowania pojazdu. W przypadku stwierdzenia po wznowieniu postępowania braku podstaw do uwzględnienia wniosku o rejestrację pojazdu, organ nie uchyla dowodu rejestracyjnego, tablic rejestracyjnych czy znaków legalizacyjnych lecz jedynie decyzję o rejestracji pojazdu i odmawia rejestracji na procesowej podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Dowód rejestracyjny i inne dokumenty wystawione w wyniku rejestracji pojazdu zostają anulowane w konsekwencji uchylenia decyzji o rejestracji.
Decyzja wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa jest nieważna (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Rażące naruszenie prawa w rozumieniu tego przepisu zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi kwalifikowaną postać naruszenia.
Decyzja Prezydenta Miasta Gdyni z dnia 14 maja 2025 r. wydana została z rażącym naruszeniem art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. gdyż pomija ona wymaganą wymienionym przepisem ustawową formę zakończenia postępowania wznowieniowego. Nie można zaakceptować wyrażonego przez organ odwoławczy stanowiska, z którego wynika swego rodzaju domniemanie, że sformułowanie o uchyleniu dowodu rejestracyjnego, tablic rejestracyjnych oraz znaków legalizacyjnych jest równoznaczne z uchyleniem decyzji z dnia 10 maja 2018 r. o rejestracji pojazdu J. Wbrew temu stanowisku decyzja ta nie została skutecznie uchylona, gdyż nie zapadło w tym przedmiocie żadne rozstrzygnięcie.
Prezydent Miasta winien był, jeżeli uznał, że istnieją podstawy wznowieniowe określone w art. 145 § 1 k.p.a., uchylić dotychczasową decyzję o rejestracji i dopiero orzec o żądaniu skarżącego. Decyzja kończąca postępowanie wznowieniowe wydana w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 72 ust. 1 ustawy nie może w swym rozstrzygnięciu uchylać czynności materialnotechnicznych. Podjęcie na podstawie wskazanych przepisów decyzji uchylającej dowód rejestracyjny, tablice rejestracyjne i znaki legalizacyjne zamiast decyzji o rejestracji pojazdu stanowi działanie bez podstawy prawnej, gdyż nie istnieje przepis prawa, który pozwalałby na tego rodzaju działanie.
Utrzymanie przez organ odwoławczy decyzji dotkniętej wadą nieważności również stanowi o rażącym naruszeniu prawa. W razie wystąpienia przesłanek z art.156 § 1 k.p.a. obowiązkiem organu odwoławczego jest uchylenie decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Na tle niniejszej sprawy organ odwoławczy nie uwzględnił, że rozstrzygnięcie zaskarżone odwołaniem wydane zostało z rażącym naruszeniem przepisów art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, a po części także bez podstawy prawnej. W myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach.
Mając powyższe na uwadze Sąd, uznając, że zachodzą przyczyny określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. na podstawie 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 p.p.s.a. stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji.
Sąd w tej sytuacji nie odnosił się do pozostałych zarzutów skargi, dotyczących kwestii merytorycznych. Kwestie te będą przedmiotem rozstrzygnięcia przez organ administracji w drodze decyzji administracyjnej wydanej zgodnie z przepisami zawartymi w art. 151§1 – 2 k.p.a.