Pełny tekst orzeczenia III SA/Łd 3/06

III SA/Łd 3/06 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2006-05-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Ewa Alberciak
Monika Krzyżaniak
Teresa Rutkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6332 Należności przedemerytalne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 5 maja 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Asesor WSA Ewa Alberciak, Protokolant Tomasz Naraziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2006 roku sprawy ze skargi M.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zawieszenia wypłaty świadczenia przedemerytalnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] oznaczoną Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 29 ust. 2 i ust. 3, art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 30.04.2004r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U z 2004 r., Nr 120, poz. 1252) oraz z art. 10 ust. 4 pkt 2, art. 146 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. z 2004r., Nr 99 poz. 1001 ze zm.) oraz z art.37n ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14.12.1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. z 2003r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], Nr [...] o zawieszeniu wypłaty M.W. świadczenia przedemerytalnego od dnia 1 kwietnia 2004r. do dnia 31 lipca 2004r.
Z uzasadnienia decyzji i załączonych akt administracyjnych wynika, że decyzją z dnia [...], Nr [...] Prezydent Miasta Ł. orzekł o utracie przez M.W. prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 1 marca 2004 r. i jednocześnie w tym samym dniu przyznał M.W. prawo do świadczenia przedemerytalnego od dnia 6 marca 2004r., w wysokości 200% kwoty zasiłku podstawowego przewidzianej w art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.jedn. Dz. U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 ze zm.), tj. w kwocie 1008,40 zł brutto.
Ponieważ skarżący w okresie od dnia 15.03.2004r. do dnia 30.06.2004r. wykonywał pracę zarobkową w ramach umowy zlecenie w Spółdzielni Pracy A z siedzibą w Ł. , a suma przyznanego świadczenia przedemerytalnego i wynagrodzenia z tytułu zawartej umowy przekraczała w miesiącu 200% zasiłku podstawowego dla bezrobotnych , decyzją z dnia [...], Nr [...], Prezydent Miasta Ł. orzekł o zawieszeniu wypłaty świadczenia przedemerytalnego od dnia 6 marca 2004r.
Od decyzji o zawieszeniu wypłaty świadczenia przedemerytalnego M.W. odwołał się do Wojewody [...].
Wojewoda [...], decyzją z dnia [...], Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż stosownie do treści art. 37 n ust. 2 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu prawo do świadczenia przedemerytalnego ulega zawieszeniu w przypadku podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej , jeżeli łączna kwota przychodów, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzyskanych w danym miesiącu z tytułu zatrudnienia i innej pracy zarobkowej oraz otrzymywanego świadczenia przedemerytalnego byłaby wyższa od kwoty 200 % zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1. Ponieważ świadczenie przedemerytalne zostało przyznane skarżącemu w wysokości maksymalnej, tj. 200% kwoty zasiłku podstawowego, jakikolwiek przychód z tytułów wymienionych w art. 37n ust. 2 pkt 2 powoduje zawieszenie wypłaty świadczenia .
