III SA/Łd 605/23

III SA/Łd 605/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Alberciak /przewodniczący/
Janusz Nowacki /sprawozdawca/
Małgorzata Kowalska
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 92b, art. 92c ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2022 poz 988
art. 71 ust. 1, art. 81 ust. 1 i 5, art. 82 ust. 2
Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
Sentencja
Dnia 31 stycznia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Kowalska Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego dnia 24 lipca 2023 roku nr BP.501.108.2022.2152.BD2.435811 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją dnia 24 lipca 2023 r., nr BP.50Ł108.2022.2152.BD2.435811 Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. 1, art. 92a ust. 1, 3, 7 pkt 1, art. 92a, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm.), dalej u.t.d., art. 71 ust. 1, art. 81 ust. 1 i ust. 5 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 988 ze zm.), dalej p.r.d., § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2019 r., poz. 2141) Ip. 9.1 oraz Ip. 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 3, art. 32 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz.UE.L.2014.60.1 ze zm.), art. 27 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz.UE.L.102 z 11.04.2006), utrzymał w mocy decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 grudnia 2021 r., nr WITD.DI.0152.110977/101/21 w przedmiocie nałożenia na M.B. kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego.
Jak wynika z akt sprawy, w dniu 4 sierpnia 2021 r. około godziny 09:57 w miejscowości S. DK15 kontroli poddano pojazd marki VOLVO o nr rej. [...], którym kierował W.C. Ww. pojazdem wykonywano przewóz drogowy mięsa na trasie z K. do S. w imieniu i na rzecz M.B. - prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: PHU [...] M.B. Podczas kontroli stwierdzono:
1) wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu;
2) wykonywanie transportu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego.
Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane w protokole kontroli nr [...] z dnia 4 sierpnia 2021 r.
Pismem z dnia 9 sierpnia 2021 r. Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił M.B. o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego.
Decyzją z dnia 6 grudnia 2021 r. Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego.
Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, uzupełnione pismem z dnia 18 lutego 2022 r. wniesionym przez pełnomocnika, zawierające wniosek o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia w celu ustalenia przewoźnika wykonującego przewóz w dniu kontroli. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 74 i art. 92a ust. 3 u.t.d. w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 221,) w zw. z art. 6, art. 8, art. 10 §1, art. 68 § 1 i 2 oraz art. 75 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej i nałożenie na skarżącego kary, pomimo dowolnego ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności. Pełnomocnik podniósł, że zgodnie z art. 789 § 1 Kodeksu cywilnego, przewoźnik może oddać przesyłkę do przewozu innemu przewoźnikowi na całą przestrzeń przewozu lub jej część, przy czym ponosi odpowiedzialność za czyny innych przewoźników, jak za swoje własne czynności. Zdaniem pełnomocnika skarżącego zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania w celu ustalenia przewoźnika na trasie z miejscowości K. do miejscowości S. w dniu 4 sierpnia 2021 r.
Wskazaną na wstępie decyzją dnia 24 lipca 2023 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy wskazując, że w rozpatrywanej sprawie kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1, 3 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa natomiast w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia wskazane w załączniku nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na podstawie art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a., nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zastosowania w sprawie nie znajdują również art. 189e i art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały bowiem uregulowane odrębnie w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d.
Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. 1 u.t.d. przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (art. 92a ust. 3 u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1-9 (art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d.).
Odnosząc się do naruszenia 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. organ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014, tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim używanych do
przewozu drogowego osób lub rzeczy oraz do których zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 561/2006.
W myśl art. 32 ust. 1 rozporządzenia 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Stosownie do treści art. 27 rozporządzenia nr 561/2006 w rozporządzeniu (WE) nr 2135/98 wprowadza się następujące zmiany: art. 2 ust. 1 lit. a) otrzymuje następujące brzmienie: "od dwudziestego dnia po dniu opublikowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego i zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98 pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy będą wyposażane w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85.
