III SA/Łd 275/26

III SA/Łd 275/26 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2026-08-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-04-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Joanna Wyporska-Frankiewicz /sprawozdawca/
Katarzyna Ceglarska-Piłat /przewodniczący/
Monika Krzyżaniak
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 119 pkt 3, art. 134 § 1, art. 145 § 1, art. 135, art. 200, art. 205 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
art. 1 § 1 i § 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Dz.U. 2024 poz 572
art. 9, art. 7, art. 8 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2025 poz 132
art. 54, § 4 pkt 1, art. 33, art. 18
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Dnia 6 sierpnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.), , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 sierpnia 2026 roku sprawy ze skargi I. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 24 lutego 2026 roku nr SKO.418.8.2026 w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 16 stycznia 2026 roku, numer DFP-BE-II.3160.3.00068.2026.SF; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżącej I. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 24 lutego 2026 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej: organ II instancji, kolegium lub sko) utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z 16 stycznia 2026 r. w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną.
W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Prezydent Miasta Łodzi prowadził wobec I. K. (dalej: strona, strona skarżąca lub skarżąca) egzekucję administracyjną na podstawie tytułu wykonawczego z 18 września 2025 r. Obowiązkiem skierowanym do egzekucji były opłaty dodatkowe, o których mowa w art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 889). Na podstawie wskazanego powyżej tytułu wykonawczego, 31 października 2025 r. wystawione zostały zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych prowadzonych na rzecz strony przez: A. S.A., B. Bank S.A. i C. S.A. Zawiadomienia doręczono do wskazanych powyżej banków w dacie ich sporządzenia. Natomiast stronie skarżącej odpisy tytułu wykonawczego i wskazanych powyżej zawiadomień doręczono 12 listopada 2025 r., za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. W odpowiedzi na wskazane powyżej zawiadomienie C. S.A. poinformował, że nie prowadzi obecnie rachunku na rzecz skarżącej, natomiast P. S.A. poinformował o braku środków na rachunkach. Z kolei B Bank S.A., 31 października 2025 r., przekazał na poczet zajęcia kwotę w wysokości 570,16 zł, która zaspokoiła w całości dochodzone należności, a tym samym zakończyła egzekucję.
17 listopada 2025 r. do Urzędu Miasta Łodzi wpłynęło podanie strony skarżącej z 12 listopada 2025 r., które zostało zatytułowane "Zarzut braku skuteczności decyzji administracyjnej zaopatrzonej tytułem wykonawczym [...] z 18.09.2025 roku". Powołując się na art. 33 § 1 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, art. 156, art. 157 § 2 k.p.a., art. 145 § 1 i 777 § 1 k.p.c. strona skarżąca zarzuciła brak skutecznego doręczenia decyzji zaopatrzonej wskazanym tytułem wykonawczym oraz stwierdziła, że pieniądze zostały pobrane bezprawnie z konta dłużnika. Nadto strona skarżąca podniosła, że 3 listopada 2025 r. zorientowała się, że pobrano jej z konta 620,16 zł (z czego 50,00 zł zostało doliczone przez B Bank S.A.). Strona skarżąca zaznacza, że w prawie polskim ściągnięcie pieniędzy z konta bez doręczenia decyzji jest niezgodne z prawem, ponieważ decyzja administracyjna bez doręczenia nie jest skuteczna. Strona skarżąca zaznaczyła, iż nie otrzymała "decyzji egzekucyjnej w administracji", wobec powyższego – jak wskazała - udała się 6 listopada 2025 r. do UMŁ, gdzie miało się okazać, że rzeczony dokument został wysłany na zły adres – tj.: ul. [...], zamiast ul. [...]. Potwierdzać to ma uzyskany wówczas wykaz wysłanej 4 listopada 2025 r. z UMŁ korespondencji, którego kopia stanowi załącznik nr 4 do podania. Dalej strona skarżąca wywiodła, iż w związku z tym, że w prawie polskim decyzja egzekucyjna może być nieważna, ponieważ prawidłowe jej doręczenie jest kluczowe dla ważności postępowania wysyłka na zły adres stanowi wadę doręczenia, co jest poważną wadą proceduralną. Rzeczona decyzja miała zostać prawidłowo wysłana dopiero po wizycie strony w UMŁ i doręczona jej 12 listopada 2025 r. Strona skarżąca wskazała nadto, że według art. 105 § 1, art. 154 § 1 oraz art., 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego "choć zawiadomienie zostało wysłane ponownie, jeśli pieniądze zostały już ściągnięte na podstawie wadliwej decyzji, dłużnik może wnieść o uchylenie lub zmianę wadliwej decyzji, stwierdzenie jej nieważności czy ostatecznie umorzenie postępowania". Strona wniosła zatem o stwierdzenie nieważności wadliwej decyzji oraz zwrot pobranych środków.
