III SA/Łd 811/20

III SA/Łd 811/20 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2021-01-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-10-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Janusz Nowacki
Małgorzata Kowalska /sprawozdawca/
Teresa Rutkowska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 853/21 - Wyrok NSA z 2023-07-11
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2140
art. 4 pkt 11, art. 5b ust.1, art. 5c, art. 6, art. 8 ust.1 i ust.2 pkt 6, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 18 ust. 4a i 4b, ust.5, art. 87 ust.1 i 3, art. 92 a ust. 1, art. 97 a ust. 7
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 7, art. 8, art. 76 par. 1, art. 77 par. 1, art. 80, art. 86, art. 107, art. 138 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 29 stycznia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki Asesor WSA Małgorzata Kowalska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 21 lutego 2020 r. o nałożeniu na M. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A. kary pieniężnej w wysokości 9.300 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego.
Wskazane rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym:
25 października 2019 r. na ul. A. w Ł. funkcjonariusze Policji przeprowadzili kontrolę drogową pojazdu marki Nissan Primera o numerze rejestracyjnym [...]. Pojazdem kierował R. A. wykonujący przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy M. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A.. W chwili zatrzymania do kontroli kierowca odpłatnie przewoził pasażera P. K. z ul. B na ul. C. w Ł. Przejazd zamówiony został za pomocą aplikacji Uber. Za wykonanie usługi pasażer uiścił gotówką opłatę w wysokości 11,51 zł. Przewóz wykonywany był pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą W trakcie czynności kontrolnych kierowca okazał do kontroli m.in. dowód osobisty, prawo jazdy, dowód rejestracyjny pojazdu, orzeczenie lekarskie, orzeczenie psychologiczne, umowę zlecenia zawartą z przedsiębiorcą A., kopię certyfikatu kompetencji zawodowych wydanego M. B. oraz kopię licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. W wyniku kontroli stwierdzono wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b, niedopisanie pojazdu, którym wykonywany był przejazd do licencji oraz niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji. Kontrola została udokumentowana protokołem nr [...] z 25 października 2019 r. W dniu kontroli przesłuchano w charakterze świadka kierowcę pojazdu R. A. oraz pasażera P. K.
Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w zakresie stwierdzonych naruszeń, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] nałożył na M. B. karę pieniężną w wysokości 9.300 zł z tytułu naruszenia lp. 1.12, lp. 1.5 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.) - dalej "u.t.d." oraz umorzył postępowanie administracyjne w zakresie naruszenia lp. 1.9 załącznika nr 3 do u.t.d.
M. B. złożył odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając:
- rażące naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na błędnych ustaleniach faktycznych i przyjęcie, iż wykonywał przewóz okazjonalny samochodem osobowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu poniżej 7 osób łącznie z kierowcą bez umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa i ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu, które to błędne ustalenia faktyczne nie mogą stanowić podstawy skarżonej decyzji;
rażące naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań P. K. na fakt zawarcia umowy na usługi transportowe, a co za tym idzie, nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie ustalenia, czy strony zawarły umowę, o której mowa w art. 18 ust. 4b lit. b), co skutkowało błędnym przyjęciem, iż M. B. wykonywał przewóz okazjonalny naruszając przepisy u.t.d.;
rażące naruszenie art. 76 § 1 k.p.a. z uwagi na błędne przypisanie protokołowi kontroli cech dokumentu urzędowego w sytuacji, gdy dokument nie został podpisany przez M. B.;
niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 4a oraz ust. 4b w zw. z art. 4 pkt 11, podczas gdy organ I instancji powinien zastosować art. 5b w zw. z art. 4 pkt 1 u.t.d.;
niewłaściwe zastosowanie art. 92a ust. 1 u.t.d. i bezzasadne nałożenie na M. B. kary pieniężnej za przewóz samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego.
W oparciu o powyższe zarzuty odwołujący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Ponadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z zeznań P. K. na fakt zawarcia umowy na usługi transportowe w dniu 25 października 2019 r. oraz o przeprowadzenie dowodu z tej umowy celem rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy.
Decyzją z [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że bezspornie 25 października 2019 r. kierujący pojazdem R. A. wykonywał przewóz okazjonalny osób w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy, M. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. W trakcie kontroli drogowej kierowca okazał m.in. kopię licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wystawioną na M. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. Kierowca nie okazał natomiast wypisu z licencji. Zdaniem organu odwoławczego powyższe oznacza, że kierowca nie został wyposażony przez stronę w dniu kontroli w wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, co potwierdza protokół kontroli drogowej, który został podpisany przez kierowcę bez wnoszenia jakichkolwiek uwag oraz protokół przesłuchania w charakterze świadka R. A. Zatem słusznie organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł stosownie do art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) u.t.d. i lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.