M.W. wniósł skargę na powyższą decyzję zarzucając naruszenie prawa materialnego – art. 37 n ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz przepisów postępowania – art. 7,77 i 80 k.p.a. Podnosił, że zgromadzony materiał nie daje odpowiedzi na pytanie, czy i kiedy faktycznie otrzymał wynagrodzenie z tytułu zawartej umowy zlecenia, a ponadto wskazywał, że gdyby organ nie zwlekał z wydaniem decyzji przyznającej świadczenie przez okres ponad 3 miesięcy, skarżący nie podejmowałby zatrudnienia i nie naraziłby się na zawieszenie prawa do wypłaty świadczenia. Takie działanie organu naruszało w jego ocenie art. 8 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 4 lutego 2005r. sygn. akt III SA/Łd 1110/04, uchylił decyzję Wojewody [...] i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...]. Sąd uznał za uzasadniony zarzut naruszenia przez organy administracji art. 7,77 § 1 i 80 k.p.a. Ocenił, że w sprawie nie ustalono, czy już w miesiącu marcu 2004 r M.W. osiągnął przychód z tytułu umowy zlecenia. Jednocześnie Sąd podzielił pogląd , że w świetle art. 37n ust. 2 pkt , w przypadku skarżącego, któremu przyznano świadczenie przedemerytalne w maksymalnej wysokości 200% zasiłku podstawowego, jakikolwiek przychód z tytułów wymienionych w tym przepisie spowodowałby zawieszenie wypłaty świadczenia przedemerytalnego. Sąd wskazał, że w świetle art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r Podatek dochodowy od osób fizycznych ( tekst. jedn. Dz. U z 2000 r Nr 14, poz. 176) przychód , a w konsekwencji dochód, pojawia się dopiero wtedy, gdy podatnik otrzymuje pieniądze , albo kiedy pieniądze są postawione do jego dyspozycji, a nie w chwili samego stwierdzenia przez osobę zobowiązaną, że podatnikowi przysługują należności w określonej wysokości . Sąd nie uznał za słuszny zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. Decyzja o przyznaniu prawa do świadczenia przedemerytalnego została wydana wprawdzie dopiero po upływie 3 miesięcy od złożenia wniosku, ale M.W. był wcześniej informowany o możliwości zawieszenia uprawnień do zasiłku lub świadczenia przedemerytalnego w przypadku podjęcia zatrudnienia. W okresie oczekiwania na rozpatrzenie wniosku skarżący mógł zwrócić się do PUP o wyjaśnienie, czy podjęcie zatrudnienia będzie miało wpływ na jego sytuację prawną.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...] orzekł o zawieszeniu M.W. wypłaty świadczenia przedemerytalnego w okresie od dnia 01.04.2004r. do dnia 31.07.2004r. Organ I instancji ustalił bowiem, że M.W. otrzymał wynagrodzenie za miesiąc marzec 2004 r. w dniu 9 kwietnia 2004r., za miesiąc kwiecień 2004 r. w dniu 10 maja 2004 r., za miesiąc maj 2004 r. w dniu 9 czerwca 2004r., za miesiąc czerwiec 2004 r. w dniu 9 lipca 2004 r.
M.W. wniósł odwołanie od powyższej decyzji żądając jej uchylenia i umorzenia postępowania z powodu naruszenia art. 6, art. 8 i art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego gdyby organ I instancji nie zwlekał z wydaniem decyzji w sprawie ustalenia prawa do świadczenia przedemerytalnego, nie podejmowałby zatrudnienia i nie doszłoby do zawieszenia spornego prawa.
Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji organ odwoławczy wyjaśnił, iż w aktualnym stanie prawnym tj. w dacie wydania decyzji, kwestie przyznania zasiłków i świadczeń reguluje ustawa z dnia z 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych, która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2004 r. Organ przytoczył również normę intertemporalną zawartą w art. 30 ust. 1 tej ustawy, w myśl której do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przez sprawy wszczęte i niezakończone rozumie się również wnioski o ustalenie prawa do świadczenia przedemerytalnego złożone przed dniem przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłaty świadczeń /.../.
W uzasadnieniu prawnym organ zacytował art. 37 n ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14.12.1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31.05.2004r., zgodnie z którym prawo do świadczenia przedemerytalnego ulega zawieszeniu w przypadku podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli łączna kwota przychodów, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzyskanych w danym miesiącu z tytułu zatrudnienia i innej pracy zarobkowej oraz otrzymywanego świadczenia przedemerytalnego byłaby wyższa od kwoty 200% zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1. Wskazał, że Prezydent Miasta Ł. wykonując zalecenia, zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 lutego 2005r. wystąpił do Spółdzielni Pracy A w Ł., pismem z dnia 9 czerwca 2005r., o udzielenie informacji w zakresie określenia dat wypłat lub przekazania na rachunek bankowy wynagrodzenia w okresie od dnia 15.03.2004r. do dnia 30.06.2004r. i ustalił, że M.W. otrzymał wynagrodzenie :
- za miesiąc marzec w wysokości 317,00 zł. brutto, wypłata nastąpiła w dniu 09.04.2004r.