Postanowieniem z 16 stycznia 2026 r. Prezydent Miasta Łodzi oddalił skargę na czynności egzekucyjne dokonane zawiadomieniami z 31 października 2025 r. – tak bowiem potraktował podanie strony skarżącej z 12 listopada 2025 r. zatytułowane: "Zarzut braku skuteczności decyzji administracyjnej zaopatrzonej tytułem wykonawczym [...] z 18.09.2025 roku". Postanowienie to zostało zaskarżone - 26 stycznia 2026 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł zażalenie, w którym podniósł brak skuteczności egzekucji administracyjnej zaopatrzonej tytułem wykonawczym z 18 września 2025 r., która nie została skutecznie doręczona, co skutkowało brakiem możliwości strony do zajęcia stanowiska w sprawie. Pełnomocnik strony wskazał, że strona skarżąca nie otrzymała żadnego ze wskazanych w zażaleniu dokumentów co z kolei spowodowało, że została pozbawiona prawa do wniesienia zarzutów art. 33 § 1, § 2 pkt 4 u.p.e.a. W ocenie pełnomocnika strony skarżącej w sprawie odpis tytułu wykonawczego nie został doręczony w sposób prawidłowy. Tym samym strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności wadliwego postępowania egzekucyjnego i zwrot niesłusznie pobranych środków.
Powołanym na wstępie postanowieniem z 24 lutego 2026 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy zaskarżone doń postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z 16 stycznia 2026 r. w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną. Organ II instancji, powołując treść przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę wydanego rozstrzygnięcia, tj. art. 18 pkt 2, art. 54 § 1 pkt 1 i § 4 pkt 1 u.p.e.a. wskazał, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. W trybie art. 54 u.p.e.a. ocenie podlegają wyłącznie kwestie formalnoprawne działania organu egzekucyjnego. Oznacza to, że podstawą skargi nie mogą być podstawy zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, a uwzględnienie skargi nie spowoduje umorzenia postępowania egzekucyjnego. Postępowanie wszczęte skargą na czynności egzekucyjne nie prowadzi do kontroli całego postępowania egzekucyjnego. Ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. Wobec powyższego, jak dalej wskazało kolegium, dokonane czynności egzekucyjne odpowiadają przepisom prawa i nie naruszyły u.p.e.a. Kolegium analizując akta przedmiotowej sprawy nie dopatrzyło się żadnych uchybień formalnoprawnych ze strony organu egzekucyjnego. Egzekucję administracyjną prowadził uprawniony organ egzekucyjny - Prezydent Miasta Łodzi, który podjął działania zmierzające do zastosowania środka egzekucyjnego. Zaznaczono przy tym, że przepis art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. wymienia rodzaje środków egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych wskazując, że jednym z nich jest egzekucja z rachunków bankowych. Podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a, stanowiło zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego strony skarżącej u dłużnika zajętej wierzytelności. Zawiadomienia spełniały wszystkie wymogi formalne u.p.e.a. Organ II instancji wyjaśnił, że doręczenie zajęcia przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej albo za pośrednictwem systemu teleinformatycznego zawsze będzie miało miejsce szybciej niż doręczenie zobowiązanemu informacji o podjętej czynności i odpisu tytułu wykonawczego za pośrednictwem operatora pocztowego. Doręczenie odpisu zawiadomienia o zajęciu, jak i odpisu tytułu wykonawczego zobowiązanemu już po dokonaniu zajęcia pozostaje więc zgodne z prawem. Wskazuje na to jednoznacznie treść