Z kolei art. 2 ust. 2 otrzymał następujące brzmienie: "państwa Członkowskie zastosują środki niezbędne dla umożliwienia im wydania kart kierowców najpóźniej w dwudziestym dniu od dnia publikacji rozporządzenia (WE) nr 561/2006."
Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 6.1.1 załącznika nr 3 u.t.d., która przewiduje karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu.
W dniu 4 sierpnia 2021 r. około godziny 09:57 w miejscowości S. DK15 kontroli poddano pojazd marki VOLVO o nr rej. [...], którym kierował W.C., który wykonywał przewóz drogowy mięsa na trasie z K. do S. w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy M.B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: PHU [...] M.B. W trakcie kontroli stwierdzono, że pojazd nie został wyposażony w wymagane cyfrowe urządzenie rejestrujące tj. tachograf cyfrowy. Skontrolowany pojazd został wyposażony jedynie w tachograf analogowy marki Siemens VDO Automative AG typ. [...] o nr seryjnym [...]. Powyższe okoliczności ustalono na podstawie protokołu kontroli, sporządzonej dokumentacji fotograficznej oraz protokołu przesłuchania świadka.
W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ zasadnie za stwierdzone naruszenia określone Ip. 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 10 000 zł.
Odnosząc się do naruszenia 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wskazano, że zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego, podczas wstępnej drogowej kontroli technicznej kontrolujący sprawdza wymaganą dokumentację dotyczącą dopuszczenia pojazdu do ruchu drogowego, a w szczególności dokument potwierdzający przeprowadzenie badania technicznego, oraz ostatni protokół kontroli drogowej, o którym mowa w ust. 5.
W myśl art. 71 ust. 1 p.r.d., dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Przepis ten nie dotyczy pojazdów, o których mowa w ust. 3. Zgodnie z art. 81 ust. 1 p.r.d., właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawić go do badania technicznego. Stosownie do treści art. 81 ust. 5 p.r.d., okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10. Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego (art. 82 ust. 2 p.r.d.).
Zgodnie z Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2 000 zł.
W dniu 4 sierpnia 2021 r. około godziny 09:57 w miejscowości S. DK15 kontroli poddano pojazd marki VOLVO o nr rej. [...], którym kierował W.C. Na podstawie informacji zawartych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPIK) ustalono, że ostatnie okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadzono w dniu 7 lipca 2020 r., a termin następnego badania wyznaczono na dzień 7 lipca 2021 r. W systemie CEPIK nie odnotowano żadnego badania, które przedłużyłoby ważność badań technicznych na okres po dniu 7 lipca 2021 r.
Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy podkreślił, że z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że w dniu kontroli doszło do naruszenia przez skarżącego przepisów prawa w zakresie wykonywania przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji typu oraz wykonywania transportu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, skarżący miał zapewniony czynny udział w sprawie, czego potwierdzeniem są złożone przez niego wyjaśnienia w sprawie. W toku postępowania prawidłowo ustalono podmiot wykonujący przewóz w dniu kontroli. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym przede wszystkim protokołu kontroli oraz protokołu przesłuchania kierowcy w charakterze świadka jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli kierowca – W.C. wykonywał przewóz drogowy mięsa na trasie z K. do S. w imieniu i na rzecz M.B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: PHU [...] M.B. Strona nie przedstawiła w toku postępowania dowodów wskazujących na inny, niż ustalony stan faktyczny, a samo zaprzeczenie powyższej okoliczności nie stanowi takiego dowodu w sprawie.
W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 74 u.t.d. Protokół kontroli z dnia 4 sierpnia 2021 r. stanowi istotny dowód w przedmiotowej sprawie. Protokół podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak również może odmówić jego podpisania. Kierowca - W.C. podpisał protokół kontroli, bez zgłaszania żadnych uwag ani zastrzeżeń. Protokół, jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń i stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W związku z powyższym organy administracji są zobowiązane uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Powyższe odnosi się także do protokołu z przesłuchania w charakterze świadka.