Organ II instancji zauważył następnie, że w toku kontroli ustalono, że strona posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wystawioną na M. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. Na podstawie informacji przekazanych przez Urząd Miasta Ł. w piśmie z 11 grudnia 2019 r. stwierdzono, iż do wyżej wskazanej licencji nie został zgłoszony samochód osobowy marki Nissan Primera o numerze rejestracyjnym [...]. Wobec tego strona nie zgłosiła w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, zmiany danych pojazdu, które powinny zostać zgłoszone nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Wobec powyższego organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 800 zł stosownie do art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 u.t.d. oraz lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d.
Ponadto, w ocenie organu odwoławczego przewóz wykonywany przez stronę w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Pojazd, którym w dniu kontroli wykonywano przewóz osób w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy M. B. był przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co wynika z protokołu kontroli drogowej, z dowodu rejestracyjnego pojazdu oraz z dokumentacji fotograficznej w aktach sprawy. Natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Jednocześnie przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał również wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy, ani opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Z tych przyczyn, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1) u.t.d. oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że w przedmiotowym postępowaniu nie zachodziła potrzeba przesłuchania w charakterze świadka P. K. na okoliczność zawarcia umowy na usługi transportowe, ponieważ w dniu kontroli zeznał on jednoznacznie, że nie zawierał jakiejkolwiek umowy z kierowcą w siedzibie przedsiębiorstwa. Równocześnie kierowca nie wskazał pasażerowi ceny za kurs. Zarówno zamówienie usługi przewozu osób, jak i uzyskanie informacji o płatności za przejazd, odbyło się za pośrednictwem aplikacji Uber zainstalowanej w telefonie. Zdaniem organu powyższe zeznania są spójne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i przeprowadzanie kolejnych dowodów na powyższą okoliczność prowadziłoby do nieuzasadnionego przedłużania postępowania administracyjnego. Z kolei przesłana przez stronę umowa na usługi transportowe zawarta pomiędzy stroną a pasażerem nie podważa tego stanowiska, ponieważ z materiału dowodowego wynika, że żadna umowa w siedzibie przedsiębiorstwa nie została zawarta.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję organu II instancji M. B. podniósł następujące zarzuty:
1. rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego, tj.:
a) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 8, art. 7, art. 77 § 1, art. 107, art. 76 § 1, art. 80 oraz 86 k.p.a. polegającego na nieuchyleniu decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] znak: [...] i wydanie zaskarżonej decyzji pomimo tego, iż organ I instancji, a następnie organ odwoławczy błędnie ustalił, iż pojęcie "krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym" - zdefiniowany w art. 4 pkt 1 i art. 5b ust 1 pkt 1 u.t.d. jest tożsame z pojęciem "przewóz okazjonalny samochodem osobowym" - zdefiniowanym w art. 4 pkt 11 i art. 18 ust 4b pkt 2 u.t.d., co doprowadziło do wadliwego przyjęcia przez obydwa organy, iż skarżący wykonywał przewóz okazjonalny, podczas gdy wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na którego podjęcie i wykonywanie posiadał stosowną licencję wydaną na podstawie art. 5b ust 1 pkt 1 u.t.d;
2. naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.:
a) art. 18 ust. 4a i ust 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 oraz art. 5b ust 1 pkt 1 u.t.d. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym - w tym przypadku skarżący - aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi spełniać warunki przewozu okazjonalnego określone w art. 18 ust 4a lub ust 4b pkt 2 u.t.d., podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów powinna prowadzić do wniosku, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym nie musi spełniać tych warunków, podobnie jak osoby posiadające licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (wydaną na podstawie art. 5b ust 1 pkt 3 u.t.d.), co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 18 ust 4a i ust 4b pkt 2 u.t.d. w sytuacji, w której przepisy te nie powinny były znaleźć zastosowania;
b) art. 5b ust 1 w zw. z art. 18 ust 4a i 4b u.t.d. w zw. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, aby świadczyć usługi przewozu osób samochodem osobowym musi dodatkowo spełniać wymogi określone w art. 18 ust. 4a lub 4b pkt 2 u.t.d., podczas gdy uwzględnienie wskazanych norm konstytucyjnych przy wykładni wskazanych przepisów u.t.d. doprowadziłoby do uznania, że wymogi określone w art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 u.t.d. nie mają w ogóle zastosowania do przedsiębiorców posiadających licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym;
c) ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia zarzutu z pkt II.2b petitum skargi - zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust 1 i 2 i Konstytucji - poprzez ich niezastosowanie - oraz art. 18 ust 4a i 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. - poprzez ich bezpodstawne zastosowanie - w sytuacji, w której organy I i II instancji powinny były odmówić zastosowania art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. ze względu na ich sprzeczność ze wskazanymi przepisami Konstytucji, która to sprzeczność polega na wprowadzeniu arbitralnych, nieproporcjonalnych i dyskryminujących dodatkowych wymogów, które muszą spełnić podmioty świadczące usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodami osobowymi, w szczególności w porównaniu do osób świadczących usługi przewozu osób na podstawie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówkami;
d) ewentualnie, w przypadku uznania, że przepisy o przewozie okazjonalnym mają zastosowanie do skarżącego - zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 i 2 i Konstytucji - poprzez ich niezastosowanie - oraz art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie - polegające na nieuzasadnionym pominięciu, że określony w art. 18 ust. 4a u.t.d. wymóg, aby przewóz okazjonalny był wykonywany jedynie pojazdami samochodowymi przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, zaś przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a jest dopuszczalny wyłącznie w przypadku spełnienia dodatkowych wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., stanowi w rzeczywistości niekonstytucyjne, arbitralne i niczym nieuzasadnione kryterium różnicujące sytuację podmiotów, które świadczą usługi przewozu okazjonalnego za pomocą samochodów osobowych oraz podmiotów, które świadczą takie usługi za pomocą pojazdów samochodowych przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą, co w konsekwencji powinno było prowadzić do odmowy zastosowania wskazanych powyżej przepisów, jako niezgodnych z Konstytucją;
e) poprzez błędne przyjęcie, iż art. 5 b ust. 1, art. 18 ust 4a i 4b w związku z art. 4 pkt 11 u.t.d. może być zastosowany wobec skarżącego, w sytuacji gdy przedmiotowe przepisy stanowią przepisy techniczne, które nie zostały prawidłowo notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, a więc zdaniem TSUE - na taki przepis nie można się powołać wobec jednostek.
W razie nieuznania stanowiska, iż powołane w skardze przepisy u.t.d., a w szczególności art. 18 ust. 4a i 4b oraz art. 5 b ust. 1 u.t.d. stanowią przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz obecnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady, skarżący wniósł o zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z prośbą o zbadanie, czy art. 18 ust. 4a i 4b oraz art. 5 b ust. 1 u.t.d. stanowią przepisy techniczne w rozumieniu wskazanych dyrektyw, w związku z czym, czy powinny być notyfikowane Komisji Europejskiej oraz, czy są zgodne z prawem i praktyką Unii Europejskiej. Ponadto na podstawie art. 193 Konstytucji skarżący wniósł, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności regulacji zawartych w art. 18 ust 4a i 4b pkt 2 u.t.d. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust 1 i 2 Konstytucji, albowiem w ocenie skarżącego regulacje te są sprzeczne ze wskazanymi przepisami Konstytucji.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 z późn. zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Niniejsza sprawia została przekazana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z 17 grudnia 2020 r. w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii COVID-19 i wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z objęciem całego kraju strefą czerwoną, jak również w oparciu o zarządzenie nr 29/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 19 października 2020 r.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) - dalej: "p.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2019 r. poz. 2167) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, w rozpoznawanej sprawie sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy, co skutkuje oddaleniem skargi.
Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 92a ust.1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że prawidłowe są ustalenia organu co do podmiotu wykonującego przewóz drogowy w dniu kontroli. Niewątpliwie kierujący pojazdem R. A. 25 października 2019 r. wykonywał przewóz osób w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy M. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A. Na powyższe wskazują przede wszystkim dokumenty okazane przez kierującego w dniu kontroli :- umowa zlecenia zawarta przez R. A. z przedsiębiorcą A. z 11 grudnia 2017 r., kopia certyfikatu kompetencji zawodowych wydanego M. B. oraz kopia licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzielona M. B. Ponadto na fakt wykonywania przewozu w imieniu i na rzecz skarżącego wskazał kierowca kontrolowanego pojazdu w toku przesłuchania w charakterze świadka. Okoliczność tę potwierdza również faktura za przejazd wystawiona przez Uber B.V. w imieniu A., załączona przez stronę do odwołania od decyzji organu I instancji. W tym miejscu podkreślić należy, że zasadą jest, iż odpowiedzialność za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi przedsiębiorca i to na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi się posługuje w wykonywaniu działalności gospodarczej i to niezależnie od stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą (por. wyroki NSA: z 6 lipca 2011 r. sygn. akt II GSK 716/10 i z 12 grudnia 2019 r. sygn. akt II GSK 676/19, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej "CBOSA").
