III SA/Łd 484/23

III SA/Łd 484/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2023-10-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Alberciak /przewodniczący/
Joanna Wyporska-Frankiewicz /sprawozdawca/
Krzysztof Szczygielski
Symbol z opisem
6062 Ruch i likwidacja zakładu górniczego
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GZ 93/24 - Postanowienie NSA z 2024-03-21
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 633
art. 38 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, art. 29 ist. 1 i ust. 2
ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (T. J.)
Dz.U. 2023 poz 775
art. 106 par. 1, par. 4 i par. 5
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 119 pkt 3, art. 120, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Dnia 3 października 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 3 października 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 15 maja 2023 roku nr SKO.4176.1.2023 w przedmiocie uzgodnienia zakresu i sposobu wykonania obowiązków dotyczących ochrony środowiska i likwidacji zakładu górniczego oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 15 maja 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy Parzęczew z 21 lutego 2023 r. o uzgodnieniu zakresu i sposobu wykonania obowiązków dotyczących ochrony środowiska i likwidacji zakładu górniczego "P".
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.
Wnioskiem z 7 lutego 2023 r. Starosta Zgierski zwrócił się do Wójta Gminy Parzęczew o uzgodnienie obowiązków dotyczących ochrony środowiska i likwidacji zakładu górniczego "P" w związku z wygaśnięciem koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego (piasku) ze złoża "P" (w obrębie obszaru górniczego ""), udzielonej decyzją Starosty Zgierskiego z 20 grudnia 2011 r. M G, prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą P.P.H.U. M.
Postanowieniem z 21 lutego 2023 r., wydanym na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 633) – dalej: "P.g.g." i art. 106 § 5 k.p.a., Wójt Gminy Parzęczew uzgodnił zakres i sposób wykonania obowiązków dotyczących ochrony środowiska i likwidacji zakładu górniczego "P" w związku z wygaśnięciem koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego (piasku) ze złoża "P" (w obrębie obszaru górniczego "P"), udzielonej decyzją Starosty Zgierskiego z 20 grudnia 2011 r. M. G., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą P.P.H.U. M.
Od powyższego postanowienia M G złożył zażalenie, zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a konkretnie: art. 7 w związku z art. 77, art. 8 w związku z art. 77 i art. 11 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, strona wniosła o uchylenie postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
Przywołanym na wstępie postanowieniem z 15 maja 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy Parzęczew z 21 lutego 2023r. o uzgodnieniu zakresu i sposobu wykonania obowiązków dotyczących ochrony środowiska i likwidacji zakładu górniczego "P".
W uzasadnieniu swojego rozstrzygniecia organ odwoławczy, przytaczając treść art. 39 ust. 1 i ust. 2 P.g.g. i art. 106 k.p.a. podkreślił, że przedmiotem postępowania prowadzonego na tej podstawie przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) nie jest kwestia wygaśnięcia koncesji, ani nawet ustalenia w związku z jej wygaśnięciem zakresu i sposobu wykonania ciążących na przedsiębiorcy obowiązków dotyczących ochrony środowiska i likwidacji zakładu górniczego, lecz jedynie kwestia uzgodnienia projektu decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia koncesji, sporządzonego przez starostę jako organ koncesyjny, i to tylko w części dotyczącej proponowanego w nim zakresu i sposobu wykonania tychże obowiązków. Postanowienie wydawane w tym postępowaniu jest podejmowane w ramach kompetencji innego organu niż organ koncesyjny i choć niewątpliwie jest konieczne dla wydania decyzji co do istoty sprawy, to samo w sobie nie rozstrzyga jeszcze o wygaśnięciu koncesji i powstałych w związku z tym obowiązkach strony jako przedsiębiorcy. Tak określony zakres przedmiotowy postępowania i wydanego w jego toku postanowienia determinuje zakres zaskarżenia tego aktu, który nie może obejmować kwestii wykraczających poza przedmiot postępowania uzgodnieniowego. Organ odwoławczy wskazał nadto, iż niezależnie od zawężenia zakresu orzekania w tym postępowaniu w stosunku do zakresu orzekania w postępowaniu głównym, rozstrzygnięcie wydawane przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) nie może być rozstrzygnięciem dowolnym, czyli podejmowanym w oderwaniu od przepisów prawa materialnego zawartych w P.g.g. oraz innych aktach prawnych. Stanowisko organu współdziałającego opiera się co do zasady na stanie faktycznym i prawnym ustalonym przez organ właściwy do wydania decyzji, gdyż zgodnie z art. 106 § 4 k.p.a. organ współdziałający może sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające tylko wyjątkowo - w razie zaistnienia takiej potrzeby. Reasumując, organ wydający postanowienie w przedmiocie uzgodnienia ma za zadanie ocenić, czy projektowana przez organ koncesyjny decyzja rzeczywiście ma umocowanie w obowiązujących przepisach prawa w odniesieniu do ustalonego w niej, w związku z wygaśnięciem koncesji, zakresu i sposobu wykonania obowiązków dotyczących ochrony środowiska i likwidacji zakładu górniczego.