art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a., w myśl którego wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego dłużnikowi zajętej wierzytelności albo podmiotowi, o którym mowa w art. 95a pkt 2 lit. b, lub urzędowi, o którym mowa w art. 96g § 2, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Kolegium wskazało nadto, iż wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony odpisy tytułu wykonawczego i zawiadomień doręczono zobowiązanej 12 listopada 2025 r., za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. Strona nie została pozbawiona prawa do wniesienia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, które to prawo przysługiwało jej już od chwili wszczęcia postępowania egzekucyjnego i dodatkowo, o którym została pouczona w doręczonym odpisie tytułu wykonawczego. Wniesienie i ewentualne uwzględnienie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej spowodowałoby zwrot zobowiązanej wszystkich wyegzekwowanych kwot.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca zaskarżyła powyżej wskazane postanowienie kolegium w całości, zarzucając mu naruszenie:
1) art. 7 k.p.a. przez zaniechanie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,
2) art. 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy;
3) art. 80 k.p.a. polegające na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonych dowodów przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi.
W oparciu o wskazane zarzuty strona skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." – sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym m.in. w przypadku, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zatem w niniejszej sprawie zaszła przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym – przedmiot skargi kwalifikował bowiem sprawę do kategorii, o której mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) – dalej: "p.u.s.a." - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Przy czym kontrola ta, w myśl art. 1 § 2 p.u.s.a., sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto, stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.); stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Kontroli sądowej zostało poddane w niniejszej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 24 lutego 2026 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z 16 stycznia 2026 r., którym to postanowieniem oddalono skargę strony skarżącej na czynności egzekucyjne dokonane zawiadomieniami z 31 października 2025 r., tj. polegające na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia stanowił art. 54 § 1 pkt 1 i § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 132 ze zm.) – dalej: "u.p.e.a.", na podstawie którego zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Przy czym podstawą skargi na czynności egzekucyjne jest, w myśl art. 54 § 1 u.p.e.a.: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Odnotować przy tym należy, iż w myśl art. 54 § 2 u.p.e.a. skarga na czynność egzekucyjną określa zaskarżoną czynność egzekucyjną, zakres żądania i jego uzasadnienie. A zgodnie z art. 54 § 3 u.p.e.a., skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie 7 dni od doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej. Jak stanowi art. 54 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala skargę na czynność egzekucyjną; 2) uwzględnia skargę na czynność egzekucyjną: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala skargę. Nadto, zgodnie z art. 54 § 5 u.p.e.a. na postanowienie w sprawie skargi na czynność egzekucyjną przysługuje zażalenie.