Zgodzić się również należy z Głównym Inspektorem Transportu Drogowego, że usługa przewozu świadczona przez skarżącego w dniu kontroli miała charakter odpłatny. Z protokołu kontroli drogowej, zeznań świadków oraz faktury za przejazd za przejazd wystawiona przez Uber B.V. wynika bowiem jednoznacznie, że za przejazd pasażer uiścił w gotówce kwotę 11,51 zł. Z powyższych względów trafne jest stanowisko organu, że 25 października 2019 r. R. A. wykonywał zarobkowy przewóz osób w imieniu i na rzecz skarżącego.
W niniejszej sprawie na skarżącego został nałożona kara pieniężna za następujące naruszenia przepisów transportu drogowego: niewyposażenie kierowcy w wypis licencji na wykonywanie transportu drogowego; niezgłoszenie w formie pisemnej organowi, który udzielił licencji zmiany danych pojazdu oraz wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem samochodowym nieprzeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.
Przechodząc do oceny popełnionych przez skarżącego naruszeń wskazać należy, że zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. W myśl art. 87 ust. 3 u.t.d. przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty.
Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że w toku kontroli drogowej przeprowadzonej 25 października 2019 r. kierujący pojazdem marki Nissan Primera o numerze rejestracyjnym [...] nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym wystawionej na skarżącego. Do kontroli okazał jedynie kopię takiej licencji. Podkreślić należy, że przedstawiona przez kierującego pojazdem kopia licencji nie stanowi wypisu z licencji wydanego przez właściwy organ i nie jest dokumentem, o którym mowa w art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. Powyższe oznacza, że kierowca nie został wyposażony przez przewoźnika w wypis z licencji. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez skarżącego. Powyższe uzasadniało wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 500 zł (Ip. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d.).
Odnosząc się do kolejnego ze stwierdzonych naruszeń wskazać należy, że licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 i 2, udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, po uiszczeniu opłaty, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 (art. 8 ust. 1 u.t.d.). Wniosek o którym mowa w ust. 1 zawiera określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego - w przypadku wykonywania transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 (art. 8 ust. 2 pkt 6 u.t.d.). Do wniosku o udzielenie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2 dołącza się wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: a) markę, typ, b) rodzaj/przeznaczenie, c) numer rejestracyjny, d) numer VIN, e) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem (art. 8 ust. 3 pkt 5 u.t.d.). Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania (art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d.).
Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu kontroli wykonywany w imieniu skarżącego przewóz drogowy następował pojazdem marki Nissan Primera o numerze rejestracyjnym [...] . W piśmie z 11 grudnia 2019 r. Urząd Miasta Łodzi poinformował, że M. B. posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, udzieloną przez Prezydenta Miasta Ł. 2 sierpnia 2018 r. Do wskazanej licencji zgłoszony jest pojazd marki Opel Insignia o numerze rejestracyjnym[...], brak natomiast zgłoszenia do licencji pojazdu marki Nissan Primera o numerze rejestracyjnym [...]. Zatem organ słusznie stwierdził, że pojazd, którym R. A. wykonywał przewóz 25 października 2019 r., nie został zgłoszony do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym. Powyższe oznacza, że skarżący nie zgłosił organowi, który udzielił licencji zmiany danych pojazdu stosownie do art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d. Wskazane naruszenie nie było kwestionowane przez skarżącego. Uzasadniało ono nałożenie kary pieniężnej w wysokości 800 zł (lp.1.5 załącznika nr 3 do u.t.d.).
Odnosząc się natomiast do trzeciego z zarzucanych skarżącemu naruszeń wskazać należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.t.d. przez krajowy transport drogowy należy rozumieć podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W rozpoznawanej sprawie bezspornie w dacie przeprowadzonej kontroli drogowej skarżący wykonywał odpłatny przewóz, w ramach którego przewoził pasażera w Ł. z ul. B na ul. C. Przewóz został zamówiony, jak wynika z oświadczenia pasażera, przy pomocy aplikacji Uber. Zapłata za przejazd nastąpiła gotówką. Przewóz wykonywany był samochodem osobowym zarejestrowanym na terenie Polski, co wynika z dowodu rejestracyjnego kontrolowanego pojazdu. Powyższe wskazuje, że w dniu kontroli skarżący wykonywał krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób. Przedsiębiorca M. B. pełnił zatem rolę przewoźnika drogowego osób w krajowym transporcie drogowym. Okoliczność tę potwierdza także posiadanie przez skarżącego licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, jak również znajdujący się w aktach sprawy wypis z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej dotyczący działalności prowadzonej przez skarżącego. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez skarżącego.