Wbrew zarzutom strony w sprawie nie doszło również do naruszenia art. 10 § 1 oraz art. 46 ust. 3 ustawy – Prawo przedsiębiorców. Ze zgromadzonego materiału dowodowego w postaci; protokołu kontroli, protokołu przesłuchania w charakterze świadka oraz sporządzonej dokumentacji fotograficznej jednoznacznie wynika, że skontrolowany przewóz z dnia 4 sierpnia 2021 r. wykonywano z naruszeniami określonymi w Ip. 6.1.1. i Ip. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d., a wszelkie dowody mające istotny wpływ na wynik kontroli zostały przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Wskazany przez stronę art. 789 §1 k.c. nie wyłącza odpowiedzialności ponoszonej przez stronę. Zgodnie z treścią ww. przepisu, przewoźnik oddający przesyłkę do przewozu innemu przewoźnikowi ponosi odpowiedzialność za czyny innych przewoźników jak za swoje własne czynności. Jak wynika z protokołu kontroli, protokołu przesłuchania w charakterze świadka oraz dokumentacji fotograficznej, wskazana w art. 789 § 1 k.c. okoliczność nie wystąpiła. Ponadto, nawet, gdyby stwierdzono taką okoliczność, strona nadal ponosiłaby odpowiedzialność. Należy zauważyć, iż w niniejszym postępowaniu przede wszystkim zastosowanie znajdują przepisy u.t.d., w tym art. 92a ust. 1 u.t.d., który określa odpowiedzialność podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego.
Ponoszona przez przewoźnika odpowiedzialność administracyjna ma charakter obiektywny. Ponadto, organ ocenia jedynie fakt wystąpienia naruszenia. Bez znaczenia w tym wypadku pozostaje okoliczność związana ze sprzedażą pojazdu, którym wykonywano w dniu kontroli skontrolowany przewóz. Transport drogowy można wykonywać pojazdem, który nie stanowi własności podmiotu wykonującego przewóz i okoliczność ta nie stanowi przesłanki wyłączającej odpowiedzialność strony.
Określone natomiast w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przesłanki wyłączające odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy odnoszą się wyłącznie do sytuacji wyjątkowych, ponadprzeciętnych, odbiegających od standardowych stanów faktycznych, których profesjonalny przedsiębiorca przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć, a co za tym idzie nie miał wpływu na ich powstanie. Za określoną okoliczność egzoneracyjną, w pierwszej kolejności przyjmuje się siłę wyższą, rozumianą jako zdarzenie pochodzące z zewnątrz, którego następstwa nie można było przewidzieć i którego następstwom nie można było zapobiec, pomimo dołożenia należytej staranności. Za okoliczność taką przyjmuje się też wyłączną winę osoby trzeciej, za której działania przedsiębiorca nie ponosi odpowiedzialności. Za okoliczność taką nie można natomiast uznać zachowania pracownika przedsiębiorcy, którym posługuje się przy realizacji danego zadania przewozowego, nawet gdyby było ono zawinione.
W niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki zawarte w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Trudno bowiem w innych kategoriach rozpatrywać uchybienia terminowi przeprowadzenia przewidzianych prawem okresowych badań technicznych pojazdu należącego do przewoźnika, który nie przeprowadza ich w terminie nie z powodu zdarzenia o charakterze nadzwyczajnym, ale z powodu nienależytego nadzoru w zakresie wykonywania obowiązków zawodowych zgodnie z prawem. Z art. 92c ust. 1 pkt 1 ww. ustawy wynika, że przesłanki uwalniające od odpowiedzialności przewoźnika nie odnoszą się do zachowania przedsiębiorcy, jego działań lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy dochowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć.
Ponadto zdaniem organu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. Do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym doszło w wyniku działań skarżącego. Gdyby strona przestrzegała obowiązujących regulacji prawnych, to do naruszenia by nie doszło.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącego zaskarżając w całości decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 lipca 2023 r. i poprzedzającą ją decyzję Kujawsko Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 grudnia 2021 r. zarzucił:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.
