III SA/Łd 311/24

III SA/Łd 311/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-09-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-05-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Dębowska
Joanna Wyporska-Frankiewicz
Teresa Rutkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U.UE.L 2014 nr 60 poz 1 art. 32 ust. 1 i 3, art. 33 ust. 1
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie  drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz  zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych  odnoszących się do transportu drogowego.
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 4 pkt 22, art. 92a ust.1,3,7, lp. 6.2.1. zał. nr 3
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 3 lit. g, art. 4 lit. a, art. 10 ust. 5 lit.a
Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).
Sentencja
Dnia 6 września 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, , Protokolant Sekretarz sądowy Ewa Górska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2024 roku sprawy ze skargi A. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 2 kwietnia 2024 roku nr BP.501.2099.2023.2367.LD5.EPUAP w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z 2 kwietnia 2024 r., nr BP.501.2099.2023.2367.LD5.EPUAP Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 7a, art. 14, art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201), dalej: "u.t.d.", Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 32, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz.UE.L.60.1 z 28.02.2014), dalej: "rozporządzenie nr 165/2014", art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z 15 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz.Urz. UE.L.249.1 z 31.07.2020), utrzymał w mocy decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Łodzi z 21 sierpnia 2023 r., nr WITD.DI.0152.V0120/52/23 o nałożeniu na A.B. kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł za naruszenie przepisów transportu drogowego.
Jak wynika z akt, 1 maja 2023 r. na autostradzie A1, MOP W. (kierunek K.) kontroli drogowej poddano pojazd marki Man o nr rej. [...] oraz naczepę marki [...] o nr rej. [...]. Pojazd prowadził Ł.S., który realizował krajowy przewóz drogowy bez ładunku, na trasie Olsztyn - Bełchatów. Podczas kontroli stwierdzono niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli z 1 maja 2023 r.
Zawiadomieniem z 2 maja 2023 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Łodzi wszczął z urzędu postępowanie w zakresie naruszenia lp. 1.11 oraz lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Zawiadomienie doręczono stronie 4 maja 2023r.
11 maja 2023 r. pełnomocnik strony złożył wyjaśnienia odnośnie naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wskazując m.in, że 15, 20, 22 i 24 kwietnia 2023 r. kontrolowany pojazd nie podlegał przepisom rozporządzenia nr 165/2014 ze względu na wyłączenie uregulowane w art. 3 lit. g cyt. rozporządzenia. Pełnomocnik podał, że w okresie od 20 do 24 kwietnia 2023 r. pojazd o nr rej. [...] był w serwisie pojazdów ciężarowych w celu przeprowadzenia naprawy, co potwierdza przedstawione w załączeniu zestawienie logistyczne, wydruk z tachografu pojazdu opieczętowany przez serwis oraz faktura na naprawę pojazdu. Pełnomocnik podkreślił, że wszelkie przejazdy ww. pojazdem we wskazanym okresie zostały zarejestrowane z funkcją OUT.
Decyzją z 21 sierpnia 2023 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Łodzi umorzył postępowanie w zakresie naruszenia lp. 1.11 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz nałożył na A.B. karę pieniężną w wysokości 5 000 zł za naruszenie z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.za przejazd w dniu 15 kwietnia 2023 r.
Od powyższej decyzji pełnomocnik strony złożył odwołanie, podnosząc następujące zarzuty:
1) naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 k.p.a. poprzez sprzeczność ustaleń w uzasadnieniu decyzji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i dowolną ocenę przedstawionych dowodów;
2) naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. błędne zastosowanie przepisów u.t.d. i stwierdzenie niewłaściwej obsługi lub odłączenia homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi naruszającego przepisy rozporządzenia nr 165/2014.
W oparciu o przedstawione zarzuty pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania lub uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik podkreślił, że przejazd pojazdu, który miał miejsce 15 kwietnia 2023 r. odbywał się z włączoną funkcją OUT. Przejazd był zwolniony z obowiązku stosowania tachografu na mocy art. 3 lit. g rozporządzenia nr 165/2014, ponieważ odbywał się w celu wykonania badań technicznych pojazdu.