Zauważyć należy, że zgodnie z art. 5b ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Zasadą wynikającą z przytoczonego przepisu jest, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga odpowiedniej licencji. Niezależnie od rodzajów licencji na przewóz osób ustawa definiuje różne rodzaje przewozów. Jednym z nich jest przewóz okazjonalny określony w art. 4 pkt 11 u.t.d., zgodnie z którym przez przewóz okazjonalny należy rozumieć przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Z kolei przewóz regularny to w myśl art. 4 pkt 7 u.t.d. publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 1983). Przewóz regularny specjalny oznacza zaś niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób, a przewóz wahadłowy - wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu łącznie określonych warunków (art. 4 pkt 9 i 10 u.t.d.). Wbrew twierdzeniom skarżącego przewóz okazjonalny mieści się w zakresie wykonywania transportu drogowego, bowiem stanowi jedną z uregulowanych ustawą jego form. W ocenie sądu przewóz wykonany przez kierowcę R. A. 25 października 2019 r. w imieniu i na rzecz M. B. nie stanowił przewozu regularnego ani regularnego specjalnego ani wahadłowego, gdyż nie zostały spełnione warunki określone dla tych przewozów w art. 4 pkt 7, 9 i 10 u.t.d. Z tego względu organ administracji prawidłowo uznał, że przewóz poddany kontroli drogowej w niniejszej sprawie to przewóz okazjonalny, o którym mowa w art. 4 pkt 11 u.t.d., mieszczący się w ramach krajowego transportu drogowego. Niezasadny jest więc zarzut zawarty w pkt. 1a) skargi, iż organ utożsamił pojęcie przewozu okazjonalnego z pojęciem krajowego transportu drogowego i błędnie przyjął, iż skarżący wykonywał przewóz okazjonalny, podczas gdy wykonywał jedynie krajowy transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, na którego podjęcie i wykonywanie posiadał stosowną licencję.
Sąd podziela stanowisko organu, że przewóz okazjonalny wykonywany w dniu kontroli nie spełniał wymogów wykonywania tego przewozu, określonych w art. 18 ust. 4a i 4b u.t.d. Zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Pojazd, którym 25 października 2019 r. R. A. wykonywał przewóz drogowy na rzecz przedsiębiorcy M. B., nie spełniał tego wymogu, bowiem był przystosowany do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z dowodu rejestracyjnego rzeczonego pojazdu. Jednocześnie przewóz wykonany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał wymogów określonych w art. 18 ust. 4b u.t.d. uprawniających do wykonywania przewozów okazjonalnych bez spełnienia kryterium konstrukcyjnego, o którym mowa w art. 18 ust. 4a u.t.d. W szczególności nie została spełniona przesłanka określona w art. 18 ust. 4b pkt 2b u.t.d., gdyż warunki przewozu nie zostały ustalone przed rozpoczęciem usługi w formie umowy w lokalu przedsiębiorstwa. Jak wynika z zeznań pasażera P. K. 25 października 2019 r. zamówił on usługę przewozu na przejazd w Ł. z ul. B. na ul.C. za pomocą zainstalowanej w swoim telefonie aplikacji Uber. Po zamówieniu usługi oczekiwał na przyjazd samochodu. Przed rozpoczęciem przewozu nie znał kierowcy. Po dojechaniu na miejsce docelowe zapłacił za przejazd gotówką 11,51 zł. Pasażer przed rozpoczęciem przewozu nie zawierał zatem żadnej umowy w lokalu przedsiębiorstwa.
W tym miejscu wskazać także należy, że pisemną umowę na usługę przewozu zawartą rzekomo pomiędzy M. B., a pasażerem P. K. pełnomocnik skarżącego załączył po raz pierwszy do odwołania od decyzji organu pierwszej instancji (k.63). Wcześniej o istnieniu takiej umowy nie wspominał ani skarżący, ani jego pełnomocnik, ani wykonujący przewóz kierowca. Podobnie pasażer samochodów z swoich zeznaniach zaprzeczył aby kiedykolwiek zawierał pisemną umowę przewozu. Dodać należy, że przedstawiona umowa zawiera zapis wskazujący, że strony podpisały ją elektronicznie. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 781 § 1 Kodeksu cywilnego dla zachowania elektronicznej formy czynności prawnej niezbędne jest złożenie oświadczenia woli w formie elektronicznej i opatrzenie go kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Przedstawiona kpoia umowy na usługi transportowe nie została opatrzona własnoręcznym podpisem stron ani też kwalifikowanym podpisem elektronicznym, a zatem dokument ten nie może stanowić dowodu na zawarcie umowy w siedzibie przedsiębiorstwa skarżącego. W przekonaniu sądu przedłożony dokument został przedstawiony jedynie na użytek niniejszej sprawy i nie stanowi wiarygodnego dowodu w sprawie.