- za miesiąc kwiecień w wysokości 292, 50 zł. brutto, wypłata nastąpiła w dniu 10.05.2004r.
- za miesiąc maj w wysokości 201, 30 zł. brutto, wypłata nastąpiła w dniu 09.06.2004r.
- za miesiąc czerwiec w wysokości 350,40 zł. brutto, wypłata nastąpiła w dniu 09.07.2004r.
Ustalenie to skutkowało zawieszeniem wypłaty świadczenia przedemerytalnego w okresie od dnia 01.04.2004r. do dnia 31.07.2004r.
Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 8 Kpa organ odwoławczy wskazał, iż oceny tego zarzutu dokonał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lutego 2005r. uznając ów zarzut za niezasadny. Wojewoda [...] podniósł, że ocena ta jest wiążąca dla organu. Sąd bowiem uznał, iż M.W. został pouczony o możliwości zawieszenia prawa do świadczenia przedemerytalnego w przypadku podjęcia pracy zarobkowej. W okresie oczekiwania na rozpatrzenie wniosku skarżący mógł zwrócić się do Urzędu Pracy z prośbą o wyjaśnienie, czy podjęcie zatrudnienia w spółdzielni będzie miało wpływ na jego sytuację prawną.
Organ odwoławczy wyjaśnił również okoliczności, które miały wpływ na opóźnienie w wydaniu decyzji. Opóźnienie to było związane z prowadzeniem postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji oraz prowadzeniem postępowania w sprawie ustalenia wysokości emerytury dla potrzeb świadczenia przedemerytalnego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, którego decyzja miała charakter prejudycjalny dla ustalenia istnienia prawa do świadczenia przedemerytalnego.
Na decyzję Wojewody [...] M.W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi żądając uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji jak również decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...].
Zaskarżonej decyzji zarzucono: naruszenie prawa materialnego tj. art. 37n ust. 2 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8, art. 9 i art. 35 § 1 i § 3 Kpa oraz sprzeczność ustaleń z zebranym materiałem dowodowym, w zakresie kwestii dotyczących informowania skarżącego o skutkach osiągnięcia dodatkowego przychodu w przypadku pobierania świadczenia przedemerytalnego oraz w zakresie przebiegu postępowania przed organem I instancji.
Zdaniem skarżącego wskazane powyżej przepisy postępowania administracyjnego zostały naruszone, bowiem w momencie składania wniosku o przyznanie świadczenia przedemerytalnego nie został poinformowany, iż świadczenie to jest przyznawane z datą złożenia wniosku i nie powinien uzyskiwać jakichkolwiek dochodów. Uzyskanie tych informacji spowodowałoby, iż skarżący powstrzymałby się od współpracy ze Spółdzielnią Pracy A bowiem dochody jakie osiągnął nie zrekompensowały utraconego świadczenia przedemerytalnego.
W ocenie skarżącego organ odwoławczy wadliwie ustalił, że został prawidłowo pouczony o możliwości zawieszenia prawa do świadczenia. Wojewoda [...] nie wskazał kiedy pouczenie to miało miejsce. Ponadto zawarte w decyzji stwierdzenie iż skarżący mógł wystąpić do Urzędu Pracy z prośbą o wyjaśnienie czy podjęcie pracy w ww. Spółdzielni będzie miało wpływ na przyznane świadczenie stoi w sprzeczności ze stwierdzeniem iż skarżący został pouczony o konsekwencjach podjęcia pracy zarobkowej. Skarżący podniósł również że ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie definiuje pojęcia "innej pracy zarobkowej".
