III SA/Łd 812/23

III SA/Łd 812/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-05-09
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-12-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Dębowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 5 pkt 1 i ust. 7, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1, art. 93 ust. 7
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2023 poz 775
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200, art. 205 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 9 maja 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia WSA Anna Dębowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Beata Drożdż po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2024 roku sprawy ze skargi "D" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 28 września 2023 roku nr BP.500.99.2022.0165.LD5.462126 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej "D" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Decyzją z 28 września 2023 r., nr BP.500.99.2022.0165.LD5.462126 Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 7a, art. 14, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2201), powoływanej dalej jako "u.t.d.", lp. 1.5, lp. 5.2, lp. 5.5, lp. 5.6, lp. 5.7, lp. 5.11, lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 (Dz. U. UE L 102, s. 1 z 11 kwietnia 2006 r.), powoływanego dalej jako "rozporządzenie nr 561/2006", art. 33, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60, s. 1 z 28 lutego 2014 r.), powoływanego dalej jako "rozporządzenie nr 165/2014", art. 1, art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz. Urz. UE. L 249, s. 1 z 31 lipca 2020 r.) Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 10 marca 2022 r., nr WITD.DI.0152.V0104/8/22 o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12 850 zł na D Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 12 350 zł.
W uzasadnieniu organ drugiej instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że na podstawie upoważnienia z 22 listopada 2021 r. przeprowadzono kontrolę w siedzibie przedsiębiorcy D Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, ul.[...], [...] Ł. Przedmiotem kontroli było przestrzeganie przez przedsiębiorcę regulacji, dotyczących okresów prowadzenia pojazdów i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy, a także regulacji dotyczących uprawnień do wykonywania przewozów drogowych oraz uprawnień do kierowania pojazdami. Kontrolą objęto okres od 26 listopada 2020 r. do 25 listopada 2021 r. Przedsiębiorca w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli zatrudniał 7 kierowców. Do kontroli skarżąca okazała licencję nr [...] dotyczącą międzynarodowego transportu drogowego rzeczy udzieloną przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy.
Decyzją z 10 marca 2022 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 12 850 zł. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło:
1. lp. 1.5 – niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie;
2. lp. 5.2 – przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin, w sytuacji gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone o czas do mniej niż 1 godziny;
3. lp. 5.5 – skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego;
4. lp. 5.6 – niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego;
5. lp. 5.7 – skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej;
6. lp. 5.11 – przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy;
7. lp. 6.3.18 – naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu.
W odwołaniu od tej decyzji spółka D zarzuciła naruszenie zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędną kwalifikację, zawyżenie kwot kar za naruszenia czasu pracy oraz nieuznanie błędu granicznego tachografu przy naruszeniach 1-2 minutowych. Skarżąca podniosła, że naruszenia czasu pracy popełnione przez kierowców T.S. oraz J.O. nie powstały za aprobatą przedsiębiorcy. Kierowcy ci zostali zwolnieni w trybie art. 52 k.p. bez zachowania okresu wypowiedzenia. Przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszeń. Powstały one z wyłącznej winy kierowców. Odnośnie naruszenia z lp. 1.5 skarżąca wskazała, że pojazdy zostały zbyte na długo przed okresem objętym kontrolą, zatem decyzja w tym zakresie powinna być uchylona. Skarżąca wniosła o umorzenie prowadzonego postępowania w całości.
Organ drugiej instancji uchylając decyzję organu pierwszej instancji z 10 marca 2022 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12 850 zł oraz nakładając karę pieniężną w wysokości 12 350 zł wyjaśnił, że w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 k.p.a., gdyż kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w związku z art. 93 ust. 1 u.t.d., a także nie znajdzie zastosowania art. 189e oraz art. 189f k.p.a., ponieważ kwestie te zostały uregulowane odrębnie w art. 92c ust. 1 pkt 1 oraz art. 92b ust. 1 u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa Kodeksu postępowania administracyjnego.
Odnośnie naruszenia z lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ drugiej instancji podniósł, że do licencji, dotyczącej wykonywania międzynarodowego transportu drogowego rzeczy skarżąca zgłosiła 6 pojazdów, jednakże do wykonywania przewozów drogowych wykorzystywała 5 pojazdów. Pojazd marki Renault o nr. rej. [...] został sprzedany 30 marca 2017 r. Pojazd marki Renault o nr. rej. [...] został sprzedany 15 maja 2020 r. Na dowód powyższych ustaleń skarżąca okazała do kontroli faktury VAT nr [...] oraz nr [...]. Do 22 listopada 2021 r. skarżąca nie zgłosiła powyższego faktu do organu wydającego uprawnienie. Kara za powyższe wynosi 1 600 zł. Skarżąca nie złożyła również wniosku o zmianę adresu siedziby. Skarżąca zgłosiła do Krajowego Rejestru Sądowego zmianę adresu siedziby z adresu zlokalizowanego w Ł. przy ul. [...] nr 111 na adres zlokalizowany w Ł przy ul. [...] nr 106a. Powyższą zmianę skarżąca zgłosiła do rejestru 24 kwietnia 2018 r. Kara za powyższe wynosi 800 zł. Skarżąca wykonywała przewozy drogowe pojazdem pojazdu marki Renault o nr. rej. [...] , niezgłoszonym do uprawnienia. Kara za powyższe wynosi 800 zł. Do licencji, dotyczącej wykonywania krajowego transportu drogowego rzeczy, skarżąca zgłosiła jeden pojazd marki Renault o nr rej. [...]. Skarżąca okazała fakturę nr [...] dokumentującą fakt sprzedaży. Do 12 listopada 2021 r. skarżąca nie zgłosiła powyższego faktu do organu wydającego uprawnienie. Kara za powyższe wynosi 800 zł. Do wskazanej jednostki przedsiębiorca nie złożył również wniosku o zmianę adresu siedziby spółki. Zgodnie z danymi uzyskanymi z Krajowego Rejestru Sądowego skarżąca zgłosiła zmianę siedziby z adresu w Ł. przy ul. [...] nr 111 na adres zlokalizowany w Ł. przy ul. [...] nr 106a. Powyższą zmianę spółka zgłosiła 24 kwietnia 2018 r. Kara za powyższe wynosi 800 zł. Zdaniem organu drugiej instancji kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi łącznie 4 800 zł.