- art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, co w konsekwencji spowodowało, że organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji pomimo, że powinien ją uchylić i umorzyć postępowanie w sprawie, ponieważ przed doręczeniem decyzji stronie czyli w trakcie postępowania przed organem drugiej instancji upłynął okres ponad 2 lat od daty ujawnienia naruszenia;
2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
-art. 110 k.p.a. w zw. z art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji gdy organ drugiej instancji winien zdawać sobie sprawę, że wydając decyzję w dniu 24 lipca 2023 r. tj. na 10 dni przed upływem terminu określonego w art. 92c ust. 2 pkt 3 u.t.d. winien ją umorzyć, wobec konieczności wprowadzenia decyzji do obrotu prawnego, tj. doręczenia jej stronie.
W oparciu o postawione zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 grudnia 2021 r. i umorzenie postępowania.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podkreślił, że zgodnie treścią art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Termin, o którym mowa w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. ma charakter materialnoprawny, co oznacza, że z jego upływem wszczęte w sprawie postępowanie podlega umorzeniu.
Odwołując się do utrwalonego poglądu judykatury wskazał, że przez ujawnienie naruszenia należy rozumieć przedstawienie kontrolowanemu przedsiębiorcy informacji o stwierdzonym naruszeniu, w odpowiedniej formie, za pomocą dokumentu, który określa wyniki kontroli i zarazem daje podstawę do wydania decyzji o nałożeniu kary za to naruszenie. Takim sposobem przewidzianym w procedurze w sprawach dotyczących przewozów drogowych jest protokół kontroli. Termin określony w art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. rozpoczyna się z dniem sporządzenia protokołu z kontroli i upływa po dwóch latach. Zgodnie natomiast z orzecznictwem sądów administracyjnych, że w okresie dwóch lat ostateczna decyzja administracyjna powinna wejść do obrotu prawnego. O wejściu natomiast decyzji do obrotu prawnego decyduje data jej doręczenia przez organ, stosownie do treści art. 110 k.p.a.
W niniejszej sprawie protokół kontroli został sporządzony w dniu 4 sierpnia 2021 r. Termin do wydania i doręczenia ostatecznej w toku instancji administracyjnej decyzji upłynął zatem w dniu 3 sierpnia 2023 r. Decyzja została doręczona stronie w dniu 8 sierpnia 2023 r., a zatem winna być wyeliminowana z obrotu prawnego, a postępowanie powinno zostać umorzone zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutu postanowionego w skardze organ wyjaśnił, że kontrola drogowa, będąca podstawą wszczęcia postępowania zakończonego wydaniem decyzji odbyła się w dniu 4 sierpnia 2021 r., natomiast zaskarżona decyzja została wydana w dniu 24 lipca 2023 r., a więc przed upływem dwóch lat od daty przeprowadzenia kontroli. Zdaniem organu błędne jest stanowisko pełnomocnika skarżącego, że za datę wydania decyzji winien być uznany dzień jej doręczenia. Odwołując się do poglądów prezentowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych organ podkreślił, że za datę wydania decyzji uznaje się datę jej podpisania, a nie doręczenia stronie. Sprawa administracyjna zostaje zakończona z chwilą zaopatrzenia decyzji we wszystkie niezbędne elementy określone w art. 107 § 1 k.p.a. i od tego momentu decyzja rozpoczyna swój byt prawny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018r. poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023r. poz.259 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł za dwa naruszenia przepisów transportu drogowego a mianowicie za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w tachograf posiadający świadectwo homologacji oraz za wykonywanie transportu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego badania technicznego..
Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2021r. poz.919 ze zm.), dalej u.t.d.
Zgodnie z treścią art.92a ust.1 wymienionej ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie.
W myśl art.92a ust.3 u.t.d. suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych.
Zgodnie z treścią art.92a ust.7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:
1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9,
2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10
- załącznika nr 3 do ustawy.