Dalej Kolegium wskazało, że w wyniku analizy i oceny projektu decyzji załączonego do pisma Starosty Zgierskiego z 7 lutego 2023 r. (w którym organ ten zwrócił się do Wójta Gminy Parzęczew o uzgodnienie zakresu i sposobu wykonania obowiązków dotyczących ochrony środowiska i likwidacji zakładu górniczego w związku z wygaśnięciem koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego (piasku) ze złoża "P", udzielonej M.G., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą P.P.H.U. M.), doszło do wniosku, że ujęty w ppkt 2.2 projektowanej decyzji zakres i sposób wykonania tych obowiązków ma umocowanie w obowiązujących przepisach prawa. W szczególności powyższa konkluzja odnosi się do art. 129 ust. 1 P.g.g., którego poszczególne punkty znalazły odzwierciedlenie w analizowanej części projektu rozstrzygnięcia Starosty Zgierskiego, przy czym niektóre z nich zostały przeniesione do treści rozstrzygnięcia bezpośrednio, natomiast inne zostały rozwinięte w granicach wyznaczonych przez ustawodawcę (np. obowiązki: wyrównania spągu oraz wyprofilowania skarp wyrobiska, zabezpieczenia gruntu oraz wód przed zanieczyszczeniem, czy prowadzenia prac związanych z likwidacją zakładu w sposób niepowodujący przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku - mieszczą się w zakresie przedsięwzięcia niezbędnych środków w celu ochrony środowiska, o którym mowa w art. 129 ust. 1 pkt 5 P.g.g.). Jeżeli chodzi o obowiązek zabezpieczenia możliwości przyszłego wykorzystywania niewydobytych zasobów kopaliny, to wprawdzie nie wynika on wprost z art. 129 ust. 1 P.g.g., ale pośrednio da się go wywieść z przepisu karnego - art. 184 ust. 3 pkt 2 lit. o) tiret drugie P.g.g. Z kolei normatywnym źródłem obowiązku rekultywacji gruntów po działalności górniczej są stosowne przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2409). Przedstawiona argumentacja świadczy o prawidłowości rozstrzygnięcia zamieszczonego w zaskarżonym postanowieniu Wójta Gminy Parzęczew, w którym organ I instancji uzgodnił zakres i sposób wykonania obowiązków dotyczących ochrony środowiska i likwidacji zakładu górniczego, zaproponowanych w przedłożonym mu projekcie decyzji organu koncesyjnego, czyli zajął pozytywne stanowisko co do kwestii będącej przedmiotem jego rozstrzygnięcia.
Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w zażaleniu organ odwoławczy uznał zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. za bezpodstawny wskazując, że kwestia wygaśnięcia koncesji wskutek spełnienia przesłanek z art. 38 ust. 1 P.g.g. leży poza zakresem przedmiotowym uzgodnienia dokonywanego w trybie art. 39 ust. 2 P.g.g., a tym samym nie jest w ogóle przedmiotem oceny organów orzekających w tej sprawie. Za bezzasadny Kolegium uznało również zarzut naruszenia art. 8 w zw. z art. 77 k.p.a. Natomiast zarzut naruszenia art. 11 k.p.a. jest w ocenie organu odwoławczego częściowo zasadny, choć powinien być powiązany z naruszeniem art. 124 § 2 i art. 107 § 3 w związku z art. 126 k.p.a., gdyż zaskarżone postanowienie w istocie nie zawiera wymaganego przez te przepisy uzasadnienia faktycznego i prawnego zamieszczonego w nim rozstrzygnięcia. Zdaniem Kolegium stwierdzona wadliwość postanowienia organu I instancji nie mogła jednak skutkować jego uchyleniem, w sytuacji gdy samo rozstrzygnięcie tego organu jest prawidłowe, a brak uzasadnienia został uzupełniony w postępowaniu zażaleniowym, jako że merytoryczne rozstrzygnięcie organu II instancji zostało już należycie umotywowane pod względem faktycznym i prawnym, a w efekcie wyjaśniono stronie zasadność przesłanek, którymi właściwy organ, orzekający w granicach swoich kompetencji, kierował się przy dokonaniu uzgodnienia w oparciu o art. 39 ust. 2 P.g.g. Organ odwoławczy dodał, że wagę wymogu dotyczącego uzasadnienia postanowienia wydanego w tym trybie powinno się oceniać z uwzględnieniem regulacji art. 9 P.g.g., w którym ustawodawca usankcjonował możliwość milczącego zaaprobowania przez organ obowiązany do współdziałania przedłożonego mu projektu rozstrzygnięcia (m.in. w sprawie, o której mowa w art. 39 ust. 2 P.g.g.), bez konieczności wydania w ogóle postanowienia przewidzianego w art. 106 § 5 k.p.a. Kolegium dodało, że argument kolizji obowiązków zaproponowanych przez Starostę Zgierskiego w projekcie decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia koncesji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest nietrafny z tego powodu, że z mocy art. 7 ust. 1 P.g.g. ustalenia planu miejscowego mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia wyłącznie w tych sprawach załatwianych na podstawie P.g.g., które dotyczą podejmowania i wykonywania działalności określonej tą ustawą, natomiast nie są prawnie relewantne w sprawach, które mają związek z zakończeniem takiej działalności.
Na ostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi skargę do sądu administracyjnego złożył M. G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.:
a) art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegające na niedokonaniu przez organ czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy;
b) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez arbitralne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do zmiany zakresu i sposobu wykonywania obowiązku nałożonego decyzją Starosty Zgierskiego pomimo nieprzeprowadzenia żadnego postępowania na tę okoliczność, a w szczególności uniemożliwienia zajęcia stanowiska skarżącemu i wypowiedzenia się co do okoliczności ustalonych w toku prowadzonego postępowania.
W ocenie skarżącego uzasadnienie postanowienia nie jest wyczerpujące i stanowi próbę przedstawienia kontrargumentów na trafnie postawione zarzuty powołane w zażaleniu strony skarżącej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało za bezzasadny zarzut naruszenia art. 8 w zw. z art. 77 k.p.a. powołując się na jego ogólnikowość i sposób sformułowania. Takie uzasadnienie rzekomej bezzasadności zarzutu jawi się jako rażąco naruszające fundamenty postępowania odwoławczego oraz postępowania administracyjnego. Bezzasadność zarzutu odnosi się w swej istocie do jego merytorycznej wartości niemającej odzwierciedlenia w sprawie. A zatem, aby stwierdzić, iż zarzut jest bezzasadny należy w pierwszej kolejności przeanalizować go pod względem merytorycznym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uogólniając, iż nie rozumie stawianego zarzutu – a zatem nie może stwierdzić jego bezzasadności, albowiem nie zna jego istoty i znaczenia prawno-faktycznego. W zakresie zarzutu skarżącego dotyczącego naruszenia art. 11 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż jest on częściowo zasadny. To pokazuje, że organ II instancji dopatrzył się jednak nieprawidłowości w przedmiotowym postępowaniu, próbując uzasadnić tego typu braki.
W oparciu o postawione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Na wstępie wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).
W dalszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie.
W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że nie narusza ono przepisów prawa. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno, co do przyjętego stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. Wobec tego sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 15 maja 2023 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy Parzęczew, w ramach którego to rozstrzygnięcia Wójt Gminy Parzęczew, jako organ współdziałający, uzgodnił zakres i sposób wykonania obowiązków dotyczących ochrony środowiska i likwidacji zakładu górniczego "P." w związku z wygaśnięciem koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego (piasku) ze złoża "P" (w obrębie obszaru górniczego "P"), udzielonej decyzją Starosty Zgierskiego z 20 grudnia 2011 r. M G, prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą P.P.H.U. "M. Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z postanowieniem o uzgodnieniu decyzji wygaszającej koncesję na wydobywanie kruszywa i nakładającej na przedsiębiorcę, który posiadał wskazaną koncesję, określone obowiązki dotyczące: ochrony środowiska oraz związane z likwidacją zakładu górniczego.