Odnośnie naruszenia z lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ drugiej instancji podniósł, że ponowna analiza danych cyfrowych z karty kierowcy oraz z urządzenia rejestrującego wykazała, że kierowca K.G. 21 maja 2021 r. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 14 minut. Dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się 21 maja 2021 r. o godzinie 02:00, a zakończył 21 maja 2021 r. o godzinie 14:05. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 14 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalne było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 100 zł. Ponowna analiza danych cyfrowych z karty kierowcy oraz z urządzenia rejestrującego wykazała, że kierowca J.O. 2 marca 2021 r. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 2 minuty. Dzienny "okres prowadzenia pojazdu" rozpoczął się 2 marca 2021 r. o godzinie 06:11, a zakończył 2 marca 2021 r. o godzinie 20:48. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 2 minuty. W niniejszym przypadku dopuszczalne było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 100 zł. Ponowna analiza danych cyfrowych z karty kierowcy oraz z urządzenia rejestrującego wykazała, że kierowca J.O. 5 marca 2021 r. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 26 minut. Dzienny "okres prowadzenia pojazdu" rozpoczął się 5 marca 2021 r. o godzinie 05:02, a zakończył 5 marca 2021 r. o godzinie 18:48. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 11 godzin i 26 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalne było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 200 zł. Ponowna analiza danych cyfrowych z karty kierowcy oraz z urządzenia rejestrującego wykazała, że kierowca J.O. 30 kwietnia 2021 r. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 minutę. Dzienny "okres prowadzenia pojazdu" rozpoczął się 30 kwietnia 2021 r. o godzinie 05:20, a zakończył 30 kwietnia 2021 r. o godzinie 19:39. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 1 minutę. W niniejszym przypadku dopuszczalne było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 100 zł. Ponowna analiza danych cyfrowych z karty kierowcy oraz z urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że kierowca J.O. 9 kwietnia 2021 r. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 2 minuty. Dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się 9 kwietnia 2021 r. o godzinie 03:39, a zakończył 9 kwietnia 2021 r. o godzinie 17:31. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 2 minuty. W niniejszym przypadku dopuszczalne było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 100 zł. Ponowna analiza danych cyfrowych z karty kierowcy oraz z urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że kierowca J.O. 14 kwietnia 2021 r. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 4 minuty. Dzienny "okres prowadzenia pojazdu" rozpoczął się 14 kwietnia 2021 r. o godzinie 04:09, a zakończył 14 kwietnia 2021 r. o godzinie 17:18. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 4 minuty. W niniejszym przypadku dopuszczalne było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 100 zł. Ponowna analiza danych cyfrowych z karty kierowcy oraz z urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że kierowca T.S. 14 maja 2021 r. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 1 godzinę i 23 minuty. Dzienny "okres prowadzenia pojazdu" rozpoczął się 14 maja 2021 r. o godzinie 00:49, a zakończył 14 maja 2021 r. o godzinie 15:12. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 11 godzin i 23 minuty. W niniejszym przypadku dopuszczalne było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 200 zł. Ponowna analiza danych cyfrowych z karty kierowcy oraz z urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że kierowca T.S. 21 maja 2021 r. przekroczył maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu o 3 minuty. Dzienny "okres prowadzenia pojazdu" rozpoczął się 21 maja 2021 r. o godzinie 03:02, a zakończył 21 maja 2021 r. o godzinie 17:13. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 3 minuty. W niniejszym przypadku dopuszczalne było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 100 zł. W ocenie organu drugie instancji kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi łącznie 1 000 zł.
Odnośnie naruszenia z lp. 5.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ drugiej instancji stwierdził, że ponowna analiza danych cyfrowych z karty kierowcy oraz z urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że 16 kwietnia 2021 r. kierowca J.O. rozpoczął dzienny okres rozliczeniowy o godz. 04:53. W dwudziestoczterogodzinnym okresie rozliczeniowym najdłuższy odpoczynek odebrał od godz. 18:13 16 kwietnia 2021 r. do godz. 04:53 17 kwietnia 2021 r., tj. w wymiarze 10 godzin i 40 min. Zatem do 11-godzinnego okresu wymaganego odpoczynku nastąpiło skrócenie o 20 minut. Kara za powyższe wynosi 100 zł. Ponowna analiza danych cyfrowych z karty kierowcy oraz z urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że 9 kwietnia 2021 r. kierowca J.O. rozpoczął dzienny okres rozliczeniowy o godz. 03:39. W dwudziestoczterogodzinnym okresie rozliczeniowym najdłuższy odpoczynek odebrał od godz. 17:33 9 kwietnia 2021 r. do godz. 03:39 10 kwietnia 2021 r., tj. w wymiarze 10 godzin i 6 min. Zatem do 11-godzinnego okresu wymaganego odpoczynku nastąpiło skrócenie o 54 minuty. Kara za powyższe wynosi 100 zł. Ponowna analiza danych cyfrowych z karty kierowcy oraz z urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, że 30 kwietnia 2021 r. kierowca J.O. rozpoczął dzienny okres rozliczeniowy o godz. 05:20. W dwudziestoczterogodzinnym okresie rozliczeniowym najdłuższy odpoczynek odebrał od godz. 19:39 30 kwietnia 2021 r. do godz. 05:20 1 maja 2021 r., tj. w wymiarze 9 godzin i 41 min. Zatem do 11-godzinnego okresu wymaganego odpoczynku nastąpiło skrócenie o 1 godzinę i 19 minut. Kara za powyższe wynosi 200 zł. Zdaniem organu drugiej instancji kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi łącznie 400 zł.