Podkreślić również należy, iż dla spełnienia przesłanki z ustępu 4b punkt 2 nie wystarcza jedynie zawarcie pisemnej umowy przewozu w lokalu przewoźnika lecz nadto konieczne jest spełnienie wszystkich przesłanek, o których mowa w art.18 ust.4b u.t.d. W rozstrzyganej sprawie opłata za przewóz nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu i uregulowana bezgotówkowo na rzecz przedsiębiorcy ani też gotówką w lokalu przedsiębiorstwa, z akta sprawy nie wynika także aby pojazd którym był wykonywany przewóz stanowił wyłączną własnością przedsiębiorcy lub był przedmiotem leasingu tego przedsiębiorcy. Prawidłowo zatem organy administracji uznały, że nie została spełniona żadna z przesłanek, o których mowa w art.18 ust.4b u.t.d.
Sąd nie podzielił poglądu skarżącego, że wobec posiadania licencji na przewóz osób samochodem osobowym nie musi spełniać warunku przewozu okazjonalnego określonego w art. 18 ust. 4a lub 4b u.t.d. W ocenie skarżącego wymogi wskazane w art. 18 ust. 4a i 4b pkt 2 nie mają w ogóle zastosowania do przedsiębiorców posiadających licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. W ocenie sądu z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie wynika, by przewoźnik posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym był zwolniony ze spełnienia warunku wykonywania przewozu okazjonalnego określonego w art.18 ust. 4a u.t.d. lub art.18 ust. 4b u.t.d. Żaden przepis ustawy nie przewiduje, iż osoba posiadająca licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. może wykonywać przewóz okazjonalny bez konieczności spełnienia warunków określonych w art. 18 ust. 4a u.t.d. lub art.18 ust. 4b u.t.d. Wręcz przeciwnie analiza ustawy wskazuje na odmienny wniosek, a mianowicie taki, że wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób wymaga nie tylko posiadania licencji, o której mowa w art. 5b ust.1 pkt.1 u.t.d., ale także spełnienia pozostałych warunków wyznaczonych do wykonywania oznaczonego rodzaju przewozu drogowego tzn. w przypadku przewozu okazjonalnego wymogów z art.18 ust. 4a i 4b u.t.d. (por. wyrok WSA w Poznaniu z 14 listopada 2019r. w spr. III SA/Po 568/19 i wyrok WSA w Gdańsku z 28 listopada 2019r. w spr. III SA/Gd 668/19 dostępne w CBOSA). Z tego względu sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że posiadanie przez niego licencji, o której mowa w art.5b ust.1 pkt.1 u.t.d. uprawniało go do wykonywania przewozu okazjonalnego bez spełnienia wymogów określonych w art.18 ust.4a i 4 b u.t.d.
Wobec powyższego prawidłowo organ uznał, iż 25 października 2019 r. skarżący wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem marki Nissan Primera o numerze rejestracyjnym [...] bez spełnienia wymogu z art. 18 ust.4a u.t.d., przy czym nie miał miejsca przypadek, o którym mowa w art.18 ust.4b u.t.d., umożliwiający wykonywanie przewozu okazjonalnego bez spełnienia kryterium konstrukcyjnego, co uzasadniało wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł (l.p 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.).
Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 20 w związku z art. 22, art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 20 ustawy zasadniczej społeczna gospodarka rynkowa oparta na wolności działalności gospodarczej, własności prywatnej oraz solidarności, dialogu i współpracy partnerów społecznych stanowi podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej. Natomiast stosownie do art. 22 Konstytucji RP ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. W myśl art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Z kolei art. 32 Konstytucji RP stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.
