III SA/Łd 552/25

III SA/Łd 552/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-11-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Krawczyk /przewodniczący/
Katarzyna Ceglarska-Piłat
Paweł Dańczak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1539
art. 4 pkt 15, art. 4 pkt 22 lit. l), art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. d, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7 pkt 1 i 2, art. 92c, lp. 10.3.3 załącznika nr 3
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 1251
art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64c
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 6 listopada 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Dańczak (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat, po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 maja 2025 roku nr BP.501.2011.2024.2065.KI13. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 20 maja 2025 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (zwany dalej organem odwoławczym) utrzymał w mocy decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (zwany dalej Świętokrzyskim WITD) z 6 sierpnia 2024 r. o nałożeniu na K.O., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "K" (zwany dalej stroną lub skarżącym), kary pieniężnej w wysokości 5000 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego.
W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne.
11 czerwca 2024 r. w D., na drodze krajowej 73, w kierunku W. został zatrzymany do kontroli drogowej zespół pojazdów składający się z 3-osiowego ciągnika samochodowego marki DAF o nr. rej. [...] oraz 3-osiowej przyczepy ciężarowej o nr. rej. [...]. W dniu kontroli drogowej strona wykonywała krajowy przewóz drogowy rzeczy w postaci Dźwigaru D-1 (ładunek niepodzielny). Ustalenia kontroli zostały zawarte w Protokole kontroli drogowej oraz Protokole z przesłuchania świadka, tj. kierowcy z 11 czerwca 2024 r.
W trakcie kontroli wykonano, m.in. pomiary zewnętrzne kontrolowanego zespołu pojazdów, w tym długość. Wykorzystano do tego przymiar wstęgowy zwijany stalowy producent BMI, nr fab. [...], który w dniu kontroli drogowej legitymował się świadectwem wzorcowania o nr. [...] z 20 czerwca 2023 r. wydanym przez Z. s.c. Podczas kontroli stwierdzono, że rzeczywista długość wyniosła 37,46 m (bez odjęcia korekty 1%), przekraczając tym samym dopuszczalne wartości (18,75 m) o 18,71 m, co stanowi przekroczenie o 99,7%.
Decyzją z 6 sierpnia 2024 r. Świętokrzyski WITD nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 5000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, którego dopuszczalna długość została przekroczona od 20% zgodnie z Ip. 10.3.3 zał. 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1539, zwanej dalej u.t.d.).
Strona złożyła odwołanie, zarzucając ww. decyzji naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. w związku z art. 64 oraz art. 140aa ust. 1-3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251, zwanej dalej p.r.d.) poprzez wydanie decyzji administracyjnej o nałożeniu kary na podstawie nierzetelnego protokołu kontroli drogowej sporządzonego w oparciu o nieprawidłowy pomiar długości zespołu pojazdów, polegający na wykonaniu mierzenia niepewnego, obarczonego błędem, ponieważ pomiar wstęgowy dokonano taśmą o długości 30 m lub krótszą, a wymiary były sumowane przez inspektora. W ocenie strony powyższa metodologia była obarczona błędem, ponieważ punkty końcowe mierzenia nie były w żaden sposób oznakowane widocznie ani trwale, zaś kolejne sumowane mierzenia "odbywały się niejako z palca", ponieważ miara była za krótka. Strona wniosła o uchylenie skarżonej decyzji i wydanie decyzji na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego obejmującego rozważenie i wyjaśnienie przez organ zastrzeżeń, jakie zostały sformułowane przez skarżącego w zakresie metodologii prowadzonych pomiarów.
Decyzją z 20 maja 2025 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Świętokrzyskiego WITD z 6 sierpnia 2024 r. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że podczas kontroli pojazdu przekroczenie dopuszczalnych parametrów obliczano na podstawie wartości odczytanych z przymiaru wstęgowego, gdyż nawet po zastosowaniu 1% tolerancji od wskazań, wartości te były przekroczone względem dopuszczalnych norm.
Organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie 92c ust. 1 u.t.d. Strona nie udowodniła okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu.