Wskazaną na wstępie decyzją z 2 kwietnia 2024 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy wskazując, że w rozpatrywanej sprawie kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia wskazane w załączniku nr 3 do u.t.d. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na podstawie art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a., nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zastosowania w sprawie nie znajdują również art. 189e i art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały bowiem uregulowane odrębnie w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a.
Odnosząc się do stwierdzonego naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, uregulowanego w Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. organ przytoczył treść art. 32 ust. 3 i art. 34 rozporządzenia nr 165/2014. Wyjaśnił następnie, że w niniejszej sprawie w toku czynności kontrolnych przeprowadzonych 1 maja 2023 r. na podstawie danych cyfrowych z tachografu zamontowanego w pojeździe marki Man stwierdzono, że pojazd poruszał się bez prawidłowo zalogowanej karty w okresach:
- od godz. 15:43 do godz. 16:04 24 kwietnia 2023 r., tj. przez 21 minut, pokonując dystans 16 km;
- od godz. 13:03 do godz. 13:39 22 kwietnia 2023 r., tj. przez 19 minut pokonując dystans 21 km,
- od godz. 19:55 do godz. 21:29 20 kwietnia 2023 r., tj. przez 37 minut pokonując dystans 36 km,
- od godz. 10:11 do godz. 12:42 15 kwietnia 2023 r., tj. przez 43 minuty pokonując dystans 31 km.
Konsekwencją powyższego było nierejestrowanie na wykresówce lub karcie kierowcy parametrów, tj. prędkości pojazdu, przebytej drogi i rodzaju aktywności kierowcy. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał, że we wskazanych powyżej okresach to nie on prowadził pojazd i nie ma wiedzy, kto wówczas użytkował pojazd.
Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego kara pieniężna w wysokości 5 000 zł z tytułu stwierdzonego naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. została nałożona na stronę zasadnie.
Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego wyłączenia przejazdu, który miał miejsce 15 kwietnia 2023 r. z obowiązku stosowania tachografu na mocy art. 3 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz.UE.L.2006.102.1 z 11.04.2006), dalej: "rozporządzenie nr 561/2006", organ odwoławczy stwierdził, że argumentacja strony nie zasługuje na uwzględnienie. Organ I instancji prawidłowo zidentyfikował naruszenie słusznie wskazując, że przejazd w celu wykonania badania technicznego nie mieści się w ramach wymienionych w przepisie okoliczności, ani szeroko pojętej naprawy. Zgodnie z art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 wyjątkiem od obowiązku stosowania rozporządzenia jest przewóz drogowy pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu. Żadna z powyższych okoliczności nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Nie można bowiem nazwać "przejazdem w ramach naprawy" przejazdu na badania techniczne. Przejazd w ramach naprawy odbywa się po stwierdzeniu usterki i jej naprawieniu, dopiero wtedy ta swego rodzaju "jazda testowa" może być uznana za przejazd w ramach naprawy. Zgodnie z wyjaśnieniami strony przejazd 15 kwietnia 2023 r. realizowany był w celu odbycia badań technicznych. Przedstawiony przez stronę ciąg przyczynowo-skutkowy zdarzeń jest niemożliwy do zaakceptowania, ponieważ wynika z niego, że kierowca realizował przejazd w ramach naprawy jeszcze zanim w ogóle doszło do badań technicznych i potencjalnego stwierdzenia usterek i ich naprawy. Co więcej organ I instancji prawidłowo wskazał, że z przedstawionych przez stronę dowodów wynika, że 15 kwietnia 2023 r. pojazd był sprawny techniczne, nieuprawnione jest więc twierdzenie o realizowaniu w tym dniu przejazdu w ramach naprawy.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy podkreślił, że strona w toku postępowania wnosiła o przeprowadzenie dodatkowych dowodów, które w znaczniej mierze zostały uwzględnione, co skutkowało umorzeniem postępowania w zakresie naruszenia lp. 1.1 oraz ograniczeniem postępowania dotyczącego naruszenia Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. z czterech dni do jednego dnia, tj. 15 kwietnia 2023 r. W odniesieniu do kwestionowanego przejazdu strona nie przedstawiła jednak wystarczających dowodów, a jedynie wyjaśnienia, które jednoznacznie wskazują, że 15 kwietnia 2023 r. faktycznie doszło do naruszenia lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d.