Jak wynika z akt sprawy tytuł wykonawczy z 18 września 2025 r. oraz zawiadomienia z 31 października 2025 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zostały stronie skarżącej skutecznie doręczone 12 listopada 2025 r. Zawierają one pouczenie o prawie wniesienia odpowiednio zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej i skargi na czynność egzekucyjną. Strona skarżąca wniosła do Prezydenta Miasta Łodzi pismo z dnia 12 listopada 2025 r., nadane przesyłką pocztową 13 listopada 2025 r. (koperta wraz z oznaczeniem daty nadania przesyłki pocztowej w aktach sprawy), zatytułowane: "Zarzut braku skuteczności decyzji administracyjnej zaopatrzonej tytułem wykonawczym (...) z dnia 18.09.2025 r.". W treści tego pisma strona skarżąca powołała się między innymi na art. 33 § 1 i § 5 u.p.e.a. Organ egzekucyjny potraktował powyżej wskazane pismo strony skarżącej jako skargę wniesioną w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. Jak jednak wynika z treści tego pisma, strona skarżąca kwestionuje prowadzenie postępowania egzekucyjnego wskazując na to, iż z jej rachunku bankowego została bezpodstawnie ściągnięta kwota w łącznej wysokości 620,16 zł i w związku z tym wnosi ona o zwrot pieniędzy, jako niesłusznie pobranych. Zdaniem sądu, biorąc powyższe pod uwagę, należało uznać, że strona skarżąca kwestionuje w istocie nie samą czynność egzekucyjną, ale przede wszystkim samo wszczęcie postępowania egzekucyjnego (co potwierdza również treść skargi złożonej do tutejszego sądu). Nie budzi przy tym wątpliwości, że wśród podstaw zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej wskazanych w art. 33 § 2 u.p.e.a. ustawodawca wymienia: nieistnienie obowiązku (pkt 1); określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; (pkt 2); brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; (pkt 4); wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; (pkt 5). Już choćby z tej przyczyny brak było podstaw aby uznać, że pismo strony skarżącej z 12 listopada 2025 r. stanowi wyłącznie skargę na czynność egzekucyjną. Kwestia dotycząca prawidłowości wszczęcia postępowania egzekucyjnego była podnoszona przez stronę skarżącą również w zażaleniu i obecnie w skardze skierowanej do tutejszego sądu. Co więcej strona skarżąca wyraźnie wskazuje w skardze do tutejszego sądu, iż w dniu 13 listopada 2025 r. wniosła "zarzut braku skuteczności postępowania egzekucyjnego w administracji". Sąd zwraca uwagę, że analiza wskazanego powyżej pisma strony skarżącej z 12 listopada 2025 r. nie pozostawia wątpliwości, że strona skarżąca kwestionuje zasadność prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a równocześnie strona skarżąca wyraźnie tytułuje swoje pismo "Zarzut (...)" oraz powołuje się na art. 33 § 1 i 5 u.p.e.a. Zdaniem sądu, w tych okolicznościach i wobec wątpliwości organu co do intencji strony skarżącej, jego obowiązkiem było w pierwszej kolejności wyjaśnić jakie były w rzeczywistości jej intencje. W tym celu organ miał obowiązek wezwać zobowiązanego do doprecyzowanie pisma z dnia 12 listopada 2025 r. w zakresie określenia, czy zawiera ono zarzuty, o których mowa w art. 33 u.p.e.a., czy też jest to skarga na czynność egzekucyjną wniesiona na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a., czy też pismo zawiera zarówno jedno jaki i drugie żądanie (tj. zawiera ono zarówno zarzuty, jak i skargę na czynność egzekucyjną). Przy czym przyjmując, że strona skarżąca wniosła zarzuty zwrócić należy uwagę na to, iż obowiązkiem zobowiązanego jest w takiej sytuacji precyzyjne określenie istoty i zakresu żądania oraz wskazanie dowodów uzasadniających to żądaniem (art. 33 § 4 u.p.e.a.). Zarzut w obecnym stanie prawnym jest środkiem prawnym o jednolitym charakterze. Zobowiązany wnosząc zarzut kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji, podważając prawidłowość tytułu wykonawczego. Zarzut powinien określać istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. W przeciwnym razie organ zobowiązany jest wezwać stronę do uzupełnienia wskazanego braku, informując ją przy tym o treści przepisów mających zastosowanie i następstwach prawnych, co wynika z treści art. 9 k.p.a. W postępowaniu egzekucyjnym w administracji obowiązuje bowiem zasada niekonkurencyjności środków zaskarżenia, która sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, aby podstawy ich wniesienia nie mogły być powielane, czyli aby nie zaistniała sytuacja, w ramach której dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej, co ma zapobiegać komplikacjom wynikającym z uruchomienia różnych trybów ochrony interesu jednostkowego w tej samej co do przedmiotu sprawie. Jak wynika z akt sprawy organ sam zinterpretował wniosek strony skarżącej, całkowicie ignorując jego tytuł oraz wskazaną w jego treści podstawę prawną.