Odnośnie naruszenia z lp. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ drugiej instancji stwierdził, że ponowna analiza danych cyfrowych wykazała, że kierowca B.J. 8 kwietnia 2021 r. o godzinie 03:23 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 8 godzin i 55 minut, tj. od godziny 18:28 8 kwietnia 2021 r. do godziny 03:23 9 kwietnia 2021 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 5 minut. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 100 zł. Ponowna analiza danych cyfrowych wykazała, że kierowca J.O. 1 kwietnia 2021 r. o godzinie 03:53 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 8 godzin i 24 minuty, tj. od godziny 19:29 1 kwietnia 2021 r. do godziny 03:53 2 kwietnia 2021 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 36 minut. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 100 złotych. Według organu drugiej instancji kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi łącznie 200 zł.
Odnośnie naruszenia z lp. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ drugiej instancji podniósł, że ponowna analiza danych cyfrowych wykazała, że T.S. 6 maja 2021 r. o godzinie 06:28 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 43 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 19:22 6 maja 2021 r. do godziny 04:05 7 maja 2021 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 17 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalne było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 150 zł. Ponowna analiza danych cyfrowych wykazała, że K.G. 7 kwietnia 2021 r. o godzinie 02:01 rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 43 minuty nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 17:18 7 kwietnia 2021 r. do godziny 02:01 8 kwietnia 2021 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 17 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalne było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 150 zł. Zdaniem organu drugiej instancji kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi łącznie 300 zł.
Odnośnie naruszenia z lp. 5.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ drugiej instancji stwierdził, że kierowca M.D.: 29 marca 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 12 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 42 minuty w okresie od godziny 09:40 do godziny 14:42. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 100 zł. 29 kwietnia 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 8 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 38 minut w okresie od godziny 03:15 do godziny 08:42. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 100 zł. 27 kwietnia 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 6 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 36 minut w okresie od godziny 11:38 do godziny 16:41. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 100 zł. 27 maja 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 10 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 40 minut w okresie od godziny 11:50 do godziny 17:39. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 100 zł. Kierowca K.G. 16 marca 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 34 minuty w okresie od godziny 09:08 do godziny 14:11. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 100 zł. Kierowca B.J. 29 marca 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 10 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 40 minut w okresie od godziny 09:41 do godziny 14:44. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 100 zł. 20 maja 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut w okresie od godziny 02:02 do godziny 06:40. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 100 zł. Kierowca J.O. 4 marca 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 15 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 45 minut w okresie od godziny 04:36 do godziny 11:20. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 100 zł. 15 marca 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 minutę. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 31 minut w okresie od godziny 15:21 do godziny 21:07. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 100 zł. 17 marca 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 godziny i 2 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 7 godzin i 32 minuty w okresie od godziny 06:18 do godziny 16:03. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 1 400 zł. 22 kwietnia 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 14 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 44 minuty w okresie od godziny 07:31 do godziny 13:15. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 100 zł. Kierowca T.S. 6 maja 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 godziny i 10 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 7 godzin i 40 minut w okresie od godziny 11:35 do godziny 19:22. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 1 400 zł. 14 maja 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 2 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 32 minuty w okresie od godziny 09:20 do godziny 15:12. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 250 zł. 11 maja 2021 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 34 minuty w okresie od godziny 07:31 do godziny 12:50. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał żadnego dokumentu (wydruku), uzasadniającego odstąpienie przez kierowcę od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara za powyższe wynosi 100 zł. W ocenie organu drugiej instancji kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny wynosi łącznie 4 150 zł.
Organ drugiej instancji uznając za zasadne nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w łącznej wysokości 1 500 zł za naruszenia z lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ podniósł, że w pojeździe o nr rej. [...] przedsiębiorca dokonał wczytania danych 21 marca 2020 r., a kolejny odczyt miał miejsce 2 lipca 2021 r. Pomiędzy okazanymi plikami cyfrowymi zostało zarejestrowane 234 dni aktywności pojazdu. W pojeździe o nr rej. [...] przedsiębiorca dokonał wczytania danych 21 marca 2020 r., a kolejny odczyt miał miejsce 2 lipca 2021 r. Pomiędzy okazanymi plikami cyfrowymi zostało zarejestrowane 225 dni aktywności pojazdu. W pojeździe o nr rej. [...] przedsiębiorca dokonał wczytania danych 5 października 2020 r., a kolejny odczyt miał miejsce 14 czerwca 2021 r. Pomiędzy okazanymi plikami cyfrowymi zostało zarejestrowane 150 dni aktywności pojazdu. Następnie dane sczytano 15 listopada 2021 r. Pomiędzy okazanymi plikami cyfrowymi zostało zarejestrowane 94 dni aktywności pojazdu.