Ponadto organ wyjaśnił, że strona pismem z 2 maja 2023 r. (doręczonym 4 maja 2023 r.) została zawiadomiona o wszczęciu postępowania oraz pouczona o możliwości złożenia wyjaśnień. W odpowiedzi na zawiadomienie wpłynęło pismo pełnomocnika strony z 11 maja 2023 r. zawierające liczne załączniki, w tym m.in. kartę przekazania odpadów, potwierdzenie wystawienia karty przekazania odpadów w systemie BDO, oświadczenie spółki A. S.A., zestawienia logistyczne i faktury. Zawiadomieniem natomiast z 12 lipca 2023 r. pełnomocnik strony został poinformowany o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w toku postępowania dowodów, składania żądań, a także, że brak odpowiedzi na powyższe pismo w terminie 7 dni spowoduje wydanie decyzji w oparciu o posiadane przez organ dowody. Zawiadomienie zostało doręczone pełnomocnikowi strony 13 lipca 2023 r. Wobec braku odpowiedzi na powyższe zawiadomienie, 21 sierpnia 2023 r. organ wydał decyzję.
Nieuprawnione jest także twierdzenie strony, że organ nie odniósł się do wniosków dowodowych zgłaszanych przez pełnomocnika strony w piśmie z 11 maja 2023 r. Organ I instancji odstąpił od nakładania kary pieniężnej za naruszenie lp.1.11 załącznika nr 3 do u.t.d., umarzając w tym zakresie postępowanie. Podobnie uwzględnił przedłożone przez stronę dowody dotyczące poruszania się kontrolowanego pojazdu na funkcji OUT 20 kwietnia 2023 r. 22 kwietnia 2023 r. i 24 kwietnia 2023 r., kwestionując jedynie przejazd z 15 kwietnia 2023 r.
W ocenie organu strona winna była upewnić się, czy kierowcy wykonujący przewozy na jej rzecz prawidłowo zrozumieli obowiązujące w tym zakresie przepisy oraz czy stosują się do nich w trakcie wykonywania transportu. Właściwy system kontroli i nadzoru obowiązujący w przedsiębiorstwie strony doprowadziłby do ujawnienia faktu wykonywania przez kierowców transportu z naruszeniem przepisów z zakresu norm czasu pracy. Przedsiębiorca powinien każdorazowo sprawdzać pojazd przed realizacją przez kierowcę zadania przewozowego oraz mieć z kierowcą, który znajduje się w trasie stały kontakt telefoniczny. W niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu.
W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., ponieważ do naruszenia doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącej podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj.
- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe uznanie przez organy obu instancji, że zdarzenie z 15 kwietnia 2023 r. było przewozem, do którego nie zastosowania rozporządzenie nr 561/2006 i nie zachodzi sytuacja opisana w art. 3 lit. g tego rozporządzenia, podczas gdy na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego ww. rozstrzygnięcie było nieuzasadnione, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do nałożenia na skarżącą kary administracyjnej w wysokości 5 000 zł;
- art. 8 § 1 i 2, art. 11, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie części materiału dowodowego w sprawie, tj. zaświadczenia o przeprowadzonym 15 kwietnia 2023 r. badaniu technicznym pojazdu marki MAN o nr rej [...] i faktury nr [...] wystawionej 15 kwietnia 2023 r. przez B. s.c. w D., z której jednoznacznie wynika, że 15 kwietnia 2023 r. wykonano badanie techniczne ww. pojazdu, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem stanu faktycznego i uznaniem, że strona nie przedstawiła wystarczających dowodów w odniesieniu do kwestionowanego przejazdu z 15 kwietnia 2023 r. na badania techniczne;
- art. 8 § 2 i art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, dlaczego organy obu instancji uznały dowody i wyjaśnienia skarżącej w zakresie przejazdów na naprawy 20, 22 i 24 kwietnia 2023 r. za wyłączone ze stosowania rozporządzenia nr 561/2006 na podstawie przedstawionych faktur za naprawy i wydruki z GPS, natomiast przejazd z 15 kwietnia 2023 r. na obowiązkowe badania techniczne nie został uznany za wyłączony z rozporządzenia nr 561/2006 pomimo przedstawienia przez stronę wydruków z GPS, zaświadczenia o przeprowadzonym 15 kwietnia 2023 r. badaniu technicznym pojazdu marki MAN o nr rej [...] i faktury, z której jednoznacznie wynika, że 15 kwietnia 2023 r. wykonano badanie techniczne ww. pojazdu, co doprowadziło do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy w takim samym stanie faktycznym i prawnym.