Uzasadniając naruszenie art. 35 § 1 i § 4 Kpa skarżący wskazał, że organ I instancji zwlekał z wydaniem decyzji przyznającej świadczenie przedemerytalne przez okres ponad trzech miesięcy. Gdyby natomiast decyzja został wydana niezwłocznie po złożeniu wniosku skarżący nie podjąłby zatrudnienia, narażając się na zawieszenie prawa do świadczenia przedemerytalnego. Odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego skarżący podniósł, iż zwłoka w załatwieniu sprawy przez organy administracji i naruszenie terminów określonych w art. 35 Kpa nie może powodować ujemnych skutków dla strony.
Skarżący zakwestionował również wyjaśnienia organu odwoławczego co do przyczyn, które spowodowały opóźnienie w wydaniu decyzji o przyznaniu świadczenia przedemerytalnego, w szczególności dwukrotne wzywanie skarżącego do przedłożenia odpowiednich dokumentów, w odstępie miesiąca. Zdaniem skarżącego przewlekłości postępowania nie usprawiedliwia również konieczność współdziałania organu z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W dniu 20 kwietnia 2006r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego, w którym wnosi on o umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 §1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) , w związku z faktem, iż wydanie decyzji w sprawie stało się bezprzedmiotowe.
W uzasadnieniu wniosku podniesiono, iż zgodnie ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrażonym w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 czerwca 2005r. sygn. akt III SA/Łd 133/05 nawet w przypadku zawieszenia prawa do świadczenia przedemerytalnego, wypłaconego świadczenia nie będzie można uznać za świadczenie nienależne, wobec czego nie powstanie obowiązek jego zwrotu. Zdaniem autora wniosku skoro decyzja o zawieszeniu prawa do świadczenia ma na celu realizację obowiązku zwrotu nienależnego świadczenia, zaś obowiązek ten nie powstanie to postępowanie sądowe powinno zostać umorzone na podstawie art.161 § 1 pkt 3 ww. ustawy.
Na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2006 r. nikt się nie stawił.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 przywołanej ustawy).
Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd administracyjny ocenia czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :
1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 k.p.a. lub innych przepisach;
3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził by organy administracji naruszyły prawo materialne lub przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim podkreślić należy, że w sprawie będącej przedmiotem kontroli sądu toczyło się już wcześniej postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. Jak wskazano wyżej wyrokiem z dnia z dnia 4 lutego 2005r., w sprawie oznaczonej sygn. akt III SA/Łd 1110/04, Sąd uchylił decyzję Wojewody [...] i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...]. W uzasadnieniu wyroku zawarte zostały wskazania co do kierunku dalszego postępowania wyjaśniającego, dokonana została także wykładnia przepisu art. 37n ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( tekst jedn. Dz. U. z 2003 r Nr 58, poz. 514 ze zm. ), mającego zastosowanie w sprawie.
Stosownie do art. 153 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i sądzie może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego środkami przewidzianymi prawem, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.
Jak wynika z akt sprawy Prezydent Miasta Ł. zastosował się do wskazań Sądu. W oparciu o wyjaśnienia Spółdzielni Pracy (pismo z dnia 21 czerwca 2005r. – karta 76 akt adm.) oraz przesłane do organu kserokopie list wypłat wynagrodzenia ustalił w sposób nie budzący wątpliwości, w których miesiącach skarżący otrzymał wynagrodzenie że z tytułu umowy zlecenia zawartej w okresie od 15 marca do 30 czerwca 2004r. Ustaleń tych także skarżący nie kwestionuje.
Ustalenie dokładnych dat, w których wpłacano skarżącemu wynagrodzenie, pozwoliło organom obu instancji na prawidłowe , zgodne z wykładnią dokonaną przez WSA , zastosowanie art. 37n ust. 2 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu i zawieszenie M.W. wypłaty świadczenia przedemerytalnego w tych miesiącach, w których osiągnął on przychody w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie M.W. decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] uzyskał prawo do świadczenia przedemerytalnego w wysokości 200% kwoty zasiłku podstawowego, uzyskanie dochodu w jakiegokolwiek wysokości skutkowało zawieszeniem prawa do przedmiotowego świadczenia. Dlatego organy zatrudnienia były uprawnione i zobowiązane do zawieszenia wypłaty świadczenia przedemerytalnego w okresie od 1 kwietnia 2004 r. do 31 lipca 2004 r.