Zdaniem organu odwoławczego skarżąca nie wskazała na żadne okoliczności, które w jej ocenie uzasadniałyby zastosowanie art. 92b i art. 92c u.t.d. Nieprawidłowości zostały ujawnione w oparciu o dokumenty okazane podczas kontroli, a także w oparciu o informacje uzyskane z innych urzędów. Sprzedaż pojazdu, np. w 2017 r. miała wpływ na stan faktyczny ujawniony podczas kontroli. Przedsiębiorca powinien jako profesjonalista, zajmujący się transportem drogowym, zadbać, aby w terminach określonych w przepisach prawa informować organy licencyjne o zbyciu pojazdów czy też zmianie adresu przedsiębiorstwa. Zaniechanie przez skarżącą tego obowiązku przez okres kilku lat ma zatem wpływ na obecną sytuację, bowiem w organach licencyjnych nie widnieją dane, które odzwierciedlałyby chociażby stan faktyczny posiadanego taboru. Błędów pomiarowych nie odlicza się od wyników pomiarowych, czyli wielkości naruszeń. Rozwiązanie z kierowcami umów o pracę, bez okresu wypowiedzenia, nie stanowi podstawy do umorzenia kar nałożonych za popełnione przez nich naruszenia. Przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność administracyjną za stwierdzone naruszenia. Fakt rozwiązania tych umów jest jedynie okolicznością, która pozwoli przedsiębiorcy uniknąć kolejnych naruszeń, jakich ci kierowcy mogliby dopuścić się w przyszłości, gdyby nadal pracowali. Organ drugiej instancji wskazał na konieczność zmiany sposobu naliczenia kary pieniężnej zgodnie z linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, według której kary pieniężne za naruszenia z zakresu czasu pracy kierowcy należy naliczać za rzeczywisty okres przekroczenia i zakwalifikować wyłącznie do jednej pozycji (określonego punktu) załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję D. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. wniosła o jej uchylenie w całości i przyznanie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:
1. naruszenie przepisów postępowania, a to:
a. art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 107 § 1 w związku z § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i pominięcie dowodów z wnioskowanych przez skarżącą przesłuchań kierowców skarżącej, co skutkowało bezzasadnym przyjęciem przez organ, że skarżąca umożliwiła w ramach swego przedsiębiorstwa popełnienie naruszeń w zakresie przestrzegania regulacji dotyczących okresów prowadzenia pojazdów i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy, a także regulacji, dotyczących uprawnień do wykonywania przewozów drogowych oraz uprawnień do kierowania pojazdami;
b. art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie przez organ wnioskowanych przez skarżącą dowodów z zeznań kierowców skarżącej, mimo że w świetle przywołanego przepisu uwzględnienie żądania skarżącej w tym względzie było obowiązkiem organu, a nie zachodziła żadna z przyczyn wymienionych w art. 78 § 2 k.p.a.;
c. art. 80 k.p.a. poprzez uznanie za fakt udowodniony niedochowania przez skarżącą w ramach prowadzonego przezeń przedsiębiorstwa należytej staranności, w wyniku czego umożliwiono jej pracownikom dopuszczenie się naruszeń regulacji Ip. 5.2, Ip. 5.5, Ip. 5.6, Ip. 5.7, Ip. 5.11, Ip. 6.3.18 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, mimo że w świetle całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego okoliczność ta nie była jednoznacznie wykazana;
d. art. 107 § 1 w związku z § 3 k.p.a. poprzez niepowołanie w ramach decyzji prawidłowej podstawy prawnej i pominięcie w jej treści w ogóle odwołania się do regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności zaś art. 104 k.p.a.;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:
a. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. polegające na jego niezastosowaniu, sprowadzającym się do nieumorzenia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej na skarżącej, mimo że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że nie miała ona wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć;
b. art. 92a ust. 3 u.t.d. polegające na jego niezastosowaniu i nieuwzględnienie normy wskazującej, że suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty 10 000 zł;
c. art. 92b ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:
- właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: rozporządzenia nr 561/2006, rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94 poz. 1086 i 1087);
- prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, w sytuacji gdy skarżąca jako przedsiębiorca, wykonujący transport drogowy, dopełniła wszelkich starań by w jej przedsiębiorstwie były przestrzegane przepisy wskazanych aktów prawnych, a na naruszenia, za które w decyzji nałożono na nią karę pieniężną, nie miała żadnego wpływu;
d. art. 95c ust. 1 u.t.d. polegające na jego niezastosowaniu, sprowadzającym się do nieumorzenia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej na skarżącą, mimo że od dnia popełnienia naruszeń opisanych w decyzji organu administracji upłynęły 2 lata;
e. art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 poprzez wykroczenie poza zakreślone wskazanymi przepisami dopuszczalne ramy ustanawiania przepisów, dotyczących nakładania kar w przypadku naruszeń wskazanego rozporządzenia i rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 i zastosowanie kar nieproporcjonalnych do stwierdzonych naruszeń, nieuwzględniających faktu wystąpienia w czasie ich popełnienia okoliczności o charakterze siły wyższej w postaci epidemii COVID-19, uniemożliwiających przedsiębiorcy na pełna skuteczną realizację wszystkich dyspozycji i norm, które nie były przystosowane do warunków i ograniczeń narzuconych na przedsiębiorców w tym okresie.