Ponadto w treści skargi podniesiono zarzuty naruszenia:
- art. 4 lit. a rozporządzenia nr 561/2016 poprzez błędną wykładnię w związku z definicją pojęcia przewóz drogowy i nieprawidłowe zastosowanie sankcji określonej w Ip. 6.2.1 zał. nr 3 do u.t.d. do zdarzenia z 15 kwietnia 2023 r., w sytuacji gdy pojazd o nr rej [...] od godz. 10:11 do godz. 12:42 poruszał się samodzielnie jako ciągnik siodłowy bez naczepy, a co za tym idzie nie był przystosowany do przewozu drogowego, ponieważ sam ciągnik siodłowy nie może być wykorzystywany do przewozu osób lub rzeczy;
- art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2016 przez błędną wykładnię, w wyniku której organy obu instancji bezzasadnie przyjęły, że zdarzenie z 15 kwietnia 2023 r. było przewozem, do którego ma zastosowanie rozporządzenie nr 561/2006 i uznały, że nie zachodzi sytuacja opisana w art. 3 lit. g tego rozporządzenia, podczas gdy na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego przejazd na obowiązkowe badanie techniczne mieści się w pojęciu napraw albo konserwacji.
W oparciu o przedstawione zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 21 sierpnia 2023 r.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Zdaniem organu, wbrew stanowisku skarżącej, zgodnie z definicją zawartą w art. 4 lit. a rozporządzenia nr 561/2006 przewozem drogowym jest każda podróż, która odbywa się pojazdem po drogach publicznych w całości lub części, z ładunkiem lub bez ładunku, a zatem przejazd celem odbycia obowiązkowych okresowych badań technicznych należy zaliczyć do szerokiej definicji przewozu drogowego. W czasie prowadzenia pojazdu do stacji kontroli pojazdów kierowca świadczy pracę na rzecz przedsiębiorcy, w tym także prowadzi pojazd aktywnie uczestnicząc w ruchu drogowym, a zatem biorąc pod uwagę cel, jaki przyświecał prawodawcy unijnemu, który ustanowił regulacje w zakresie norm socjalnych dla kierowców w przewozach drogowych, każdy przejazd po drodze publicznej, powinien zostać zarejestrowany na karcie kierowcy oraz w tachografie. Z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika jednoznacznie, że brak rejestracji aktywności kierowcy nie był chwilowy, trwał 15 kwietnia 2023 r. od godz. 10:11 do godz. 12:42, czyli ponad 2,5 godziny.
W kwestii natomiast zarzutu dotyczącego błędnej interpretacji art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 organ podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej: "p.p.s.a.", sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).
Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 2 kwietnia 2024 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 21 sierpnia 2023 r. odpowiadają prawu.
Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja nakładająca na skarżącą, jako podmiot wykonujący przewóz drogowy, karę pieniężną w wysokości 5 000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm.), dalej: "u.t.d.", która określa zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.).
Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d. nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (art. 92a ust. 3 u.t.d.). W myśl art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 – załącznika nr 3 do ustawy.