W tym zakresie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 39 ust. 1 P.g.g. cofnięcie koncesji, jej wygaśnięcie lub utrata jej mocy, bez względu na przyczynę, nie zwalnia dotychczasowego przedsiębiorcy z wykonania obowiązków dotyczących ochrony środowiska i likwidacji zakładu górniczego, z zastrzeżeniem art. 39a ust. 1. Zakres i sposób wykonania obowiązków określonych w ust. 1 ustala się w planie ruchu likwidowanego zakładu górniczego. Jeżeli nie stosuje się przepisów o planach ruchu zakładu górniczego, zakres i sposób wykonania obowiązków określonych w ust. 1 ustala organ koncesyjny w decyzji stwierdzającej wygaśnięcie koncesji, po uzgodnieniu z wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) (art. 39 ust. 2 P.g.g.).
Jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ (art. 106 § 1 k.p.a.). Organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające (art. 106 § 4 k.p.a.), a zajęcie stanowiska następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 106 § 5 k.p.a.). Odnotować przy tym należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że uzgodnienie decyzji w trybie art. 106 k.p.a. polega na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia, jakie ma podjąć organ prowadzący postępowanie główne. Uzgodnienie dotyczy oceny zgodności projektu decyzji z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę, w związku z którą ustawodawca nakłada obowiązek uzgodnienia. Organ uzgadniający działa na podstawie przepisów normujących zakres uzgodnienia, jest podmiotem wyspecjalizowanym, stąd do jego właściwości należy kontrola zgodności zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego. Nie może on wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa regulującego daną kwestię. Nie ma wpływu na sposób prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji, ocenia jedynie jej projekt (por. np. wyroki NSA: z 10 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 539/14, LEX nr 1990854; z 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2322/10, LEX nr 1424306 i z 14 czerwca 2016, sygn. akt II OSK 2416/14, LEX nr 2459027).
W świetle powyższego należy zaznaczyć, że stanowisko jakie zajmuje organ współdziałający poprzez uzgodnienie, o którym mowa w art. 39 ust. 2 P.g.g. nie rozstrzyga o cofnięciu lub wygaszeniu koncesji. Dostrzec należy, że istota współdziałania organów regulowana art. 106 k.p.a. polega jednak na tym, że jeden z podmiotów (organów) nie może wydać prawidłowo decyzji bez udziału drugiego, który nie posiadając sam kompetencji do rozstrzygnięcia sprawy, swoim stanowiskiem może jednak wpływać na to rozstrzygnięcie (teza z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 28 grudnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wr 539/06, Opublikowano na stronie internetowej: www.nsa.gov.pl).
W przedmiotowej sprawie istotne zatem pozostaje to, że choć zajęcie stanowiska mającego postać uzgodnienia nie rozstrzyga ostatecznie o obowiązkach danego podmiotu, to nie może być rozstrzygnięciem dowolnym czyli podejmowanym w oderwaniu od przepisów prawa materialnego obowiązujących w danym obszarze regulacji (którym w tym przypadku jest ustawa - Prawo górnicze i geologiczne). Jak wskazuje się w orzecznictwie uzgodnienie jako stanowcza forma wyrażenia stanowiska przez organ współdziałający zasadniczo różni się od wyrażenia niewiążącej opinii w sprawie, a stanowisko organu współdziałającego, co do zasady opiera się na stanie faktycznym i prawnym ustalonym przez organ wydający decyzję, gdyż zgodnie z art. 106 § 4 k.p.a. organ współdziałający może sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, tylko w razie zaistnienia takiej potrzeby (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 maja 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2776/19, LEX nr 3072158).
Reasumując stwierdzić należy, że organy wydające postanowienia w przedmiocie uzgodnienia mają za zadanie ocenić, czy projektowana przez organ koncesyjny decyzja rzeczywiście ma umocowanie w obowiązujących przepisach prawa. W przedmiotowej sprawie ocena taka została dokonana, a jej prawidłowość nie budzi zastrzeżeń sądu.