Przywołany powyżej art. 37n ust. 2 pkt 2 o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, nie wymienia wprost umowy zlecenia jako źródła uzyskiwanego przychodu, posługuje się pojęciem "innej pracy zarobkowej", które zostało zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 16 ww. ustawy. W myśl przywołanego przepisu ilekroć w ustawie jest mowa o "innej pracy zarobkowej" - oznacza to wykonywanie pracy na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub spółdzielni kółek rolniczych (usług rolniczych). Cytowany przepis czyni oczywiście bezzasadnym zarzut skarżącego, iż ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie definiuje pojęcia innej pracy zarobkowej.
Nie może także zostać uznany za uzasadniony zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów postępowania administracyjnego: zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji (art. 8 Kpa) oraz zasady informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ich prawa i obowiązki (art. 9 Kpa).W tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny wiążąco wypowiedział się już w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 lutego 2005 r., i ocena ta , jak zaznaczono już wyżej, jest wiążąca dla sądu orzekającego w niniejszej sprawie. Dodatkowo odnosząc się do zarzucanego w skardze naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 35 § 1 i § 3 k.p.a. należy stwierdzić, że wydanie przez Prezydenta Miasta Ł. decyzji w sprawie przyznania skarżącemu prawa do świadczenia przedemerytalnego z przekroczeniem terminów wskazanych w art. 35 § 1 i 3 k.p.a., nie ma wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowego jest decyzja w sprawie zawieszenia wypłaty świadczenia przedemerytalnego nie zaś decyzja w sprawie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego ( decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] ), a niekorzystne dla skarżącego skutki spowodowało podjęcie przez niego dodatkowej pracy zarobkowej. Niezależnie od powyższego należy wyjaśnić, iż w ramach postępowania w przedmiocie przyznania świadczenia przedemerytalnego toczyło się postępowanie dotyczące ustalenia wysokości emerytury prowadzone przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, zakończone przez ZUS w dniu [...] wydaniem decyzji ustalającej wysokość emerytury w celu ustalenia wysokości świadczenia przedemerytalnego. Stosownie zaś do art. 35 § 5 Kpa do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.
Sąd nie znalazł także podstaw do uwzględnienia wniosku zawartego w piśmie z dnia 20 kwietnia 2006 r. o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.. Zgodnie ze wskazanym przepisem sąd wydaje postanowienie o umorzeniu gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wskazane w punkcie 1 i 2. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeśli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna (Jan Paweł Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" wyd. LexisNexis Warszawa 2004, str. 235). W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu jest zgodność z prawem decyzji orzekającej o zawieszeniu wypłaty świadczenia przedemerytalnego. Decyzja ta funkcjonuje w obrocie prawnym i wywiera określone skutki prawne. Zupełnie inną kwestią jest to, czy skarżącego po jej wydaniu obciąża obowiązek zwrotu świadczenia – pobranego w okresie w okresie od dnia 01.04.2004r. do dnia 31.07.2004r. Kwestie te nie były jednak rozstrzygane w zaskarżonej decyzji, nie mogą więc w jakiejkolwiek formie stanowić przedmiotu rozstrzygnięcia sądu w tej sprawie. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga bowiem w granicach danej sprawy. Wskazany w piśmie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 czerwca 2005r. sygn. akt III SA/Łd 133/05 wydany w sprawie ze skargi M.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] w sprawie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia związany był z wcześniejszymi decyzjami wydanymi w sprawie zawieszenia wypłaty świadczenia, które uchylone zostały wyrokiem WSA z 4 lutego 2005 r. .
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.