Odnosząc się do podniesionych przez skarżącego w odwołaniu zarzutów w zakresie nieprawidłowości w procesie mierzenia kontrolowanego zespołu pojazdów, organ odwoławczy wyjaśnił, że kontrolowany zespół pojazdów został zmierzony przymiarem wstęgowym zwijanym stalowym, który w dniu kontroli drogowej legitymował się ważnym świadectwem legalizacji. Kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Kierowca brał czynny udział w procesie mierzenia długości pojazdu, wspólnie z inspektorem Inspekcji Transportu Drogowego odczytał wyniki mierzenia i nie wnosił o jego ponowne mierzenie. Przebieg kontroli utrwalono protokołem kontroli drogowej z 11 czerwca 2024 r., który kierowca podpisał bez uwag, nie zgłaszając zastrzeżeń, w szczególności co do sposobu i wyniku ważenia pojazdu. Na stronie 2/3 omawianego protokołu wskazano, że kierowca nie wnosi zastrzeżeń do protokołu. Powyższe stwierdzenie kierowca opatrzył własnoręcznym podpisem. Tym samym organ odwoławczy nie zgodził się ze skarżącym, że pomiar został przeprowadzony "z palca", "w sposób niepewny". Przeczy temu oświadczenie kierowcy kontrolowanego pojazdu. Jednocześnie przesłuchiwany podczas kontroli kierowca na pytanie "Czy miał Pan świadomość, że po załadunku pojazd przekracza dopuszczalną długość?", zeznał, że wiedział, że zestaw pojazdów będzie miał około 30 m długości. Co za tym idzie zarzut strony w przedmiotowym zakresie nie zasługiwał na uwzględnienie.
Organ odwoławczy zauważył, że kierowca posiadał i okazał podczas kontroli ważne zezwolenie kategorii IV na przejazd pojazdu nienormatywnego. Przedmiotowe zezwolenie spełniało wymagania w zakresie wymiarów zewnętrznych, masy oraz nacisków osi, określone w pozycji nr 4 tabeli - KATEGORIE ZEZWOLEŃ NA PRZEJAZD POJAZDÓW NIENORMATYWNYCH stanowiącej załącznik do ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z wymaganiami określonymi w pozycji nr 4 ww. tabeli zezwolenie kategorii IV udziela się na przejazd pojazdów o wskazanych niżej parametrach, tj.: szerokości nieprzekraczającej: 3,4 m dla drogi jednojezdniowej, 4 m dla drogi dwujezdniowej klasy A i S; długości nieprzekraczającej: 15 m dla pojedynczego pojazdu, 23 m dla zespołu pojazdów, 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach; wysokości nieprzekraczającej 4,3 m; rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t; naciskach osi nie większych od dopuszczalnych.
Organ odwoławczy wskazał, że podczas kontroli stwierdzono, że strona przewoziła ładunek zespołem pojazdów, którego długość przekraczała 30 m, tym samym powyżej wskazanego zezwolenia nie można było uznać za uprawniające do przewozu w niniejszej sprawie. Zdaniem organu ww. zezwolenie kategorii IV, posiadane przez przewoźnika, było niewystarczające do uznania, iż kontrolowany przejazd odbywał się zgodnie z posiadanym uprawnieniem.
Przechodząc do kwestii procedury administracyjnej, organ odwoławczy wyjaśnił, że Świętokrzyski WITD w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z 12 czerwca 2024 r. poinformował stronę m.in. o tym, że w przypadku zaistnienia okoliczności świadczących, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć, powinna ona przedstawić stosowne dowody. Strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia i nie wypowiedziała się w toku postępowania administracyjnego toczącego się przed organem I instancji.
Organ odwoławczy przyjął, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d., ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, o których przedsiębiorca wiedział, a mimo to dopuścił do ich zaistnienia. W ocenie organu strona nie uczyniła wszystkiego, czego by można od niej wymagać jako profesjonalnego podmiotu, by nie dopuścić do powstania naruszenia. Tymczasem kontrolowany samochód ciężarowy był nienormatywny na wszystkich kategoriach dróg publicznych z uwagi na przekroczenie dopuszczalnej długości.
Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i tym samym nie naruszył przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.
Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego z 20 maja 2025 r. złożyła do sądu strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o zwrot od organu na rzecz skarżącego kosztów całego postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa adwokackiego wg norm przypisanych oraz zarzucając zaskarżonej decyzji naruszanie art. 7 i 77 k.p.a. w związku z art. w związku z art. art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7 pkt 2, art. 92c u.t.d. i art. 64 ust. 1, 2 p.r.d. w związku z zarządzeniem Nr 28/2014 Głównego Inspektora Transportu Drogowego w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014 r. z dalszymi nowelizacjami, i § 30 rozdz. 7 zarządzenia Nr 32/2020 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 lipca 2020 r.:
• poprzez wykonanie pomiaru mierniczego w oparciu o nieokreślone i nieopisane metody, niezatwierdzone przez żaden uprawniony do zatwierdzenia organ legalizacyjny pomiary miernicze, co skutkowało wykonaniem pomiaru wstęgowego legalizującego dowolny sposób obliczania pomiarów sumowanych w sytuacji wykonania pomiaru wstęgowego miarką krótszą niż mierzony element,
• poprzez wydanie decyzji administracyjnej o nałożeniu kary w oparciu o nierzetelny protokół z kontroli z 11 czerwca 2024 r., który sporządzony był w oparciu o nieprawidłowy pomiar długości zespołu pojazdów. Podstawowy zarzut w zakresie wykazania długości zespołu pojazdów polegał na wykonaniu mierzenia niepewnego, obarczonego błędem, ponieważ pomiar wstęgowy taśmą wykonywany był taśmą o długości do 15 m lub krótszą, a wymiary były sumowane przez inspektora metodologią niewyjaśnioną kierowcy podczas kontroli. Sama zaś metoda mierzenia obarczona była błędem, ponieważ punkty końcowe mierzenia nie były w żaden sposób oznakowane widocznie ani trwale, zaś kolejne sumowane mierzenia odbywały się niejako "z palca", ponieważ miarka była za krótka. Ponadto w procesie mierzenia długości nie brała udziału wystarczająca liczba osób, aby pomiar wstęgowy był prawidłowy, bez błędów mierniczych. Brak prawidłowości mierzenia długości zespołu pojazdów wraz z ładunkiem skutkuje wykluczeniem uznania pomiaru długości za prawidłowy.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Przeprowadzona przez sąd kontrola sądowoadministracyjna we wskazanym wyżej aspekcie wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który skutkowałby koniecznością wyeliminowania tej decyzji, czy także decyzji organu I instancji z obrotu prawnego. Stan faktyczny ustalony przez organ znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te sąd podziela, uznając je za niewadliwe.
Przedmiotem skargi jest decyzja, którą Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 5000 zł. Podstawię prawną decyzji organu odwoławczego stanowiły przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 15, art. 4 pkt 22 lit. l), art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. d, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7 pkt 1 i 2, art. 92c u.t.d., lp. 10.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64c p.r.d. oraz § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 502, zwane dalej rozporządzeniem).
Zgodnie z art. 92a ust. 1 pkt 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Przy tym w świetle art. 92a ust. 3 suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych.
Stosownie do art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy.
Stosownie zaś do treści art. 92c ust. 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub
3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
Z kolei w zgodzie z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. d u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy rzeczy - dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także m.in.:
a) odpowiednie zezwolenie wymagane w międzynarodowym transporcie drogowym,
b) (uchylona)
c) świadectwo wymagane zgodnie z Umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), sporządzonej w Genewie dnia 1 września 1970 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 667),
d) zezwolenie na przejazd pojazdu, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach.
W myśl zaś art. 4 pkt 15 u.t.d., przewoźnik drogowy to przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego.
Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. l) u.t.d., użyte w ustawie określenia oznaczają: obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
Z kolei definicja pojazdu nienormatywnego została zawarta w art. 2 pkt 35a p.r.d. Pojazd nienormatywny według ustawowej definicji jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.
Stosownie zaś do art. 64 ust. 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem, m.in.:
- pkt 1 uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy.
- pkt 2 przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1.
W myśl art. 64 ust. 2 p.r.d., zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I.
Zgodnie z art. 64ea p.r.d., w przypadku wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, kategorii innej niż wymagana albo na podstawie zezwolenia kategorii V z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu lub zespołu pojazdów wskazanymi w tym zezwoleniu, przejazd pojazdu nienormatywnego uznaje się za wykonywany bez zezwolenia.
Mając powyższe regulacje na uwadze oraz zgromadzone dowody, wyjaśnienia i omówienia wymagają kwestie, stanowiące podstawę wydanego rozstrzygnięcia skutkujące wymierzeniem kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie.