W rozpoznawanej sprawie skarżący został ukarany za dwa następujące naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego:
1.) wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym w wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji;
2.) wykonywanie transportu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego.
Ad 1.)
Zgodnie z treścią art.3 ust.1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz.UE.L.2014.60.1 ze zm.) tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim używanych do przewozu drogowego osób lub rzeczy oraz do których zastosowanie ma rozporządzenie (WE) nr 561/2006.
W myśl art.32 ust.1 wymienionego rozporządzenia przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek.
Zgodnie z treścią art.2 ust.1 a.) rozporządzenie Rady (we) nr 2135/9 z dnia 24 września 1998 r. zmieniające rozporządzenie (ewg) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz dyrektywę 88/599/ewg dotyczącą stosowania rozporządzeń (ewg) nr 3820/85 i (ewg) nr 3821/85 (Dz.U.UE.L nr 274 poz.1) od dwudziestego dnia po dniu opublikowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego i zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98(8) pojazdy dopuszczone do ruchu po raz pierwszy będą wyposażane w urządzenie rejestrujące zgodnie z wymaganiami załącznika IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85.
W myśl art.2 ust.2 wymienionego rozporządzenia Państwa Członkowskie zastosują środki niezbędne dla umożliwienia im wydania kart kierowców najpóźniej w dwudziestym dniu od dnia publikacji rozporządzenia (WE) nr 561/2006.
Zgodnie z treścią lp. 6.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niewyposażonym z wymagany tachograf posiadający świadectwo homologacji przewidziano karę pieniężną 10 000 zł.
Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniu 4 sierpnia 2021r., funkcjonariusze Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w Bydgoszczy na drodze krajowej nr 15 w miejscowości S. przeprowadzili kontrolę drogową pojazdu marki Volvo nr rej. [...] którym kierował W.C. Pojazdem tym wykonywano przewóz drogowy mięsa na trasie z K. do S. w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy M.B. W czasie kontroli stwierdzono, że pojazd nie został wyposażony w wymagane urządzenie rejestrujące tzn. w tachograf cyfrowy. Pojazd posiadał jedynie tachograf analogowy, który nie jest urządzeniem rejestrującym, którego posiadanie jest wymagane zgodnie z załącznikiem 1b do rozporządzenia nr 3821/85.
Pojazd nie posiadał zatem wymaganego tachografu cyfrowego. Naruszenie to nie było kwestionowane przez skarżącego.
Organy administracji słusznie wymierzyły za to naruszenie karę pieniężną w wysokości 10000 zł zgodnie z treścią lp.6.1.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowy.
Ad 2.)
Zgodnie z treścią § 6 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019r., w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz.U. z 2019r. poz.2141) podczas wstępnej drogowej kontroli technicznej kontrolujący:
1) sprawdza wymaganą dokumentację dotyczącą dopuszczenia pojazdu do ruchu drogowego, a w szczególności dokument potwierdzający przeprowadzenie badania technicznego, oraz ostatni protokół kontroli drogowej, o którym mowa w ust. 5;
W myśl art.71 ust.1 ustawy z 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (DZ.U. z 2021r. poz.450 ze zm.), dalej p.r.d., dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Przepis ten nie dotyczy pojazdów, o których mowa w ust. 3. Zgodnie z treścią art.81 ust.1 p.r.d. właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego.
W myśl art.81 ust.5 p.r.d. Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10.
Zgodnie z treścią lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego – za każdy pojazd wymierzana jest kara pieniężna w wysokości 2000 zł.
Z zebranego materiału dowodowego wynika, że podczas kontroli pojazdu marki Volvo nr rej. [...] w dniu 4 sierpnia 2021r. stwierdzono, że ostatnie badanie okresowe pojazdu przeprowadzono w dniu 7 lipca 2020r. a termin następnego badania wyznaczono na dzień 7 lipca 2021r. W dniu kontroli pojazd nie posiadał zatem żadnego badania, które przedłużyłoby ważność badania technicznego na okres po dniu 7 lipca 2021r.