Z akt sprawy wynika, że Starosta Zgierski decyzją z 20 grudnia 2011 r. udzielił M G, prowadzącemu działalność gospodarczą pn. P.P.H.U. M z siedzibą w Ł., przy ul. [...] koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego (piasku) ze złoża "P. udokumentowanego na działkach o nr ewidencyjnych o nr: [...] i [...] w miejscowości P., gm. P., wyznaczając jednocześnie granice obszaru i terenu górniczego "P.". Ważność koncesji została ustalona do dnia 31 grudnia 2021 r. z możliwością jej przedłużenia. Mając na uwadze treść przytoczonych wyżej regulacji prawnych, wnioskiem z 7 lutego 2023 r. Starosta Zgierski zwrócił się więc do Wójta Gminy Parzęczew o uzgodnienie obowiązków dotyczących ochrony środowiska i likwidacji zakładu górniczego "P." w związku z wygaśnięciem koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego (piasku) ze złoża "P." (w obrębie obszaru górniczego "P."), udzielonej decyzją Starosty Zgierskiego z 20 grudnia 2011 r. M. G., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą P.P.H.U. "M. W załączonym projekcie decyzji oznaczono, że organ wszczął postępowanie zmierzające do stwierdzenia wygaśnięcia koncesji z urzędu uwzględniając wystąpienie takich okoliczności, jak upływ czasu na jaki koncesja została wydana. W projekcie decyzji wskazano na potrzebę podjęcia rozstrzygnięć obejmujących:
- orzeczenie o wygaszeniu koncesji z upływem czasu na jaki została zawarta - pkt 1. sentencji projektu decyzji;
- orzeczenie o obowiązkach przedsiębiorcy dotyczących ochrony środowiska oraz związanych z likwidacją zakładu górniczego (pkt 2. sentencji projektu decyzji), zobowiązujące przedsiębiorcę do:
- zabezpieczenia możliwości przyszłego wykorzystywania niewydobytych zasobów kopaliny,
- zabezpieczenia wyrobiska górniczego pod względem bezpieczeństwa powszechnego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących prowadzenia ruchu odkrywkowego zakładu górniczego,
- likwidacji urządzeń, instalacji oraz obiektów zakładu górniczego,
- wyrównania spągu oraz wyprofilowaniu skarp wyrobiska,
- zabezpieczenia gruntu oraz wód przed zanieczyszczeniem,
- prowadzeniu prac związanych z likwidacją zakładu w sposób nie powodujący przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 112);
- orzeczenie o likwidacji zakładu górniczego oraz rekultywacji gruntów po działalności górniczej - pkt 3. sentencji projektu decyzji.
W związku z powyższym, w ocenie sądu, Wójt Gminy Parzęczew w sposób prawidłowy wydał w dniu 21 lutego 2023 r. postanowienie, którym pozytywnie uzgodnił obowiązki przedsiębiorcy dotyczące ochrony środowiska i likwidacji zakładu górniczego. Co prawda, jak trafnie podniosło Kolegium, postanowienie organu I instancji nie zawierało wymaganego przez przepisy uzasadnienia faktycznego i prawnego zamieszczonego w nim rozstrzygnięcia, jednakże tego rodzaju ocena została dokonana przez organ odwoławczy, który nie dopatrzył się uchybień w zakresie nałożonych w projekcie decyzji obowiązków nakładanych na stronę prawidłowo uzasadniając swoje stanowisko. W sprawie dokonano oceny, czy projekt decyzji uwzględnia wszystkie wymagania określone w P.g.g., związane z koniecznością wydania decyzji o stwierdzeniu wygaszenia koncesji w związku z upływem czasu na jaki została wydana i związanymi z tym obowiązkami przedsiębiorcy dotyczącymi ochrony środowiska i likwidacji zakładu górniczego. Nie budzi zaś wątpliwości sądu, że upływ czasu, na jaki wydawana jest koncesja na wydobywanie kopalin, stanowi jedną z samoistnych przesłanek wygaśnięcia koncesji wskazanych w ustawie Prawo geologiczne i górnicze (art. 38 ust. 1 pkt 2 P.g.g.), której wystąpienie obliguje ograny koncesyjny do wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie koncesji, o czym stanowi wprost art. 38 ust. 2 P.g.g. Stosowanie do art. 39 ust. 2 P.g.g. w zw. z art. 39 ust. 1 P.g.g. w decyzji tej obligatoryjnie określa się ciążące na dotychczasowo korzystającym z koncesji przedsiębiorcy obowiązki związane z ochroną środowiska i likwidacją prowadzonego przez niego w związku z posiadaną koncesją zakładu górniczego.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie było dotknięta wadami, które uzasadniałyby jego uchylenie, tak w zakresie zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych i orzekł, na podstawie art. 151 p.p.s.a., o oddaleniu skargi.
a.l.