Skarżąca wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z:
1. zeznań świadków: K.G., M.D., B.J, J.O., T.S., E.O. na okoliczności podjęcia przez skarżącą działań oraz wdrożenia procedur mających na celu uniemożliwienie popełnienia naruszeń w zakresie przestrzegania regulacji dotyczących okresów prowadzenia pojazdów i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy, a także regulacji dotyczących uprawnień do wykonywania przewozów drogowych oraz uprawnień do kierowania pojazdami, popełnienia naruszeń wyłącznie z winy pracowników, na których działania skarżąca nie miała wpływu, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć;
2. zeznań T.O. w charakterze strony na okoliczności podjęcia przez skarżącą działań i wdrożenia procedur mających na celu uniemożliwienie popełnienia naruszeń w zakresie przestrzegania regulacji dotyczących okresów prowadzenia pojazdów i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy, a także regulacji dotyczących uprawnień do wykonywania przewozów drogowych oraz uprawnień do kierowania pojazdami oraz popełnienia naruszeń wyłącznie z winy pracowników, na których działania skarżąca nie miała wpływu, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć, jak również daty sprzedaży pojazdów, daty popełnienia naruszeń, przedawnienia prawa karalności, wpływu epidemii COVID-19 na możliwości funkcjonowania przedsiębiorstwa skarżącej;
3. dokumentów w postaci załączonych do skargi: notatki służbowej z 7 czerwca 2021 r., rozwiązania umowy o pracę z T.S., oświadczenia T.S., dotyczącego używania cudzej karty w tachografie na okoliczność dołożenia przez skarżącą należytej staranności i terminowej reakcji podejmowanej w przedsiębiorstwie, ukierunkowanych na wykluczenie możliwości dopuszczania się przez pracowników – kierowców naruszeń regulacji, dotyczących wykonywania transportu drogowego.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie 25 kwietnia 2024 r. postanowieniem wydanym na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sąd oddalił zawarte w skardze wnioski o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z zeznań świadków i dokumentów.
Reprezentujący skarżącą prokurent T.O. w uzupełnieniu skargi złożył pismo dotyczące jej aktualnej sytuacji materialnej i operacyjnej. Oświadczył, że popiera skargę. W przedsiębiorstwie były wykorzystywane tachografy cyfrowe pierwszej generacji. Najstarszy pojazd był wyprodukowany w 2014 r. Pojazd marki RENAULT o nr rej.[...] był wykorzystywany od momentu zawarcia umowy leasingu w 2020 r. Zmiana siedziby firmy oraz sprzedaż pojazdów była zgłaszana organom licencyjnym w trakcie kontroli.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne.
Z uwagi na sformułowane w skardze wnioski dowodowe skarżącej o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków i dokumentów w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a) nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), przy czym nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.), co w rozpoznanej sprawie nie miało miejsca. Sąd administracyjny orzeka w zasadzie na podstawie materiału faktycznego i dowodowego sprawy zgromadzonego w postępowaniu przed organami administracji. W postępowaniu przed sądem administracyjnym postępowanie dowodowe może być prowadzone tylko jako postępowanie uzupełniające, ograniczone do dowodów z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Prowadzenie jakichkolwiek innych dowodów, poza dowodami z dokumentów jest niedopuszczalne (por. wyrok NSA z 30 września 2005 r., FSK 2282/04, LexPolonica nr 401546; zob. także T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 3, Warszawa 2009, s. 462). Sąd administracyjny nie przeprowadza zatem postępowania dowodowego w pełnym lub znacznym zakresie. W postępowaniu sądowoadministracyjnym nie przeprowadza się dowodu z zeznań świadków, strony. Celem postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z przepisami postępowania, a w konsekwencji, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego. Innymi słowy istotne wątpliwości, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., winny być związane z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem, nie zaś z ustalaniem na nowo stanu faktycznego. O takich wątpliwościach można mówić, gdy istotne dla sprawy elementy stanu faktycznego pozostają niewyjaśnione, są sporne, przy czym dopuszczenie nowego dowodu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu (por. wyrok NSA z 5 sierpnia 2020 r., II FSK 1560/18).
Z tych względów w rozpoznawanej sprawie sąd stwierdził brak podstaw do przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków oraz powołanych przez skarżącą dokumentów, które nie zostały załączone do skargi, a znajdują się w aktach administracyjnych stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji i dlatego na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wnioski te oddalił.
Dalej wskazać należy, że stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie.
W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W przypadku zaś gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., podlega oddaleniu w całości albo w części.
Z przepisów tych wynika, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów uzasadniającym jej uchylenie.
W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5 000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie.
W art. 92a ust. 1 u.t.d. ustalono odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów określających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy podmiotu wykonującego transport drogowy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania wynikających z przepisów prawa nakazów i zakazów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewniania wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego.
Suma kar pieniężnych, o których mowa w tym przepisie, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, nie może przekroczyć: 15 000 zł dla podmiotu zatrudniającego kierowców w średniej liczbie arytmetycznej do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli (art. 92a ust. 5 pkt 1 u.t.d.). W rozpoznawanej sprawie naruszenia skutkujące nałożeniem kary pieniężnej zaskarżoną decyzją zostały stwierdzone podczas kontroli w przedsiębiorstwie skarżącej. Zastosowanie miał zatem przepis art. 92a ust. 5 pkt 1 u.t.d. określający maksymalną sumę kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy, a nie przepis art. 92a ust. 3 u.t.d., który to przepis określa maksymalną sumę kar pieniężnych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej.
Z kolei stosownie do art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 – załącznika nr 3 do ustawy. Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów.
Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej ma charakter decyzji związanej. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez wykonującego przewóz z odpowiedzialności możliwe jest natomiast jedynie w sytuacji wystąpienia okoliczności przewidzianych w art. 92b i art. 92c u.t.d.