Wymienione naruszenie nie było kwestionowane przez skarżącego.
Organy administracji słusznie wymierzyły za to naruszenie karę pieniężną w wysokości 2000 zł zgodnie z treścią lp.9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowy.
W ocenie sądu w niniejszej sprawie nie doszło do przekroczenia dwuletniego terminu, o którym mowa w art.92c ust.1 pkt 3 u.t.d.
Zgodnie z treścią wymienionego przepisu nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
Z wymienionego przepisu wynika, że wszczęte postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej umarza się jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad dwóch lat. Jeżeli chodzi o początek biegu dwuletniego terminu to rozpoczyna się on w momencie "ujawnienia naruszenia". W orzecznictwie sądów administracyjnych jest utrwalonych pogląd, że momentem tym jest przedstawienie kontrolowanemu przedsiębiorcy informacji o stwierdzonym naruszeniu w odpowiedniej formie za pomocą dokumentu, który określa wynika kontroli i zarazem daje podstawę do wydania decyzji o nałożeniu kary za to naruszenie. Takim dokumentem przewidzianym w procedurze w sprawach dotyczących przewozów drogowych jest protokół kontroli. Innymi słowy bieg dwuletniego terminu, o którym mowa w art.92c ust.1 pkt 3 u.t.d. rozpoczyna się z chwilą doręczenia przewoźnikowi protokołu kontroli. Pogląd taki wyraził NSA w wyrokach z 18 października 2016r. w spr. II GSK 819/15, z 26 listopada 2019r. w spr. II GSK 3011./17, w spr. II GSK 1488/17, w spr. II GSK 651/16 i w spr. II GSK 1646/17). Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionych orzeczeniach.
W niniejszej sprawie protokół z kontroli drogowej przeprowadzonej przez funkcjonariuszy inspekcji transportu drogowego w dniu 4 sierpnia 2021r. został doręczony kierowcy W.C. w tym samym dniu tzn. 4 sierpnia 2021r. Kierowca był pracownikiem firmy skarżącego a więc był jego reprezentantem w czasie kontroli. Należało zatem uznać, że skuteczne doręczenie protokołu kontroli miało miejsce w dniu 4 sierpnia 2021r. Z tym dniem rozpoczął bieg termin określony w art.92c ust.1 pkt 3 u.t.d.
Odnośnie kwestii zachowania tego terminu to sąd uznał, że jest on zachowany jeżeli przed jego upływem wydana zostanie ostateczna decyzja w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art.92a ust.1 u.t.d. Z dniem wydania ostatecznej decyzji kończy się bowiem postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary. O tym, że decydująca jest tutaj data wydania ostatecznej decyzji świadczy analiza treści art.92c ust.1 pkt 3 u.t.d. W przepisie tym jest bowiem mowa, że "postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się". Oznacza to, że aby móc umorzyć wszczęte postępowanie nie może ono zostać zakończone. W sytuacji natomiast gdy wydana już została ostateczna decyzja to nie ma co umarzać bo postępowanie administracyjne jest już zakończone. Inaczej rzecz ujmując z dniem wydania ostatecznej decyzji w sprawie nałożenia kary pieniężnej kończy się postępowanie administracyjne w tym przedmiocie i nie można już umorzyć tego postępowania. Umorzenie jest możliwe jedynie do chwili wydania decyzji ostatecznej. Pogląd, że końcem biegu dwuletniego terminu określonego w art.92c ust.1 pkt 3 u.t.d. jest wydanie decyzji ostatecznej w sprawie wyraził WSA w Gorzowie Wlkp. w wyroku z dnia 17 lutego 2022r. w spr.l II SA/Go 1034/21 powołując w uzasadnieniu orzecznictwo w tym zakresie.
W rozpoznawanej sprawie bieg dwuletniego terminu, o którym mowa w art.92c ust.1 pkt 3 u.t.d. rozpoczął się w dniu 4 sierpnia 2021r. zaś zaskarżoną decyzję wydano w dniu 24 lipca 2023r. czyli przed upływem dwuletniego terminu. Oznacza to, że nie został przekroczony termin określony w art.92c ust.1 pkt 3 u.t.d.