Podkreślić trzeba, że odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. ma charakter obiektywny, jest niezależna winy podmiotu wykonującego transport drogowy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania wynikających z przepisów prawa nakazów i zakazów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewniania wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Kary pieniężne określone w załączniku nr 3 do u.t.d. zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów i kara nie może być nałożona w innej wysokości niż określona w załączniku. Decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ, co do zasady, zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości nie wyższej, niż wynikająca z art. 92a ust. 3-5 u.t.d. Wyjątki od tej reguły przewidziane zostały w przepisach art. 92b i art. 92c u.t.d., które wskazują okoliczności umożliwiające zwolnienie wykonującego przewóz przewoźnika z odpowiedzialności i odstąpienie od nałożenia kary. Przepisów tych nie można jednak interpretować rozszerzająco, ponieważ stanowią odstępstwo od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające zwolnienie skarżącej z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie przepisów transportu drogowego, co organy orzekające w sprawie prawidłowo stwierdziły w uzasadnieniach kontrolowanych decyzji.
Zauważyć należy, że celem sankcji określonych w ustawie o transporcie drogowym jest wymuszenie na podmiocie wykonującym przewóz drogowy takich działań organizacyjnych, które zagwarantują bezpieczeństwo innych użytkowników dróg poprzez właściwy dobór kierowców i ułożenie planu ich pracy. Podmiot wykonujący transport drogowy jako pracodawca ponosi ryzyko osobowe, to znaczy obciążony jest skutkami niewłaściwego doboru pracowników do danego zadania i zmuszony jest ponosić straty wynikłe wskutek ich działań. Podmiot ten zobowiązany jest do przeprowadzania bieżących kontroli, czy kierowcy przestrzegają przepisów prawa i powinien w taki sposób organizować i nadzorować ich pracę, aby jednocześnie umożliwić sobie wypełnianie ciążących na nim obowiązków (por. wyroki NSA z 21 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 280/16 i z 17 października 2017 r., sygn. akt II GSK 3242/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").
Stosownie do art. 4 pkt 22 u.t.d. przyjąć należy, że odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 u.t.d. dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z ustawy, jak i podanych w tym przepisie aktów, w tym m.in. z przepisów cyt. wyżej rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz.UE.L.2006.102.1 z 11.04.2006), a także z przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz. UE L 60 z 28.02.2014 r.).
W niniejszej sprawie stwierdzono naruszenia opisane w lp. 1.11 oraz 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d., przy czym postępowanie w zakresie naruszenia lp. 1.11 załącznika nr 3 do u.t.d. zostało umorzone decyzją Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Łodzi z 21 sierpnia 2023 r. Podstawę do wymierzenia skarżącej kary pieniężnej stanowiło naruszenie, o którym mowa w lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Powołany przepis sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 5000 zł niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.
Jak wynika z art. 32 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 165/2014 przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy mają obowiązek zapewniać poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ww. rozporządzenia przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za zapewnienie, by ich kierowcy byli właściwie wyszkoleni i poinstruowani w zakresie prawidłowego działania tachografów - zarówno cyfrowych, jak i analogowych, przeprowadzają regularne kontrole, by zapewnić właściwe użytkowanie tachografów przez swoich kierowców i nie udzielają kierowcom żadnych bezpośrednich ani pośrednich zachęt, które mogłyby skłaniać ich do niewłaściwego używania tachografów. Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Wykresówki ani karty kierowcy nie wyjmuje się z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów lub jest konieczne do wprowadzenia symbolu państwa po przekroczeniu granicy (art. 34 rozporządzenia nr 165/2014).
W ocenie sądu, w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji poczyniły prawidłowe ustalenia co do popełnienia przez skarżącą stwierdzonego naruszenia przepisów u.t.d. Stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy, organy nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania w tym zakresie.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w toku kontroli drogowej pojazdu marki Man o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzonej 1 maja 2023 r. stwierdzono, że wykonywanie przewozu w dniu kontroli miało miejsce w czasie obowiązywania zakazu ruchu niektórych pojazdów. Postępowanie w tym przedmiocie prawidłowo zostało umorzone wobec uznania, że kontrolowany przewóz podlegał wyłączeniom zawartym w § 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach (Dz.U. z 2021 r. poz. 783).