Z ustaleń faktycznych wynika, że 11 czerwca 2024 r. w miejscowości D., na drodze krajowej 73, w kierunku W. przeprowadzono kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z 3-osiowego ciągnika samochodowego marki DAF o nr. rej. [...] oraz 3-osiowej przyczepy ciężarowej o nr. rej.[...]. Pojazdem kierował P.O. Kierowca wykonywał przewóz drogowy rzeczy w postaci Dźwigaru D-1 (ładunek niepodzielny) w imieniu i na rzecz skarżącego. Przebieg kontroli utrwalono protokołem kontroli nr [...]oraz protokołem z przesłuchania świadka (kierowcy) z 11 czerwca 2024 r.
Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że podstawę rozstrzygnięcia stanowiło popełnienie naruszenia określonego w 10.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. stwierdzono, że skarżący dopuścił do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalna długość została przekroczona od 20%.
Zgodnie z lp. 10.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d., dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, których dopuszczalna długość została przekroczona od 20%, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 5000 złotych. Z kolei zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia, długość pojazdu nie może przekraczać w przypadku zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy - 18,75 m. Z materiału dowodowego wynika, że dokonane przez inspektorów w dniu kontroli pomiary wykazały, że naruszono dopuszczalne normy, albowiem długość pojazdu członowego wynosiła 37,46 m. Zatem przekroczenie wynosiło 18,71 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 99,7%). Należy podzielić zdanie NSA, wyrażone w wyroku z 6 maja 2025 r., sygn. akt II GSK 889/22, w którym przyjął, że przy tak znacznym przekroczeniu dozwolonej długości (z lp. 10.3.3. załącznika nr 3 do u.t.d. wynika, że chodzi o przekroczenie tej długości od 20%), ewentualne niedokładności mierzenia długości zespołu pojazdów wynikające z zastosowania konkretnego rodzaju przyrządu do pomiaru, pozostawały bez wpływu na treść rozstrzygnięcia organów. Skarżący nie wykazał bowiem, że w ustalonych przez organ okolicznościach faktycznych tej sprawy, zarzucane naruszenia procedury postępowania w przypadku, gdy długość kontrolowanego pojazdu przekracza maksymalny zakres pomiarowy przymiaru wstęgowego, szeroko zaprezentowane w treści skargi, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie zaś do treści § 30 ust. 1, 3 i 4 zarządzenia nr 32/2020 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 lipca 2020 r. zmieniające zarządzenie w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego (Dz. Urz. GITD z 2020 r. poz. 32 ze zm.), kontrolę wymiarów zewnętrznych pojazdu, a w przypadku pojazdu przewożącego ładunek wystający poza obrys tego pojazdu, wymiarów zewnętrznych pojazdu z ładunkiem, przeprowadza się z użyciem przymiaru wstęgowego oraz wysokościomierza, posiadających ważne świadectwo prawnej kontroli metrologicznej lub świadectwo wzorcowania. Wyniki pomiarów wymiarów zewnętrznych pojazdu dokonanych przyrządami, o których mowa w ust. 1, pomniejsza się o 1%, z zastrzeżeniem ust. 4. Jeżeli długość pojazdu lub długość pojazdu z przewożonym nim ładunkiem wystającym poza jego przedni lub tylny obrys, przekracza maksymalny zakres pomiarowy przymiaru wstęgowego, o którym mowa w ust. 1, wynik pomiaru tego parametru stanowi sumę pomiarów cząstkowych: pierwszego, od punktu wskazanego przez początek pojazdu (lub odpowiednio przez początek wystającego z przodu ładunku) do zmierzonego punktu odpowiadającego maksymalnemu zakresowi pomiarowemu przymiaru wstęgowego oraz drugiego, od tego zmierzonego punktu do punktu wskazanego przez koniec pojazdu (lub odpowiednio przez koniec wystającego z tyłu ładunku). W takim przypadku sumaryczny wynik obydwu pomiarów cząstkowych pomniejsza się o 2%.