W ocenie sądu nie ma znaczenia okoliczność, że doręczenie zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi skarżącego nastąpiło po upływie dwuletniego terminu. Należy zaznaczyć, że zaskarżona decyzja została wysłana pełnomocnikowi skarżącego niezwłocznie po jej wydaniu. Po raz pierwszy przesyłka zawierająca decyzję była awizowana w dniu 27 lipca 2023r. zaś ponowna awizacja miała miejsce w dniu 4 sierpnia 2023r. Pełnomocnik skarżącego odebrał ją w urzędzie pocztowym w dniu 8 sierpnia 2023r. Okoliczność, że pełnomocnik strony odebrał zaskarżoną decyzję kilka dni po upływie dwuletniego terminu, o którym mowa w art.92c ust.1 pkt 3 u.t.d. nie oznacza, że doszło do skutecznego uchybienia tego terminu.
Należy bowiem odróżnić pojęcie "wydania decyzji" od "jej doręczenia". Kwestia ta była już wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych i orzecznictwo w tym zakresie jest już utrwalone. Zgodnie z poglądami sądów jeżeli decyzja zawiera wszystkie elementy określone w art.107 § 1 K.p.a. to data podpisania decyzji przez osobę uprawnioną jest datą jej wydania. Z tym dniem (tzn. z dniem podpisania) decyzja jest wydana i rozpoczyna swój byt prawny. Innymi słowy datą wydania decyzji jest dzień jej podpisania przez osobę do tego uprawnioną. Natomiast doręczenie decyzji stronie powoduje jej wejście do obrotu prawnego. Doręczenie ma na celu zakomunikowanie stronie zawartego rozstrzygnięcia. Od dnia doręczenia decyzji rozpoczyna się bieg terminu do wniesienia odwołania do organu wyższej instancji czy też skargi do sądu administracyjnego. Bez względu na datę doręczenia stronie decyzji decyzja już istnieje (jest wydana) i organ administracji jest nią związany także w okresie między jej wydaniem a jej doręczeniem. ( por. wyroki NSA z 24 maja 2022r. w spr. II GSK 352/19, z 25 sierpnia 2022r. w spr. I GSK 1750/21, z 4 sierpnia 2022r. w spr. III OSK 7246/21, z 26 października 2016r. w spr. II FSK 3064/14, z 25 kwietnia 2006r. w spr. II OSK 714/05).
Sąd nie podzielił poglądu wyrażonego w skardze, że dla zachowania dwuletniego terminu , o którym mowa w art.92c ust.1 pkt 3 u.t.d. konieczne jest doręczenie stronie decyzji ostatecznej przed upływem tego terminu. W skardze jako argument za przyjęciem takiego poglądu powołano się na trzy wyroki sądów administracyjnych a mianowicie wyrok NSA z 19 czerwca 2018r. w sprawie II GSK 2348/16, z 19 czerwca 2018r. w sprawie II GSK 3587/17 oraz wyrok WSA w Lublinie z 10 października 2019r. w sprawie III SA/Lu 168/19).
Jeżeli chodzi o wyrok w sprawie II GSK 2348/16 to dotyczy on odmiennego stanu faktycznego niż ten, który występuje w rozpoznawanej sprawie. W sprawie II GSK 2348/16 zaskarżoną decyzję wydano i doręczono przed upływem dwuletniego terminu określonego w art.92c ust.1 opkt 3 u.t.d. Okoliczność, że NSA w uzasadnieniu wyroku podniósł tę okoliczność (tzn. że decyzję wydano i doręczono przed upływem 2 lat) nie oznacza, że dwuletni termin jest zachowany tylko wówczas gdy decyzja ostateczna nakładająca karę pieniężną jest doręczona stronie przed upływem dwóch lat. Z uzasadnienia wyroku nie wynika taki wniosek.