Ponadto, w toku kontroli stwierdzono, że pojazd poruszał się bez prawidłowo zalogowanej do tachografu karty kierowcy. Nierejestrowanie aktywności kierowcy miało miejsce 24 kwietnia 2023 r. od godziny 15:43 do godziny 16:04, 22 kwietnia 2023 r. od godziny 13:03 do godziny 13:39, 20 kwietnia 2023 r. od godziny 19:55 do godziny 21:29 oraz 15 kwietnia 2023 r. od godziny 10:11 do godziny 12:42. Prawidłowo organy ograniczyły postępowanie w powyższym zakresie do naruszenia stwierdzonego 15 kwietnia 2023 r. wobec przedstawienia przez stronę dowodów świadczących o wyłączeniu stosowania przepisów rozporządzenia nr 561/2006 do przewozów realizowanych od 20 kwietnia 2023 r. do 24 kwietnia 2023 r.
Art. 10 ust. 5 lit. a rozporządzenia nr 561/2006 nakłada obowiązek wczytywania danych z tachografu i karty kierowcy na przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. Natomiast zgodnie z treścią art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006, rozporządzenie to nie ma zastosowania do przewozu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu. Z brzmienia wskazanego przepisu wynika, że dotyczy on dwóch grup pojazdów, tj. takich, które są poddawane próbom drogowym albo pojazdów, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu (zarówno nowych, jak i przebudowanych). By pojazdy z pierwszej grupy mogły pozostawać poza zakresem przedmiotowym rozporządzenia nr 561/2006, powinny być przeznaczone do testowania do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji. Wskazany przepis nie wyłącza zatem stosowania powyższego rozporządzenia do przewozu drogowego w celu naprawy lub konserwacji. Wyłączenie to odnosi się natomiast do przejazdu drogowego, który ma charakter "przejazdu próbnego" w ramach dokonywanej naprawy lub konserwacji. Analizowany przepis, jako wprowadzający wyjątek od zasady obowiązku stosowania rozporządzenia nr 561/2006, nie może być stosowany rozszerzająco. Z tego względu brak podstaw do uznania, że przedmiotowe wyłączenie dotyczy każdego przejazdu drogowego dowolnym pojazdem w związku z jego naprawą. Należy przyjąć, że przepis art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 dotyczy jazdy próbnej w ramach napraw albo konserwacji pojazdu, dokonywanej po przeprowadzonych naprawach mających na celu utrzymanie pojazdu w sprawności technicznej, przez kierowcę wraz z mechanikiem albo mechanika, który ma odpowiednie kwalifikacje do kierowania danym pojazdem (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 27 lutego 2024 r., sygn. akt II GSK 1370/20 i z 13 października 2016 r., sygn. akt II GSK 675/15; wyrok WSA w Krakowie z 15 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1736/16, wyrok WSA w Gdańsku z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 133/17, dostępne w CBOSA).
W okolicznościach rozpatrywanej sprawy, jak trafnie ustaliły organy administracji w okresie od 20 kwietnia 2023 r. do 24 kwietnia 2023 r. kontrolowany pojazd poddawany był naprawie w serwisie pojazdów ciężarowych. Na tę okoliczność skarżący przedstawił fakturę VAT z 21 kwietnia 2023r. [...], zlecenie naprawy nr ZNA/0355/2023, wydruk z tachografu opatrzony pieczątką serwisu pojazdów, zestawienie logistyczne w okresie od 20 kwietnia 2023 r. do 24 kwietnia 2023 r. Powyższe uzasadniało uznanie, że przewóz wykonywany w tych dniach objęty był wyjątkiem określonym w art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006, ponieważ odbywał się w ramach napraw mających na celu utrzymanie pojazdu w sprawności technicznej po przeprowadzeniu tych napraw.