Wskazać należy, że porównanie, czy dane rozwiązania prawne nie stanowią regulacji naruszających zasadę równości wobec prawa może nastąpić tylko w stosunku do podmiotów charakteryzujących się tą samą cechą relewantną i następuje tylko wówczas, gdy mimo posiadania tej samej cechy, są one traktowane odmiennie. Nie można zatem mówić o naruszeniu równości wobec prawa w sytuacji, gdy jedni przewoźnicy posiadają licencję na przewóz osób taksówką, a inni nie. Warunki udzielenia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką określa art. 6 u.t.d., podczas gdy warunki udzielenie licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym oraz pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób wraz z kierowcą określa art. 5c u.t.d. Warunki uzyskania każdej z wymienionych licencji są różne. Z zestawienia obu regulacji wynika, że podmiot, który chce uzyskać licencję na taksówkę musi spełnić dalej idące, surowsze wymagania niż podmiot uzyskujący licencję na przewozy osób samochodem osobowym lub pojazdem przeznaczonym dla więcej niż 7 osób. Art. 6 u.t.d. wskazuje m.in. na wymóg niekaralności kierowcy za określone przestępstwa, ukończenie odpłatnego szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, w przypadku gmin liczących powyżej 100.000 mieszkańców potwierdzonego zdanym egzaminem, powtarzanym nie rzadziej niż raz do roku. Na mocy innych przepisów kierowca taksówki obowiązany jest także do posiadania taksometru i kasy fiskalnej. Wymienione wymogi nie ciążą na podmiocie ubiegającym się o licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d. W związku z tym nie można twierdzić, że konieczność wykonywania przewozów osób na określonych zasadach stanowi kryterium dyskryminujące przewoźników prowadzących działalność na podstawie licencji określonej w art. 5b ust.1 pkt 1 i 2 u.t.d.. Zdaniem sądu zasady te mają na celu ścisłe rozgraniczenie obu rodzajów przewozów oraz wyrównanie pozycji rynkowej obu grup przewoźników w sytuacji, gdy określone, surowsze wymogi muszą spełnić jedynie przedsiębiorcy świadczący usługi taksówką. O powyższym świadczy również treść art. 18 ust. 5 u.t.d. stanowiącego, że przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: umieszczania i używania w pojeździe taksometru; umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi; umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.
Podkreślenia wymaga również, że konstytucyjna zasada wolności działalności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego i nie oznacza, że każdemu wolno podejmować każdą działalność gospodarczą i nie podlega ona żadnej reglamentacji. Wymienioną zasadę należy rozumieć w ten sposób, że każdy ma równy dostęp do wykonywania działalności po spełnieniu jednakowych dla wszystkich wymagań. Nie można bowiem utożsamiać wymogów regulujących podejmowanie określonej działalności z ograniczeniem swobody działalności gospodarczej. Stawianie takich wymogów ma na celu zabezpieczenie interesu ogólnego poprzez zapewnienie, by osoby wykonujące działalność gospodarczą posiadały niezbędne kompetencje przy zachowaniu wymogów szczególnie istotnych z punktu widzenia charakteru prowadzonej działalności. Ustalenie dla przewoźników posiadających licencję, o której mowa w art. 5b ust.1 pkt 1 i 2 u.t.d. wymogów wykonywania przewozów okazjonalnych określonych w art. 18 ust.4a i 4 b u.t.d. nie można uznać za ograniczenie zasady wolności działalności gospodarczej. W rozpoznawanej sprawie M. B. posiada jedynie licencję, o której mowa w art. 5b ust.1 pkt 1 u.t.d. i nie może się domagać takiego samego zakresu uprawnień jak osoba posiadającą licencję na wykonywanie przewozów taksówką. Chcąc uzyskać takie same uprawnienia skarżący winien uzyskać licencję na wykonywanie przewozów taksówką po spełnieniu wymogów przewidzianych dla tego rodzaju przewozów (por. wyroki WSA w Łodzi z 13 listopada 2020 roku sygn. akt III SA/Łd 529/20, sygn. akt III 531/20 dostępne w CBOSA) .
W ocenie sądu ustawodawca miał zatem prawo wprowadzić różne formy wykonywania przewozów odmiennie regulując warunki uzyskania każdej licencji. Ustawa zawiera regulacje zapewniające przewoźnikowi możliwość wyboru formy wykonywania działalności po spełnieniu określonych prawem warunków. Warunki te mają na celu wyrównanie pozycji rynkowej przewoźników, zróżnicowanie form wykonywania przewozów oraz zapewnienie bezpieczeństwa korzystającym z usług przewozu. Skoro skarżący jest podmiotem gospodarczym prowadzącym działalność w innym zakresie niż przewozy taksówkowe, to nie może domagać się identycznych warunków wykonywania działalności jak osoba, która taką działalność wykonuje. Nieuzasadnione są więc zarzuty określone w pkt. 2 b, c i d skargi sprzeczności wskazanych w niej przepisów u.t.d. z przepisami Konstytucji RP. W związku z tym sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zwrócenie się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego co do zgodności regulacji zawartych w art. 18 ust 4a i 4b pkt 2 u.t.d. z art. 20 w zw. z art. 22 i art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust 1 i 2 Konstytucji RP.