Zaznaczyć należy, że celem sankcji określonych w ustawie o transporcie drogowym jest wymuszenie na podmiocie wykonującym przewóz drogowy takich działań organizacyjnych, które zagwarantują bezpieczeństwo innych użytkowników dróg poprzez właściwy dobór kierowców i ułożenie planu ich pracy. Podmiot wykonujący transport drogowy jako pracodawca ponosi ryzyko osobowe, to znaczy obciążony jest skutkami niewłaściwego doboru pracowników do danego zadania i zmuszony jest ponosić straty wynikłe wskutek ich działań. Podmiot ten zobowiązany jest do przeprowadzania bieżących kontroli, czy kierowcy przestrzegają przepisów prawa i powinien w taki sposób organizować i nadzorować ich pracę, aby jednocześnie umożliwić sobie wypełnianie ciążących na nim obowiązków (por. wyroki NSA z 21 listopada 2017 r., II GSK 280/16 i z 17 października 2017 r., II GSK 3242/16).
Na zakres obowiązków przewoźnika zwrócił uwagę również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt SK 75/06. Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że regulacje zawarte w ustawie o transporcie drogowym zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i przyjęcie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem na podstawie stosunku pracy, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia.
Na podstawie art. 4 pkt 22 u.t.d. przyjąć należy, że odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 u.t.d. dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z ustawy, jak i podanych w tym przepisie aktów, w tym m.in. z przepisów rozporządzenia nr 561/2006 i rozporządzenia nr 165/2014
Postępowanie w przedmiocie ustalenia odpowiedzialności i nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92a u.t.d. jest postępowaniem administracyjnym, do którego zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 93 ust. 7 u.t.d. w postępowaniu tym nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.
Przedstawione regulacje prawne wyznaczają granice materialne i formalne sprawy indywidualnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., rozstrzyganej przez właściwy organ administracji publicznej w formie decyzji administracyjnej. Oznacza to, że organy rozstrzygające tę sprawę muszą przestrzegać określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego standardów ustalania stanu faktycznego.
Powinnością organu administracji publicznej rozstrzygającego władczo o prawach i obowiązkach jednostki jest zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, przy czym czynności te muszą mieć charakter wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.). Nakaz ten posiada rangę zasady postępowania administracyjnego (zasada zupełności postępowania dowodowego) i stanowi logiczną konsekwencję unormowanej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej (materialnej). Materiał dowodowy sprawy stanowi nieodłączny element procesu administracyjnego, powstaje w wyniku czynności dowodowych i jest utrwalany celem poddania go wszechstronnej analizie i ocenie. Organ może uznać daną okoliczność za udowodnioną tylko w oparciu o ocenę dokonaną na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Co więcej, w proces ustalania rzeczywistego stanu faktycznego angażowana jest zawsze strona postępowania. W myśl bowiem art. 81 k.p.a., okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.
Oczywiście, o ile zakres obowiązków organu związanych z realizacją powyższych reguł unormowany jest przepisami proceduralnymi, o tyle zakres okoliczności faktycznych podlegających ustaleniu i ocenie zależeć będzie zawsze od indywidualnej sprawy rozstrzyganej w postępowaniu. Nie ulega wątpliwości, że zakres okoliczności faktycznych niezbędnych do rozpatrzenia sprawy indywidualnej, a tym samym do wydania decyzji administracyjnej, określają zasadniczo przepisy prawa materialnego. To one bowiem określają przesłanki przyznania jednostce uprawnienia bądź nałożenia obowiązku. Organ administrujący musi więc dokonać zawsze prawidłowej subsumcji przepisów prawa materialnego nie tylko na potrzeby rozstrzygnięcia sprawy, ale także dla prawidłowego zakreślenia okoliczności istotnych dla sprawy, podlegających ustaleniu w toku postępowania dowodowego. Przyjęcie więc, że organ wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy możliwe jest tylko pod warunkiem, że w postępowaniu zostały zebrane i rozważone dowody dotyczące okoliczności przewidzianych we wszystkich przepisach prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie.
W rozpoznawanej sprawie zasadnie skarżąca w skardze zarzuciła niewystarczające odniesienie się przez organ drugiej instancji do argumentacji odwołania w zakresie dopuszczalnych błędów oraz sposobu działania tachografu i sankcjonowania przekroczeń norm czasu pracy kierowców od jednej do dwóch minut, które to uchybienie w ocenie sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jeżeli chodzi o tę kwestię, to podnieść należy, że pkt III lit. f pppkt 3c załącznika I rozporządzenia nr 165/2014 stanowi, że błędy graniczne dopuszczalne (przyrządów wskazujących i rejestrujących) w użytkowaniu z uwagi na czas wynoszą plus minus dwie minuty na dobę lub plus minus 10 minut na siedem dni. Skoro zatem ustawodawca określając wymagania techniczne dla producentów tachografów, których spełnienie jest konieczne, aby urządzenie dopuszczono do użytku w pojeździe dopuścił i określił w taki sposób błędy graniczne dopuszczalne, to organ administracji nie może obciążać negatywnymi skutkami tego rodzaju dopuszczalnych błędów tachografu, podmiotu, który takim tachografem się posługuje.
Oznacza to, że gdy urządzenie rejestrujące wskaże dobowe przekroczenie przekroczenia dziennego czasu prowadzenia pojazdu, skrócenia dziennego okresu odpoczynku czy przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu do 2 minut, to nie można nałożyć kary pieniężnej w związku z takim pomiarem tego czasu dokonanym przez tachograf spełniający wymogi określone w rozporządzeniu nr 165/2004.