Odnosząc się natomiast do kwestionowanego przez stronę przejazdu wykonanego 15 kwietnia 2023 r. stwierdzić należy, że wyłączenie objęte zakresem art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006 nie znajdowało zastosowania w rozważanym przypadku. Jak wynika z wyjaśnień pełnomocnika strony, 15 kwietnia 2023 r. pojazd o nr rej. [...] był prowadzony z miejscowości H. na ul. P. w B. do stacji kontroli pojazdów, w celu realizacji badania technicznego. Na dowód powyższego pełnomocnik przedłożył do akt sprawy kopię dowodu rejestracyjnego pojazdu, zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z 15 kwietnia 2023 r. oraz fakturę nr [...]. Na podstawie przedłożonej dokumentacji organy trafnie uznały, że przejazdu na badania techniczne nie można uznać za przejazd, o którym mowa w art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006. Przedmiotowy przejazd nie był związany z naprawą pojazdu, lecz odbywał się celem wykonania corocznego obowiązku przeprowadzenia badan technicznych pojazdu wynikającego z art. 5 ust. 1 lit. b Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/45/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz uchylająca dyrektywę 2009/40/WE. Co więcej, przejazd wykonywany był pojazdem sprawnym technicznie, o czym świadczy wpis w dowodzie rejestracyjnym oraz zaświadczenie ze stacji kontroli pojazdów z 15 kwietnia 2023 r. Kierowca wykonujący przewóz w tym dniu miał zatem obowiązek rejestrowania aktywności na karcie kierowcy zarówno jadąc na badanie techniczne, jak również w drodze powrotnej z tego badania. Wobec niewywiązania się ze wskazanego obowiązku, w ocenie sądu, na stronę zasadnie została nałożona kara pieniężna z tytułu naruszenia lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Z powyższych względów za niezasadną uznać należy argumentację skargi w zakresie dokonania przez organy błędnej wykładni art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006.
Wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie miało miejsca odmienne rozstrzygnięcie sprawy w takim samym stanie faktycznym i prawnym, bowiem - jak już wyżej wskazano - przejazd pojazdu na badanie techniczne 15 kwietnia 2023 r. nie mieści się w pojęciu przejazdu próbnego w ramach napraw lub konserwacji. W przeciwieństwie do przewozów wykonanych 20 kwietnia 2023 r., 22 kwietnia 2023 r. oraz 24 kwietnia 2023 r. nie mógł więc zostać potraktowany jako wyjątek od zasady stosowania rozporządzenia nr 561/2006, o którym mowa w art. 3 lit. g tego rozporządzenia.
Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut błędnej wykładni art. 4 lit. a rozporządzenia nr 561/2016 w związku z definicją przewozu drogowego zawartą w tym przepisie. Zdaniem strony przejazd pojazdem o nr rej. [...] nie kwalifikował się jako przewóz drogowy w rozumieniu art. 4 lit. a rozporządzenia nr 561/2016, bowiem pojazd w tym okresie poruszał się samodzielnie jako ciągnik siodłowy bez naczepy, a tym samym nie był przystosowany do przewozu drogowego. Odnosząc się do argumentacji strony w powyższym zakresie w pierwszej kolejności wskazać należy, że w świetle art. 4 ust. 6a u.t.d. przewóz drogowy to transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1).
Zgodnie zaś z definicją ujętą w art. 4 lit. a rozporządzenia nr 561/2006 przewozem drogowym jest każda podróż odbywana w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Stosownie do art. 4 lit. b rozporządzenia nr 561/2006 przez pojazd należy rozumieć pojazd silnikowy, ciągnik, przyczepę lub naczepę albo zespół tych pojazdów. W treści powyższego przepisu wskazano, że ciągnik oznacza pojazd z własnym napędem, poruszający się po drogach, inny niż pojazd stale poruszający się po szynach i skonstruowany specjalnie do ciągnięcia, pchania lub poruszania przyczep, naczep, urządzeń lub maszyn.