W ocenie sądu, brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonych pomiarów oraz uzyskanych wyników pomiarów, które należy uznać za wiarygodne. Wykorzystany przez organ sprzęt posiadał wymagane świadectwo wzorcowania, który to dokument został okazany kierowcy przed dokonaniem ważenia środka transportu. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiaru wymiarów zewnętrznych z ładunkiem kontrolowanego środka transportu oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Co istotne, kierowca nie wniósł żadnych uwag do protokołu kontroli, w szczególności na temat sposobu i warunków jej wykonania, użytych do ważenia i pomiarów zewnętrznych urządzeń oraz ich wyników. Z akt sprawy wynika, że długość pojazdu ustalono za pomocą przymiaru wstęgowego zwijanego stalowego BMI o nr. fabrycznym [..], zakresie pomiarowym 0–30 m, działce elementarnej 1 m, który w dniu kontroli drogowej legitymował się świadectwem wzorcowania o nr. [...] z 20 czerwca 2023 r. wydanym przez Z. s.c. z siedzibą w S. Uprawnione jest zatem stanowisko, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na identyfikację urządzenia, za pomocą którego ustalono parametry techniczne przedmiotowego pojazdu. Wbrew stanowisku skarżącego pomiar wstęgowy został wykonany taśmą o długości do 30 m, a nie do 15 m, co wprost wynikało ze świadectwa wzorcowania przymiaru wstęgowego zwijanego stalowego. W tej sytuacji nawet gdyby przyjąć, że długość pojazdu członowego wynosiłaby 30 m (czyli tak jak maksymalny zakres pomiaru wstęgowego), to w rezultacie przekroczenie 18,75 m wynosiłoby 11,25 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości z lp. 10.3.3. załącznika nr 3 do u.t.d. o 60%). To nadal byłoby zbyt znaczne przekroczenie dozwolonej długości 18,75 m kontrolowanego środka transportu, żeby zarzucane naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie trzeba przypomnieć, że przesłuchiwany podczas kontroli kierowca zeznał, że wiedział, że zestaw pojazdów będzie miał około 30 m długości, a więc zdecydowanie powyżej 18,75 m. Sama zaś metoda mierzenia, uregulowana we wspomnianym § 30 zarządzenia nr 32/2020, nie przewiduje jednak scenariusza opisanego w skardze, a polegającego na oznakowaniu w sposób widoczny i trwały punktów końcowych mierzenia, brania udziału odpowiedniej ilości osób do dokonania prawidłowego pomiaru wstęgowego oraz dowolnego sumowania kolejnych pomiarów, by w ocenie skarżącego nie doszło do ich sumowania "niejako z palca" czy "na oko", skoro jest ono uregulowane w § 30 zarządzenia nr 32/2020, a więc i uporządkowane, niedowolne.
W rezultacie w niniejszej sprawie organy prawidłowo stwierdziły, że doszło do naruszenia, o którym mowa w lp. 10.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d.
W zaskarżonej decyzji trafnie stwierdzono również, że skarżący w toku postępowania nie wykazał okoliczności, które uzasadniałyby umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Bez wątpienia przepisy art. 92c ust. 1 pkt 2 i 3 u.t.d. nie znajdowały zastosowania w niniejszej sprawie. Z kolei ww. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., jako stanowiący wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz, musi być interpretowany ściśle. Zatem może znaleźć zastosowanie jedynie wówczas, gdy do naruszenia prawa doszło wskutek niezależnych okoliczności, na które wykonujący przewóz nie miał wpływu i których nie mógł przewidzieć. Tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy, podmiot wykonujący przejazd musi uwzględniać w jego planowaniu i wykonywaniu zasady prawa regulujące wykonywanie tego rodzaju działalności. Skarżący powinien znać przepisy normujące ruch pojazdów nienormatywnych i zasady przewozu ładunków. Jak podnosił organ odwoławczy, normy w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, a fakt ich naruszenia skutkuje koniecznością nałożenia kary pieniężnej. Skarżący ani w skardze, ani w trakcie postępowania administracyjnego nie powołał żadnych okoliczności, które mogłyby zwolnić go z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. Samo przekonanie skarżącego o wyposażenie kierowcy w zezwolenie odpowiedniej kategorii pojazdu w żadnym razie nie jest wystarczające do uwolnienia się skarżącego od odpowiedzialności na podstawie omawianych przepisów.
Tym samym organ prawidłowo zebrał i ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Nadto prawidłowo przedstawił tok rozumowania i należycie uzasadnił to w wydanej decyzji, spełniając warunki określone w art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem sądu ustalenie powyżej opisanego naruszenia znajduje odzwierciedlenie w treści zgromadzonych dowodów, których skarżący w sposób skuteczny nie podważył, albowiem w zarzutach przedstawił niepopartą logicznie polemikę z ustaleniami organu, które nie uzasadnił należycie w tym zakresie. Taki sposób oprotestowania wydanego rozstrzygnięcia nie można uznać za skuteczny.
Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
d.j.