W kontrolowanej sprawie zostały nałożone przez skarżącą kary pieniężne za przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone z lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym przez kierowcę J.O. 2 marca 2021 r. o 2 minuty 100 zł, 30 kwietnia 2021 r. o 1 minutę 100 zł i 9 kwietnia 2021 r. o 2 minuty 100 zł oraz za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy z lp. 5.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym przez kierowcę B.J. 20 maja 2021 r. o 1 minutę 100 zł, przez kierowcę J.O. 15 marca 2021 r. o 1 minutę 100 zł, 17 marca 2021 r. o 3 godziny i 2 minuty 1 400 zł, przez kierowcę T.S. 14 maja 2021 r. o 1 godzinę i 2 minuty 250 zł. Należy zwrócić uwagę, że z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, że 15 i 17 marca 2021 r. kierowca J.O. odebrał przerwy 15-minutowe. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, czy przerwy te mogły mieć wpływ na dopuszczalne w myśl pkt III lit. f pppkt 3c załącznika I rozporządzenia nr 165/2014 błędy graniczne przyrządów wskazujących i rejestrujących.
Organ drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnośnie naruszeń z lp. 5.2 (przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone) i z lp. 5.5 (skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego) załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym ogólnikowo stwierdził, że analizował dane cyfrowe z karty kierowcy oraz z urządzenia rejestrującego po "uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia". Co do pozostałych stwierdzonych naruszeń dotyczących czasu pracy kierowców, tj. naruszeń z lp. 5.6 (niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku), 5.7 (skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej), 5.11 (przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy) załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ administracji nie wskazał nawet, że "uwzględnił zdarzenia lub błędy w postaci przerwy napięcia". Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ drugiej instancji uwzględnił dopuszczalne marginesy błędu przewidziane przez pkt III lit. f pppkt 3c załącznika I rozporządzenia nr 165/2014. Organ drugiej instancji nie wyjaśnił, dlaczego uznał, że "błędów pomiarowych nie odlicza się od wyników pomiarowych, czyli wielkości naruszenia".
Z tych względów dokonanie oceny prawidłowości nałożenia na skarżącą kar pieniężnych za naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowców byłoby przedwczesne.
Ponownie rozpoznając sprawę organ drugiej instancji wyjaśni tę kwestię i da temu wyraz w uzasadnieniu decyzji stosownie do art. 107 § 3 k.p.a.
W zakresie naruszeń z lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie – za każdą zmianę, zwrócić należy uwagę, że nie jest sporne między stronami ich popełnienie przez skarżącą. Dopiero w trakcie kontroli zostało ujawnione, że skarżąca nie zgłosiła Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego, który udzieliły jej licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy sprzedaży zgłoszonych do tego uprawnienia pojazdów marki Renault o nr rej. [...](30 marca 2017 r.) i nr rej. [...] (15 maja 2020 r.), zmiany adresu siedziby, pojazdu marki Renault o nr rej.[...], którym wykonywała przewozy drogowe oraz nie zgłosiła Prezydentowi Miasta Łodzi, który udzielił jej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy sprzedaży pojazdu marki Renault nr rej. [...](8 listopada 2014 r.) i zmiany adresu siedziby.
Nie jest też sporne między stronami naruszenie przez skarżącą obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu cyfrowego – za każdy pojazd sankcjonowanego przez lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W pojeździe o nr rej. [...] przedsiębiorca dokonał wczytania danych 21 marca 2020 r., a kolejny odczyt miał miejsce 2 lipca 2021 r. Pomiędzy okazanymi plikami cyfrowymi zostało zarejestrowane 234 dni aktywności pojazdu. W pojeździe o nr rej. [...] przedsiębiorca dokonał wczytania danych 21 marca 2020 r., a kolejny odczyt miał miejsce 2 lipca 2021 r. Pomiędzy okazanymi plikami cyfrowymi zostało zarejestrowane 225 dni aktywności pojazdu. W pojeździe o nr rej. [..] przedsiębiorca dokonał wczytania danych 5 października 2020 r., a kolejny odczyt miał miejsce 14 czerwca 2021 r. Pomiędzy okazanymi plikami cyfrowymi zostało zarejestrowane 150 dni aktywności pojazdu. Następnie dane sczytano 15 listopada 2021 r. Pomiędzy okazanymi plikami cyfrowymi zostało zarejestrowane 94 dni aktywności pojazdu.
Jak stanowi art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Do zrealizowania przesłanki określonej w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. konieczne jest ustalenie daty ujawnienia naruszenia oraz stwierdzenie upływu od tego dnia 2 lat. Początkiem biegu tego terminu jest więc moment ujawnienia naruszenia przepisów u.t.d. W orzecznictwie przyjmuje się, że początek biegu terminu, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., należy liczyć od daty sporządzenia protokołu kontroli ujawniającego stwierdzone naruszenia (por. wyroki NSA: z 31 maja 2019 r., II GSK 1488/17; z 21 listopada 2017 r., II GSK 651/16; z 24 maja 2019 r., II GSK 1646/17).
W rozpoznawanej sprawie przepis ten nie miał zastosowania, gdyż protokół z kontroli został sporządzony 12 stycznia 2022 r., zaś zaskarżona decyzja została wydana 28 września 2023 r.
Odnośnie powoływanych przez skarżącą okoliczności mających świadczyć o tym, że naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowców miały miejsce wyłącznie z winy pracowników wyjaśnić trzeba, że w przepisach art. 92b oraz 92c u.t.d. chodzi wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne, ponadprzeciętne odbiegające od standardowych stanów faktycznych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był stanie przewidzieć.