Z treści przytoczonych przepisów wynika, że przewozem drogowym jest każdy przejazd, w tym również bez ładunku w przewozach drogowych rzeczy i bez pasażerów w przewozach drogowych osób, odbywany chociażby częściowo po drogach publicznych przez pojazd używany do przewozu osób lub rzeczy. Uznać należy, że sporny przejazd wykonany przez stronę 15 kwietnia 2023 r. ciągnikiem siodłowym bez naczepy kwalifikował się jako przewóz drogowy w rozumieniu art. 4 lit. a rozporządzenia nr 561/2006. Niewątpliwe ciągnik siodłowy stanowi pojazd, który jest przeznaczony do przewozu rzeczy. Fakt, że przewóz rzeczy tym pojazdem odbywa się zwykle poprzez umieszczenie ładunku w naczepie lub przyczepie nie zmienia przeznaczenia ciągnika. Ponadto okoliczność, że ciągnik siodłowy we wskazanym dniu nie wykonywał przewozu ładunku nie ma znaczenia z punktu widzenia definicji przewozu drogowego zawartej w art. 4 lit. a rozporządzenia nr 561/2006, która wprost wskazuje, że przewozem drogowym jest również przejazd bez ładunku. Zauważyć przy tym należy, że 15 kwietnia 2023 r. kierowca wykonujący przejazd kontrolowanym pojazdem świadczył pracę na rzecz przedsiębiorcy i miał obowiązek przestrzegania postanowień rozporządzenia nr 561/2006. Trafnie zatem w niniejszej sprawie organy uznały, że przejazd kontrolowanego pojazdu marki Man o nr rej. [...] celem odbycia okresowych badań technicznych mieści się w szerokiej definicji przewozu drogowego ujętej w art. 4 lit. a rozporządzenia nr 561/2006.
Zdaniem sądu orzekającego w niniejszej sprawie postępowanie poprzedzające wydanie kontrolowanej decyzji oraz decyzji organu I instancji przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Przed wydaniem rozstrzygnięcia organy wyczerpująco zebrały, a następnie rozpatrzyły całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie. W postępowaniu uwzględniły wszelkie zebrane dowody, w tym przedłożone przez stronę wyjaśnienia oraz dokumenty świadczące o przeprowadzonym 15 kwietnia 2023 r. badaniu technicznym pojazdu, co znajduje pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ocena okoliczności sprawy dokonania przez organy jest prawidłowa i logiczna, zaś wnioski z niej płynące konsekwentne, jasne i zrozumiałe. Swoje stanowisko organy przedstawiły w uzasadnieniach decyzji odpowiadających wymogom art. 107 § 3 k.p.a., czyniąc tym samym zadość zasadzie przekonywania (art. 11 k.p.a.). Kwestionowane decyzje zawierają zarówno uzasadnienie faktyczne jak i prawne, wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W zaskarżonej decyzji organ II instancji prawidłowo odniósł się do odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, prezentując w tym zakresie właściwą argumentację. W ocenie sądu, działania podejmowane przez organ nie naruszały zasady zaufania do organów władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), a odmienna od oczekiwanej przez stronę ocena dowodów nie świadczy o tym, że postępowanie organu było wadliwie prowadzone. Zauważyć jednocześnie należy, że strona w toku postępowania administracyjnego oraz w skardze do sądu kwestionowała w istocie kwalifikację prawną stwierdzonego naruszenia, nie zaś ustalenia faktyczne dokonane przez organy orzekające w sprawie. Nie negowała ustalonego na podstawie protokołu kontroli faktu, że przejazd na badania techniczne wykonany kontrolowanym pojazdem 15 kwietnia 2023 r. odbył się bez zalogowanej karty kierowcy. Podnosiła natomiast, że sporny przejazd był wyłączony z obowiązku rejestrowania aktywności na karcie kierowcy, bowiem kwalifikował się do wyjątków wskazanych w art. 3 lit. g rozporządzenia nr 561/2006. Z powyższych względów nie można podzielić zarzutu naruszenia przez organy art. 7, art. 8 § 1 i 2 , art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.
Mając na względzie powyższe, sąd stwierdza, że zgromadzony przez organy materiał dowodowy potwierdził, że kierowca wykonujący przewóz 15 kwietnia 2023 r. w imieniu i na rzecz skarżącej nie rejestrował za pomocą urządzenia rejestrującego na karcie kierowcy wskazań w zakresie swojej aktywności, czym dopuścił się naruszenia określonego w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Kara pieniężna za wskazane naruszenie została na skarżącą nałożona zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd skargę oddalił.
bg