Nie można również zgodzić się z zarzutem skargi, że art. 5b ust.1, art.18 ust. 4a i 4b w zw. z art. 4 pkt 11 u.t.d. stanowią przepisy techniczne, które nie zostały notyfikowane Komisji Europejskiej w świetle art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i w związku z tym organy nie mogą się na nie skutecznie powoływać w postępowaniach wobec osób indywidualnych. Wyjaśnić należy, że Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.1998.204.37 z dnia 1998.07.21) utraciła moc i została zastąpiona Dyrektywą (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.2015.241.1 z dnia 2015.09.17). Zgodnie z art. 1 ust. 1 lit b Dyrektywy pojęcie "usługa" oznacza każdą usługę społeczeństwa informacyjnego, to znaczy każdą usługę normalnie świadczoną za wynagrodzeniem, na odległość, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług, a przepisy techniczne zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. f Dyrektywy oznaczają specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de jure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub korzystania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 7, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu lub stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług. W ocenie sądu usługa przewozu nie jest usługą świadczoną na odległość drogą elektroniczną. Zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. b ppkt (i) Dyrektywy, świadczenie usługi "na odległość" oznacza, że usługa świadczona jest bez równoczesnej obecności stron. Fakt, że konsument zamówił przejazd przy pomocy aplikacji w telefonie nie świadczy o tym, że usługa świadczona jest drogą elektroniczną. Oczywistym jest, że realizacja umowy przewozu polega na przewozie osoby z jednego miejsca do drugiego i następuje w sytuacji jednoczesnej, stałej i bezpośredniej obecności obu stron umowy.
Ponadto zaznaczyć należy, że dla zastosowania Dyrektywy nie ma znaczenia okoliczność sposobu zawarcia umowy przy użyciu aplikacji Uber. Wyrokiem z 20 grudnia 2017 r. sygn. akt C 434/15 Trybunał Sprawiedliwości UE orzekł, że art. 56 TFUE w zw. z art. 58 ust. 1 TFUE, a także art. 2 ust. 2 lit. d dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym i art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., do którego odsyła art. 2 lit. a dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym), należy interpretować w ten sposób, że usługę pośrednictwa, taką jak ta, o której mowa w niniejszym postępowaniu, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon (smartphone), między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami, a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 TFUE. Tego rodzaju usługę należy wyłączyć z zakresu stosowania art. 56 TFUE, dyrektywy 2006/123 i dyrektywy 2000/31. Trybunał wskazał, że usługa pośrednictwa świadczona przez przedsiębiorstwo, polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze kierowcy ci nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską, nie miałyby dostępu do usług owych kierowców. Omawianą usługę pośrednictwa pomiędzy klientem (pasażerem) a kierowcą Trybunał uznał za integralną część złożonej usługi, której głównym elementem jest usługa przewozowa, wobec czego należy zakwalifikować ją jako usługę w dziedzinie transportu, a nie usługę społeczeństwa informacyjnego i podlega ona nie postanowieniom art. 56 TFUE dotyczącego swobodnego przepływu usług w ogólności, lecz postanowieniom art. 58 ust. 1 TFUE, będącego przepisem szczególnym, w myśl którego swobodę przepływu usług w dziedzinie transportu regulują postanowienia tytułu dotyczące transportu. Skoro TSUE potraktował firmę pośredniczącą jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to tym bardziej skarżący, jako realizator drugiej części usługi (przewóz pasażera) również wykonuje niepodlegającą Dyrektywie usługę transportową (por. wyroki WSA: w Gliwicach z 1 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 1048/18; w Warszawie z 27 lutego 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 2358/17 i z 11 lipca 2019 r.; w Gdańsku z 17 października 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 501/19, dostępne w CBOSA).
Uznając zatem, wbrew odmiennym twierdzeniom skargi, że przepisy art. 5b ust.1, art. 18 ust. 4a i 4b w związku z art. 4 pkt 11 u.t.d, nie są przepisami technicznymi sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o wystąpienie do TSUE z pytaniem prejudycjalnym w tym zakresie.
Podsumowując stwierdzić należy, że postępowanie poprzedzające wydanie kontrolowanej decyzji przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Postępowanie dowodowe bezspornie wykazało, że skarżący dopuścił się wskazanych w decyzji naruszeń przepisów z zakresu transportu drogowego, które uzasadniały nałożenie kary pieniężnej. Wysokość kary została ustalona w sposób prawidłowy, na podstawie właściwych przepisów ustawy i załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Organy wydały rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom prawa i swoje stanowisko przedstawiły w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Wobec powyższego nie można zgodzić się z zarzutami skargi dotyczącymi naruszenia przez organy orzekające w sprawie art. 7, art. 8, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 86 i art. 107 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skargę jako bezzasadną, oddalił.
d.j.