Do zwolnienia przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy z odpowiedzialności konieczne byłoby wykazanie podjęcia w ramach organizacji przewozu wszystkich niezbędnych środków, w tym stosowanie dostępnych środków technicznych umożliwiających śledzenie ruchu pojazdu i jego konfrontowanie ze wskazaniami tachografu, a w konsekwencji dowiedzenie, że do naruszenia doszło na skutek obiektywnych, nadzwyczajnych i nieprzewidywalnych okoliczności, na które przedsiębiorca nie miał wpływu. Przy interpretacji i stosowaniu rozporządzenia nr 561/2006 istotne znaczenie mają opracowane przez Komisję Europejską wytyczne – Prawo socjalne w transporcie drogowym, odnoszące się do przedmiotu poszczególnych jego regulacji, w tym do kwestii rejestracji czasu prowadzenia pojazdu przez cyfrowe tachografy w przypadku kierowców wykonujących kursy z częstymi przystankami lub kursy z kilkoma miejscami rozładunku (wytyczna nr 4), nakazu przerwania dziennego lub tygodniowego odpoczynku bądź przerwy w celu przestawienia pojazdu na terenie terminalu, na parkingu lub w strefie przygranicznej (wytyczna nr 3) oraz wyjątkowego odstępstwa od przepisów w zakresie minimalnego okresu odpoczynku i maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu w celu znalezienia odpowiedniego miejsca postojowego (wytyczna nr 1). W wytycznej nr 1 Komisji Europejskiej podkreślono, że art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 został wprowadzony m. in. dlatego, by umożliwić kierowcom prawidłową reakcję w sytuacjach niespodziewanego braku możliwości spełnienia wymogów rozporządzenia w trakcie podróży, tj. w sytuacjach nadzwyczajnych trudności, niezależnych od woli kierowcy oraz ewidentnie nieuniknionych i niedających się przewidzieć, nawet przy zachowaniu najwyższej staranności. Do takich wyjątkowych okoliczności zaliczono przykładowo poważny wypadek drogowy, ekstremalne warunki pogodowe, objazdy, brak miejsca na parkingu – akcentując jednak spoczywający przede wszystkim na przedsiębiorstwie transportowym obowiązek uważnego planowania przejazdu kierowcy, tak aby był on bezpieczny i uwzględniał na przykład regularnie występujące na drogach korki, warunki atmosferyczne i dostęp do odpowiednich parkingów. Innymi słowy, chodzi o taką organizację, aby kierowcy mogli przestrzegać rozporządzenia. Ponadto Komisja Europejska potwierdziła powinność kierowcy co do odręcznego wskazania charakteru odstępstwa i jego przyczyny (w jakimkolwiek języku wspólnotowym, na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego albo w planie pracy), natychmiast po zatrzymaniu się.
W rozpoznawanej sprawie dotychczas powoływane przez skarżącą okoliczności i dowody nie wykazały, że w sprawie wystąpiły przesłanki z art. 92c ust. 1 u.t.d. zwalniające ją od odpowiedzialności, tj. okoliczności nadzwyczajne, niespodziewane, które miałyby bezpośredni wpływ na powstanie stwierdzonych naruszeń, a których doświadczony i profesjonalny podmiot, organizując przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie byłby w stanie przewidzieć. Należy podkreślić, że wpływ przedsiębiorcy na pracę zatrudnionych przezeń kierowców polega przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło (por. wyrok NSA z 10 października 2019 r., II GSK 3116/17 oraz wyrok NSA z 10 lutego 2023 r., II GSK 1303/19). Samo powołanie się przez przedsiębiorcę na przeprowadzone szkolenia i na to, że kierowca powinien mieć odpowiednią wiedzę z zakresu transportu drogowego oraz na to, że skarżący nie miał wpływu na naruszenia, a kierowca działał samowolnie, bez jakiejkolwiek wiedzy skarżącego, a także został ukarany karą porządkową, jest niewystarczające do uznania, że powstałe naruszenia nie mogły być racjonalnie przewidziane przez niego jako przedsiębiorcę (por. wyrok NSA z 31 sierpnia 2023 r., II GSK 1330/22).
W dyspozycji art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 u.t.d. nie mieszczą się sytuacje, które są skutkiem zachowania kierowcy, ale które wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych po stronie pracodawcy, w zakresie umożliwienia pracownikom przestrzegania przepisów oraz dyscyplinowania ich do przestrzegania tych przepisów. Także kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieszczą się w zakresie regulacji 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 u.t.d. Na przedsiębiorcy ciążą obowiązki właściwego doboru osób współpracujących z nim, zachowania należytej staranności, właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących, tak aby nie dochodziło do naruszeń przepisów ustawy (por. wyrok WSA w Lublinie z 15 stycznia 2019 r., III SA/Lu 542/18).
Z tych względów sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ administracji uwzględnił dopuszczalne marginesy błędu przyrządów wskazujących i rejestrujących przewidziane przez pkt III lit. f pppkt 3c załącznika I rozporządzenia nr 165/2014, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też konieczne stało się wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji uwzględni powyższe rozważania. Przeanalizuje stwierdzone naruszenia czasu pracy kierowców uwzględniając treść pkt III lit. f pppkt 3c załącznika I rozporządzenia nr 165/2014.
O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącej od organu administracji w postaci wpisu sądowego od skargi sąd orzekł na mocy art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.
d.j.