Odnośnie wyroku w sprawie III SA/Lu 168/19 to wydanie zaskarżonej decyzji oraz jej doręczenie nastąpiło już po upływie dwuletniego terminu określonego w art.92c ust.1 pkt 3 u.t.d. co skutkowało koniecznością umorzenia postępowania administracyjnego. Również z uzasadnienia tego wyroku nie można wyciągnąć wniosku, że decyzja w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej musi zostać doręczona przed upływem dwuletniego terminu. Sąd w tej sprawie podniósł wprawdzie, że zarówno wydanie decyzji i jej doręczenie miało miejsce już po upływie terminu, o którym mowa w art.92c ust.1 pkt 3 u.t.d. lecz nie oznacza to, iż dla oceny czy upłynął wymieniony termin decyduje data doręczenia decyzji.
W przypadku wyroku w sprawie II GSK 3587/17 to zaskarżoną decyzję wydano i doręczono stronie przed upływem terminu określonego w art.92c ust.1 pkt 3 u.t.d. W uzasadnieniu decyzji NSA podniósł, że " .. dla określenia, czy upłynął okres ponad 2 lat okres określony w art. 92 c ust. 1 pkt 3 u.t.d. nie ma znaczenia data wydania wyroku przez WSA, albowiem w sprawie decyduje data doręczenie skarżącej decyzji organu II instancji co jak wyżej wskazano miało miejsce w dniu 13 grudnia 2016 r.".
Sąd w obecnym składzie nie podzielił poglądu wyrażonego w wymienionym sformułowaniu. Z przepisu art.92c ust.1 pkt 3 u.t.d. wynika, że postępowanie administracyjne umarza się jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Jak już była o tym mowa we wcześniejszych rozważaniach postępowanie administracyjne kończy się z chwilą wydania decyzji ostatecznej. Po wydanie takiej decyzji postępowanie administracyjne nie może zostać umorzone bo jest już zakończone. Wydaniem decyzji ostatecznej jest dzień podpisu takiej decyzji przez osobę uprawnioną. Z tym dniem kończy się ostatecznie postępowanie administracyjne nawet jeżeli decyzje organu odwoławczego doręczono stronie kilka dni później. Należy bowiem odróżnić moment wydania decyzji od jej doręczenia co zostało omówione we wcześniejszych rozważaniach. W sytuacji zatem gdy organ odwoławczy wydał ostateczną decyzję przed upływem terminu określonego w art.92c ust.1 pkt 3 u.t.d. to termin należy uznać za zachowany bo z tym dniem zakończyło się ostatecznie postępowanie administracyjne mimo, że doręczenie tej decyzji nastąpiło po upływie tego terminu.
Zaznaczyć należy, że w rozpoznawanej sprawie nie mają zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3, art. 189e i art. 189f k.p.a. Zgodnie z treścią art. 189a § 2 k.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych:
1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej,
2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia,
3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej,
4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej,
5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej,
6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej
- przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się.
Podkreślić należy, że kary pieniężne dla przewoźników nakładane są na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 919 ze zm.), dalej u.t.d. Ustawa ta przewiduje sztywną wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów transportu drogowego i nie ma możliwości ich miarkowania. W art. 92b i 92c u.t.d. przewidziana została także możliwość odstąpienia od nałożenia kary. Z uwagi zatem na to, że wskazane powyżej kwestie zostały uregulowane w przepisach odrębnych oraz treść art. 189a § 2 k.p.a. nie mają zastosowania przepisy działu IVa k.p.a.
Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest uzasadniona. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżący dopuścił się dwóch naruszeń przepisów z zakresu transportu drogowego co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej. Sąd również uznał, że został zachowany dwuletni termin, o którym mowa w art.92c ust.1 pkt 3 u.t.d. gdyż przed jego upływem wydano ostateczną decyzją a więc z tym dniem zakończyło się ostatecznie postępowanie administracyjne mimo, że doręczenie decyzji stronie nastąpiło kilka dni po upływie tego terminu. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę.
bg