W konsekwencji w ocenie sądu, organy uchybiły zasadom ogólnym postępowania administracyjnego określonym w art. 7, art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a., tj. zasadzie prawdy obiektywnej, zasadzie budzenia zaufania do organu oraz zasadzie informowania. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Należy wskazać, że art. 8 § 1 k.p.a. wymaga, aby organy administracji publicznej prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Z kolei w myśl art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Realizacja powyżej wskazanych zasad wyraża się między innymi w dążeniu organu do pełnego zrozumienia woli strony/zobowiązanego zawartej w kierowanym do niego piśmie i zinterpretowania żądań wnioskodawcy w sposób, który umożliwiałby merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Wskazać przy tym należy, że bez względu na nazwę i oznaczenie rodzaju pisma strony, to na organie spoczywa obowiązek prawidłowej jego kwalifikacji i właściwego rozpatrzenia (zob. np. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 601/17, Lex/el nr 2677177). Sąd podziela tym samym pogląd, wielokrotnie prezentowany w orzecznictwie sądowym, że każde pismo w postępowaniu, niezależnie od tego, jaką nazwę nada mu strona, powinno być rozpoznane w takim trybie, który w najpełniejszym stopniu umożliwia uczynienie zadość zamieszczonemu w nim wnioskowi strony. Przy czym o charakterze pisma procesowego decyduje jego treść, a nie nazwa (por. np. wyrok NSA z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 1457/15, Lex/el nr 2108218). Równocześnie jednak sąd stoi na stanowisku, że organ nie może w sposób całkowity zignorować intencji strony, która może się wyrażać w tytule pisma oraz wskazanej w jego treści podstawie prawnej. Zatem w sytuacji, gdy tytuł pisma w świetle jego treści i etapu postępowania wzbudzi wątpliwości organu, to powinien on wezwać stronę do ich wyjaśnienia i jednoznacznego sprecyzowania swojej intencji.
W kontrolowanej sprawie organy nie zadośćuczyniły realizacji powyższych zasad. Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, organ naruszył przepisy art. 7, art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a. w zw. z art. 18 oraz art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Powyżej opisane wady doprowadziły do wyeliminowania przez sąd podjętych w sprawie postanowień organów obydwu instancji.
W ponownie prowadzonym postępowaniu, organ uwzględni powyższą ocenę prawną dotyczącą kwalifikacji pisma strony skarżącej z 12 listopada 2025 r. i zobowiązany będzie do udzielenia stronie skarżącej pełnej informacji o służących jej w tej sytuacji środkach ochrony oraz do wezwania jej do sprecyzowania swojego żądania poprzez wskazanie, czy pismo to stanowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, czy skargę na czynności egzekucyjne, bądź też czy stanowi zarówno zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, jak i skargę na czynności egzekucyjne. W przypadku uzyskania stanowiska strony skarżącej co charakteru jej pisma organ rozpoznana je zgodnie z wolą strony skarżącej. Zaznaczyć bowiem należy, że przepisy procedury administracyjnej nie zawierają żadnego ograniczenia co do zakresu pisma (poza minimalną jego treścią), a co za tym idzie przyjąć należy, że dopuszczalne jest zamieszczenie w jednym piśmie różnych żądań. W takim jednak przypadku obowiązkiem organu, do którego pismo wpłynęło, jest nadanie właściwego biegu zgłoszonym żądaniom (zob. np. wyrok NSA z dnia 3 września 2015 ., sygn. akt II OSK 62/14, Lex/el nr 2092000 i powołane tam orzecznictwo).
Mając na uwadze powyższe sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O kosztach postępowania sąd rozstrzygnął na postawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania, na które składał się uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł.
a.kr